[justify]”Hizmetkarların işi” demesine rağmen Eadwig’in özenle açtığı oyuklara baktım bir ara kafamı çevirip. Denk geldiğimiz andan itibaren hissettiğim soğuk havanın mevsimle hiç alakası yoktu. Ben ne kadar denersem deneyeyim bir sıcaklık yayılmıyordu etrafa. Yine de vazgeçmemiş kendim olmaya çabalamıştım. Konuşarak iletişim içinde kalmayı denemiştim. Pes etmeme ramak kalmıştı ki en zoru zihnimin içinde yaşadığım çatışmaydı. Sorgulamakla olduramıyordum. Normale göre uzun bir süre sayılabilecek zaman içerisinde cevap alamayınca -söylediği lafı saymıyorum- yerleştirdiğim tohumların üstünü kapatmaya başladım. Dikkatlice toprağı ellerimle eşeliyordum ve öte yandan Eadwig’in el kol hareketlerini izliyordum. Küreği saplayıp karşıma geçtiğinde sessizliği yalnızca ben bozuyordum çoğunlukla olduğu gibi. Gözlerine bakarken dalıp gitmekten korktuğum için söylemlerim bittiğinde gözlerimi kaçırmak adına ve belki de oyalanmak için toprakla daha fazla oyalanıyor olacaktım. Düzeltilmiş çukurlara son bir göz attım. Yazgısını da böyle düzeltebilir miydi insan? Hiç değilse denerdi, değil mi? Mükemmeliyetçilik zor olsa gerek. Yaptığı her işe titizlikle yaklaştığını görmek için ona yakından bakmaya lüzum söz konusu bile değildi. Gülümsemeye çalıştım zorlukla. Aptal gibi gözüküyor olabilirdim. Üstümde gezinen gözü mü hissediyordum yoksa aylar sonra tekrar onunla yalnız kalmak mıydı beni geren? İşimi neredeyse bitirmek üzere olduğumu söyleyerek onu rahatlatabilirdim. Söylemek için yeltendiğimde ellerimi dizime yerleştirmiştim. “Az son-…” Mırıltı gibi çıkan sesim dudaklarımı araladığım gibi kesilmişti. Eadwig bir şey söylemişti ama ne alakası vardı konumuzla? Arkası gelecek gibi olduğundan dudaklarımı mühürledim. Alacalı görüntüsünde kaybolmamaya direnirken söylediklerine kulak kesilmeliydim.

Cümleleri dolayısıyla ilk düşündüğüm bunca suçlamaları elleriyle kendine doğrultuyorsa başkaları ne için yargılayacaktı onu? Aptal mıydı? Hayır, hiçbir zaman öyle olduğunu düşünmemiştim. Söylediklerinin içeriğini bilmiyor olsam da beceriksizlik yaftasını ona konduramamıştım. “Öyle deme. Korkak olmadığını sen de biliyorsun.” dedim. Ulaşmadı muhtemelen. Duraksadığında omuzlarım düşüverdi. Benle alakalı bir şey olabilir miydi? İmkânsız diye bir şey olmasa kesinlikle imkansızlığı bu an şu dakika yaratırdım düşüncemin saçmalığıyla. Ne beklemiştim ki? Kirpiklerime düşen yağmur taneleriyle gözümü kırpıştırdım. “Koruma?” diyebildim o sırada. Kimden veya neyden bahsediyordu? Dile getirilemeyecek kadar kötü ne olabilirdi? Sarmaşıklar sanki bileklerinden yakalamış ve canhıraş boğuyordu onu. Bunca şeyi nasıl tuttu tek bir kelime etmeden? Not endişesi mi taşıyordu? Eadwig gibi birisinden beklenmezdi. O yüzden görünenin hep altına bakmak lazım. Buzdan görünüşünün altında dağ eteklerinin bahar esintisini taşıyordu adeta. Ağlayacak mıydı? Ağlamamalıydı. Ancak bazen duyguların, düşüncelerin, korkuların, endişelerin, öfkelerin dış vurumu bir noktada huzuru sağlamaz mıydı? Sarılmak istedim. Başkası olsa tutmazdım kendimi, desteğimi gösterirdim. Korkuyordum Eadwig’ten. Korkuyla karışık bir çekince hareketlerimi kısıtlıyordu. “Al” dediğinde yüzünden toprağa süzülen damlayı izledim. Gözüm doldu tanıklık ettiğim sahne karşısında. Ağlarken tatlı gözükmesi normal olamazdı.  Ağlamaktan, ağlanmasından hazzetmezdim ama onun buna ihtiyacı vardı. Hiçbir şey eğreti durmuyordu üzerinde. Şaşkınlıkla ben de ağlamamak için kıstığım gözlerim açıldığında “B-biz mi?” derken aklımın sınırlarını zorluyordu. Birlikte kaçıp gitmekten mi bahsediyordu? İyi de neden? Kaçıp gidecek kadar ve gerçek bir düşünce olsa dahi yanında götürmek isteyeceği kişi ben miydim? İnanmak bazen ne kadar da zordu. Yüreğimde bir sızı hissettim. Yumruk yapıp göğsüme doğru götürecekken geri dizlerimin üzerine indirdim. Kaçırdığım gözlerimi kaçıramayacak bir yer bulamayınca kaçınmayı bıraktım. Baktıkça sarılma isteğimi kamçılayamıyordum. “Kötü bir amacım yoktu.” dedim söylediğine karşılık savunurcasına. Ne yapmıştım sanki? Benle vakit geçirmek acı mı veriyordu ona?

