Madam Puddifoot'un Çay Evi'nde saatler akşam beşi gösterirken çokça kişinin dışarı çıktığı ve mekanın erkenden kapandığı görülüyor. Bu sırada çayevinin içindeki kişiler de mekanın sahibesi tarafından kibarca özel bir sebep dolayısıyla bu akşamlık kapandıkları konusunda bilgilendiriliyor ve nazikçe dışarı buyur ediliyorlardı. Ellerinde devasa parşömen tomarları tutan muhtelif iyi giyimli ve yetkili görünümlü kişiler, ellerindeki parşömenleri ve mekanda oturan bazı simaları kafalarıyla onaylıyor, bu kişiler Madam Puddifoot tarafından dışarı uğurlanmıyorlardı.

İç mekan boşaltılırken pembe kapının önünde çam yarması, iki metre boyunda, siyah redingotunun üstüne turuncu bir fular bağlamış bir adam belirmişti. İçeri girmek isteyenler keskin bir Rus aksanına sahip bu kişi tarafından teftiş ediliyor, bir liste kontrolü sonrası kapıdan çevriliyor veya pembe kapının ardına buyur ediliyorlardı.

Pembe ve beyaz dekorlu dört duvarın arasında, adı parşömenlerde yazmayan kimsenin kalmadığı andan itibaren asaların kontrolünde muhtelif eşyalar uçuşmaya başlamış ve bir dakika üç saniyenin sonunda tüm masaların başında dokuzar sandalye ve dokuzar insana yetecek miktarda ikram belirmişti.

Tüm hazırlıklar tamamlandıktan sonra halihazırda içeride bulunan cadı ve büyücüler, yeni kurulmuş masa düzenindeki yerlerine istinaden üsturuplu bir şekilde bilgilendirilmişlerdi. Bu sırada fırıldak yeşil gözlü bir adam ve pembe giyimli, kıvırcık saçlı bir kadının oturduğu masaya bilgilendirme için gelen sarışın beyefendi, pembeler içindeki kadına suçlayıcı bakışlarla bakarken imalı bir şekilde öksürmüş ve kendi turuncu mendilini, kadının pembe elbisesini işaret ederek göstermişti. Bu hareketiyle Yediler Konseyi'nin teşrifatlarından olan, toplantılarda giyim kuşam ile "kimliğini belli etme kültürü"ne bir göndermede bulunmuş olsa gerekti.

---

Notlar

Posta kutularına şifreli mektup gelen kişiler, görülebileceği üzere hiziplerin "değerli" mensuplarının ve bir hizibe dahil olmasa da davetiye almaya layık görülen kişilerin davet edildiği bir konsey toplantısına davet edilmiştir. Bu tip konseyler genellikle hiziplerin en önde gelen isimlerinin düzenlediği toplantılar sonrası fikirlerin geliştirilmesi ve halka yayılmasının ilk adımı olan özel davetiyeli etkinliklerdir. Kişiler statüsüne, becerilerine yahut bilinmeyen sebeplere bağlı olarak bu toplantılara davet edilebilirler.

Şu an insanların yerleşmesi ve ilk diyalogları ile bir süre geçecektir. İlk GM güncellemesi, 15 Ekim'i 16 Ekim'e bağlayan gece girilecektir.

Ortamda istediğiniz kişilerle istediğiniz masalara oturabilir, makul bir skalada kaldığınız müddetçe istediğiniz gibi NPC'ler yaratıp bunları kullanabilirsiniz. Kişisel önerimiz, başlığa sonradan gelebilecek oyuncular için masalarınızdaki tüm sandalyeleri doldurmamanız yönündedir.

Şifre bir şekilde eline ulaşıp bu şifreyi çözüp etkinliğe katılmaya gelen, reşit olmayan kişiler, kapıdaki denetçi tarafından geri çevrildikleri ancak isimlerinin alınıp özel bir listeye kaydedildiği birer RP yazabilirler.

