Çırılçıplak bir kadın, paslı, soğuk demirlerden ibaret bir sandalyeye kollarından ve bacaklarından zincirlerle bağlanmıştı. Kızıl saçları darmaduman olmuş şekilde başının etrafından omuzlarına kadar dökülüyordu. Vücudu, taze yara bere içerisinde güçsüz ve çaresiz bir şekilde, akıbetini bekleyen bir kurban gibi...

Üzerine gün ışığı vurmaktaydı tepesindeki tavanda mevcut, bir pencere boyutlarındaki açıklıktan. Antik bir mahkemeyi andırıyordu bulunduğu izbe ve köhne mesken. Görkemli bir yapı denebilirdi, şayet harabe halinde olmasaydı. Birkaç mum, belki bir düzine, etrafındaki taş tırabzanların üzerine, kadının çevresinde bir daire oluşturacak biçimde dikilmişti. Ancak verdikleri ışık, bu viranenin uğursuz duvarlarını bile aydınlatmaya muktedir değildi. Gerisi ise köhne, boğucu bir karanlık.

Bilinci daha yeni yerine geliyordu kadının. Son birkaç günde yaşadıklarını anımsayabilirdi. Birkaç bulanık görüntü... Koluna bağlanmış kablolar ve serumlar... Cılız bir ışıkta telkin edilen sözler... “Öldürmelisin!” Kontrolsüz tepkiler ve daha çok telkin... “Öldüreceksin! Sen bunun için yaşıyorsun! Kel...” Hatırlayamayacaktı hepsini. Neler duyduğunu o son birkaç gün içinde... Belki bir cümle daha. “Koşullandırmanın son aşamasına geldik, sorgucu için hazır.” Bir şeyler olmuştu ama ne? Bilinçaltına bir takım refleksler, şartlar süpürülmüştü günü gelince açığa çıkacak... Ama neydi bunlar, kestiremeyecekti.

Bilinci yerine geldiğinde bir takım fısıltılar duyacaktı köşelerden. Mumların ulaşamadığı karanlıklardan gelen sesler. Kendi aralarında fısıldaşan birileri... Her yerdeydiler! İçi su dolu bir havuz vardı karşısında. Kirli bir su birikintisini andırıyordu. Üstünde yüzen çer çöp, sarıya kaçan bir renk tonu ve suda gezindiği buradan bile görülebilen kara tortular...

Kukuletalı, kolsuz birer atlet giymiş iki tane iri yarı adam çıkıverdi karanlıktan ve kadının sandalyesine yaklaştılar ellerinde alet çantalarıyla. Çantaları yere koyup bir şeyler kurcalamaya başladılar. Sonra da kızıl cübbeli bir suret belirdi kadının tam önündeki balkonun tırabzanına yaklaşan. Mum ışığının alttan vurduğu soluk yüzünde kemerli bir burun, beyaza çalınmış sakallar ve meymenetsiz bir ifade. Dudaklarını aralamasıyla tok sesi yankılandı bu antik, harabe salonda.

[spoiler][/spoiler]

“Sessizlik! Mahkememiz başlamış durumdadır. Şimdi, söyleyeceklerime kulak verin!”

Fısıldamalar kesildi. Kati bir sessizliğe büründü içerisi. Kızıl cübbeli konuşmaya devam etti.

“Benim adım Engizitör Gabriel. Bugün burada bu melanet cadının sorgusu ve yargılanması için toplandık! O yüzden yüksek müsaadeniz ve Tanrının bana bahşettiği yetkiye dayanarak mahkemeyi başlatıyorum.”

Alçak balkondan aşağı doğru inen merdivenlerin yolunu tuttu. Kirli su dolu havuzun başına geldi ve yüzünü sandalyedeki kadına çevirdi. Gözleri karanlıktan mı görünmüyordu, yoksa gözlerin olması gerektiği yerler boşluktan mı ibaretti?

