[justify]Ruhu almak için kemikli soğuk ellerini uzattı ölüm.

Ölümlü hareket etmiyor, nefes almıyordu. Ruhu doğrulup oturmuştu, gümüş gözleri yaşamın sona erdiğini buğulu bir dalgınlıkla kutluyordu. Artık bir kabuktu o. Birden ayağa kalkacak ve ona 'Manyak mısın be adam?!' diye bağıracak bir kabuktu, Tanrı'nın bir oyuncağı daha yaratıcısının yanına dönüyordu.[/justify]

Elveda Meredith. Huzur içinde uyu.

[justify]Buz gibi ter akıtıyordu. Kan kaybından görüşü bulanıklaşmaya başlamıştı. Ne kadar zamanı kalmıştı? Darağacının düğümü ne zaman sıkılacaktı? Titriyordu. Göğüslerinin altına kadar uzanan kızıl saçları onu ısıtmaya yetmiyordu. “Bir adada büyüdüm…” diye başladı söze. Ama bir öksürük nöbeti engel oldu cümlesini bitirmesine. “Orada… bakanlıktan… şarlatanların evi diye bahsederlerdi…” Ciğerleri onu mahvediyordu. “Ama işte bakanlık… adı üzerinde bakanlık… evrak işleri falan…”[/justify]

[justify]Meredith bir kez daha acıyla haykırmamak için kastı kendini, öyle ki tüm bedeni bir anda patlayacak gibiydi. Tanrı’nın gazabı değildi bu. Karşısında bir canavar vardı ona işkence eden. Boleyn Adası’nda da görmüştü onun gibileri, kalpleri kin ve nefretle doluydu pek çoğunun. “Benim bir adım var!” dedi Meredith, kadının gözlerinin içine bakarak. “Meredith Vivienne Boleyn!”

Bir başka tokada, kurşun yarasına ya da kadının dizine soktuğu lanetli objenin vereceği acıya hazırlamıştı kendini. “Evet, bir günah işledim..." Soluklanmak için duraksadı tekrar. "A-ama hiçbir zaman şeytanın yolu değildi seçtiğim yol. Bana işkence edin, acıdan delirtin fakat beni şeytana hizmet etmekle suçlamayın! Bu adalet değil, konuşmayı reddediyorum!”
[/justify]

[spoiler][/spoiler]

[justify]-Kudretiyle soyumuza hayat veren, ışığınla bizi kutsa. Kalbimize kötülüğü yeşertme, şeytanı aklımıza sokma. Günahlarımızı bağışla, bizi yolundan ayırma. Ölümlü ruhlarımızı kabir azabından koru.

-Âmin.

Katedralin vitraylı camlarından içeri süzülen ışık demetleri, tavandan sarkan kristal avizeden yansıyıp mermerden oyulmuş bembeyaz azize heykelinin üzerini aydınlatıyor ve onu taş kesilmiş bir bedenden ziyade dans eden bir genç kız gibi gösteriyordu. Bu görkemli ışık oyununun yarattığı kutsanmış atmosfer ilahi olanın yanlarında olduğunu hissettiriyordu, kuytularda ve gölgelerdeki ışığın erişemediği köşelere saklanmış iblislerden korumak için.

Beyazın en duru tonunda ipekten elbiselerin içindeki üç kız ellerini göğüs hizasında kavuşturmuş, şükürlerini minnet dolu bir zarafetle iletiyorlardı yaradanlarına. Seslerinin melodik nevası ve üzerlerine düşen gün ışığı, Tanrı’nın nurdan yarattığı varlıkların fani dünyadaki bir yansımasıydılar adeta, saf ve bir o kadar da günahsız; tıpkı melekler gibi. Sayfalarca ilahi besteleyebilirdi onları izleyen bir âşık; güven, huzur ve de ilhamla donatılmıştı salon en yüce olan tarafından.

Tüm bu semavi ahengi bozmaya ant içmeyi yeğlemişti içlerinden en genç ve en günahsız olanı. Çocukluğun verdiği bir toylukla, duanın ortasında hafifçe kıkırdadı… ve beraberinde salonda yankılanan tokadın tok sesi azizenin tepesinde oturmuş duaları yaradanlarına iletmekle görevleri meleklerin irkilmesine neden olmuştu, Tanrı’nın evinde şiddete yer yoktu; onların aksine küçük kız şaşırmış görünmüyordu. Sessizdi. Kıkırtısının son tınıları aldığı darbenin sertliği ile son bulmuştu.

-Merry!