[justify]Kulağında çok uzaktan gelmeyen tanıdık bir ses ile irkildi Cornelia. Bu sese o kadar yıldır maruz kalıyordu ki tanımaması imkansızdı. Bazen pata küte ses tonunu yükselterek konuşan Das idi bu. Ne yani her şey bir şakadan mı ibaretti? Esprili yapısına rağmen Das bile böyle şeylerle uğraşmazdı Cornelia'ya göre. Zira onu buraya çağırması için bir sebep göremiyordu ortada. Tabii, her an her şeyin olabileceği gerçeğini de inkar etmiyordu. Gözünün önüne düşen koyu saçlarının arasından izlediği adamın yanında bir de kadın vardı. Pembeliğin içinde  kaybolmaya yüz tutacak, hayır, daha çok artık pembenin kendisi olan bir kadın vardı. Das'ın dikkatini çekecek kadar güzel bir kadındı bu. Formundan hiçbir şey kaybetmiyordu. Ne haltlar karıştığını anlamak için ayaklanmak en doğrusu olacaktı ki mekanın ortamının bir anda değişmeye başlamasıyla özellikle de sipariş alan çocuğun artık ortalıkta olmamasıyla Cornelia'nın dikkati tekrardan çekilmişti.

Hızlıca gözlerini mekanın girişine yöneltti. Bir iki kişinin ona baktığını fark edince ve kafalarla bir onay alındığını görünce gelen baykuşun absürt bir şey olmadığı gerçeğiyle yeni yeni aydınlanıyordu. Her ihtimali değerlendirmeye alan cadı kapıdaki adamın fularıyla hemen üstüne çeki düzen vermeye kalkışmıştı. Pembe yerini artık turuncuya bırakıyordu. Şimdi her şey daha netti. Ulyssess'in gelip gelmeyeceğini bilmiyordu ama yeterince açık olan şey bunun artık bir hizip toplantısına dönüştüğüydü. Neyse ki turuncuyu çoğunlukla gündelik giyiminde de kullanıyordu ki pelerinini almasa bile çok sırıtmayacağını umut etmişti. Asalar ile birlikte değişen masalar ve oturma düzeniyle Cornelia'da hemen dantel işlemeli kumaş parçasının ve onun altında nefes almasını yeterince kısıtlayan sımsıkı korsesinin tek yararı olarak eteğinin düğmesinin arasında sıkıştırılmış alanın içinden asasını çıkardı. Bel ve karın boşluğundan böyle fayda sağlıyordu kendine. Yaşadıkları dönemin giyim kuşamla alakalı büyük sorunları vardı, hele ki kadınlar için tam bir işkenceydi. Büyücü ya da muggle olmaları fark etmezdi. Rahatsızlığını yüz ifadesine yansıtmayarak diğer bir sandalyenin üzerine bıraktığı çay kutusuna baktı. Evdekilere çay götürmek yoktu bugünlük. Plan tamamen değişmişti. Sadece Ulysess'e odaklanıp genel bir hizip toplantısı olabileceği ihtimalini nasıl da gözden kaçıracak kadar aptalca düşünebilmişti hala anlam veremiyordu. Lakin bu düşünce ile daha fazla oyalanmayacak, yükümlülüklerini yerine getirecekti. Kiraz ağacından yapılma asasını yumuşak bir tavırla iki kez sola doğru daire şeklinde çevirip son dokunuşu da kutuya dokundurarak yapmıştı.  Asasını garip karşılanmamak adına çıkardığı yere tekrar bırakırken sonsuzluğa uğurladığı kutunun ardından artık ortama uyum sağlayabilirdi.

