"Merhabalar Bay Solaris,

Merlin Mührünün kırıldığına dair dedikodular kulağımıza kadar çalındı. Cadı avcılarının neler planladığını bilmiyoruz ama üzerimize düşeni yapmak ve niyetlerini ortaya dökmek konusunda kararlı olduğumuzu biliniz.

Bu sebeple size çok önemli bir vazife vermemiz gerekmekte. St. Mungo eski baş şifacısı Olivia Fauns, uzunca bir süredir İngiltere kırsalındaki bir muggle köyü olan Sandford'da ikamet etmekte. Denilene göre, bu köyün şifacısı şöhretine çoktan erişmiş durumda. Kendisi sorunları ve problemleri olan yaşlı bir cadıdır. Nitekim topluluğumuzdan da bu sebeplerle uzaklaştırılmıştır.

Kendisine ulaşıp görev yaptığı dönem olan 1830 - 1835 arasında yaşanan doğumlara ve bu dönemde doğan herhangi bir çocuğa seneler önce hayatını kaybeden Larry Morgan ismiyle bilinen bir kara büyücünün ilgi duyup duymadığını öğrenmenizi istiyoruz. Ancak bu bilgiyi kendisine fark ettirmeden almalısın. Aksi takdirde planlarımız ortaya çıkabilir.

Köyde kazandığı şöhret nedeniyle Olivia Fauns çoktan cadı avcılarının hedefi olmuş olabilir. Bu yüzden köyde muggleların dikkatini çekmemeniz ve kimliğini açık etmemeniz çok önemlidir.

Eğer herhangi bir şekilde görevinizde başarısızlığa uğrar veya yakalanırsanız hafızanızı kendi asanızla silmeden sakın teslim olmayınız.

Cornelia, büyüsü işe yaramayınca Nicholas'ı kaptığı gibi St. Mungo'ya cisimlenmişti. Nicholas tam cisimlenmeden evvel asasıyla yaptığı büyü sayesinde gırtlağındaki kesiği kapatmaya çalışsa da pek başarılı olamamıştı. Gırtlağı birazcık kapanmaya yüz tutsa da kanlar akmaya devam ediyordu. Duman oldu her ikisi de. Havaya karıştılar. Metreler, kilometreler aştılar. Bir hayat meselesiydi onlar için bu. Memat ise ne zaman geleceği belli olmayan bir ev sahibi.

St. Mungo'nun bahçesindeki çimenlere iniverdiler tozu dumana katıp. İkisi de sırt üstü yere yığıldılar indikleri gibi. Bulutsuz gökyüzü... Yıldızlar. Kayıp giden zamanın emareleri. Nicholas'tan yayılan bir kan gölü sararken ikilinin etrafını, onları kaplayan ve kuşatan, kimi gölgeler seçtiler karanlıkta yanlarına yaklaşan. Şifacılar... Cornelia gecenin bu saatinde bir şekilde şifacıların ortasına cisimlenebilmeyi başarmıştı. Talih miydi, yoksa kader mi? Tamponlar konuldu, asalar çekildi. Yarası gitgide iyileşirken Nicholas'ın bilinci kaybolmuştu. Yaşayacaktı. Ancak uzun bir süre (site zamanıyla bir ay) konuşamayacak, sesli iletişim kuramayacaktı. Olsundu. Hayat buna rağmen güzeldi.

Raiden asasını doğrulttuğu zemine yaptığı büyü sayesinde inişini kolaylaştırmıştı karanlık mahzene. Etrafta sandalyedeki adam dışında kimsecikler yoktu. Adamın yüzünü görebileceği kadar yakınlaştığında dehşetle bu kişinin Egnast Twinkle olduğunu fark edecekti. Başseherbaz... Bir gözünün olması gereken yerde kocaman ve dehşet verici bir delikle hem de... Kan sızan bir delik. Yerde ayağının ucunda yuvarlanan bir cisim gördü. Dikkatle baktığında bunun yuvasından çıkarılmış bir göz olduğunu fark edecekti. Peki, bu gördüğü gözü ne yapacaktı?

