Büyücedünya RPG
Dünya Ülkeleri => Boston Wampus Kulübü => Amerika Birleşik Devletleri => Boston Wampus Kulüp Salonu => Konuyu başlatan: Erika Elsbeth Rothmann - 16 Temmuz, 2022 12:04:34 - Kurgusal Tarih: Ekim 1866
-
Sisli bir salı akşamı, saatler gece yarısını gösterirken kulüpteki pek çok zat-ı muhterem ertesi günkü işlerinden ötürü evlerine çekilmiş; Boston'ın yerel ağacı, demir yolu inşasında kullanılacak kadar sağlam meskitten yapılma masaların tepelerini dolduran bulaşıklar toplanmış, masaların üstleri temizlenmişti. Yalnızca Brian Carper, mekanın barmeni kalmış ve ertesi gün sıkıntı çıkmaması adına buzhaneyi doldurmuş, limon ve naneleri ince asa hareketleri vasıtasıyla yıkayıp ılık bir meltem ile kurulamış, yarısı boşalmış şişelerdeki içkileri birleştirmişti. Çalışma alanında takıntılı denebilecek kadar titiz çalışan koyu saçlı adam oyalanmak adına elinde su dolu bir kadehi içindeki ateşviskisiymişçesine çevirip ufak yudumlar alıyordu. Bekliyordu, anın keyfini çıkartıyordu. Öyle sessizdi ki mekan, dört ötedeki sandalyelerden birinin üzerine atmış olduğu ceketin iç cebinden yükselen köstekli saatinin tik-tak sesleri işitilebiliyordu.
Yaklaşık on beş dakikanın ardından işittiği kapı sesiyle bakışlarını, hayali bir şekilde satranç oynamaya çalıştığı tahtaların birinden sesin geldiği yöne çevirdi. Yaklaşık dört fit boyunda, oldukça şık ve vücuduna göre dikildiği aşikar, füme rengi bir frak kuşanmış bir cincüce mekana adımını attı. Elindeki hodag derisi çanta, statüsünü bir hayli belli eder düzeydeydi. Göz göze geldiklerinde barmene başıyla nazik bir selam verdi, ardından gecenin ve mekanın yalnızlığıyla muazzam bir kontrast oluşturacak enerjik bir ses tonuyla söze girdi: "İyi akşamlar. Bay Carper sanırım, değil mi?"
Selama karşı güler bir yüzle karşılık veren adam, kenardaki siyah ceketini sandalyesinin üzerinden alıp üzerinden geçirmişti bile: "İyi akşamlar. Evet, benim. Sizin de Bay Vorgle olduğunuzu sanıyorum?"
-Âlâ.
-Buyurun...
Bar tezgahının arkasındaki figür, yanındaki zili çalıp kenardaki ceketine yöneldi ve giyinmeye koyuldu. Bu sırada masalardan birine yerleşmiş boyu küçük lakin davası büyük cincüce muazzam bir sükunete gömülmüştü az önceki acarlığına tezat oluşturacak şekilde. Öyle ki, mekanda yankılanan yegane ses şimdi kenardan değil de barmenin üzerinden yükselen tik-tak sesleriydi. Merdivenlerden aşağı doğru yükselen topuk tıkırtıları bozdu sessizliği git gide yükselerek. Sesin sahibini gören koyu saçlı adam yüzünde ince bir tebessümle salonda beliren figüre sessiz bir baş selamı vermiş ve fötr şapkasını da başına yerleştirip terk etmişti mekanı evine dönmek üzere. Mekandan çıkarken ise müzakerenin açılışına kulak misafiri olmuştu:
"Dilerim ki mizacınız nicedir Bay Vorgle. İşbirliğiniz için her ne kadar müteşekkir olsam da, öncelikle tüm işbilirliğinize karşın Britanya hükumetinden gördüğünüz haksız muamele karşısındaki üzüntümü dile getirmek isterim..."