Ufak bir bilgilendirilmenin ardından kalabalık olacağından mütevellit fazla etrafta kıpırdamamak için hem gösterilen yere geçmek için ayaklandı hem de tamamen ayrı düşmeden Das ile konuşmak istiyordu. Rastgele mi gelmişti yoksa ona da mı ulaşmıştı baykuş? Ulaşmıştı muhtemelen de Das onun üzerine pek düşmemiştir diye düşünerek eteğinin altından attığı büyük adımlarla Das'a yaklaştı. Gitmişken pembeli kadının da kim olduğunu öğrenirdi. Eh, kaç yıldır birlikte yaşıyorlardı sonuçta. Kimlerle görüşüyor öğrenmese gece uykuları kaçardı Cornelia'nın. Kurulmuştu durduk yere. Ona doğru gelen adamın selam vermesiyle vücut diline bakındı ilk olarak. Yönünü içeriye veya yanına kıracak gibi değildi. Görüşürüz demesiyle silik bir gülümseme kondu yüzüne. Hazırda tuttuğu ince bileğini vakit kaybetmeden Das'ın boşluğundan geçirip kolunun ortasına kadar getirdi. Sonra da kendi göğsü doğru dirseğini kırıp sabitledi. "Çalışılmış hareket miydi bu? Nereye gidiyorsun öyle?" demişti. Başıyla da yanında ki kadına kibarca selam vermeden geçmemişti. Alacağı cevap için ise vakti olmadığından ötürü adamı oturacağı yöne doğru sürüklemeye koyuldu adımlarıyla. "Beni arkadaşınla tanıştırmayacak mısın? Anlatacak bir şeylerin olmalı. O yüzden çıkışa kadar beni beklemeye ne dersin?" Tatlı bir ifade vardı yüzünde. Gayet ikna edici duruyordu."Beklersin, beklersin. Belki arayı kapatacağın kişiler vardır. Bakın bir etrafa. O kadar gelmişiz, tek mi döneyim eve? Nahoş olurdu." Cümle bitiminde başını salladı kendi kendini onaylarcasına. Das'ı da daha rahat biçimde etrafta takılması için kolundan çıkarmıştı. Bir gözü hep üstünde olacaktı tabi olay çıkarmaması için ya da bir anda tüymemesi için. Artık oturmalıydılar. Dokuzarlı masanın önünda dikilmek pek hoş gözükmüyordu. Son bir kez daha adamı dürtmek için boğazını huzursuz edici bir şekilde temizledi sandalyesini çekerken. [/justify]

[justify]Avucunun içindeki buruşmuş kağıtta yazan notun nereden geldiğini halen çözememiş olsa da notta ne yazdığını anlamıştı. Hogsmeade tarafında bulunan bir çay evinde gerçekleşecek bir olayın davetiyesiydi. Normalde böyle bir durumu bildirmesi falan gerekiyordu ama Seth'in geçen gün bıraktığı dosya yığını onu öyle meşgul ediyordu ki, bu küçük not parçası yüzünden ortaya çıkacak evrak işiyle uğraşamayacak haldeydi. Mesai çıkışı çay evine gidip sıkıntılı bir şeyler var mı yok mu şöyle bir bakmayı aklının bir köşesine not etti ve kağıt parçasını buruşturup çöpe fırlattı. 

Ofisten çıkmadan önce çatıya çıkıp bir sigara yaktı. Seth'in bıraktığı belgeler, bakanlığın ve çalıştığı ofisin pek gözükmeyen kirli tarafının bir özetiydi adeta. Üstünkörü geçilmiş davalar, sadece yazılmış olmak için yazılmış raporlar. "İleride oyunun kurallarını bizim yazmamız için yapmam gereken bir fedakarlık bu."Söylediği sözler aklında yankılandı bir anlığına. Oyunun kurallarını koymak, fedakarlıklar. Cwénhild hayatı boyunca konmuş kurallarla problemi olan, o kuralların çizgilerini sık sık aştığı için problemler yaşayan biriydi. İşte şu an, bu çatıda bu problemleri sorguluyordu. Gerçekten o mu sorunluydu yoksa sistemin çarkları mı paslanmıştı da en ufak gıcırtıda arıza veriyordu? Belki de Seth'in de dediği gibi kuralların değişmesi çarkların yenilenmesi gerekiyordu. Zira bu kadar katı kurallara rağmen bir hiçmiş gibi davranılan insanların olduğunu artık biliyordu. Aslında bunu her zaman biliyordu, her zaman orada burada bir kimsesizin itilip kakıldığını ve hakkının yendiğini biliyordu. Lakin gözlerinin açılması için bir adamın çıkıp gözüne gözüne bir şeyleri itelemesi gerekmişti. Sigarasını söndürdü ve çizmelerinin altında ezdi. Daha sonra kendisini çatıdan aşağıya bıraktı. Gözlerini açtığında Londra'nın kömür kokan sokakları ve kasvetli havasından uzak Hogsmeade de buldu kendini.