Soyadımla hitap edince ve ağlamanın etkisiyle bana kızacağını beklerken aldığım cevapla donakalmıştım. Kaldığımız cezayı hatırlıyordum. Hiç düşünmeyi bırakmamıştım ki. Mümkün müydü? O günün komple benim hayal ürünü olduğunu çaresizce kendime inandırmıştım. Yine aynı şeyi mi yaşayacaktım? Eadwig ne yapmaya çalışıyordu? Düşüncelerim boğazıma borçlu gibi yapıştığında ses çıkaramadım. Yutkundum. Soğuk eli sıcak yüzümle buluştuğunda kedi gibi usul usul gözümü kapatıp yanağımı okşamasına izin vermiştim. Ne yapıyorsun Charlotte? Neden savunmuyorsun kendini de rüzgârda savruluyorsun? Bir denizin ortasında fenersiz kalmakla eş değerdi hissettiklerimi dışa vurmaya çalışmak herhangi bir iletişim kanalıyla. Deniz var, gemi var, asla fener yok. Fener var, kurumuş denizin ortasında dikiliyor bazı geceler. İçgüdüsel olarak çekiliyordum ona bir mıknatıs gibi. Dudaklarının yumuşaklığıyla gözlerim kapandı önce ilk seferinde olduğu gibi refleksle. Ama kesinlikle dördüncü sınıfta yaşananla aynı değildi. Eadwig ağlamaya başlayınca gözümde biriken damlaların ilki o an düşmüştü. Hissiyat masumluğunu kaybetmemiş, aksine yoğun bir duygu ve istekle harmanlanmıştı. Ellerimi ne yapacağımı bilmez bir halde havaya doğru kaldırdım öpmesine karşılık verirken. Toprak kokusu Eadwig’ten burnuma sızan yasemenlerin kokusu, eh biraz da tütün tadı… Geri çekilmek istiyordum. Mantığım haykırırcasına bunu yapmam gerektiğini söylüyordu içten içe. Onun yerine boşta kalan çamurlu ellerimi boynuna doladım. Gözyaşlarımı da ilkinin ardından tutmayı bıraktım rahatlıkla. Ağlıyorduk ve öpüşüyorduk. Yağmur üzerimize yağmayı hiç kesmiyordu arınmadan payımızı bize verircesine. Vücuduma yayılan ısıyla başım dönüyordu ve ben korkmaya başlıyordum. O beni kendine çektikçe üstüne düşmemek için güç alarak bedenimden olacakların kaygısıyla alt dudağını bırakarak geri çekildim nefessiz kalarak. Gözümü açmadan titrek bir sesle burnu burnuma değerken bir şeyler söylemeye çalıştım.“Neden aklımı karıştırıyorsun? Neden bize bunu yapıyorsun? Yarın yine yüzüme bakmayacaksın.” Su götürmez bir gerçekti bu. “Aptalsın ki.” dedim gülerek ama ağlamam kesilmiyordu. “Bilmediğim ne var? Neyi kaçırıyorum ben? Söyle bana. Bırak üstüne birlikte düşünelim.” Alabilirsem eğer bir cevap onu da işitmekten korkuyordum. Eadwig’in ise az çok tavrını kestirebiliyordum artık. “İstediğin kadar kaç. İstediğini söyle. İnkâr et.” Ben de aptaldım en az onun kadar. Kendime itiraf edemediğim şeyi ondan bekleyecek kadar aptal. Bütün duygularımın birbirine girmişliğiyle ağlamam şiddetlenirken düşünsem dahi söyleyemeyeceğim şeyleri söyleyecektim. “Şimdi beni tekrar öp. Sonra tekrar kaç. Eninde sonunda kaçabileceğin bütün yolların kapanacak nasılsa.” Konuşan ben miydim? Sonuna kadar bendim. Bendim ve emindim söylediğimden.

SON [/justify]

[justify]Yerden aldığım tişörtü hemen üstüme geçirdim. Bluzu aramak ile vakit kaybedemeyecektim ve yaşadığım utanç yerini sinire bırakıyordu. Üşümem artarken içim alev alıyordu. Hasta olacaktım kesin, Samuel’i de hasta edecektim. Bu çocuğa sürekli borçlanıyordum. Mendil olayı, sarıyı aramama yardım etmesi ve şimdi de garkenezlerin elinden beni çekip alması. Sohbeti ilerletmemiz onun yararına mı olmuştu yoksa zararına mı artık emin olamıyorum. Samuel’e doğru döndüm giyinince. Ona da montunu vermeliydim ki hemen üşümemeliydi. Harekete geçeceğim anda ayağa doğruluğunda kolunun hareketinde bir gariplik gözlemlemiştim ancak gecenin karanlığında ay ışığı ağaçların oraya çok vurmazken anlayamıyordum. “Koluna biir şey mi oldu?” dedim demesine ama Eadwig’in geri dönüşüyle kendimi tetikte olmak zorunda hissetmiştim. Neden bilmiyorum. Kermesteki tatsızlıktan dolayıydı muhtemelen. Sahi… O neden gelmişti ki buraya? Samuel ona teşekkür ediyordu. Uhmm… Az önce düştüğüm durumu kasıtlı yapmış olabilir miydi? Neden yapsın? Hiçbir zaman kötü biri olduğunu düşünmedim onun. Basbaya yardım etmeye çalışmış ama sonucu istediği gibi olmamıştı muhtemelen. Yine de bir teşekkür etmeliydim, diye düşünüyordum. Oldukça masum.

Saniyeler içerisinde ejderhanın kuyruğu kopacaktı. Kulaklarımı kapatmak istedim o an. Neler duyuyordum öyle? Hayır, bu gerçek olamayacak kadar çirkindi. Ve sonra bir yumruk. Ne derdi vardı? İki adımda Winton’ın yanına vardığımda yumruklarımı sıkıyordum. Kermesten sonra bunu ikinci kez yapıyordum. Eadwig’in arkadaşına bir şeyler söylemek istedim ama ağzımdan çıkmadı. Ne diyecektim? Ayırmalarını istemek çok saçma mı olurdu? Aklım durdu. “Aptal! Koca bir aptalsın Eadwig! Ama hiçbir şey yapmayacağım bu sefer. Boğuluyorduk! Söylediğinin farkında mısın? Yeter artık. Görmezden de gelmeyeceğim ‘kuzen kavganızı’. İstediğinizi yapın. İkidir bu duruma düşmekten sıkıldım. Ne yapacaksanız ve birbirinize neleri bağıracaksanız gözümün önünde olsun.” dedim. Hiddetle başlayan sözlerim yerini sakinliğe bırakmıştı. Yere oturmaya hazırlanıyordum. Oturmadan önce Winton'a düşük bir ses tonuyla asıl söylemek istediğimi söyleyecektim. O ulaşması gereken yere ulaştırırdı. “Yalnız kaldığınızda onun için geldiğimi söyle. Ve yıldızların söndüğünü de.” Avlama konusuna referans veriyordum. Söylediğimde son derece ciddiydim. Yalnızca ikinci kısmı söylerken sesim titremişti. Yalan söylüyordum çünkü. Yıkık bir halde oturdum toprağın üzerine.

[justify][spoiler]Başlık adı bulma konusunda çok kötüyüm. Aklıma daha düzgün bir şeyler geldikçe mutlaka üç beş kez değişecektir o, kb ajdghf [/spoiler]

Yine akşam yemeğine geç kaldığım günlerden biriydi. Şu sıralar özellikle istemeden geç kalıyordum. Bütün gün okulun başını çeken müdireyi bulmaya çalışmıştım. Sebebim her zamanki gibi; temizlikti. Yaşıtlarımın ve daha küçüklerin yaşadığımız çevreye saygısızlık etmelerinden iyice bunalmıştım. Hele de şu Quidditch takımındaki çocukların pervasızlığından fazlasıyla bunalmış durumdaydım. Amacım müdireyi bulmak, onunla uzun uzadıya konuşup duyduğum rahatsızlığı paylaşarak bir çevre denetimi ekibi kurmasını rica etmekti. Ekibin başında olmak zorunda değildim tabi. Yaptırım uygulanması ile öğrencilerin bir noktada eğer ki keyfi olmuyorsa zorunlu bir şekilde çevreye gereken özen gösterilebilecekti. Birkaç arkadaşım da benim gibi gönüllüydü bu işi yapmaya. Ancak ben kadar duyarlı davranan birini de görmemiştim henüz. Bir süre ekibin başında kalacak sonra da diğer sorunlarla ilgilenecektim. Başkaları da sorumluluk almalıydı. Durum bu iken, müdireye ulaşmak zorlaştıkça da sinirlerim ayaklarımdan başıma kadar vuruyordu.