“Sen! Şeytanın baştan çıkarmasına alet olmuş kadın... İsmin nedir?”

Karanlıktan kimi kahkahalar işitildi verilen cevap üzerine. Engizitörün ise yüzü asılmış gibiydi. Başını iki yana sallayıp, kukuletalılardan birisine parmaklarıyla işaret yolladıktan sonra söze girdi.

"Bize kolaylık sağlamanız bu sorgunun bitmesi ve acılarınızdan arınmanız için çok daha hızlı bir metot olur, seherbaz hanım!"

Cellat görünümlü kukuletalı adam, elinde demirden, sivri bir şişle kadına yaklaştı. Deri eldivenlerle kuşanmış, o soğuk ellerini kadına yaklaştırdı. Kalın parmaklarıyla kadının vücudunu, yüzünü yokluyor ve sanki bir işaret, bir gösterge arıyordu.

"Sihir Bakanlığı adı verilen bir kurumda çalıştığınız doğru mu? Çalışıyorsanız ne sıfatla? Seherbazın anlamı nedir? Kendi iyiliğiniz için Kutsal Mahkememizi aydınlatmanızı salık veriyorum!"

Kadının konuşması tam bitmişti ki, cellat çenesinde bir iz yakalamış gibi parmaklarıyla sıkıca kavradı kurbanın yüzünü. İzi, Engizitöre gösterdikten sonra ve kadının kallavi şekilde ettiği küfürler nihayet son bulduğunda adam söze girdi.

"Gerçek anlamda şeytanın galiz küfürlerini savurmanız zaten yoldan çıkmış bir cadı olduğunuzu doğruluyor. Din kardeşlerimize çektirdikleriniz yüzünüzden size acıma göstereceğimizi ise sakın düşünmeyin! Ayrıca... Çenenizdeki iz nedir peki? Şeytanla günah dolu birleşmelerinizin bir işareti olabilir mi?"

Başıyla işaret verdiği cellat, aniden elindeki şişi kadının izine denk gelecek şekilde çenesine saplayıverdi. Kızıl saçlı cadının ağzından saçılan kanlar bedenini kirletmeye başlamıştı.

Engizitörün haykırışı yankılandı salonun duvarlarında.

"Filistin askısı!"

Cellatlar çarçabuk bir şekilde kadını kollarından bağlayarak, ipin ucunu tavanda bulunan bir kancaya geçirdiler. Sandalyenin hemen arkasındaki mekanizmayı çevirmeye başladıklarında ise, kolları arkasından bağlanmış olan kadın sandalyesinden yükselmeye ve yukarı çekilmeye başlamıştı.

Eklemlerinde ve dahi kemiklerinde korkunç bir acı çektiği aşikardı.

Yere baktığında ise sandalyenin tam altında, o kanlı gece salonun tavanında gördüğü uğursuz sembolü fark edecekti.


Engizitör, soğukkanlı bir şekilde devam etti sözüne.

"İtiraf edin, itiraf edin ve kurtulun günahlarınızdan! Cadı olduğunuzu biliyoruz bayan, elinizde asa ile Şeytanın bin bir lanetini saçtığınızı ve onun günahlarının bir aracısı olduğunuzu biliyoruz! İtiraf edin! Bir cadısınız siz! Kimler var organizasyonunuzda? O kurumda kimlere çalışıyorsunuz? Nerelerde toplanıyorsunuz!?"

Kadın sözlerini bitirdiğinde önce şaşkınlık ve sonrasında yadırgama içerisinde inlemeler duyuldu karanlıklardan. Engizitörün kurumuş dudakları ise ilk kez gülümsüyordu. Başını önüne eğip, ak düşmüş sakalını sıvazladı sakince.

"Bu kadar çabuk itiraf etmeniz beni şaşırttı bayan. Oysa ki daha yeni başlamıştık."