Cübbesinin iç cebindeki köstekli saati çıkardı. Eski püskü, camında çizikler olan gümüş bir saatti bu. Saatin beş olmasına on dakikadan biraz daha az kalmıştı. Madam Puddifoot'un nerede olduğunu bilmiyordu. Öğrencilik zamanlarında Hogsmeade tarafına pek gelmemişti. O boş zamanlarında daha çok karanlık ormana girmeye çalışıyor orada kendi kendine talimler yapıp gücünü test etmeye çalışıyordu. Pek tabii bu yüzden de bir çok kez cezaya kaldığı olmuştu. Akranları bu tip mekanlarda çay içerken Cwénhild okulun hademesiyle birlikte tuvalet temizlerdi. Pek güzel günler değildi anlayacağınız. Bir kaç ara sokaktan kıvrıldı, bir iki iki kişiye sordu ve çay evini bulabildi. Kapının önünde dikilmiş izbandut gibi adamla da konuşup davet edildiğini konfirme ettikten sonra içeriye girdi. Mekan, ben bir çay dükkanıyım diye resmen bağırıyordu. Her yerde pembe pembe şeyler, çaydanlıklar, çikolatalar onlar bunlar... Cwénhild izmarit kokan paltosuyla bu mekana ait olmadığını iliklerine kadar hissediyordu. Millete pek bulaşmadan tezgahın yakınında bir yere çöktü. Her ne olacaksa olaysız olmasını ve çabuk olmasını umuyordu.

Beyaz gömlekli bir figür lafa girdi. O lafa girerken pembe pervazlı pencereden içeriye giren baykuşlar üç farklı büyücünün kucağına birer tane gazete bıraktı. Lakin Cwénhild gazetenin ne zamana ait olduğunu göremedi ve üstüne de çok düşmedi. Minik bir dikkat dağınıklığından sonra dokuz kişinin oturduğu masadan konuşmaya devam eden beyaz gömlekliyi dinlemeye devam etti. Abes sesli arkadaşın ağzından çıkan her sözcük kızıl saçlı kadının tepesinin yavaş yavaş atmasına sebep oluyordu. Özellikle bakanlığın onları koruyamadığıyla ilgili söz iyice tepesinin tasını attırmıştı. Bakanlığın bizzat koruduğu güruh buradaydı be! Evsizler, garibanlar bakanlığın korumasından nasibini alamıyordu, lakin bu zengin züppeleri, böyle mekanlarda toplanıp atıp tutan ensesi kalınlar o korumadan paylarını gayette alıyorlardı. Kafasını sağa sola sinirli sinirli çevirirken bir adam gözüne takıldı. Eli ceketinin cebinde olan, şüpheli mi şüpheli bir figür az önce konuşan şahsa karşı asasını doğrultmuş gibi duruyordu. Gözleri hedefine kilitlenmiş bir avcı gibiydi. Kızıl saçlı kadın, bir şeyler yapmazsa o adamın bir şeyler yapacağını hissetti. Ne kadar doğru bir histi emin değildi. O yüzden direk aksiyona girmektense dikkatleri üzerine çekmeyi düşündü. Hem bu şekilde biraz stres atabilirdi. Oturduğu masada ayaklandı ve elini sert bir şekilde vurarak çıkan ses ile dikkatleri üzerine topladı. İlk sözleri ölmeyi unutmuş beyaz saçlı adama karşıydı. Tok, sorgulayıcı ve kesinlikle sinir bozucu bir tonda konuştu. "Sen, kahin misin? Milleti galeyana getirmeyin yok kara gün yok, kıyamet ne diyorsun amcacım sen?!" Her kelimede biraz daha hiddetleniyordu. Hızını alamayıp ilk konuşan kişiye döndü. "Sen de dediklerine dikkat et, bakanlık bizi koruyamıyor falan, hayırdır? Bildiklerinizi böyle mekanlarda anlatmaktansa gelin Seherbaz Büro'ya, verin bize ifadenizi biz çaresine bakalım." En son bakışlarını o şüpheli tipe çevirdi ve son kez konuştu. "Kardeşim o asayı ya yerine sok yada ben başka bir yerine sokacağım!" diye bağırdı herife doğru. Bu sırada da masanın altında asasını her hangi bir saldırıya karşı hazır tutuyordu.

