Küçük bir kar tanesi sessizliğin içinde gök yüzünde onu bir anne şefkatiyle tutan buluttan koptu ve düşmeye başladı. Kendisinden daha soğuk rüzgarlar onu oradan oraya sürükledi hoyratça. Yıldızlar onu başlarıyla selamladılar, başka bulutlar meraklı gözlerle onu izlediler. Onun gibi kopup giden kar taneleri ona eşlik etmeye başladı. Birlikte süzülmeye devam ettiler. Beyaz bulutların bacalardan tüten dumanlarla griye dönüşüne şahit oldular, şehrin ışıklarının gökyüzünde parlayan yıldızların zarafetini yutuşunu izlediler, mehtabın tüm bu pislik ve keşmekeşin ardında geçip kendisini bulutların arkasına sakladığını gördüler. Betondan kulelere yaklaştıkça insanların hayatlarının çıkardığı gürültüyü duymaya başladılar. Pis kokuları, kesilen ağaçları yalnız çocukları ve üşüyen hayvanları gördüler. Kendilerinden başkalarını umursamayan ve doğayı kendi iradesine uygun gördüğü kalıba sokan beşeri gördüler, onlardan tiksindiler. Pencerelerin arasından düşerken insanların hayatlarından sahneler kazındı masum hafızalarına. Soba yanlarında ısınmaya çalışan aileleri, mutlu mutlu gülümseyen ve birbirine bir şeyler anlatan insanları... Bu insanları da sevdiler. Bizim kar tanemiz bir kadının kıvırcık ve ıslak saç tellerinin arasına düştü. Ona yol boyunca yarenlik eden arkadaşlarından bazıları kadının omuzlarına bazıları yanaklarına bazıları da kaldırım taşlarına indiler. Dünya da onlara ayrılmış sürenin son demlerine varmışlardı. Yavaş yavaş eriyip gittiler. Onlar bir çok şeye şahit olup bir çok ruhu görmüşlerdi lakin kimse onlardan haberdar olmadan öldüler. Diğer kar taneleri yavaşça uzaklaşırken sağanak yağmur yağmaya başladı Hogsmeade üzerinde. Rüzgarın arkasından sis ve rüzgar geldi. Kadının kırmızı cübbesi dalgalanan bir bayrak gibi savruluyordu. Ayakkabılarının çıkardığı sesi duyamaz oldu. Öyle şiddetli esiyordu rüzgar. Sis ise görüşü iyice kısıtlamıştı. Bu lanet mekana ne zaman gelse bir şeyler oluyordu. Geçen gün saldırgan tüy kalemler bugün zangır zangır bağıran baykuşlar. Postanenin baykuşları mı yoksa başka bir şey mi bilemedi. Fakat çözmek istiyordu. Zira bu postaneyi kullanmak zorunda Alannah'a önemli bir mektup iletmek zorundaydı. Hemen çatının üzerine cisimlendi. Yağmurdan kayganlaşmıştı ve görüşün bu denli zayıf olması nedeniyle neredeyse düşecekti çatıdan. Lakin dengesini korudu. Ancak tehlike hemen geçmemişti zira baykuşlar kadına doğru üşüştüler. Elleriyle kendini savunuyordu. Elleriyle derken gelen bütün baykuşları sersemletiyordu. Lakin nedense baykuşların sayısı azalmıyordu. Sanki bir yerlerden yenileri gelip duruyor gibiydi. Bir sağa baktı bir sola baktı kaynak burada değildi. Postanenin içine cisimlendi. İçerisi daha da fenaydı. Dışarısının iki katı kadar baykuş ortalıkta kanat çırpıyordu. Sebebi de belliydi. Beyaz cübbeli bir adam. Asasıyla sis yayıyordu. Bir diğeri mektupları çalıyor öbürü de kuşları rahatsız eden bir lanet yayıyordu.

Hızlıca asasına davrandı. Uzun zamandır ihtiyaç duymamıştı. Baykuşları lanetleyen adamı sersemletti. Böylece adamın arkadaşlarının dikkati üzerine çekilmişti. Adamlar hemen kadına saldırdılar ama kadının kalkanı çok güçlüydü. Savunduktan hemen sonra saldırıya geçti.

Seviye 9dan 10'a geçiş = 1GP

Ayrıca Franziska ile yaptığım anomailinin puanlarını da buraya istiyorum.