Başının bir işareti ile kadını sandalyesine geri indirdiler astıkları kancadan. Ellerini zincirlerle tekrar bağladıktan sonra sandalyeye, cellatlardan birisi metal levhalarla sarılı, kısa bir boru benzeri cisim çıkardı çantasından. Bu boruyu itinayla kadıncağızın baş parmağına geçirirken, adam konuşmayı sürdürüyordu.

"Böylece Şeytanın günahlarından arındırılmanız için yeterli beyanı aldığımızı düşünüyorum. Burada, şahitlerimizin huzurunda, yargıçlarımızın akıbetiniz hakkındaki kararını beklerken... Sormam gerekiyor! Bildiğiniz cadıların ve büyücülerin isimlerini, tam adreslerini istiyoruz. Ya da bu çalıştığınız kurum, her ne ise adı, nerede olduğu ve varlığına dair kanıtlar istiyoruz bayan. Yoksa bu gece, sandığınızdan da uzun geçecek!"

Cellat, kadının baş parmağına geçirdiği metal levhaya takılı olan kanatlı vidayı çevirmeye başladı. Kızıl saçlı cadının parmağı, vida döndükçe metal levhaların arasına sıkışıyor, sanki bir öğütücünün içerisine atılmış hayvan ölüsü gibi büzüşüyor ve giderek katlanılamaz bir acıya sebebiyet veriyordu. Etinden et koparılırcasına bir acı, önce eline sonra da vücuduna yayılıyordu.

Birkaç kıkırdama daha duyuldu karanlıklardan. Engizitörün tepesi atmıştı. Kapüşonunu açıp yüzünü açık etmemek ve hiddetle bağırmamak için zor mani oldu kendine.

"Şu küstaha haddini bildirin!"

Celladın şişik parmakları çevirdi vidayı olabildiğince. Kemiklerde biraz çıtırtı ve sonra salonu sarsan bir kadın çığlığı! Kanlar akan bir el, kopmuş bir parmak ise zeminde... Acıdan kıvranıyordu kontrolsüzce kızıl saçlı cadı. Kızıl cübbeli ise, hiç oralı değildi.

"Yöntemlerimizde kan akıtmayı tercih etmeyiz. Ancak siz bugün, sabrımızı sınadınız bayan! Baloda yaptıklarınız, Şeytana olan bağlılığınız, Aziz Michael'ın ruhu şad olsun ki bugün cezalandırılacaktır! Pirinç boğayı getirin!"

Cellatlardan bir tanesi karanlıkların içerisinde kısa bir süre kaybolduktan sonra, tekerlekli bir platformun üzerinde, görünüşüyle bir boğayı andıran, pirinçten dökme olduğu aşikar ve başının olması gereken yerde uyduruk boynuzlara sahip, insan boyutlarında büyük bir kalıbı çekmeye başlamıştı sandalyenin yanına doğru. Diğer celladın da yardımıyla kalıbı açtılar. İçine bir insanın sığabileceği bir tabutu andırıyordu şekilsiz biçimiyle.

Engizitör yaklaştı kadına. Yüzüne doğru hafifçe eğilirken gözlerinin olması gereken yerde hiçbir şey göremediğini fark etti Cwénhild.

"Sizi yakılarak ve Şeytan'ın günahlarından arındırılarak ölmeye mahkum ediyoruz bayan! Son bir sözünüz var mıydı?"

Kadının son bir can havliyle haykırarak savurduğu tehditlerden doğan korku dolu iniltiler eşliğinde cellatlar, yorgun vücudunu elleri kolları bağlı şekilde pirinç boğaya yerleştirmiş ve kalıbı tamamen kapatmışlardı. Bir süre boğanın ayaklarının olması gerektiği yerden bir ısı yükseldi pirinç kalıbı saran. Isındıkça ısınıyordu kalıbın içerisi. Dışarıda hayıflanma dolu fısıltılar, konuşmalar, ayak sesleri duyuldu. Sonra yavaşça hepsi kesildi. Kaskatı bir sessizlik, kaskatı bir beden, capcanlı bir ateş!