[spoiler][/spoiler]

Meredith, tören salonundan koşarak geçerken dökülen kızgın yağları fark etmiş asasıyla onlardan kaçınmaya çalışsa da ayağına ulaşan kimi yağ kalıntıları pabucuna değerek ayaklarının kızarmasına sebebiyet vermişti. Hareketleri zorlaşmaya başlamış şekilde güçlükle deliğe doğru ilerlemiş ve Arresto Momentum vasıtasıyla aşağıya atlamıştı. Zaman yavaşlar gibi oldu sonra bir anda hızlandı. Yere sert bir şekilde kondu. Ayakları o kadar acımıştı ki yerde çömelip acı içinde kıvranmaya başladı. Eğer kalkıp etrafına bir göz atabilirse yanına indiği mermer kürsü dikkatini çekecekti ilk. Sonra da başseherbaz. Kan kaybediyordu. Bir gözünün olması gereken yerde deliği fark edebilmişti dehşet içerisinde. Durumu kötü gözüküyordu. Ayrıca bir parmağı da kesilmişti. İşaret parmağı... Kan damlaları zemini ıslatıyordu.

Seth tören salonunda ilerleyip büyüsünü sallarken bir tuzak daha tetiklenmişti. Nihai tuzak... Balkonlardan dökülen kızgın Bizans yağı önce Seth Carter'ın tepesine ve sonrasında ise zemini yakarak gürültüyle şarıl şarıl dökülmüştü şimdi. Başından aşağı kızgın yağ dökülen adam çığlıklar atarak yere yığılmak üzereyken yapmış olduğu Descendo Cadı Avcısının pantolonunu vurmuş ve tüm bel altı kıyafetini yere indirmişti. Belden aşağısı anadan doğma üryan şekilde, namahremin gözükmesine aldırış dahi etmeden, pantolonu ile paçalı donundan kurtulmaya çalışan Rahip Roseborough ayaklarına takılan kıyafetler ve makus talihsizliği ile beraber öne doğru, kızgın yağlarla yanmakta olan Seth Carter'ın üzerine kapaklanıvermişti. Kılıcı Seth Carter'ın göğsünde derin, yanıcı bir kesik bırakırken Rahip de kendisini kızgın yağların içerisinde kavrulurken bulmuştu. Her ikisi de yanıyor ve kavruluyorlardı yerde. Güçlükle sürünebiliyor ayağa kalkma kuvvetini bile kendilerinde bulamıyorlardı.

---

Not:

1- Son GM Metni 00:30'da girilecektir.

2- Cornelia ve Nicholas dilerse St. Mungo'da RP'lerine devam edebilirler. Nicholas site zamanıyla bir ay boyunca rplerinde konuşamaz, diyalog kuramaz...

3- Seth Carter ve Rahip Roseborough büyü yapmaktan ve saldırabilmekten yoksun bir şekilde yerde kıvranmaktalardır. Çok ufak faaliyetler (sürünmek, konuşmak, yardım çağırmak) gibi hareketleri yapmaları mümkün olsa da öncelikleri ne yazık ki kızgın yağın etkisinden kurtulmak, yanan etlerini söndürmek ve hayatta kalmak olacaktır.

Seth'in büyüsü işe yaramış gibiydi kısmen. Cadı avcıları arbaletlerini dolduramayınca bu sefer kısa bıçaklarını çekmiş ve onları fırlatmaya başlamışlardı. Seth'in çıkardığı rüzgar bıçakları durduramamıştı.

Neyse ki yardımına yetişen Meredith olmuştu. Ölü seherbaz Alfred'in cesedinden de destek alarak koruma büyüsü yapmaya kalkışmış, adamın vücuduna saplanan kısa bıçakların seslerini duymuştu birer birer. Cadı Avcılarının haykırışları kulağına çalınıyordu. "Bu Von Motke'yi öldüren cadı değil mi? Dikkatli olun kardeşlerim!"

Ancak büyünün yeterli olmaması sebebiyle Hoffman'ı koruyamamıştı. Hoffman'ın bacaklarına saplanan bıçaklar yürümesine engel olmuş ve yere kapaklanmasına neden olmuştu. Ölmemişti ama öfkeyle karışık bir haykırış koyuvermişti. Meredith ve Seth soldaki odaya vardılar. Odada yataklar ve ranzalar mevcuttu. Bir tanesinin üzerinde katlanmış bir mektubu andıran kağıt bulunmaktaydı.

Cornelia'nın asası o kadar etkili çalışmıştı ki, vücudundaki yaralar birer birer kapanıvermişti. Hatta üstüne üstlük üzerine cadı avcıları tarafından fırlatılan kısa okları birer birer savuşturmuştu asasıyla.