[justify]Benim adım Cwénhild Muirghéal.

Benim adım Carmilla Sanguina.

Benim adım her ikisi ve aynı zamanda ikisi de değil. Bir hayatım oldu, kanla sulanmış ve ölümle büyütülmüş. Sonra bir hayatım daha oldu sevgisizlikle yetiştirilmiş, hayal kırıklıklarıyla bezenmiş. En son hayatım ölümümle başladı. Ölümüm ile sen başladın Carmilla. Bedenimin her yerine nüfuz ettin ve beni değiştirdin. Bende seni değiştirdim. Birbirimizi tamamladık, birbirimizi yok ederek. Şimdi buradayız. Değişiyoruz, güçleniyoruz.

Kız yavaşça doğruldu. Dudaklarına gelen kelimeler geri gitti, konuşamamayı tercih etti, yahut konuşamadı. Kararsızlığın kıza sahip olduğu çok belliydi. Yerinde kıpırdanıyor, kızıl saçlı kadına bakıyordu. Buketi almasını beklememişti. Güzel gülümsemesi kadına verdiği çiçeklerden daha güzeldi. Kadın da ona doğru gülümsedi. Çiçekleri aldı. Sonrasında çiçekleri takip eden tokatla birlikte. "Bu ne cürret!" Kafasının içindeki yaşlı, kızıl saçlı kadın çıkıştı. "Sus." Kadını susturdu. Huysuz hislerini aldı ve gözünün önünden kayboldu kadın. Tokadı takip eden şey sıcak bir ifade ve yıllardır beklediği o sevgi dolu sarılmaydı. Cwénhild Muirghéal, ilk kez sarılmanın ne demek olduğunu öğrenmişti.

"Bir açıklama yapmamız gerekiyor."

Her şeyi anlatmak istiyorum. Bilmek hakkı.

"Hayır! Kesinlikle izin vermiyorum!"

"Sus. Bunun ne anlama geldiğini hem o kızı hem de mutlak amacımızı tehlikeye attığının farkındasın, yinede yapmak istiyorsun. Gerçekten cesur bir kadınsın. Konuş onunla. Aydınlat onu."

"Teşekkürler."

Kızına sımsıkı sarıldı kızıl saçlı kadın. Sonra biraz eğilerek kızının boy seviyesine kadar indi ve göz göze geldi. Korku hala oradaydı, çekingenlik ve belirsizlikle birlikte kadını izliyorlardı. Konuşmaya başladı. Bir kadının nasıl ölmek zorunda olduğunu anlatmaya çalıştı.

"Mirabelle." dedi bu sırada elini kızın yanağına koydu. "Bunu sana anlatmanın kolay bir yolu yok. Senin, Gwyndolin'in, Alannah'ın, okulundaki arkadaşlarının ve bütün büyücülerin yaşaması için benim ölmem gerekiyor. Birilerinin bizim yaptığımız şeyleri yapması gerekiyor. Balo'yu hatırla. Oradaydın. Bu balo bir son değil. Bir ırktan biri tükenene kadar da son olmayacak. Ben, soyumuzun tükenmesine izin veremem. Senin, sadece büyücü kanı taşıdığın için öldürülmene izin veremem. O yüzden ölmek zorundayım. Şeytanla anlaşma yapmak, şeytanın kendisi olmak zorundayım." dedi. Minik bir duraksamanın ardından devam etti. "Carmilla ve ben. Artık ayrılamaz birer ikiliyiz. O benimle ve ben onunlayım. Bu benim kendi seçimim. Bizim seçimimiz. Hakkımızda duyduğun çoğu şey doğru. İnsanları kiliselerine kapattığım ve onları cayır cayır yaktığım doğru. Çünkü onlar yanmazsa biz yanacağız Mirabelle! Ben sana annelik yapamam. Bir anne olmak için ellerim fazla kanlı. Gwyndolin, o sana hak ettiğin sevgiyi ve hayatı verebilir. Bizim sana verebileceğimiz tek şey ölüm kan ve acı."

Seth Carter yavaş yavaş gözlerinin önünde toparlandı. Yaralı bir aslan gibi aldığı yaraları kapata kapata, saklaya saklaya ayağa kalktı ve yapması gerekenin ne olduğunu hatırladı. Karşısındaki kadının gerçekten kim olduğunu hatırladı. Mevkisini ve o mevkinin getirdiği sorumlulukları hatırladı. Güzel bir tabloydu. Cwénhild, Seth'in üzülmesini istemezdi zira. Yüzüne güzel bir gülümseme kondu. Adamın onu canını cayır cayır yakacak bilgilerden kaçınıp ayakları üzerine dimdik duruşu şairane bir tabloydu. Shakespeare oyunlarından çıkmış gibi bir andı.