Küçük kızın yüzü öfkeyle şekillenmiş, nefret bulutları bebek mavisi gözlerini gölgelemişti. Biraz acıdan ve çokça kinden dolayı dolan gözlerini umursamadan dil çıkardı büyük olana, onu Tanrı’nınkinden daha korkunç bir gazaptan koruyan ve cezasının tek bir darbe ile bitmesini sağlayan ise Katedralin maun kapısının mükemmel bir zamanlamayla açılmış olmasıydı. Tanrı severdi böyle küçük müdahalelerle yukarıdan, kullarının yegâne koruyucusu olduğunu hatırlatmayı, daima oradaydı ve onları gözetirdi.

İlah, ona kulluk edenleri severdi ve seven herkes tanırdı O’nu; bütün kulları ondan doğmuştu nihayetinde, O, sevgiydi, herkesi sevendi. Hiç kimse Tanrı’yı görmemişti belki ama birbirlerini severlerse, O’nun sevgisi de içlerinde yaşar ve ruhları da yetkinleşirdi beraberinde.

Köhne yapının açılan kapısının arkasından gelen gösterişsiz, vücut hatlarını gizleyen siyah bir tunik giyen genç rahibenin ise yine o Tanrı'nın daimî olan gözetimi altında geliyor oluşuna karşı çıkmadı Meredith. Kaderi düşmanlarının elinde olması rağmen zihninde canlanan anısında yüzüne inme potansiyeli olan o tokada karşı koyamayışı gibi. Bu sefer masumiyeti onu kurtarmayacaktı fakat kızıl cadı son nefesini verdiği anda dahi Tanrısına olan sevgisini içinde taşıyacağına yemin etmişti.

Boleyn’lerin en aykırısının ve en reddedilen çocuğunun yaşamının bitimine yalnızca bir parmak şıklatması kadar uzaktayken nefret ettiği o Ada’ya dair hatırlarının zihninde canlanması ironikti. Büyükannesinin, bazı bağların ne kadar denerse denesin koparılamayacak kadar kuvvetli olduğuna dair sözlerini daha iyi anlıyordu şimdi. Ruhunun bir parçası nasıl yaradanına bağlıysa diğeri de geçmişine bağlıydı, orada bıraktığı kız kardeşine.

Genç rahibenin, zümrüt yeşili elbisesini üzerinden çıkarmasına tepki vermedi, gözlerini kapadı ve kız kardeşinin narin yüz hatlarını canlandırmaya çalıştı. Onu adadan gittiği yıldan beri görmemiş, çocuğa ait hatlarının bir genç kızınkiyle değişime şahit olamamıştı. Ama daha küçük bile insanları kendine çeken bir aurası vardı el üstünde tutulmasını sağlayan. Meredith, kızın mavi gözlerinin nasıl yaşamla dolu olduğunu hatırlıyordu, birbirlerine kız kardeş sözü vermişlerdi ebediyen beraber olacaklarına dair. Zamanı geldiğinde yanına alacaktı onu ve bir daha dönmeyeceklerdi o lanet kara parçasına.

Hatıralar eklemlerini çekiştirdi; yumrukları gevşedi. Kalbi sızladı.

Gösterinin sonuna gelmişti tutulamamış sözler, yarım bırakılmış yeminler ve en kötüsü de sevdiği hiç kimseye bir ‘elveda’ bile diyemeden. Çoktan kuruduğunu sandığı göz pınarlarında tekrar birikmeye başladı yaşlar; onun en büyük korkusu ölüm olmamıştı çünkü ecel, ne her şeyin sonu ne de sonsuz yaşam olan tek gerçekliğin içinde yitmiş basit bir dönem değildi. Dünyevi yaşamın nihayete ermesiyle farklı bir düzlemde uhrevi yaşama giden bir geçişti. Hiçbir zaman bir son demek değil aksine yeni bir başlangıçtı.

En büyük korkusu sevdiklerini yarı yolda bırakmak, onların güvenlerini kırmaktı. Şu anda, bu nedamet kokan yapıda pamuk ipliğine bağlanmış kaderi kendini Azrail sanan insanların elinde sonlanırsa kaç kişiye birden ihanet etmiş sayılacaktı? Büyükannesine, öğütlerine kulak asmayı bırakıp kendini bu çıkmaza sürüklediği için; kız kardeşine, sözlerinin arkasında duramadığı için; en az onun kadar yakın Cwénhild’e, yaşamının en karanlık döneminde ışığı bulmasına yardım ettiği için; Bay Carter’a, istifa etmek ve her şeyden vazgeçmek üzereyken onu bu kararından döndürdüğü ve gözlerini açtığı için…