Raiden ise yanına kadar gelip Conjunctivitis savurarak, cadı avcılarını kör etmişti. Öyle ki sağa sola koşuşturan sivri şapkalı ve maskeli siluetler birbirlerine çarpıp engellere takılarak yere devrilmişlerdi.

Nicholas ise tören salonuna doğru koşarken sağa sola immobulus atmakla meşguldü. Odalardaki potansiyel cadı avcılarına yolladığı büyülerden birkaç tanesi birilerine isabet edince duraksadı. Hemen solundaki odadan bir vaaz işitir gibi olmuştu. "Evet çocuklar, unutmayın! Bugün kutsal bir savaş uğruna şehit olma-"

Bir kadın, kısa küt ve siyah saçları vardı. Gri gözlü ve üzerinde rahibe kıyafeti olan bir kadındı. Yaklaşık 4-5 adet çocuğun başına dikilmiş ve onlara vaaz vermekteydi. Çocukların ellerinde sivri, ince bıçaklar, gözlerinde yanan fanatik bir ateş ile kıpkırmızı yanakları ve ruhsuz bakışlar.

Nicholas farkında olmadan birkaç tanesini kıpırdamaz hale getirmişti. Ancak kalan 3 tanesi elinde bıçaklarla üstüne atılmıştı. Biraz geriye sıçrayıp çocukların bıçaklarından kaçınsa da, çocuklar üzerine gelmekte ısrarcıydı. Arkada ise rahibenin çığlıkları... "İşte melun cadı! Öldürün onu, Rab sizi kutsasın çocuklar. Öldürün!"

---

Mahzenin öbür ucundaki gölgelerden bir siluet belirdi. Bay Twinkle’ın dünyası karanlığa boğulmadan evvel gördüğü son yüz idi bu. Bir kuşun gagasını andıran soluk maskesi ve çene kaslarının gerilmesine sebebiyet veren rahatsız edici sessizliğiyle belirmişti yine. Pierre dediklerini hatırlıyordu bu adama. Sesini ise hiç duymamıştı. Konuştuğunu da...

[spoiler][/spoiler]

Lenore’in yatıştırıcı sözlerini duyamıyordu artık. Hipnoz olmuş gibi dikmişti bakışlarını maskedeki gözlerin olması gerektiği yerde asılı iki dipsiz kuyuya. Soluk maskeli adam sessizce ve hiç konuşmadan yaklaştı Bay Twinkle’ın yanına. Elinde cam bir şişe vardı. İçinde ise siyah bir karışım. Başseherbazın kollarından akmakta olan kanı şişeye doldurmaya başladığında çukur halindeki gözlerini de cücenin gözlerine dikmişti. Merlin’in kanı... diye düşündü Bay Twinkle. Babası kudretli bir büyücü Galehodin Wyltt, bir cüceyle olan aşkını ve bu aşkın meyvesi olan oğlunu asla kabul edememişti. Bunda da en büyük etken, soylarının Kral Arthur dönemine kadar dayandığını iddia eden büyükbabasının o katır inadı olmuştu. Annesinin soy adını almıştı tam da bu yüzden. Egnast Twinkle... Belki de kendisi gibi ucubelere olan nefreti bu yüzdendi. Annesinin soyuna olan ve atalarından miras kalan nefreti.

Doktor şişenin yarısını doldurmuştu ki, tıpasını takarak şişenin uzaklaştı yanından başseherbazın. Lenore’un soğuk dokunuşunu hissetti yaralarının tam üzerinde Bay Twinkle. Yine o ürpertici soğuk... Acı giderek azaldı ve hemen ardından da yok oldu. Başını öne eğdiğinde yaraların giderildiğini gördü. Kapanmıştı her birisi. Durmuştu kanaması.

“Sen, büyü yapıyorsun?...”

“Şşşt...” Gülümsedi Beyaz Gelin. Ellerini önünde kavuşturdu. “Bu büyü değil, bir mucize sevgilim. Aşkımızın mucizesi...”

“Ne!?”

Jean’ın cırtlak sesi böldü konuşmalarını. “Evet, gelin hanım! Bu mucizelerinizi biraz da bizim işimize yarar şekilde kullanmak istemez misiniz?” Alaycı tonlamayla ettiği laflar, Lenore’un yüzünün düşmesine sebep olmuştu.