Sıcaktı. Çok daha sıcak olacaktı...

Kadının yüzü gözü ter içinde kalmaya başlamıştı. Artan sıcak ve aralıksız geçen işkence dolu, uykusuz saatler etkisini göstermeye başlıyordu. Boğanın içerisine cenin pozisyonunda tıkılmış, ölmeyi bekleyen bir kurban misali bekliyordu alevlerin canını alacağı saati.

Bilinci yarı açıktı, belki de tamamen kayıptı.

Sonra bir şey oldu. Alevler durdu adeta. Pirinç boğanın içindeki ısı kaybolmaya başladı. Ateşin çıtırtısı duyulmuyordu. Tavandan damlayan bir su damlasının göle düştüğü anda çıkardığı ses hariç, hiçbir şey duyulmuyordu. Gerisi koyu bir sessizliğe bürünmüştü. Pirinç boğanın içerisine konulduktan sonra ne kadar geçtiği bilinmez, Cwénhild yavaş yavaş bilincinin tekrar yerine geldiğini hissetti... Vücudu acıdan, ağrıdan uyuşmuş; sinir uçlarını hissedemez olmuştu.

Yanmış pirinç boğanın içerisine göz attığında bir yarık görüyor tam kalıbın birleştiği yerde ve boğanın karnına tekabül eden noktada. Ateşten mi kaynaklandığı, yoksa özensiz bir şekilde tasarlanmış boğanın malzemesindeki yetersizlikten mi kaynaklandığı bilinmez, parmaklarını sokabileceği bir yarık. Hatta öyle ki, biraz ışık olsa yanmış ve kül olmuş ateşin közünü görebileceği cinsten. Kıpırdadıkça boğanın sarsıldığını ve devrilmeye yahut kırılmaya hazır olduğunu fark ediyor. Her kim yaptıysa, iyi bir işçiliğin ürünü olmadığı besbelli.

Cwenhild'in bilinci artık yerinde.

Öyle bir tekmeydi ki, yer sarsıldı!

Öyle bir tekmeydi ki, Poseidon'un gazabı sanabilirdiniz!

Öyle bir tekmeydi ki, boğanın inlediğine yemin edebilirdiniz!

Minatoru deviren bir Theseus gibi yardı boğanın karnını ve ikiye böldü pirinç kalıbı tutacaklarından. Kızıl saçlı kız ise, yeni doğan bir buzağı gibi karnından yuvarlandı pirinç cüssenin ve köz halindeki ateşin küllerine karıştı. Tekrar bacaklarından güç alıp, küllerinden doğan bir Zümrüdüanka Kuşu gibi doğrulduğunda ise!.... Bacağında derin bir sızı hissetti.

Yarığa tekme attığı esnada bacağı da biraz kesilmişti. Kanaması vardı ve zemine, adım attığı her yere kan izlerini de götürecek gibiydi.

Etrafında mahkeme salonu, mumlar sönmüş, fısıltılar kayıp, kimsecikler yok. Çıkardığı gürültüyü takriben soldaki asma balkonun arkasındaki bir koridorun aydınlandığını hissetti. Birisi ağır adımlarla buraya geliyor gibiydi.

Tam sağında, kızıl cübbelinin belirdiği yerde ise bir kapı daha vardı. Rüzgarın esintisinden yeri tespit edilebiliyordu ancak koyu karanlıktı bulunduğu mevki ve ötesi görünmüyordu.

Cwénhild'in çabuk olması gerekecekti. Nitekim aydınlık kapıdan ve berisindeki koridordan gelen her kimse birazdan burada olması an meselesiydi!

Her ölüm, bir yeniden doğuştu ve balinanın karnından kurtulmak, herkesin harcı değildi...