Kıza dönmeden cevap verdi. Ne de olsa yalan değildi, yaşamak için yemeğe, avlanmak için ete ihtiyacı vardı. Elbette hayvan avlıyordu.

“Evet, hayvan avlıyorum.” dedi kısaca.

Daha fazlasını açıklama gereği duymamıştı, koktuğunu söyleyene kadar. Kasaba güzelinden duymayı beklediği laflardı. Bir avcı olarak sürekli yollardaydı, doğal olarak temizlenmeye ne vakti ne de fırsatı pek olmuyordu. Bir an düşündü, kelle avcısı olduğunu söyleseydi ne yapardı acaba? Koşarak kaçar mıydı, bayılır mıydı yoksa da doğru düzgün tutmayı başaramadığı kılıcıyla saldırır mıydı ona?

“Uzun yoldan geldim. Yoksa sizi rahatsız mı etti leydim?” dedi alayla.

Atını, en yakın dostunu sevmeyi kesip arkasına döndü. Yüzünde yargılanmak hoşlanmadığını açıkça ifade eden sert bir bakış vardı. Çenesi kasılmış, yüzünde ruhsuz bir gülümseme vardı. Gözleri normalden daha kırmızıydı, güneşin ışınları onun lehine çalışıyor olmalıydı. Britanya ve onun anlamsız kuralları, diye geçirdi içinden.

“Han sahibi beni ağırlamak istemezse ne yapacağımı bilirim küçük. Sen benim gibi kokan birinin yanından uzaklaş, kuyruğunu kıstırıp kaç ki gül kokun bozulmasın.”

Tükürürcesine sarf ettiği sözlerin ardından arkasını dönüp kasabaya girdi. Küçük kızın söylediği hanı bulmak için ağır adımlarla yürüdü. Bu şımarık, dünyadan bihaber kızın boynunu kırmamak için bir şey yemeliydi. Kurutulmuş et değil de sıcak, sulu bir şey. Aksi takdirde kasaba hiç görmediği şeyler görmek zorunda kalacaktı.

Küçük kızın kibirli ses tonu Xander’in sınırlarını zorluyordu, yine de sakin kalmayı başardı. Genç kız kılıcı çevik bir hareketle çıkartıp kınına koyduğunda hafifçe gülümsedi. En azından bunu biliyordu.

“Kılıç ustasının elinde saygı görür. O yüzden evet, kılıca hak ettiği değeri bu şekilde veriyorum. Eğer kılıçta ustalaşmak istersen, bir ömür uğraşırsan ne demek istediğimi daha iyi anlarsın.”

Xander’ın kılıcı fırlattığı ağaca yaklaşırken genç kız konuşmaya, söylenmeye devam ediyordu. Xander eliyle kılıcı attığı yere dokundu, yeterince derin değildi. Ya kabuğu çok sertti ya da yeterince güç vermemişti. Her koşulda istediği şekilde atmamıştı, bunu düşündükçe ağacı parçalama isteğine engel olmakta güçlü çekiyordu. Genç kız onun kabalığı hakkında konuşmaya devam ediyordu. Amma çok konuşmuştu.

“İnsanlara nasıl davrandığımı bilseydin böyle düşüncesizce konuşmazdın küçük kız. Ancak bir kasabada yaşayan birinden dünyayı bilmesini beklemek anlamsız olur.”

Ardından kıza yaklaştı. Terden sırılsıklam olmuş genç kız ıslanmış bir köpek yavrusunu andırıyordu Xander’e göre. Ve böylesi hayvanlara üç şey yapılırdı. Görmezden gelinirdi, genelde sıradan insanların yaptığı buydu. Sahiplenilirdi, genelde kalbinde iyilik olan insanlar bunu yapardı.  Ya da vahşice katledilirdi, bu da kalbi kararmış ya da olmayan insanların yaptığı bir şeydi. Peki, Xander hangisiydi?

“Ayrıca, kılıç sanatı hakkında konuşmak sana düşmez ufaklık.”

Ardından kızdan uzaklaşıp atına doğru gitti. Ağaca bağladığı ipi çözdü. Ağır adımlarla genç kızın olduğu yere getirdi.