“Gecikiyoruz. Elini çabuk tutmalısın Lenore, her şey hazır.”

Beyaz Gelin yükseldi zarif ayak bileklerinden güç alarak. Mermer sunağı andıran yapının başına geldi. Soluk maskesiyle Doktor da yanında yerini almış, içinde Bay Twinkle’ın kanının bulunduğu karışım olan şişeyi sessizce uzatmıştı. “Bunu yapmak zorunda mıyım?” dedi gümüş rengi saçlarını savurarak arkasına son bir bakış fırlattığı esnada.

“Oyunbozanlığın sırası değil! Merlin’in mührünü kıran sen olacaktın.”

“Sonuçta liderimiz sensin değil mi?”

Jean ve Edgar’ın kıkırdımaları duyuldu.

Lenore çaresizce şişeye uzandı. Tıpayı çıkardı. Başseherbazın kanından birkaç yudum almak üzere dudaklarına götürdü şişeyi. Beyaz, ince dudaklara kan yürüdü. Sonra da o mermer sunaktaki yanıklarla çizilmiş sembole döktü aynı kandan.

“Et vidi quod aperuisset agnus unum de septem signaculis, et audivi unum de quattuor animalibus dicentem tamquam vocem tonitrui veni...”

Bir gök gürültüsü duyuldu gökyüzünde. İnledi yeryüzü. Kulakları sağır eden korkunç bir gürültüydü. Kilisenin camlarını titreten ve neredeyse zemini alıp götüren ayakların altındaki. Yanık mühür koparcasına söküldü mermer sunağın üzerinden. Kara bir dumana dönüşüp Lenore’a ulaştı. Ona bir nefes gibi yaklaştı ve içini doldurmaya başladı. Gümüş saçlarını savurdu Lenore ve alnı, ışıktan bir taç giymişçesine parıldadı. Mahzendekilerin gözleri kamaştı kısa bir anlığına. Lenore’un güçsüz çığlığı duyuldu peşinden de. Kilisenin duvarlarında yankılanmıştı adeta, yerlerini belli edercesine.

Sonra her şey eski haline döndü. Beyaz Gelin hariç. Dizlerinin üzerine çökmüştü ve ellerini yere dayamıştı. Zemini avuçlarcasına sıkıyordu.

“Sanırsam başardık!” diye kıkırdadı Kızıl Düşes. “Nasıl hissediyorsun, güzellik. Bir düzine soylu erkeğin verebileceğinden daha çok zevk aldığına eminim!”

“Sen, ahlaksız bir kadınsın Jean!” Edgar yadırgar şekilde başını iki yana salladı ve Lenore’un yanıbaşına kadar adımladı odayı. “Kalkabilecek kadar iyiysen artık yola düşmeliyiz. Sayımızın azalıp payımızın artmasını ne kadar istesem de, yukarıdaki sihirbazların bize birkaç metelikten fazlasını kazandıracağını sanmıyorum. Gerçi ölüm, senin için artık bir problem olmamalı değil mi?”

“Hah! Ölüm demişken...” Jean, sinsi bakışlarını Bay Twinkle’a çevirmişti. “Pierre... Senin sihirli yaratıklara ilgini düşünürsek, ayrılmadan önce bu cüceden birkaç hatıra almak isteyebilirsin. Sonuçta sevgili seherbazımız da, tıp biliminin ilerlemesine katkıda bulunmaktan çekinmez değil mi?”

“Onu serbest bırakacağınıza söz... vermiştiniz...” diyebildi Beyaz Gelin güçsüzce.

“Tabi ki serbest bırakacağız. Ama Doktor’un çalışmalarına da mani olmak istemeyiz değil mi Lenore?”

Soluk maskeli Doktorun kendisini süzerek yanına yaklaştığını dehşet içerisinde fark etmişti Bay Twinkle. Bu garabet dolu salonda her ne yaptılarsa, hiç hayra alamet olmadığı aşikardı. Kollarını saran bağlardan kurtulmaya çalıştı nafile bir çabayla. Bir şekilde bu sandalyeden kurtulmalıydı ama nasıl? Kendi kanının kokusunu hala almaktaydı. Elinde ucu son derece sivri ve ufak bir bıçakla üzerine doğru gelmekte olan Doktor’a çevirmişti bakışlarını. “Buradan kurtulduğumda üzerinize bir kabus gibi çökeceğime emin olabilirsin karga suratlı, gözsüz ucube seni! Hepinizi haklayacağım duyuyor musunuz!? Gecelerinize kabus gibi çöküp, sevdiklerinize kadar tüm o muggle soyunuzun peşine düşeceğim! Geceleri kabuslarınızda beni göreceksiniz! Gündüzleri korkunuzdan sokağa adım atamayacaksınız! Duyuyor musunuz beni, ha!? Duyuyor musunuz, AAGH! AAAĞHH!”