Gergin bir şekilde Hufflepuff masasının ucuna gelip oturdum. Kim var kim yok diye bakmadan hemen yemeğe girişecektim. Karnım zil çalarken kimse ile sohbet edecek enerjim yoktu. Masada ışıl ışıl parlayan lahana salatasına büyük bir hevesle kollarımı uzatıp önüme çektim. Kimsenin salata kasesine dokunmamış olmaması şaşırtıcı değildi. Kara fasulye köftesine de… Önümdeki tabağa köfteleri de boşaltırken yemeklerin görünüşü ile bile tadım yerine geliyordu. Güzel bir yemekten sonra sağlam bir uykuyla kendime gelebilirdim. Uykunun hayalini de kurmaya başlayarak yemeğin tadını çıkara çıkara yemeye koyuldum.

Ancak düşündüğüm kadar aç değil miydim emin olamadım üç beş lokmadan sonra. Yoksa biraz ötemden gelen hapur hupur ses mi beni rahatsız etmişti? Masaya oturduğumdan beri sesi kulaklarımdan alıkoymak için düşüncelerimle oyalanıyordum. Maalesef ki bir noktaya kadar idare edebiliyormuşum. Göz ucuyla böyle kaba bir şekilde yemek yiyenin kim olduğuna bakacaktım. Yargılamak haddime değil, çok aç olabilir tabi ama… Ne? But mu yiyor o? Böyle bir iştahla… Elimi karnımın üstüne götürdüm. Görüntüsü midemi ağrıtmıştı. Ölü sevici birisi… Kimmiş o? Başımı kaldırdım bileklerden. Gördüğüm yüz Chandler idi. Sinirime daha da dokunmuştu. Chandler ile arkadaş sayılırdık çünkü. Aynı binada olmamıza rağmen çok sohbet etme şansımız olmamıştı. Geçen sene ise iksir dersinde eşler değişmiş, biz de derste tanışıklık edinmiştik. İksir dersinde çok iyi olduğumu söyleyemem. O da ortalama bir öğrenciymiş. Kazanı felaket patlatmıştık. Nadiren de olsa ara ara sözleşip iksir çalışmaya çalışırdık. Bilen bilir, çalışmaya çalışmak dünyadaki en çirkin şeylerden bir tanesidir. Ona yakıştıramamıştım. Salata kaşığımı hışımla kâseden çıkartıp kenarına bıraktım. Otururken yanımdaki boşluğa koyduğum parşömenleri ve çantamı alıp bir solukta vardım çocuğun yanına. Arkasına zebellah gibi dikilip ensesine kalın parşömen tomarını geçirmeye başladım. “Ce-set-ye-di-ği-nin-far-kın-da-mı-sın?” Her heceye okkalı bir parşömen geçiriş. “İğrenç!” dedim. Yüzüm sinirden alev alıyor. “Resmen bedenini ve ruhunu zehirliyorsun! Bırak o et parçasını hemen. Yiyebileceğin daha bir sürü şey var. Çabuk bırak, çabuk.” diyerek istemsizce baskı uygulamaya çalışmıştım ama umurumda değildi. Hiç değilse ahlaki açıdan düşündüklerimi onunla paylaşmalıydım. Açıklamak için yanına çöktüm. [/justify]

Selamlar efenim. Seviye 0-5 arası geçişimin gplerini talep etmekle birlikte ilk 24 saatlik süreyi doldurmuş olmamın getirisinin de hesabıma tanımlanmasını rica ediyorum. Şöyle de fena rp linklerini bırakayım;

https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,419.msg1306.html#msg1306
https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,419.msg1318.html#msg1318
https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,420.msg1323.html#msg1323
https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,420.msg1314.html#msg1314
https://buyucedunya-rpg.com/index.php/topic,456.msg1521.html#msg1521
(Linkleri hesaplayamadım, çok karıştı sjdfj)

[justify]Soğuk havanın suya girdikten sonra etkisini daha iyi anlamaya başlamıştım. Omuzlarımı Kara Göl’ün ağır kokusuna bulanmış suyuna batırmadıkça üşüme basıyor, tüylerim diken diken oluyordu. Merakıma yenik düşmesem olmazdı. Asamı düşürmemeye özen göstererek kulaç ata ata gördüğüm dalgalanmaların oraya kadar gelmeyi başardığımda duraksamıştım. Suya dalabilirdim belki de görüşümün çok kısıtlı olduğunu bildiğimden denemeye çekinmeseydim. Olduğum yerde ayaklarımı çırpıp bulunduğum civarı görmeye çalışıyordum. Daha ileriye bakındım. Hiçbir şey yoktu. Boş yere girmiş olduğuma neredeyse üzülecektim. İtiraf etmek istemesem de bilinçaltımda Kara Göl canavarlarıyla iletişim kurabileceğime dair tehlikeli bir umut barındırıyordum. Hangi aklı başında bunu umut ederdi ki? Bazı problemlerim olabilirdi düşününce ancak onlara problem gözüyle bakmıyordum. Ellerimi oynattım su üzerinde. Kokusundan burnumun direği sızlamaya başlamıştım. Yüzümü düşürüp geri dönmenin vakti geldiğini düşünüyordum ki bir sesle bölündüm. Sırtımın okula dönüklüğünü düzelttim hemen. Uzağı seçmeyen gözlerim Samuel’in silüetini hemen tanıyabilmişti. Hem ondan başka kim olabilirdi ki? Geleceğinden ümidimi kesmiş olmam benim hatamdı. Geldiğine sevinip gülümsemiştim. Söylediğinin arkasında durmuştu. Sorgusuz sualsiz. Ben çıkacaktım sudan ama. Onun da buraya kadar açılmasına gerek yoktu. Başımızı okuldan birileriyle belaya sokmamak adına bağırmamaya çalışarak ama onun duyabileceği bir tonda iletişim kurmaya çalıştım hemen: “Samuel! Ben geliyorum. Geri dön. Geri diyorum. Boşuna gelmiş olduk buraya.”
 
O ise beni duymamıştı galiba. Birkaç kulaç daha atarken arkadan vuran ayın ışığıyla omuzlarının ve kollarının çıplak olduğunu fark ettim. Üstünü mü çıkarmış? Deli mi bu çocuk? Hasta mı olmak istiyordu? Ya da onun yaptığı daha mı mantıklıydı? Emin olamadım. Pervasız olduğumu herkes bilirdi. Eylemlerime bu kadar çok dikkat etmezdim ben, aklıma ne gelirse hemen düşünmeden onu yapmaya koyulurum. Tekrardan seslenmek için dudaklarımı araladım ama kulağıma gölden ve arka tarafımdan geldiğine çok emin olduğum minik bir ses daha gelince yönümü değiştirdim yine. Bakınmaya çalışırken huylanmamla ayağımı panikle sağa sola çırptım. Yosun ya da herhangi bir bitki olabilirdi. Çırpınırken asamı delicesine sarmıştım ki beni rahatsız eden şey her neyse bunu yapmayı kesmese kesinlikle bir büyü savururdum. Vücut hareketlerimin kısıtlanmasına karşı bir fobim olduğunu düşünüyordum uzun bir zamandır. Emin olmamakla birlikte bunu test etmenin güzel bir vakit olduğunu sanmıyorum. Ayaklarımı rahatça kullanabilmeye başladığımda hemen Samuel’e doğru döndüm. Kulaçlarıma kuvvet.