“Belli ki burada yaşıyorsun. Burada kalacak bir yer var mı?”

Cevabını beklemeden ağır adımlarla kasabaya doğru yürümeye başladı.

Bazen kendisini kelle avcısından çok gezgin gibi hisseden Xander’in yolu bu sefer de Amerika’ya düşmüştü. Bitmek bilmeyen bir yolculuktan sonra sonunda varmayı başarmış, birkaç günlük dinlemeden (şarap içip sızmak) sonra Santa Fe kasabasının kuzeyinde, Colorado Eyaletine varmayı başarmıştı. Şeker kamışı tarlasında ya da ilanda yazdığı adıyla “plantasyon”unda cadı olduğu söylentisiyle buraya gelmişti.

Beyaz cadı ismi verilen cadıyı infaz etmek de cesur avcımıza düşmüştü. En azında gazetelerde böyle yazılacaktı. Artık ezbere bildiği haberleri düşünerek Duncan ailesinin kaldığı yere doğru ilerledi. Kapıdaki birkaç bekçi onu durdursa da cadı avcısı olduğunu söyleyince evin en küçük oğluyla görüşmek için yönlendirilmişti.

Evin en küçük oğlu yirmilerinde, Xander’e nazaran kısa, sıska bir asil bir beyefendiydi.  Amerika’da monarşi olmadığı düşünülürse yalnızca zengin birinin oğlu olmalıydı. Xander bunu pek umursamadığı için lafı kısa kesti.

“Bu cadı hakkında neler biliyorsun?”

Kaba tavrı zengin çocuğun hizmetkarları tarafında şiddetle kınansa da Xander’in sabırsız alev kırmızısı gözlerinin hedefi olanlar dilini yutmuş gibi sustular. Genç oğlan Xander’i içeri davet edince geceyi beklemesi gerektiğini düşünerek davete icabet etti. Atını kendi elleriyle evin yakınlarına bağlayıp içeri girdi. Oldukça zengin olduğunu evin girişinden belli olan Duncan ailesinin küçük oğlu onu oturma salonuna buyur edip kaliteli bir viski ikram etti. Xander içkide ayrım yapmadığı için alıp kafasına dikti. Normal birini anında sersemletecek bu hamle Xander’i etkilememiş gibi duruyordu.

Genç adam şaşkınlığını gizlemeye çalışıp daha fazlasını teklif etti.

“Cadıyı temizledikten sonra 10 şişe verirsin. Şimdi bana neler bildiğini anlat.”

Genç adam başını olumlu anlamda sallayıp bildiklerini anlatmaya başladı.

“Beyaz cadı bizim tepelerimizde geziyor. Yüzünü boyadığı için ona gerçek yüzünü bilmiyoruz, zaten gece olduğu için görmemiz de pek mümkün değil. Ailemizin pek çok kölesi ortadan kayboluyor. Bunun onun işi olduğunu düşünüyoruz.”

“İlandakinden farklı bir şey söylemedin. Üstelik “köle”leriniz belki de kaçıyor ve suçu hayali bir cadıya atıyor, olamaz mı?”

Genç adam şiddetle karşı çıktı.

“Bu köleler bize yıllarca hizmet etmiş, sadık kölelerdir. Zinhar böyle bir deliliğe kalkışmazlar.”

Xander küçümser bir şekilde gülümseyip öne eğildi.

“Belki hala genç olduğun için, belki de aptal olduğun böyle düşünüyorsun. Bir gün köle olursan bunları tekrar diyebilecek misin, merak ediyorum.”

Adamın bir şey demesine izin vermeden ayağa kalktı. Gitmeden önce genç adama baktı.

“Yalan veya değil, Beyaz cadı benim elimden kurtulamaz. Viskileri hazırlasan iyi edersin evlat.”

Bunları dedikten sonra evden çıkıp atını aldı. Ardından tepelere doğru yürümeye başladı. Cadının varlığına, eğer varsa nerede olabileceğine dair ipucu arıyordu. Cadı dedikoduları çıktıktan sonra kimsenin gelmediği tepede iz bulması nispeten kolay olacaktı. En azından öyle umuyordu.   