Neşter kana bulandı. Bay Twinkle’ın dünyası bir kez daha karardı.

[spoiler][/spoiler]

---

Not:
1- Gök gürültüsünü ve zeminin titremesini herkes, cadı avcıları da dahil olmak üzere hissetmiştir. Hatta bu çatışmanın bir an duraksamasına ve cadı avcılarının afallamasına sebebiyet vermiştir.

2- Lenore'un çığlığının geldiği yer haritada belirtilmiştir.

3- Yarın saat 21:00'a kadar RP'lerinizi bırakabilirsiniz. 21:00'dan sonra RP serimizin finaline geçeceğiz.

4- Herkese şimdilik geçmiş olsun!

Gökten inen kara melekler gibi siyah dumanlar eşliğinde kondular Kilisenin avlusuna. Mahşer gecesi melekleri misali karanlığın içinde daha karanlık bulutlar halinde.

Seth Carter mezarlık halinde düzenlenmiş avludaki rahibe asasını doğrultup Stupefy büyüsüyle sarstı çelimsiz rahibin dünyasını. Rahip birkaç takla atarak arkaya savrulmuş ve mezar taşlarından birisine çarpıp taşın kırılmasına sebebiyet vermişti. Yalnız, çıkan gürültü dikkat çekiciydi. Işıkların vurduğu kilise pencerelerinde bir takım gölgelerin koşuşturmaya başladığını fark etmişti. Biraz talihsizliğin de yol açtığı bir gürültü, gizlice yaklaşma planlarını sekteye uğratacak gibiydi.

Meredith mezarlığa girip Seth'in arkasından yaklaşmış ve koruma büyüsü yapmıştı. Ancak Seth'in büyüsüyle savrulan rahip başını mezar taşına vurma etkisiyle çoktan bayılmıştı. Meredith mezarlar arasında yürürken mezar taşlarının arasına gerilen tuzak tellerinden birkaçına denk gelmiş ve tuzakları aktive etmişti. Mezar taşlarının birkaç tanesinin üzerinde otomatik olarak beliren arbaletler birbiri ardına oklarını Meredith'e sallamış ancak kadının koruma kalkanını geçememişti. Aynı anda pencerelerden fırlayan oklar ve ateş eden tabancaların sesleri duyuluyor, mermiler ve oklar Meredith'in kalkanından sekiyor ve hem kızıl saçlı kadını hem de Seth Carter'ı koruyordu. Kalkandan seken oklardan birkaçı yere düşmüş ve yerdeki çalıları ateşe vermişti. Mezarlıktaki çalılar alev alırken, Meredith ve Seth'i görülmesini engellercesine büyüyen bu ateş, kilisenin içerisine ilerlemeleri için imkan tanıyacaktı ikiliye.

Cornelia'nın bombardası kalın tahta kapıyı havaya uçururken yerden tutam tutam kızgın kum kaldıracaktı. Belli ki yere, cadıların geçememesi için kızgın kum dökmüşlerdi. Savrulan kızgın kumlarla yanmadan kapı girişinden girmek, bakanlık çalışanları ve seherbazları zorlayacak gibiydi. Talihinin de yardımıyla Cornelia, içeriyi kum bulutunun ardından da olsa net şekilde görebilmişti. Soldaki ve sağdaki kapılar başka odalara açılıyor, odaların içerisinde sivri şapkalı figürler hareket ediyordu. Büyük tören salonuna kadar giden bir hol ise karanlıkta bir hayli zor görünmekteydi.

Nicholas hızlıca eşiğe cisimlenivermiş ve asasını çıkararak giriş kapısına doğru bir bombarda maxima yollamıştı. Ancak yaptığı büyü çok etkili olamamış, girişte toz halinde uçuşan kızgın kumları bir nebze dağıtabilse de asasında bir çatırdamaya yol açmıştı. Asası hafif zarar görmüş gibiydi ve bundan sonra onu kullanırken daha dikkatli olması gerekecekti.