Samuel? Nereye kayboldu bu çocuk? Az önce gelişini kendim hayal etmiş olamazdım, değil mi? O kadar da kafayı kırmamıştım henüz. “Sam… Samuel?” diye seslendim. Öncekine nazaran daha kısık ve biraz da endişeli çıkmıştı sesim açıkçası. Biraz daha ileriden gelen suyun üstündeki kabarmaları fark etmemle buz kesmiştim. Suya dalıp bir şeye takılmış olmalıydı. Aksi halini veya başka olasılıkları düşünmek bile istemiyordum. Onu buraya kadar ben sürüklemiştim. İşte bu yüzden bir işe kalkışacaksam hep kendi başıma olmayı tercih ediyordum. Samuel’in herhangi bir sorunu birlikte çözme fikrine niye sıcak bakmıştım ki? Endişelenmeyi sevmezdim ama sürekli bir şeyler veya birileri için endişelenirdim. Oldum olası endişe ettiğim her şeye bir sorun getirmeye çalışırdım. Ev cinlerine köle gibi davranılması, hayvanlara işkence edilmesi, fantastik canavarların avlanması, endüstriyelleşmenin doğaya verdiği zarar, arkadaşlarımın dertleri… Daha da sayabilirdim. Kimi kandırıyorum ki? Endişelenmek benim büyük bir parçam olmuştu artık. Şimdi de Samuel için endişeleniyordum. Asama küçük bir dokunuşla “Lumos” büyüsünü gerçekleştirdim hemen. Ayağım tekrar huzursuzlanınca at çiftesi gibi bacağımın birini savurup derin bir nefes alıp gözüm kapalı bir şekilde suyun altına daldım hiç düşünmeden. Önümü net görebilmek için yüzeceğim yöne, Samuel’in olduğu tarafa doğru tuttum asamı. Hala çok net göremesem de Samuel’i seçebiliyordum. Hızlıca aramızdaki mesafeyi kapatacak ve onu yüzeye doğru çekmeye çalışacaktım. Yanına neredeyse vardım sayılırdı.

Bakalım Eadwig’in yardımına ihtiyaç duymadan çıkabilecek miyiz buradan? Veyahut Cynthia tarafından önce kurtarılıp sonra da falakaya yatırılmadan başımızın çaresine bakabilecek miydik? Hadi bismerlin.


[/justify]

[justify] Bakın, ben böyle bir gün geçireceğimi hiç bilmiyordum. Planlamak istesem bile planlayamazdım. Kalkıştığım an aklımın duracağını bilirdim. Bu benim ilk kırılma noktamdı. Artçıların ve depremlerin devamının geleceğini de bulunduğum an içerisinde tahmin etmemin imkânı yoktu. Evet, her zaman çevreme ve özellikle de yaşıtlarıma göre biraz “farklı” idim. Ama kime göre veya neye göre farklı? Bana kalırsa normallik sıkıcıydı ama anormal olduğumu savunamazdım. Normal buydu. Annemin yetiştirme tarzıyla babamın yetiştirme tarzı tamamen birbirinin zıttıydı. Şimdi ne kadar çok anneme benziyorsam ileride annemin özgürlük tutkusuyla harmanlanmış tam bir babasının kızı olacaktım. Ancak bu süreç çok uzun soluklu olacaktı. Öncelikle duygusal gelişimimi tamamlamalıydım.  Hayat garipti, yürekler çukurdu, anların içine düşenler tutsaktı. Değişime giden yolda her fikre, düşünceye, duyguya ve eyleme kolay kolay uyumlanmayan ben, beni derinden etkileyen olayların aldığım bir mektup ve hemen ardından Slytherin cübbeli bir çocuk ile engebeli iletişimimle başlayacağını, bunun da birçok şeyi tetikleyeceğini bilmek için kutsanmış olmam gerekirdi.

Söylemlerime aldığım yanıtlar tam da beklediğim gibi olmuştu. Eadwig’in laflarımın arasına sıkıştırdığı tepkileriyle ve cümleleriyle durum gün kadar ortadaydı. Zar atmıştım ve tutmamıştı. Neden bu kadar çok tutmasını istemiştim? İstediğim zaman ona ayak uydurabileceğimi mi kanıtlamaya çalışıyordum? Lüzumsuz bir tavra bürünmüştüm. Sergilediğim hareketler ve sözlerden rahatsızlık duyuyordum. Ki ben hiçbir zaman kendimi böyle görmezdim. Bir an önce aklımı başıma toplama kararıyla çeki düzen verip konunun üstünü kapatmam yerinde olmuş olmalıydı. Düşünmeyecektim daha fazla üstüne ki daha fazla gariplik yaşanmasın. Çocuğun açtığı mektupla hepsine farklı şeyler yazılacağını anlamıştım ama profesörün kişisel postalarını ayırıp ona bırakmalıydık, bir yanlışlığa sebebiyet vermemek gerekirdi. Eadwig de bunu anında anlayacak kadar keskin zekalı biriydi. Cezanın anlamsızlığı bir yana elimizi attığımız her mektup kişisel yazılardan oluşuyordu. “Nijerya Prensi mi? Emin miyiz? Vay haline. Profesörün de çevresi epey genişmiş.” deyip geçtim. Gösterdiği diğer mektuba uzanırken almayı başaramadım. Küfürle doluymuş da bilmem neymiş. Göz devirdim. Okusam ne olacak? Giderek düşünceli olmaya başladı bu çocuk da ilginç bir şekilde. Her neyse, dedim içimden. Diğer mektuptan çıkan broşüre getirdiği eleştiriye karşılık “Yorum yapamıyorum.” diyebilmiştim. Adayı merak etmemin yanı sıra ada sahibi olduğunu yeni öğreniyordum.  Onun hakkında bilmediğim çok şey vardı. Tıpkı devasa bir kutu gibiydi. Kutuyu açınca içinden sürekli bir küçük boyu çıkan cinsten. Bunun farkına varmış olmak tadımı kaçırmıştı sanki, yüzüme yansıtmamaya çalıştım, her şekilde Eadwig zaten mektuplara odaklanmıştı. “Sıradaki gelsin.” diyerek olduğum yerde daha rahat oturmaya başlamış, ayaklarımı sandalyeye yerleştirip dizlerimi kırmıştım. Arada sırada dizlerime başımı yerleştiriyor, gözlerimi ayırmadan Eadwig’i izliyor ve can kulağıyla dinliyordum. Nijerya Prensi’nin mektubundan daha ilginci gelir mi diye bekliyordum. Uzun soluklu bir okumaydı. Eadwig bütün dikkatini mektuba vermişken çehresini inceliyordum. Yaşına göre ne kadar da keskindi yüz hatları. Burun yapısı bir heykeltıraş tarafından özenlice şekillendirilmişe benziyordu. Gözlerine bakmaya o bakmazken bile bakmaya cesaret edemeyince düşüncelerimi tezatlıkla boğmaya başladım. Hayır ya, gayet çirkin. Kimin saçları bu kadar parlayabilir ki? Ay ışığı içmiş olmalı anca. Burnu da büyüdükçe genişlemeye başlar zaten. Kesin kaybeder o şeklini. Kimse bakmaz şu tipe. Kaba bir kere. Öyle miydi? Düşüncelerimle baş başa iken yalan söylemek bile yakışmıyordu bana.