Zihnindeki düşünceler böyle devam ederken kaburgalarında hissettiği sızı da bir o kadar onu şu anki zamanda tutuyordu. Yaşamak istiyordu, yaşamak için pek çok nedeni vardı lakin kaderinden kaçması bu saatten sonra imkânsızdı. Yine de istiyordu. Dönüp sevdikleri ile son bir kez daha konuşmak, kırgın ayrıldığı insanlarla barışmak, kardeşini yanına almak... Fakat yaşamı bu noktada donacak, hayatı geriye alma ya da yanlışları düzeltip daha doğru yaşama şansı son bulacaktı. Çünkü bir cilaymışçasına yaşamın üzerine atılacaktı ölüm. Herkesi yarı yolda bırakmış olacaktı.

Bir yüz karasının yapacağı gibi.[/justify]

[justify]“Be-ben…”

Yanıt verecek cümle bulamıyordu, elinden geldiğince tarafsız kalmaya çalışmıştı fakat bir taraf seçmesi gerekiyordu. Ve bu doğru olan taraf olmak zorundaydı, yanlışı seçip herkesi yüz üstü bırakma riskine giremezdi. Yine de, birileri her şekilde yarı yolda bırakılan taraf olmayacak mıydı? Meredith kimseyi yarı yolda bırakmak istemiyordu ki… Zamanı geriye alıp o lanet balonun hiç yaşanmamış olmasını sağlamak istiyordu. Keşke o gece insan içine karışmaktan korkmayıp kabul etseydi gelen daveti. O zaman belki Cwénhild hala yanlarında olurdu ve bütün bu korkunç olaylar yaşanmamış olurdu.

“O-onun niyeti…”

Kelimeler zihnini terk etmiş gibi hissediyordu. Yine basit bir şeyde çuvallamıştı, yine tam bir yüz karasıydı. Nefesinin daraldığını, bacaklarının artık onu taşıyamadığını hissetmeye başladı. Görüşü kararıyordu, sanki biri onu daracık bir alana hapsetmiş gibiydi. Nefes almak istiyordu… Yoksa sonunda ölüyor muydu? Burada... Mahkemede...
[/justify]

[justify]Genç seherbaz, kadının Victorine Boleyn’den bahsetme şeklini duyduğunda ürperdi, bir isimden nasıl hala bu kadar korkuyor olabilirdi? Buradan gitmesini söylediğinde gözleri dolmuştu. Cwénhild’a her şeyin tekrar iyi olacağını söylemek istiyordu, bu kasvetli yerden kurtulacağını ve tekrar birlikte görevlere çıkacaklarını… Ama sözcükler dökülemiyordu ağzından, inandırıcı gelmiyordu bir türlü.

Bir eliyle yanaklarına damlayan gözyaşını sildi. “Üzgünüm...”

Üzerindeki kalın pelerinin iplerini çözdü ve parmaklıkların arasından kadına uzattı. Acıdığı için değil içtenlikle sergilediği bir hareketti, bu lanetli yerde ona doğru düzgün örtü bile vermemiş olmalarına sinirlenmişti, mahkemeye çıkamadan hastalanıp ölmesini istemişlerdi sanki. “Elimden daha fazlası gelmiyor, özür dilerim.”

Parmaklıklardan uzaklaştı, adımlarını geldiği merdivenlere doğru çevirdi. Pelerininin yokluğu çabucak hissettirmişti kendini fakat halen farkında olmadığı bir şey vardı, o da asasını pelerinin cebinde bıraktığıydı…
[/justify]

[justify]Godric’s Hollow’daki görevden birkaç gün sonra, yaşadıklarını, bir can aldığını unutturması için kendini alkole verdiği bir geceydi, genç kadın dağılmıştı. Seherbazların yüz karası olduğu düşüncesini zihninden atamıyordu. Nereye gitse bir felaketin içine düşmüş ya da o felaketi yaratan kendisi olmuştu. Buna daha fazla devam etmek istemiyordu, mesleğinin getirilerini kaldırabileceğini sanmıştı fakat yanılmıştı. Beceriksizdi ve güçsüzdü. Seherbaz olmayı hak etmiyordu.

Gözyaşları yanaklarını ıslarken bulmuştu kızıl kadın onu. Meredith bir hayaletle konuştuğunu sanmıştı başta, dinlemek istememişti ölmüş birini. Derken bir tokat çarpmıştı yüzüne, bunu hak ettiğine emindi genç olan, günahları için cezalandırılmak istiyordu artık. Fakat bunun yerine yüzünde bir yara izi olan ona gözünü açmasını söylemişti. Asıl cezalandırılması gerekenin içlerindeki hainler olduğunu ve büyücü soyunu katleden cadı avcılarının temizlenmesi gerektiğini. Meredith, daha fazla ölüm istemiyordu fakat kadının hikâyesini dinlerken haklı olduğu noktaların farkına varmıştı.

