Gaye normal bir çocuktu. Yemek yiyen, nefes alan, tuvalete giden, belirli ihtiyaçlarını gideren... Ama bu sakin gecede ondan başka bir çocuk daha bu boş koridordaydı. Tam da çocuk sayılmazdı gerçi. “Un torbası mı lan o!?”

Dimdik bir şekilde duran, kahverengi ve kir kaplı, silik yazılarından ‘Brahundel’in UNLARI’ zar zor okunan torba yavaşça ona doğru döndü. “Sen…ne?" Gaye zihnen en sağlıklı insan olmayabilirdi ama sırf nefes almak için koridorda dolaşırken hareket etmemesi gereken bir nesneyi tepki verirken görecek kadar da sıyırmamıştı. Yavaşça gözlerini ovdu ve tekrardan unun olduğu yere baktı. Un aniden birkaç adım daha uzaklaşmıştı! Hafifçe ağzı aralandı ve tekrardan gözlerini ovuşturdu. Un daha da uzaklaşmıştı! “LAN SEN NESİN!”

Bu bağırış tetiği çekilen yarış tabancası gibi koridorda yankılandı ve un torbası koşmaya başladı. “Aaaa terbiyesiz cevap ver bana!” diye bağıran Gayeciğimiz ise arkasından beygir gibi koşmaya başladı. Bu küçük oğlancığımızın en güçlü yönlerinden biri koşmak olsa da nasıl olduysa torba ondan daha hızlı koşuyordu! “AY ŞEREFSİZ HUF GEL BURAYA! İSTEDİĞİN KADAR KAÇ AMA BENDEN SAKLANAMAZSIIIIN!” diyen Gaye yeterince yaklaştığında hızla torbanın üzerine atladı. Başarılı bir şekilde torbayı da ezerek yerde 3 dk yuvarlandıktan sonra soluk soğuğa torbaya sarıldı “Pis şey seni! Bakalım neymişsin sen! Ama önce HUF AY ÖLÜYORUM AY HUF…”.

Nefes alıp verişi normal bir hıza geldiğinde torbayı büyük bir hışımla yırttı. İçinden çıkan şey çok şapşal duran bir Sıçandı. Sıçan agresif olmak yerine en az 5 kat kilosunda olan bu çocuk tarafından ezilmenin sersemliğini üzerinden atamamıştı. Gaye sıçanı belinden tutarak havaya kaldırdı “Demek sendin! Seni-“ ve o anda Sıçanın ne kadar tatlı durduğunu fark etti. Aniden her şey gül pembe olmuş, arka planda aniden Ludwig Van Beethoven's Ninth Symphony çalmaya başlamıştı “Artık arkadaşımsın.” Yavaşça cebindeki yedek çorabı çıkardı (ne zaman çoraba ihtiyacın olacağını bilemezdin). Çorabın içerisindeki kırmızı muzu (deney…çorap gibi bunu da sorgulama) yere bırakıp sıçanı çorabın içine soktu. “Yıkanana kadar burada kal bakalım.” Sıçan vikleyerek kafasını çoraptan çıkardı. “İhihihi senin adın artık Ratatü. Bence sana çok yakişir ihihihih.” Tam da yeni sıçanı ile bağ kurmuşken arkasından bir ses geldi... Gaye'nin son duymak isteyeceği şeylerden biri olan o tanıdık bir ses...


Not: Eğer isterseniz rp ile güzel gidebilecek bir şarkı:
[spoiler]https://www.youtube.com/watch?v=qkI_-ep5JhU&ab_channel=Call_Me_Sullyyy[/spoiler]