Konudan kopmamalıydım. Cezadaydık. Ne ara bu kadar dünyadan soyutlanmıştım da olayın içeriği böyle değişmişti? Kapanışa doğru kulağıma dolan küfürlerle yüzümü dizlerimin arasına gömüp gülmeye başladım. İronik olan şuydu ki; bu çocuk değil miydi az önce küfürlü diye mektubu okutmayan? Mektubun içeriğinden çok yaptığına gülüyordum o an ben. Ağzına da lap diye oturmuştu. Zorla durdum kahkahamı dizlerimde boğa boğa. Bir dişlemediğim kalmıştı pijamamı. “ O ne ki? Var mı öyle bir şey? Kesin adamın hayal gücünün ürünü. Başka açıklaması olamaz.”diyordum ama emin olamıyordum da. Büyü dünyası yeterince bilinmezliğe muktedir idi. Diğer mektubu da özetledi ban Eadwig. Yanımda oturmuş ciddi ciddi icradan bahsediyordu. Kahkaha atma isteğimi yeniden bastırarak kocaman sırıttım. “Eh, hiç değilse seçmeli ders olarak koysalarmış keşke. Haklılık payın olabilir. Bu tarz şeylerle uğraşmak hoşuma giderdi sanırım ama bir süre sonra sihirli yaratıkların peşinde koşma isteğiyle çığlıklar eşliğinde uzaklaşırdım oradan.”Yapardım. Çocuğun düşüncesini mantıklı bulsam da sihrin içinde olmak farklı şeyler üzerine yoğunlaşmak beni daha çok cezbediyordu. Yine de bu tarz şeyler hakkında bilgi edinmenin de zararı olmazdı.

“Tamam, şimdi benim sıram." dedim kollarımı hevesle yukarıya doğru kaldırarak. Mektup okumayı bir şekilde eğlenceli kılmaya başlamıştık ve profesörün renkli çevresini tanıyorduk. Ne yazık ki elimde tuttuğum zarfın içinden çıkan mektupta gördüğüm armayla dudaklarımı büzdüm. “Huuf! Ilvermorny’den gelmiş. Bırakıyorum köşeye.” diyerek ayrı olanların üstüne koydum. Diğerini seçerken o kadar hevesli davranmamıştım.“Demek bunun sırrı rastgele seçip almakmış. Okuyorum.” dedikten sonra boğazımı temizleyip başlayınca mektubun uzunluğu istemsizce yarıda keserek taramayla son kısmına göz attım. Temel şeyleri hemen birleştirip Eadwig’e özetlemeye koyuldum. ”Profesörün okuldan bir arkadaşıymış bunu yazan. Büyü yaratımı üzerinde birlikte çalışmak istiyormuş ama daha çok yardımı için yalvarıyor desek daha doğru olur. Borçlu olduğunu ima etmiş. Dediği şeye bak; ‘Tılsım da hiçbir zaman iyi olmamıştın ve ben sana hep notlarımı verip yardımcı olmaya çalışırdım. Uzun bir süredir görüşmüyor olsak da lanetler konusundaki engin bilgi birikimini eski dostunla paylaşmamak gibi bir kabalık göstereceğini düşünmüyorum.’ Opps. Asıl kabalık bu değil mi? Gayet saçmalamış. Yaratmak istediği şey de kadın ayakkabılarının üzerinde bulunan tokaların büyülendiği an yere çivilemesini sağlamakmış. Zaten bu minvalde bir sürü büyü var ki. Uhmm.  Hatta ayakkabı boğumlarındaki kayışların sarmaşık gibi vücudu sarmasından bahsediyor. Gerçekten kadınlarla ilgili bir sorunu olmalı ya da ayaklarla-ayakkabılarla. İğrenç. Profesörün ilişkisini sınırlandırması gayet yerinde bir karar gibi duruyor.”dedim karmaşık yüz ifademle. Bakışlarımı ayaklarıma çevirdim öyle bir büyünün varlığının düşüncesiyle. “Benim ayakkabılarım yok ki. Oh.” dedim rahatlayarak. Boşluğuma gelmişti. “Ş-şey.. D-dur, devam ediyorum hemen.” diyerek hemen bir tane mektup daha kaptım masanın üzerinden. “Hmm…Hmmm… Profesörün Edward Lear ile mektuplaşması normal bir şey mi? Ne? Onun da bir büyücü olduğunu biliyor muydun? Absürt edebiyat şairi olan hani.” Heyecanlanmıştım.“Şiirlerini topladığı kitabında karakter olarak bizim profesörden esinlenmiş birçok yerde söylediğine göre. Kendine has davranışları için teşekkür ediyor.”Mektubu dizlerime bırakarak elimi çeneme götürüp sıvazladım. Çok kısa bir süre düşündüm. “Şimdi her şey oturuyor. İki karakterinde saçmalıklarının düzeyi örtüşüyor. Burun yapılarına kadar.”demiştim ama Eadwig ile arasının iyi olduğunu izlenimine kapıldığımdan “Hiç bakma bana öyle. Yakın görünüyorsunuz diye düşüncelerimi saklayamam.” Bunu der demez şiirlerinden birkaç örnek dizerek profesörün derslerde yaptıklarını örtüştürüp Eadwig’e anlatmıştım. Hatta ona düelloları ortaya attığı ilk zaman adamın ofisine baskın yapar gibi geldiğim ilk seferimi anlattım. Bir öğrencinin yanlış yaptığı büyü sonrası tavanı deldiği için binanın nasıl yapısıyla oynadığıyla ilgili şikayetlerimi hiç dinlememesini ve benimle yetişkin gibi konuşmak yerine çocuk gibi inatlaştığını. Babama da mektup atıp şikayetlenmişti. Kişisel garezim yoktu elbette profesöre. Eadwig’e eğer olur da bir gün profesör değişirse tutumumun yine aynı şekilde olacağını ve her zaman dersi proteste edeceğimi söyledim. Yapacağıma inandı. Kendimce değerlerimi açıklayınca beni dinlemişti. Mutlu olmuştum. Tabi bu konuda bazen yaşadığım zorluklara da değinmiştim. Ara ara konular ciddileşse de çoğunlukla gülmüştük. Yazılabilecek olanları yazdım.