Ve buradalardı işte.

“Büyükannem Tanrı’nın hiçbir yerde olduğunu söylerdi,” dedi özgüvensiz bir tınıyla. Sefalet içindeki kadının her şeye rağmen dimdik durmaya çalışmasına imrenmişti Meredith. Kaybolduğunu sandığı arkadaşının teslim olduğu haberini aldığında içindeki ses ondan umudu kesmemekte ne kadar haklı olduğunu hatırlatmıştı ona. Cwénhild Muirghéal ölmemişti, sadece kaybolmuştu. Yokluğunda onu ele geçiren şey her neyse kötü şeyler yapmıştı fakat artık buradaydı, ulaşılamaz değildi. “Senin de burada olmaman gerekiyordu, böylesine korkunç bir yerin hiç var olmaması gerekiyordu.”
[/justify]

[justify]Soğuk kemiklerine işlemişti.

Bu kadar yoğun olumsuz duyguyu daha önce hissettiğini hatırlamıyordu Meredith, seyahat pelerinine sarınmış Azkaban’ın kasvetli koridorlarında ilerlerken bir an önce buradan çıkmak istiyordu. Ona çocukken anlatılanlardan da korkunç bir yerdi burası; insanın içi buz kesiyordu bir kere kapıdan içeri girince, bütün hayat enerjisi çekiliyor, çaresizlik ve keder duyguları ele geçiyordu zihnini. Suçu ne olursa olsun herhangi bir insanın buraya kapatılması fazla gaddarcaydı, böylesine bir yapının var olmasına nasıl izin verdiklerini bile almıyordu aklı. Merdivenlerse ona inat kadın ilerledikçe sonsuza uzamaya devam eder gibiydi.

Karşı çıkmaktan çekindiği bir isim onu görevlendirdiği için gelmişti buraya; Victorine Boleyn bir ‘rapor’ istemişti ondan, aklından ne geçtiğini bilmiyordu –ki sorgulamak onun haddine değildi de zaten. Ada’dan uzakta, rahatsız edilmeden yaşayabilmesinin tek nedeni Yüce Boleyn’in ona izin vermiş olmasıydı ve bunun karşılığında yapmakla yükümlü olduğu tek şey söz dinlemekti. Victorine ona böyle söylemişti.

Paradoksun önüne geçmek adına adımlarını hızlandırmaya, tek seferde iki basamak çıkmaya çalışıyordu genç seherbaz. Acelesi yoktu, aksine, ne kadar geç varırsa o kadar memnun olacaktı. Ama merdivenlerden çıkmak bile kafasına konuşması muhtemel konuları çağrıştırmıştı, dakikalar ilerledikçe bu ufak düşünce iplikleri birbirine girmiş, kafasında çözülmesi imkansız, hatta üzerine düşündükçe daha da karışan bir düğüm yaratmıştı. Yapıya ilk girdiğinde varmayı planladığı, ama dakikalar ilerledikçe bir dilek halini alan kat sonunda gözüktü.

Beşinci kattaydı.

Bir hücre, iki, üç derken on üç hücre geçmişti. Bakanlıktan aldığı izin sayesinde Ruh Emicilerce rahatsız edilmeden ilerleyebiliyor olsa da koridorlarda onların gölgelerini görmek bile tüylerini diken diken etmeye yetiyordu. Olabildiğince hızlı adım atmaya çalıştığı varsayılırsa süzülerek ilerleyen bu gudubet varlıkların sırf insanların ruhunu birazcık daha emmek için oldukça sık aralıklarla koridorlarda kol gezdiği çıkarımına varmasını sağlamıştı.  Her koridorda var olan hücrelerin üçte biri kadar kukuletalı gölge gördüğüne göre oldukça normaldi de bu. Fakat Ruh Emici’lerin varlığına o kadar güveniliyor olacak ki spesifik tuzaklar veyahut kaçmayı engelleyen zorlu engeller çarpmamıştı gözüne. Arada uğrayan Bakanlık özel görevlileri dışında insan gardiyan yoktu, bu da Ruh Emici’leri bir şekilde kandırmayı başaran birinin önünde kaçması için kalan tek ciddi engelin çalkantılı denizi aşmak olduğu anlamına geliyordu.

On yedi numaralı hücrenin önüne geldiğinde durdu.

“Yü-yüce Tanrım! C-wénhild...”
[/justify]