Seth nasıl aklını toparlayabilmişse Hoffman bunu yapmaktan uzaktı. Tehditleri savurduğu anda Carmilla hazırlığını yaptı. Tek bir yanlış hareketinde parmaklarının ucundan çıkacak ateşlerle yakacaktı eski seherbaz dostunu. Fakat Seth buna izin vermedi. Hatta kendine öz bir ateşle adamı cayır cayır yaktı. Her zaman yasalara uyan ve işi kitabına göre yapan bu adamdan başka türlüsünüde beklemiyordu. Adam sözlerini bitirdiğinde lafa girdi.

"Hoffman, yirmi yıl uğraşsanız beni burada yakalayamazsınız. Beni değil, sadece Cwénhild'i bile yakalamanız imkansıza yakın. Bunun bilincinde ol. Yerini bil." dedi Hoffman'a. Kızan ve kadına doğru hareketlenen seherbazı Seth durdurdu. Arkadaşının hayatını kurtarmıştı. "Seth Carter. Haklısın birimizin bu oyunu senin gibi oynaması gerekiyor, birimizin de bu oyunu benim oynadığım şekilde. Zira benim gibi bir "terörist" olmazsa insanlar toplanamaz, kanlı balo ardına kanlı balo yaşarız. Reina gibi yetimler, senin gibi sevdiğini kaybeden aşıkları kabul edemeyiz sırf büyü yapabiliyoruz diye. Bunu bil, büyücülerin hiç biriyle derdim yok. Fakat o yobazları koruyan her büyücü benim gazabımı ensesinde hissedecek. Seninle tekrar karşılaşacağız. Umarım yaptıklarımı neden yaptığımı anlarsın, umarım Cwénhild'in neden her şeyini feda ettiğini anlarsın." dedi. Kapşonunu çektikten sonra taşların arasına döndü. Sislerin arasında kaybolmadan önce Seth'in tanıdığı bir ses son bir şey söyledi ve kızıl saçlı kadın kayboldu.

"Kızımıza iyi bak."

Bir insanın politik kariyerine sözleriyle çiviyi çakar çakmaz olay yerinden uzaklaşmıştı. Bütün bakanlığın üst rütbeli çalışanlarının arasına girmek ne kadar tehlikeli bir olaysa yine oradan cisimlenerek çıkmakta aslanın ağzına elini koymak kadar tehlikeliydi. Lakin korkuları olmayan bir kadındı Carmilla. Bakanlığın peşine takacağı üç beş Seherbazdan korkmuyordu. Hatta çoğunu tanıyordu, çoğunun nasıl tepkiler vereceğini, nasıl savaşacaklarını biliyordu. Derin bir nefes aldı. Sonra o malum sesi duydu.

ŞAK!

Stonehenge'in taşlarına bakan iki figür. Birisi Hoffmandı. Tanıyordu adamı, daha doğrusu Cwenhild Muirgheal onu tanıyordu. Birlikte bir kaç davaya bakmışlardı ve yanındaki adamın, Seth Carter'in yakın bir dostuydu bu adam.

Seth Carter ona kullanılmayan, ölmüş birinin ismiyle seslendi. İçinden bir şey, bir şeyler cevap vermek istedi. Lakin Carmilla'nın derin sessizliğinde boğuldu sözler. Adamın yaktığı sigara gayet tanıdık bir manzaraydı. Başka bir kadının anıları hafızasında canlandı. Bir çatıda sigara içen iki insan...

Yürümeye devam etti sigarasından bir duman çekti ve tekrar bir soru sordu. Hoffman hala temkinli gözlerle onu izliyordu. Lakin Carmilla ona doğru gelen adama çevirdi gözlerini. Yavaşça kapşonunu indirdi. Cwenhild Muirgheal'a ait yüz ay ışığı altında parladı. Sadece cadı avcılarının çenesinde bıraktığı yara izi karanlıkta kalmıştı.

"Seth Carter. Aradığın kişi Carmilla ise evet benim. Ancak aradığın kişi Cwenhild Muirgheal ise o da benim."