[justify]Kim ulan bu dallama?

Cornelia’nın yanından geçerken beni tutup gerisin geri masaya götürmesi bir de kızla kendini tanıştırmamı istemesini falan geçiyorum. Onu hebele hübele bir şeyler geveleyerek sallayabildim ama şu sarı kim? Bizim pembe de gelmiş diyor “Ay Wolfgang’ciğim, görüşmeyeli çok oldu ne tatlısın.” falan. Herif de kalp kırmalı falan konuşuyor. Benim mekana getirdiğim kızla flörtleşmek nedir? Tamam belki çok şerefli bir adam değilim. Tamam belki daha demin kızı bırakıp kaçıyordum ama bu yapılan şey resmen düello nedeni. Bir erkeğin bir erkeğe yapmaması gereken yazısız kurallardan. Dudağımı büzüp bir kıza, bir de sarıya baktım şöyle sinirli sinirli. Ben bu sarıya bir şey yapmalıyım ama ne? Düşün Das, düşün.

Bir herif gelip bizi çay evinin temasına uygun vıcıklıkta masanın tekine oturttu, bu sırada da içeri giren baykuşlar küçücük salonda uçuşup masamızın üstüne üç tane gazete attı. Önümdeki gazeteyi alıp tarihine baktığımda kaşlarımın havaya kalkması bir oldu. 28 Temmuz... O kaybolan gün... Cornelia’ya dönüp bir bakış attım ancak bir şey söylememe fırsat kalmadan bizim masamıza oturan beyaz giyimli bir adam konuşmaya başladı. Söylediği şeyler zaten bildiğim, önceki gazeteden okuduğum bilgileri içerdiği için anında sıkıldım. Gazeteyi ceketimin iç cebine tıkıştırıp çevreme bakınmaya başladım. İlk olarak konuşan adama baktım ama adam değil miydi yoksa bu ya? Kadına da benziyor. Gözlerimi kısıp bazı önemli  ayrıntıları aramaya başladım kadın mı yoksa adam mı diye. Memesi yok ama memesi olmayan kadınlar da oluyor. Muggle’lar öldürmüş gazeteciyi derken gözlerimi devirdim. Yav he, he. Kesin mugglelar öldürmüştür. Adam kadından gözlerimi başka yere çevirip koskoca büyücülerin pembe beyaz fiyonklu masalarda oturmuş çok ciddi ifadelerle durduklarını görüp salak salak sırıttım. Yahu evet, hiç sevmiyorum böyle toplantıları ama mükemmel görüntüler oluşturmuyor mu? Şu tiplere bak! Üstlerinde açık mavi kıyafet giymiş olan insanların olduğu masalar gözüme çarpınca korku ile sindim oturduğum yerde.