Hava serinlemeye başladığında havanın karardığını fark etti. Bu süre zarfında elindeki meşhur kuru etiyle karnını doyurmuştu, ancak zulasının bitmeye başladığını fark etti. Yakında avlanması gerekecekti. Bir avcı olarak birkaç geyik, domuz avlamak güç değildi ancak böyle bir şeyle uğraşmaya üşeniyordu.

Ayrıca iz ararken cadının sürekli yürüdüğü bir patika bulmayı başarmıştı. Evden epeyce uzaklaşmış, tarlanın yarısına gelmişti. Avlarından bildiği bir şey varsa o da cadıların insanlardan çok da farklı olmadığıydı. Hepsi uyumalı, beslenmeli, dinlenmeliydi. Önündeki baraka da bunun için uygun gözüküyordu. Her ne kadar etrafı sarmaşığı andıran bitkilerle sarılmış olsa da bir cadı için bunu yapmak güç olmamalıydı. Cadıyı gafil avlamak amacıyla barakayı yaktı. İçeride duyduğu çığlıklar kısa sürede kesilmiş, ateşler sönmüştü. Belli ki cadı onun varlığını fark etmişti. Bir şey planlıyor olabilirdi ancak bu Xander için sorun değildi. Yalnızca asasını görmeliydi, sonra işi bitecekti.

Derken barakanın arkasından koşan bir kadın gördü. Koşarak kısa sürede ona yetişti. Cadı koşarken bir yandan bitkileri büyütüyor, Xander’i engellemeye, hiç olmazsa yavaşlatmaya çalışıyordu. Neden ona saldırmadığını Xander bilmese de umursamadı. Asasını gördüğü gibi kılıcını tüm gücüyle sallayıp cadıya vurmasını sağladı. Cadı bir an dizlerinin üstüne çöküp kan tükürdü. Bu sırada Xander ona yetişmişti. Cadının bir şey yapmasına fırsat vermeden boynunu kesti. Asasını da kırdı. Kadının tamamını taşımanın anlamsız olacağını düşünerek kafasını kesip atına doğru yürümeye başladı. Neden sonra, cadının neden kaçtığını ve saldırmadığını anladı. Barakanın içinde bir yere kıvrılmış küçük bir çocuk vardı. Bir serçe gibi titriyordu. Bir an Xander’le göz göze geldi, adamın elindekini görünce gözyaşlarına boğuldu. Bu anı uzun bir süre onu terk etmeyecekti. Xander kıza yaklaşmadan seslendi.

“Ben Xander. Xander Warren. Bir kelle avcısıyım, eğer hayatta kalırsan beni bul ve intikamını al küçük.”

Ardından kelleyi bohçasına atıp atını Duncan ailesinin evine sürdü. Viskilerini alıp orayı terk etti.

“İlk hatan ufaklık,” dedi.

Ardından kılıcı küçük kızın boynuna götürdü.

“Kılıcı olan birine karşı bu kadar savunmasız olman.”

Neredeyse kör kılıcı iyice boğazına bastırdı. İyi bir usta küçük bir dal parçasıyla bile birilerini öldürebilirdi. Xander de en iyilerdendi. Küçük kızın bu asabi yaklaşımını anlıyor ancak umursamıyordu. Kimse, bir kral bile, ona saygısızlık edip de oradan tek parça ayrılamazdı. Ne şanslıydı ki buna cüret edecek pek kişi yoktu. Ancak bu dünyadan bihaber ufak kız buna cüret etmişti, büyüğü olarak ona bir ders vermek boynunun borcuydu.

“İkinci hatan ise insanlarla nasıl konuşacağını bilmemen. Kelimelerin kılıçtan keskin olduğu zamanlar vardır. Tatlı dille en tehlikeli durumlardan kurtulabilirsin, elbette bana denk gelmediğin sürece.”

Kılıcı boğazından çekip yanındaki ağaca fırlattı gözlerini kızdan çekmeden. O kör kılıç bile ağaca girmişti. İşte yetenek ve gücün farkı bu kadar büyüktü.