Mektuplar bittiğinde derin bir nefes alıp “Sonunda." dedim. Ayırdıklarımıza bakarken gözlerimi ovuşturdum. Eciş bücüş yazıları okumaktan gözlerim bulanıklaşmıştı artık. Eadwig gerinirken ben de esnedim. Sırada temizlik işi vardı. Onu asasız nasıl halledeceğimi düşünürken Eadwig’in kalıp kalmayacağını soracaktım ama sormam nahoş olurdu, işin bu kısmında yardım etmeyeceğini en başta söylemişken hele de. Bir şey demesini bekliyordum. Soyadım çıktı ağzından. Nitekim, peşinden gelen sözler beklediğimin aksine sırıtmamamı olanaksız hale getiriyordu. Ayaklarımı indirdim yere.“Konuşabilmemiz için birilerini yumruklamasan da olurdu Boleyn. Zor yolu tercih etmişsin.”diyordum ama şaşkınlık seviyem artıyordu. Öncelikle beni koruması, ardından uzun uzun sohbet etmesi, şimdi de iyi ki demesi… Bir gün için sürprizler fazlasıyla sınırları zorluyordu. Samimi davranınca ne kadar da tatlı oluyordu. Göğsümü kabartıp belli belirsiz bir iç çektim, büsbütün içgüdüsel. Araya girecek gibi olmuştum, girsem kesin saçmalardım, konuşmasını ilerletmesi daha güzel olmuştu. Neden yaptığını sormuştum, evet. Başımı hafif yana yatırıp geri duruşunu düzelttim onaylamak için. “Sen…” dedi. Duraksıyordu. Ne gelebilirdi ki arkasından? Renkli bir kuş olduğumu söylediğinde yana doğru bir gülüş attım. Çok ince bir düşünceydi. Hele de bana bu denli güzel bir açıklama yapması en azından denemeye çalışması beni o kadar mutlu etmişti ki olduğum yerde kanatlanabilirdim. “Ben-…” dedim ne diyeceğimi bilmeden. Kelimelerle arasının hiçbir zaman iyi olmadığını biliyordum. Emir vermek ve sert sözler söylemek dışında tabi. Aptalca olduğunu belirttiğinde kendisini zorlamamasını isteyecektim ama isteğim yalan üzerine kurulu olurdu. Söyleyeceklerini duymak istiyordum. Denemesi için bıraktım. Biliyor musun diye sorduğunda ise “Neyi?” diye sordum dayanamayıp. Cadı mı? Ama altın iplikten örülme kalp nasıl işe yaramaz? “Na-?”diyordum bana doğru eğilip yaklaştığında. Panikle kırpıştırdım gözlerimi saliselik ve yine bitiremedim cümlemi. Çok…Çok… Çok yakındı. Önce kokusu geldi burnuma. Çarkıfelek meyvesi, yıldız anason ve tarçın… Dudaklarını benimkilere bastırdığında kalbimde sanki bir meşe ağacı büyüdü. Burnu burnuma değince ürperdim. Düşünmeden aklımdan geçen dilimden döküldü yalnızca. “Ben de korkuyorum.” dedim kısık sesle gözlerim kapalıyken açınca. Ne yapacağımı bilememek beni korkutmuştu. Ne oluyordu şu an? Çarkıfelek meyvesinin yatıştırıcı hissiyatıyla dinginlik ve huzur çökerten kokusu yerini endişeye bırakmıştı. Ne demeye çalışıyordu bana? Cadıyı metafor alışına hayranlık duymuştum Eadwig’in. Zekâsı beni benden almıştı, kesin büyülenmiştim ben. Gerçek olamazdı. Çıkan anlamı kabul etme konusunda sorunlarım ortaya çıkmıştı. Hayal gücüm mü devreye girmişti? Gözlerine bakmayı bırakıp eş zamanlı geriye çekildim onunla birlikte. Gözlerimi mi hislerimi mi inkara koşuyordum ben? Aklımı yıldızlar almış gibi korkuya zincirlenmiş.

O ayağa kalkarken ben de panikle mektupları toparlamaya başladım sersemlikle. Zaten topluydular. Yerine götürme bahanesiyle ayaklanabilirdim ben de. Etrafı temizleyeceğini belirttiğinde bakamadan “Tamam tamam… Şey… Ben hallederim. Git sen.” dedim ama sesim tok olmaktan çok uzaktı. Dizlerim titriyor bile olabilirdi, hiçbir şeyden emin değildim.  Bahsetme diyor, özür diliyor, çıksana sen ya bir an önce şu odadan. Dilim tutulmuş orada… Hala konuşmaya çalışıyor. Eadwig ayrılır ayrılmaz ayaklandım. “Aptal.” Hangimiz? Ne yapacaktım herkese yayacak mıydım? Söyleyebileceğimi nasıl düşünebilirdi? Düşüncesinin saçmalığından çığlık atmak istiyordum. Ben de pijamamın kolunu sıyırıp ısırdım kendimi. Rüya mı değil mi diye kontrol etmiş oldum hem. Yok, ben inanamıyorum. “Pfffff! Onca şey arasında bir de burayı temizlemem lazım.” diye hayıflanmaya başlamıştım. İnkâr psikolojisi hızlı bir şekilde devreye girecekti. Dalgakıranları aşamayacaktı o deniz. Az önce öyle bir şey yaşanmamıştı. Dudağıma götürdüm elimi. Eadwig cezaya kalışının intikamını almak için aklıma büyü mü yapmıştı? Halüsinasyon gördürdü bana. Varsa daha mantıklı açıklaması olan gelsin anlatsın bana. Eadwig’e de gidip büyüledin dimi diye hesap soracak değildim. Oturduğumuz sandalyelere baktım. Meşe ağacı kalbimi sıkıştırıyordu. Bakmaya dayanamadım. İşleri bitirmeliydim. Asamı almadığıma bugün ikinci kez pişman oluyordum. Dolapları kurcaladım. Kullanabileceğim malzemeleri alıp odayı pırıl pırıl yapmaya zorladım kendimi. Bir yerler göze çok lekeli ve kirli geliyordu ama onun için yapabileceğim bir şey yoktu. Haksız yere buradaydım, daha ne yapayım? İki saat kadar daha süründükten sonra çıkmaya hazırlandım. Profesör hiç uğramamıştı o aralıkta odaya. Ben de temizlikle uğraşırken kafamı dağıtmaya çalışmıştım çoğunlukla. Çok düşünmekten başım ağrımaya başlamıştı. Kapıyı açtım ve kapının kolunu hala tutarken son kez etrafta göz gezdirdim. İdare ederdi. Minyon mu minyon bir çocuğun tatlı sesiyle bölündüğümde kapıyı kapatıp cübbesi olmayan olmayan çocuğu yanıtladım. Kollarının arasında sıkı sıkı bir şeyi sarmıştı. Terlemişti. Hızlıca gelmişti herhalde. “Evet, Charlotte benim. Ne oldu bakalım? Yardıma mı ihtiyacın var yoksa?” dedim sevecen bir şekilde. Kollarını açıp bana bir kavanoz uzattı. Daha doğrusu elime tutuşturdu. Ben kavanoza bakarken “Bu senin için…” dediği gibi fırladı. Bal kavanozuydu. Kırılanın yerine dopdolu yenisi gelmişti. Kimden, nereden, nasıl geldiğini sormak için hemen kafamı kaldırdım ama yetişemedim. Küçük bacaklarıyla toz olmuştu resmen ortadan. Sımsıcak gülümsedim. Mutfaktaki cinler beni severdi. Onlardan başka kim yollayacaktı? Duymuş olmalıydılar olanları. Önce yatakhaneye gidecek ve temizlenecektim. Sonra da onlara teşekkür etmeye gidecektim yanlarına. Asıl duygusal fırtınam daha yeni başlayacaktı.