Gaye güçlü bir çocuk değildi ve asla olmamıştı. Ama hayatında hiç bu kadar çığlık attığını hatırlamıyordu. Normalde ağlarken ya rol yapar ya da abartırdı ama bu sefer gerçekten korkudan ve soğuktan ağlıyordu. Tam da ‘Demek sonum biriyle oynarken olacaktı… Ühühü... Ama daha oynamam bitmemişti’ diye düşünürken bir kızın uçarak sütuna daldığını gördü. Ağzı açık bir şekilde kıza baktı. “Woah…havalı!” Kızın adı neydi acaba. Ondan büyük olduğu belliydi ve kesinlikle güçlüydü. Tam ona gelen başka bir stuna çığlık atacakken sonunda onu rahatlatacak bir ses duydu. Sütunlardan birine büyü atan kişi abisi gibi görüp çok sevdiği Ares’ti. Tam göz yaşları mutluluk göz yaşlarına dönecekken abisinin onu fark etmediğini anladı. Yavaşça gülümsemesi somurtmaya geri döndü ve olduğu yerde büzülüp daha da sesli bir şekilde ağlamaya başlayacaktı ki havalı kızı hatırladı ve istemeye istemeye ellerini yüzüne bastırarak hıçkırıklarını sessizleştirdi.


Hıçkırıkları önünde beliren havalı kız ile durmuştu. Tam da birinin onu fark edip teselli edeceğini sanmıştı ki kızın onu azarlamaya geldiğini fark etti. ‘AMA AYIP OLUYO YA!’ hızlıca koruma mekanizmasını kullanıp daha da sert ağlamaya başladı. Tam da her sıkıntılı durumda yaptığını yapıp kız kardeşlerinin arkasına veya Ares'e saklanacaktı ki Ares'e hala kırgın olduğunu ve kardeşlerinin artık olmadığını hatırlayarak düşünmeden önündeki kıza atıldı. Son beklediği şey kızın onu pışpışlamasıydı ‘…Bu kadar kolay olacağını düşünmemiştim. Mm güzel yeni bir güvenli ev buldum gibi’ diye bıyık altından sırıttı. Yaşlı gözlerini olabildiğince tekmelenmiş bir köpek gibi şekillendirerek sarıldığı kıza baktı “B-ben ç-ok korktuğğmmm. Bizi kurtardığın i-için teşekkürlerğğğğ.”. Görünen o ki bütün gün sarılıp Ares'e kırgın bakışlar atacağı kişiyi bulmuştu…

eh André ile maytap geçmek kadar eğlenceli olurdu tahminen.

 

Karakterin Adı ve Soyadı:  Gaye İndie Lacroix

Karakterin Temel Kişilik Özellikleri:
Sarı saçlı, yeşil gözlü, narin yapılı biri. Etek giymeyi sevdiği kadar maskulen giyinmeyi de seviyor. Kardeşleri arasında en saf ve en neşeli olan o. Bu saflık kişiliğinden değil, umursamazlığından oluyor. Evde kavga mı olur, bözekler ne kadar güzel. Ablam beni dövecek mi, ah tam da kurabiye yapasım geldi. Basitçe canını sıkacak her şeyden kaçmaya bayılıyor.
Hobi olarak insanlara eşek şakası yapar ve ilk tanıştığı insanlara kendi kişiliğinden çok farklı görünür. Göründüğü kadar masum değil yani. Ayrıca sıskalığına rağmen kardeşleri arasında en güçlü olan da o. Arese takık.

Karakterin Kısaca Geçmişi:
Ailenin bebeği olan bu velet aynı zamanda kardeşlerinin şımarttığı kişidir. Annesi ve babası çok ortalarda yokken bir kere ablası ona etek giydirmiştir. Ablası bunu şeytanlığına yapmış olsa da bu geri tepmiştir. Okulda da etek giyiyor ve kardeşleri bundan ondan uzak durmaya çalışıyor. Kardeşleriyle sonsuza kadar yaşayacağını düşünme saflığı 4. Senenin başında o uyurken vagondan atlamaları ile sona ermişti. Onlardan geriye kalan, atlamadan önce kalçasına kondurdukları şaplak izi ve bir adet kolye olmuştur. Bundan dolayı boynunda 4 farklı kolye var. Yıkanırken bile çıkartmıyor.

İstediğiniz Sınıf:
IV. Sınıf

İstediğiniz Bina:
Kafana göre bea (Rava atarsanız fena gülerim)

Büyü Yatkınlıkları

•   Biçim Değiştirme Gücü: 7
•   Lanet Gücü: 1
•   Tılsım Gücü: 1
•   İksir Gücü: 3

Örnek RP: dİCK dİCKERSON RPlerine bakılabilir