Neden sevmiyorum bu örgütü? Çünkü beni bu işlere bulaştıran kişiyi sevmiyorum. Üstelik o kişinin bana yaptıklarından, verdiği isimden, geçmişte nasıl biri olduğumdan haberdar olan bir grup insan bunlar. Her türlü kırmızı çizgilerimi aşıyorlar yani. Oturduğum masada kafamı tam tersi yere çevirip elim ile yüzümü örttüm o taraf beni çok da görmesin diye. Sanırım son zamanlarda 1-2 kişiyi dolandırmış da olabilirim. Şimdi boşu boşuna sorun oluşmasın. Çekip gitsem diye kapıyı gözlüyordum ki benim karşımdaki adam konuşmasını bitirdiği gibi başka bir masadan yaşlı bunağın teki büyük resmi görün diye bağırarak ortama renk verdi. Cadı avı oluyormuş. Size bir şey diyeyim mi? Cadı avı olsa muggle tarafında yer alırım. O bahsettiğim kişi yüzünden büyüyü, gücü falan sevmez oldum. Baya güçlüydü yani. Uğraşırdı güç için. Moruğun sözleri bitince benim bakmamaya çalıştığım masalardan biri çıkıp yaygara çıkarmaması için uyardı onu. Bakanlık konusunda konuşmalarından da bakanlıktan biri olduğunu anlayabiliyordum. Şöyle yüzümü kapattığım elimi indirip göz ucu ile baktım kızıl saçlı kadına. Görmüştüm de, kimdir nedir bilmem.

İşte madem böyle kaos ortamı olacaktı, madem Wolfgang denen dallama benim getirdiğim güzel kıza böyle bakacaktı, ben bu oyunu amcadan önce bozacağım arkadaş.

Cornelia’ya bakıp göz kırptım ilk olarak. Birazdan her zamanki bombalarımdan yapacağımı bildirir gibi bir hareketti bu. Dikkat etmesi gerekiyordu. Elimi ağzıma götürüp bir yumruk yaptım. Sesimi yükselterek “Ehem! Ehem!” diye öksürdüm masamızın ortasındaki ateşe doğru. Demin o amca ateşten çok rahat bir şekilde konuşmuştu sesini yükseltmeden ama ben inadına ateşe hem yaklaşıp, hem de bağırarak insanların kulak zarlarını öpmeyi aklıma koymuştum.

“DEĞERLİ ÜYELER! MANTIK HATASINI HALA YAKALAYAMADINIZ MI?” diye başladım çok ciddi bir tavırla. Karşımdaki beyaz giyimli kadın-adama baktım. “GELECEK POSTASINDA YAZAR OLAN MEFTAYI MUGGLELAR NEREDEN BİLSİN DE ÖLDÜRSÜN?  SİZ BAYIM YA DA BAYAN!” Elimi kaldırıp onu işaret ettim parmağımla. “BURADAKİ GÜÇLÜ BÜYÜCÜLERİ YANLIŞ YÖNLENDİRMEYE ÇALIŞTINIZ! BEN İSE DOĞRU YÖNLENDİRMEYİ YAPIYORUM!” Parmağımı ondan çekip, yanda tatlı tatlı oturan pembeciğime bakışlar atan sarışına doğrulttum bu sefer. “WOLFGANG’A SORUN! 27 TEMMUZ GECESİ, NE YAPTIĞINI SORUN! YALANCILARI SAVUNAN KİM VARSA, HEPSİ HAİNDİR! BEN DE HAİNLERLE AYNI MASADA OTURMAM!” dedikten sonra “HAYDİ GÖRÜŞÜRÜZ!” diyerek kalktım masadan.

Eğer beni tutan kimse olmazsa kapıdan çıkıp gideceğim bu toplantıdan. [/justify]

[justify]Tam kalkmış çıkıyordum buradan, yine turuncu giyimli dandirik örgütten biri engelledi gitmemi. Flörtüme yavşayan şerefsiz herifti bu. Yanıma geldiği gibi konuşmaya başladı iğneleyici bir şekilde. Gözlerim yarıya inmiş, bir elim belimde oldukça lakayıt bir ifade ile dinledim Wolfgang denen zibidinin kudurmuşluğunu. Ohh, o kudurdukça bir zevk alıyorum ki sormayın. Diyor ki asıl mantık hatası sizinki, 27 Temmuz'da adam yazıyı yazmamıştı. Tamam da Wolfgang'cığım, ben o konuşmayı yaparken mantıklı düşündüm mü bir sor bakalım. Tartışmaya girsek kesin mantıklı bir açıklama sunarım da sarı çiyanın benimle tartışmak gibi bir isteği yok ki. Cebinden çıkardı bir eldiven, üstüme fırlattı. Gözümle takip ettim ben de eldiveni. Benden sekip yere düştü tezek çuvalı gibi. Tek kaşımı kaldırıp bir eldivene, bir de karşımda kaşlarını çatmış adama baktım. Diyor ki herkesi aşağılamışım şimdi de gidecek miymişim. Valla her türlü giderim. Ne buradaki insanlar, ne de sen benim saygı duyduğum kişiler değilsiniz. Hele sen! Hiç değilsin! Ancak bu kadar çabuk delirmesi cidden eğlendirdi ya. Düelloya davet ediyormuş beni. "Pfft! Ne?" diye bir ses çıkardım inanmadığımı belli eden bir şekilde. Hiç beklemiyordum var ya. İleri geri sallanarak kendi kendime gülerken sarı da diyor ki örf adet bilmiyorsun, düelloyu kabul etmek için yerden eldiveni alman gerekiyor falan.