“Üçüncü hatan ise biriyle yakın olmaktan hoşlanmıyorsan bunu başaracak gücün olmalı. İnsanların dişlerini temizlemek için bile kullanmayacağı kör, kısa bir kılıç buna yeterli gelmez.”

Bunları söylerken küçük kızın üzerine yürüdü. Kışkırtıldığında kendisini kaybeden biri olarak oldukça iyi idare ettiğini düşünüyordu. Kendisi de zamanında böylesine tetikte olan bir çocuk olmasaydı saygısızlığının bedelini küçük kızın dilini ya da kolunu keserek ödetirdi. Hem de onun kör kılıcını kullanarak, sorunun yalnızca kılıçta olmadığını anlatmak için. Tabii onun çocukluğunun 12 yaşında bittiği düşünülürse karşısındaki kız şımarık ancak dikkatli bir ufaklıktan başka bir şey değildi.

“Ayrıca, birinin kimliğini öğrenmek istiyorsan bunu ona söyletecek kadar ikna edici olmalısın, veyahut güçlü. Gördüğüm üzere sende ikisi de yok ufaklık.”

Karnını doyurmak için gölge bir yer bulan Xander bir yandan da onun varlığının bile farkında bilen olmayan, ona göre bir çocuk, kızı izliyordu. Bu kıza kim böyle kılıç kullanmayı öğretmişti? Amacı düşmanları güldürerek mi öldürmekti?

Ağzına attığı kurumuş eti iyice çiğnerken kızın çığlığını duydu. Eğer saldıracağını belli ederse bu gerçek bir saldırı sayılır mıydı? Şarabından büyük bir yudum aldı. Bugünkü üçüncü şişesiydi ancak hala çakırkeyif bile olmamıştı. En sevdiği şarabı daha güçlüsüyle değişmek zorunda kalacaktı. Gerçi daha güçlüsünü bulması mümkünse.

Kızın sesleri ve sarhoş olamamanın verdiği sinirle şarap testisini yere fırlattı. Atı bu sesten ürkmüş olacak ki bağlandığı ağacın etrafında biraz dolandı. Çıkarttığı ses küçük kıza yalnız olmadığını anlatmış olmalıydı. Ayağa kalkıp önce atını sakinleştirdi, sonra da kılıçla mücadele eden küçük kıza yaklaştı. Kızın Xander’i görmesiyle gerildiği belliydi. Aferin, dedi içinden Xander. Bir savaşçı olmanın ilk adımı dikkatli olmak ve tehlikeleri fark etmektir.

Kıza iyice yaklaşıp korkuluğa baktı. Ardından kılıcını çıkartıp korkuluğu infaz etti, tıpkı insanlara ve cadılara yaptığı gibi.

“Kılıcı böyle kullanmalısın. Kılıç öldürmek ya da öldürülmemek için kullanılır. Amacın insanları eğlendirmek değilse kendine iyi bir usta bul ve kılıç ustalarına hakaret etme!”

Cadı sorgusu için gm metni istiyorum.

https://buyucedunya-rpg.com/fransa/leydi-delacroix-in-yakalanisi-ve-sorgusu/msg2816/?topicseen#msg2816

Yine yollara düşmüş, bu sefer de Leydi Delacroix denilen bir cadıyı temizlemek için atının üstünde yol tepiyordu. Cadının ne yaptığını tam olarak bilmiyordu ama önemli de değildi. Cadı olması ölmesi için yeterli bir sebepti. Tabii bu sefer farklı bir rol izleyecekti. Alabildiği kadar bilgi alacaktı.

Xander malikaneye gittiğinde şunu gördü ki tek bir insan yaşamıyordu burada. Ya da insan olamayacak varlıklar yaşıyordu da denebilir. Engizisyondan aldığı bilgilerin yeterli olacağına inanarak malikanenin kapısından içeri girdi. Atını her zamanki gibi yolun başına bağlamış, tüm eşyalarını yanına almıştı. Planı basitti. Hiçbir büyü, alçakça yöntem onun kılıcına karşı gelemezdi.

Malikanenin etrafında dolaşıp biri var mı diye kontrol ettikten sonra seslerin geldiği malikaneye girdi. Sesler biri büyü yapıyormuş gibi geliyordu. Xander içeri girmeden kılıcını kınından çıkarttı. Ardından kapıyı tekmeleyip içeri girdi.