[/justify]

[justify]Bugünü de dün gibi tamamen es geçmiştim. Derslere girmiyor ve yatağımdan zorunlu olmadıkça kalkmıyordum. Babamdan hafta sonu aldığım bir mektup ile moral namına hiçbir şey kalmamıştı bende. Durgun veya mutsuz olmayı sevmezdim ancak annem hastalandığı için kendimi kötü hissediyordu. Suratım bir hayaletinki kadar soğuktu. Metanetimi koruyamadığım tek konuydu sağlık.  İyileşeceğini umut etmeye ihtiyacım vardı. Ancak bunu benden başka kimse bana veremezdi. Kendimle yetmeyi her zaman bilmişimdir. Sevgi dolu biri olmamın aksine sevgisizliği de çevremden tadıyordum hep. Acı bir tat. Kalbi lekeler. Sorun değildi benim için. Annemi düşünüyordum gözümü açtığımdan beri. Sevginin en karşılıksız ve koşulsuz olanı. Tavanı izlerken artan buhranımla gözümün önünden geçip giden anılarımız yüzümde buruk bir gülümseme oluşturuyordu. Mutsuz olmamı istemezdi, dedim. Yatağımın başında duran ahşap komodinin üzerindeki bal kavanozuna takıldı sonra gözüm. Bala düşkündüm oldum olası. Annemle çiftliğin içine dolaşır, hayvanlarla ilgilenir, seraya bakar ve en sonunda da dağın eteğine doğru manzaranın keyfini çıkarmak için bir örtü üzerine serilip bal kaşıklardık. Birlikte paylaştığımız en güzel anılarımızdı benim için. Balın bir ihtiyaç ve neşe kaynağı olduğunu söylemişti bana. Ne zaman hüzünlü hissedersem bal yememi öğütlemişti. Öğleden sonrayı biraz geçmiş olmalıydı. Kapağın üzerinde duran mutfaktan aldığım temiz kaşığı yattığım yerden kaptığım gibi ayaklandım kendimde bir güç bularak. Kendi neşemi yaratmalıydım. Kavanoza sıkı sıkı sarıldım elime alıp. Kapağını da odama bırakacaktım. Bütün balı bitirmeye niyetliydim. Pijamalarımı çıkarma ihtiyacı duymadım.

Babama gönderdiğim mektubuma cevabın ne zaman geleceğini düşünmeye başlayarak yola koyuldum. Ayaklarım yine çıplaktı. Kimsenin düşüncesini önemsemiyordum. Hogwarts bizim evimizdi. Kuralları olsa da ben kendimi nasıl rahat hissediyorsam o biçimde dolaşma özgürlüğünü tanıyordum kendime. Profesörlerin uyarısını da pek taktığım söylenemezdi. Girişten çıktığımda hava akımıyla yüzüme vuran esinti tenimde dolaşırken canlı hissettirmeye başlamıştı çoktan. Temiz havanın iyi gelmediğini kim söyleyebilirdi ki? Belki katlar arasında biraz dolanıp sonra da bahçede güneşlenebilirdim. Toprağa değen çıplak ayak endişelerimi alır götürür en derinlerine saklardı. Döndüm köşeyi. Merdivenleri yavaş adımlarla aşarken önüme bakmıyordum. Kimsenin sahte suratını görmek istemiyordum. Üzerimde gözleri hissedebiliyordum ama. Omzuma çökmüştü hepsinin ağırlığı. Düşen omuzlarımı kaldırdım. Ağzımda asılı kalan kaşıktan balı emiyordum o sırada. Birinci kata vardığımda uğultular artmıştı. Doğru ya, ders saatleriydi. KSKS dersliğine uğrayıp Andrè’ye bakıp çıkabilirdim aslında. Ona derdimi açmak zor gelmiyordu, diğerleri gibi değildi. İnsanın hemen güvenini kazanıyordu. Sahici bir dosttu. Durumdan bahsedip hiç değilse sonra başıma bela almamak için beni idare etmesini söyleyebilirdim ona. Ders başlamadan yetişebilmek için hız kazandım. Çok yakındı. Girdim sınıfın kapısından içeriye. Kaşığı geri batırmıştım kavanoza da. Gözlük takmam gerekirdi aslında. Uzağı çok fazla seçemiyordum. Görebilmek için birkaç adım atmaya yeltendiğimde önüme geçen Gryffindorlu çocuğun kafama bir tane geçirmesiyle şaştım kaldım. Kolay kolay kitlenmezdim ama tutulmuştum. Ne yapmıştım ki ben ona? Alaycı bir ifadeyle ayaklarıma laf ediyordu. Hayır, koca değillerdi onlar. Gayet zariftiler. Cevap vermek için dudaklarımı araladım ama peşi sıra başka bir Gryffindorlu seviyesizce atılmıştı. Ayı mı? Seviyelerine düşmezdim. İçimde insan sevgisi barındırıyordum ama tek hücreli canlılar bile bu çocuklardan daha çok düşünme yetisine sahip olabilirlerdi. Ayrıca, onlarla atışmamın bana ne faydası olacaktı? Üzüntümü onlara mı yansıtacaktım? Dediklerine mi kırılacaktım? Bir değerleri yoktu ki gözümde. Yalnızca o an diğerlerine göre daha olgun bir karaktere sahip olan kuzgunun da onlara ayak uydurması beni burkmuştu. Kafama yediğim ardı arkası kesilmez minik vuruşlar da sabrımı zorluyordu. Elimi pijamamın cebine götürdüm. Egoist olan ve kafamı vurana dayanamayacak gibiydim ancak iç sesim ile sakinleşmeye çalışıyordum. Ki asamı da yanıma almamışım. Hiç şaşırtmıyorum kendimi. “Bırakın beni. Aptallığınıza ayıracak vaktim yok.” demekle yetindim. Söylediklerinin hiçbirini hak etmiyordum ama dünya güzelliklerle olduğu kadar onu kirletenlerle de doluydu. Adımlarımı geriletmeye çalışsam da çevremi sarmışlardı. “Çek şu elini. Sana son kez söylüyorum.” diye vurgulayarak söyledim. Aptal. Dinlemedi beni. Hedefini değiştirip eline vurduğunda kavanoz yere düştü. Annem ile olan anılarım soldu sanki o an. İçime yağmur öncesi gökyüzüne dolaşan kara bulutlar çöktü. Göğsümün ortasında bir alev hissettim. Nefret ile dolmuştum o an ama korkunun da etkisiyle cam parçaları sanki zaman yavaşlamışçasına yere yığılırken irkilip ayaklarımı korumaya çalıştım. Parçalardan herhangi birisi sekip ayağıma battıysa bile acısını hissedecek durumda değildim. Derin derin nefes aldım gözümü kapatıp. Burnumdan soluyordum. Telkin etmeliydim kendimi. Sorun çıkmasını istemiyordum. Gözümü kapattığım anda bu durumdan kurtulmak için bir mucizenin bana el uzatmasını dilemiştim. Mutsuzluğun verdiği duygusal dengesizlikle ya çocuklardan birinin tepesine atlayacaktım ya da oraya oturup bir çocuk gibi ağlayacaktım. Korkuyla hareket etmeyi de güçsüzlüğü de yakıştıramazdım kendime. Güçlü birisiydim ben. Yine de o mucizeyi dilemiştim.