Şimdi, belli başlı gerçekler var.
1- Ben şu ana kadar hiç adil bir dövüşte yer almadım.
2- Onurumu, şerefimi korumak için fazlasıyla üşengeçim.
3- Bunların düellosu da farklıdır şimdi. Amerika'da iki büyücü karşı karşıya gelir, saat öğlen 12 olduğunda en hızlı asa çeken kazanır. Diğeri de ölür.
4- Saçma sapan bir olay için niye öleyim?
5- Adamı daha da kudurtmak varken neden işini kolaylaştırayım?

Kadın-adam araya girdiğinde onun sinirli yüzüne karşı salak salak sırıtıyordum sadece. Eyy zibidiii! Sen benim yanımdaki kıza yazarsın da, ben boş mu dururum? Kadın-adamın söyledikleri şeyler bitmemişken yanımda yılan gibi çıkışta gel dediğinde çevremdeki insanlara gülerek "Kanı kaynıyor bebenin!" cümlesini en Amerikan aksanı ile telavvuz ederek şov yaptıktan sonra onun tam tersi yöne ilerledim. Mekanın ortasında ellerim belimde ayakta durarak söylenilenleri dinledikten sonra gözlerimi devirdim. Ben size yemin ediyorum, bu hizibe bulaştım ya böyle. Ne kadar uzakta kalmak istesem, o kadar dibe çekiyorlar beni. Çok eminim bahsedilen dövmelerden biri yakında vücudumda olacak. Hala cadı avı diyor ya. Cadı avı falan değil bunlar. Yalan, uydurma. Milleti muggle'lardan soğutma amacı işte. Kim abi bu beyazlı kişi? Şimdi de oturmuş mugglelar gelişiyor korkun onlardan diyor. Konuşması bitince bulunan herkes hafif uğultulu konuşmalar eşliğinde buharlaşırken ben tabi ki kaldım. Çünkü önce yapmam gereken bir şey var. Hazır ortamda az kişi varken...

Yürüdüm Wolfgang'in bana attığı eldivene. Yanında durup her zamanki pis sırıtışımı attım ona. Ağzımı gere gere "Sen daha önce benim gibi bir bela görmemişsindir zibidi. En son karşıma çıkan adam Sergei Tavolnikov'du. Tanımıyorsundur. Öyle bir sildim ki adamı! Merlin Kulübünü fazla hafife alma." dedikten sonra çizmemin yanı ile yerdeki eldiveni tekmeleyip Wolfgang'e doğru fırlattım. Çocuğu kışkırtmak amacıyla "Bir ERKEKin flörtüne yavşamak, sizin örf adetinizde olabilir, benim yok. Gözüm üstünde sarışın... Felaketin olmamı istemiyorsan hareketlerine dikkat edersin." Tabi bu cümleler sonuna kadar blöf. Bir adama kafayı takıp arkasına düşmeyecek kadar üşengeçim. Bunu onun bilmesine gerek yok. Cümlem bittikten sonra ona istediğini verdim ve kibar olup eğilerek selamladım. Tam selamım bittiği gibi de buharlaştım ortamdan. Daha cin diye satacak sokak çocuklarına takma kulak hazırlamam gerekiyor. Meşgul bir adamım.


[/justify]