İçeride çürümeye yüz tutmuş bedeninin üzerinde bir cadı vardı. Yerde bazı çizimler vardı. Cadının gözlerinden akan yaşlar adamın üzerinde değiyordu. Xander böylesi bir manzarayı izleyecek değildi. Tam saldıracaktı ki cadının konuşmasını duydu.

“Lütfen… Yalnızca onu hayata döndürmeye çalışıyorum.”

Güçsüz, titrek sesin sahibi bir cadı olmasaydı da Xander durmazdı. Şimdi durmayacağı gibi. Cadının boğazına kılıcını dayadı, yerdeki asasının üzerinden geçip kırdı. Cadı kendini korumaktansa Xander’in Maximillien Delacroix olduğunu tahmin ettiği adama bakmaya devam etti.

Xander buna müsadeye etmeyip boğazına doğrulttuğu kılıcı hareket ettirmeden diğer eliyle cadının kolunu sıkıca tuttu. Ardından sürüklercesine odadan çıkarttı. Cadı acılar içindeymiş gibi çığlıklar atıp cesedin yanına gitmek istese de Xander buna müsaade etmedi. Onu tutup malikanenin etrafı gezerken fark ettiği kömürlüğe sürükledi. Cadı yaralanmış bir hayvan gibi inliyor, gözlerini eskiden cesedin olduğu yerden çekmiyordu.

Xander onu kömürlüğe götürüp bir sandalyeye oturttu. Asası olmayan bir büyücü sıradan bir insandan çok farklı değildi. Hele ki yas tutan biri, her şeye karşı korumasız olurdu. Sandalyeye sıkıca bağlı cadıya baktı kısaca. Çok tanıdıktı ifadesi. Annesi öldükten, öldürüldükten sonra aylarca bu ifadeyle gezmişti Xander. Bu cadı kendisini şanslı saymalıydı. Bu ifade uzun sürmeyecekti. Xander onu bambaşka bir hale çevirecekti. Onu bir büyücüden ölmek için yalvaran bir yaratığa dönüştürecekti.

Önce sorularını sıraladı. Cadıların nerede toplandığı, güçlerini nasıl kazandıklarını ve o güçlerin neler olduğunu sordu başta. Cadı sessizliğini koruyunca devam etti. Zayıf yanlarını, tanıdığı büyücülerin nerede olduğunu ya da olabileceğini, yaklaşık olarak kaç cadı olduğunu sordu. Cadının bakışları yastan öfkeye dönüşünce Xander ona yaklaşmaya başladı. Çenesini sıkıca tuttu. Cadı ise suratına tükürmekten başka bir şey yapmadı.

Xander çenesini sertçe bırakıp bir bezle yüzünü sildi. Yüzünde bilmiş, şeytani bir gülümseme vardı. Bu işin sonunu görüyor gibiydi.

“Cadı, ölümün en korkunç şey olduğunu sanıyorsan yanılıyorsun. Sevdiğin adamın ölümünü unutturabilecek yöntemler biliyorum. O yüzden itaatkar bir şekilde sorularıma cevap ver, ben de senin kocanın yanına tanınacak bir şekilde göndereyim.”

Cadının sert ifadesi değişmemişti. Aksine kararlı bir şekilde başını kaldırdı, gözlerini Xander alev kırmızısı gözlerine kilitledi.

“Yanlış bir şey yapmadığımı bilmene rağmen beni öldürecek misin? Sizin gibi aşağılık avcılara yakışır bir karar.”

Sesindeki öfkeyi duymamak için sağır olmak bile kafi gelmezdi. Xander’in gülümsemesi genişledi. Avları ne kadar baş kaldırırsa bu kanlı süreç o kadar eğlenceli oluyordu.

“Seni yanlış bir şey yaptığın için değil cadı olduğun için öldüreceğim.”

Cadı pes etmeyeceğini açıkça belli edince Xander eşyalarını çıkarttı. Hepsini güzelce dizdi. Eline bir tanesini alıp sırıttı.

“O zaman başlayalım mı?” dedi bilmiş bir ifadeyle.