Saymaya başladım. Beş, dört, üç…İki demeye kalmadan… Bir gürültü koptu. Kulağıma camın parçalanma sesinden daha fazla gelmişti. Açtım gözlerimi. Gördüğüm ilk şey Gryffindorlu uzun saçlı çocuğun sonsuzluğa uğurlanırcasına uçuşuydu. Nasıl olmuştu? Eadwig idi bu. Yardımıma mı gelmişti? Bana verilen mucize o muydu? Ne diyeceğimi bilemedim ilk an. Araya girmek istedim ama yapamadım çünkü Winton ve Cyneric’de olaya karışmışlardı. Benim yüzümden kimsenin başının belaya girmesini istemezdim hele de Eadwig’in hiç istemezdim. Taşıması gereken bir soyisim dayatılmıştı ona. Bundan sonra kimsenin bana sataşmayacağını söylüyordu. Hayır, gürlüyordu. Titrek bir sesle ilk başta “Önemli değil.” dedim demesine ama Eadwig bana dönüp fırtınasını kopartmıştı. Kafam karışmıştı. Anlam veremediğim bir şey vardı onda. İkinci sınıftayken daha dün gibi Slytherin ortak salonunda masanın altında cadıdan saklandığımızı hatırlıyordum. Zamanla iletişimimiz azalmıştı ama o benim bu okula geldiğimde tanıştığım ilk kişiydi. Beni evimde gibi hissettiren en başta o idi. Bir şey diyemedim. Niye bunları düşünüyorum ki ben böyle bir anda? Kendimi de anlamıyordum. Kimseden çıt çıkmıyordu ve sınıfta kim varsa sadece bizi izliyordu. Kaşlarımı çattım bu manzara karşısında. Çok fazla duygu karmaşası yaşıyordum. Eadwig’in bana yardım etmesine ihtiyacım yoktu benim. Başımın çaresine bakabilirdim. Bütün olan bitenin hıncını ve toksik davranışının hesabını sorma isteği yanıp tutuşturdu beni. Ne dediyse işitmedi kulaklarım. Koz dedi, ayakkabı dedi. Geçmiyordu o an bana hiçbir şey. Hiç beklemeyeceğim bir şey daha yaptı o esnada. Kucağına alır almaz ellerimi boynuna dolayıp iyice sığındım ona. Vücudumu taşıyacak gücü kendim de bulamıyordum. Dolan gözlerimi görmesini istemediğimden sınıftan çıkarırken göğsüne daha da gömülerek sildim sessizce. Koridorda bir iki adımda bizi karşılayan profesörün öfkesiyle yüzleşmeliydik. Sesi bedeninden önce varmıştı. Eadwig ise bana suçlu muamelesi yaptığında dişlerimi sıktım. Bir kere olsun adımla hitap edemez miydi? Saçmalık. Şu an bu durumda olmamızın suçlusu da ben değildim. Nasıl ben olabilirdim? Çenem acıyacak duruma gelmişti sıkmaktan. “İndir beni Boleyn.”Kıpırdanmaya çalıştım ama ellerimi hala ben de çözmemiştim.“Profesör çok kızacak, indir beni.” dedim ve yapış yapış olan ayaklarımın üzerine çok gönüllü olmayan bir tavırla inişimi gerçekleştirdim Eadwig’in verdiği destekle. Ceza çekecek ruh halinde değildim. KSKS Profesörü ağzını açıp kulaklarını yummadan önce bizi odasına çekecekti.

Yerlere yapışa yapışa zorla vardık profesörün ofisine. En azından ben en geride kalmıştım o süreç boyunca. Adam giderken bile söylenmişti ki ne üstümü değiştirmeme ne de ayaklarım konusunda bir şey yapmama izin vermişti. Sert birisiydi. Bizi masanın karşısındaki tekli sandalyelere oturttuğunda ilk sorduğu şey ne olduğuydu. Vereceği cezayı üstlenebilirdim.“Tamamen benim hatam. Birkaç çocuğun alaycı davranışına gereken tepkiyi verebilseydim bunların hiçbiri olmazdı. Bütün samimiyetimle özür dilerim. Eadwig’in konuyla hiçbir alakası yok. Yalnızca yardımcı olmaya çalıştı. Vereceğiniz tüm cezaya razıyım. Eadwig'in de dersten geri kalmasını istemem. Sizi de daha fazla dersten alıkoymak istemem bu konuyla uğraştırarak.” dediğimde Eadwig’in kesin bana pis pis bakıyor oluşunu düşündüm. Profesör ise çocukların ismini istediğinde vermemek için kem küm ediyordum ki adam biraz sonra sınıfa girip kişileri zaten öğreneceğinden kendimi zorlamayı bıraktım. Gryffindorlu çocuklardan birinin adını özellikle duyunca adamın tepesine goblinler oturmuş gibi fırladı yerinden. Bize çekeceği ayarın daha sonra gerçekleşeceğini belirterek şimdilik ufak bir oda temizliği ve dağ gibi köşede duran mektuplara cevap yazma işiyle bütün günümüzü burada geçirmekle “yetineceğimizi” ve diğer öğrencilerin bundan daha ağır bir şekilde ceza alacağını söyleyerek kapıyı üstümüze kapatmıştı. Bizi baş başa bırakmasını fırsat bilerek anında ayağa dikildim bende. Eadwig’e dönerek içimdekileri dökmeye başladım. “Karışmak zorunda değildin. Neden karışıyorsun ki? Ben kendimi koruyamıyor muyum? Aciz miyim ben? Cezaya kalışının suçlusu olarak da beni ilan ettin. Şimdi bütün okul bunu konuşacak. Onlarla mı uğraşacaksın bir de? Bilmiyor musun sanki o çocukların hiçbir eylemini ve söylediklerini önemsemediğimi?” Sakin sayılırdım. Ama düştüğümüz duruma bakınca sakin kalınacak bir şey göremiyordum. “Bir tercih yaptım orada. Üstesinden gelebilirdim ben sen olmasan da. Kalkışma böyle şeylere bir daha. Tercihime saygı duymanı beklerdim. Sen de tercihini barbarlık yaparak sorunu çözmekten yana kullandın. Ben seni önemsiyorum. Senin tercihlerini önemsiyorum. Onları değil.” dedikten sonra bir an duraksayıp ne dediğimin farkına vardım. Hiddetlenmeme sebebiyet vermişti söylediğim. “Karışma işte. Karışma! Ne kadar kabul etmek istemesen de kendi tercihlerinin suçlususun sen.” diyerek bağırıyordum ki aptal bir şekilde üstünü örtmeye çalışmıştım söylediğim şeyin. “Otur şimdi olduğun yerde ceza bitene kadar. Hiçbir şeye de karışma. Hiçbir zorunluluğun yok. Her şeyi ben halledeceğim. Onları da başıma kakmana izin vermem, asla.” dedim gözlerimi kaçırarak. Sesim hala yüksekti. Öfkemi dizginlemeye çalışıyordum ama yüzüm utançtan payını alarak kızgınlık kırmızısına çoktan dönmüş olabilirdi.[/justify]