"Aptal bir ergenle uğraştığının farkında mısın?" Kafasının içinde yankılanan ses yargılar bir ses tonuyla. Carmilla da farkına varmıştı. Kaşındıkça kaşınan sinir bozucu bir böcek gibi davranıyordu. Aptal aptal sorular ve içindeki bastırılmış duyguları saldırganlıkla dışa vuran bir böcek. Derin bir nefes aldı ve gözlerini devirdi. Bu çocuk laftan anlayacağa benzemiyordu. Nush ile uslanmayanın hakkı tekrir, tekrir ile uslanmayanın hakkı kötektir. Dersi vermişti, çocuk anlamamıştı şimdi dayak zamanıydı. Çocuğun attığı büyüleri asasıyla karşılayacak daha sonra Crucio ile bayıltana kadar işkence edecekti. Öldürmek gibi bir niyeti yoktu. Sadece bayıltana kadar acı çektirmek yeterli olurdu. Zaten acı içinde olduğundan çok zorlanacağını sanmıyordu.

[justify]Sisin içinde kızıl bir kuğu gibi salınarak ışık hüzmelerinden kurtuldu. Cesur çocuğun umutları yavaşça boşluğa doğru süzülürken Carmilla'nın eli çocuğun etini yavaş yavaş kesmeye başladı. Göğsü parça parça kesilirken çocuğun çığlığı karanlık ormandaki ağaçların arasında yankılandı. Kuzgunun dudaklarının altına kadar uzanan yara yeterli olmalıydı. Eğer yetmezse daha fazla kesik açabilirdi ama bunu istemiyordu. Duruşunu düzeltti ve çocuğa doğru yürümeye başladı. Yürürkende konuşuyordu.

"Arkandaki kaleyi görüyor musun çocuk? O kalede nasıl güvende ve mutlusunuz. İşte siz orada öyle kalabilin diye ben senin korktuğun o şeyleri yapıyorum. Büyücüler avlanma ve yakılma korkusuyla yaşamasın diye ettiğim fedakarlığı tahmin bile edemezsin. Ateşlerim seni de yakmış bir şekilde. Öfkeni anlıyorum ama şunu bil bu bir savaş ve bu savaşta ölümler olacak. Bunu kabullen, burdaki yenilgini kabullen ayağa kalk ve kaleye dön. Öfkeni unutma onu besle, güçlen ve beni o zaman bul. İşte o zaman öfkeni senin canını gerçekten yakanların üzerine yağdır. KAÇ!" Konuşurken her zaman tetikte olacak, çocuğun saldırması durumunda saldırıyı savuşturup, Stupefy ile çocuğu bayıltacaktı.


This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d10 : 1, total 1
Destek 1d10 : 10, total 10
Talih 1d10 : 3, total 3

[justify]Yıldırımlar soğuk havayı delerek çocuğun yarattığı güçlü kalkanla buluştu. Soğurulanlar soğuruldu, sekenler sekti. O sekenlerden bir tanesi kadının yanına doğru düştü ve ufak bir yangının başlangıcı oldu. Carmilla'nın yüzü gülüyordu. Bunu saklamadı. Çocuğun öfkeli gözlerinin içine baka baka gülmeye devam etti. Onun kadar cesur ve becerikli on tane büyücüsü olsa Britanya adasını çoktan muggle toplumundan temizlemiş olurdu.

İvmeyi ardına alan çocuk durmadı. Böyle bir durumda Carmilla'nın da yapacağı şey bu olurdu. Momentumu arkasına alıp tüm gücüyle rakibini yıkmaya oynardı. "Güzel." diye fısıldadı çocuğun da duyabileceği bir şekilde. Asasını sallayıp haykırdı çocuk. Savunma zamanı bitmişti. Av ile oynama zamanı bitmişti. Dersin ikinci kısmına geçme vaktiydi. Derin bir nefes aldı. Alevlerden uzağa doğru bir kaç adım atarak kendini alevlerden uzaklaştıracak ve çocuğun göndereceği saldırılardan kaçınacaktı. Bunu başarıyla yapabildiği taktirde eliyle aşağıdan yukarıya doğru bir çizgi çekecek ve çocuğun gövdesini soldan sağa olacak şekilde kesecekti Diffindo ile. Hayati organlara getirmeyecek yahut çok derin olmayacak şekilde kesip çocuğu etkisiz hale getireceki.