Raiden ise Salvio Hexia yardımıyla başarılı bir koruma büyüsü yapmış, kızgın kumlara dokunmadan kapıdan içeriye girmelerini sağlayabilecek bir koruma kalkanı oluşturabilmişti. Giriş holü, artık tam karşılarında uzanmaktaydı.

[spoiler][/spoiler]

---

Bay Twinkle arkasındaki kapının gürültüyle açıldığını duydu.

“Doktor tüm hazırlıkları bitirdi Lenore. Artık kan dökme zamanı!...”

Kadının cırtlak sesi yankılanırken duvarlarda, Bay Twinkle da gözlerini Beyaz Gelin’den kaçırıp ellerine çevirdi. Kapkara bir kedinin yaraladığını hatırlıyordu derisini. Ancak ne bir yara, ne de bir iz, hiçbir şey kalmamıştı elinden o tırmığın eseri olan.

“Canını acıtmayacağına söz vermiştiniz ama!”

“Hadi güzelim, ufak bir kan pıhtısı sadece... İşimizi görecek kadar. Fazlasını israf etmeye lüzum yok!”

Bay Twinkle o cırtlak sesin sahibini hatırlıyordu. Nihayet Lenore’un yanında durduğunda ise emin oldu. Mezarlıktaki kızıl saçlı kadındı bu, beklenildiği üzere. Üzerindeki şaşalı elbisesi ve kana susamış bakışlarıyla, kıvrımlı hançerini kendisine doğrultmuştu.

[spoiler][/spoiler]

Kurumuş boğazını kısa bir öksürükle temizledikten sonra kızıl saçlı kadının şer yuvası gözlerine çevirdi bakışlarını.

“Hadi, ne duruyorsun sürtük! Muggle bozuntusu... Yobaz fahişe seni! Çekinme! Bitir işimi... Sizin gibiler ancak sandalyelere ellerini kollarını bağlayarak oturttuğunuz masumları katletmeyi bilirsiniz.” Peşinden de hınçla kadına doğru tükürmüştü fakat kurumuş boğazından çıkan tükürük elbisesine dahi ulaşamamış ve yere yapışıvermişti.

“Twinkle!” diye cıyaklayarak ayaklandı Lenore. “Senin gibi bir beyefendiye böyle yakışıyor mu hiç? Ortalığı kirletiyorsun...”

“Magıl? Sizin gibilerden bu lafı çok duyuyorum. Bizim gibiler için kullandığınız bir küfür mü yoksa? ‘Sürtük’te bırakmalıydın bodur ihtiyar. Daha acısız olabilirdi.”

“Jean, hayır!”

Kızıl Düşes, bir eskrim dövüşçüsünü andırır çabuklukta savurmuştu kılıcını. Bay Twinkle derisinde yanarcasına bir acı hissetti. Sonra bir kez daha... Acıdan kapattığı gözlerine rağmen, kılıcın ona değmeyecek kadar uzakta olduğunu biliyordu. Ancak, bir şekilde kesmişti vücudunu... Nasıl?

Sıcak bir sıvının bedeninden akmaya başladığını hissetti. Kollarından ve göğsünden... “Bu kadarı kafi... Şimdilik tabi.” Zevkle gülümseyen dudakları takip etmişti Kızıl Düşes’in sözlerini.

“Acıtmayacaktın! Jean... Sen- sen çok cani bir kadınsın.”

Kanlı hançerini Bay Twinkle’ın kara cübbesine silerken cevap verdi Kızıl Düşes. “Sen de çok naifsin, güzelim.” Bay Twinkle’ın kolunu ve cübbesini kızıla boyayan kan lekelerine iştahla bakıyordu şimdi. “Kırmızıymış... Rengi beni hayal kırıklığına uğratsa da, kim derdi ki bu cücedeki kanın bu kadar değerli olacağını... Güzelce şişeledikten sonra, yemek masamı süslemek isterdim bununla. Cemiyette dönecek dedikoduları düşünsene... Merlin’in soyunu avlayan Kızıl Düşes! Sosyetenin göz bebeği!”

Küçük bünyesindeki kanlar boşalırken cübbesine ve kollarına, acıdan haykırmamak için direndi Bay Twinkle. Bu zevki kızıl şeytana tattırmayacaktı.

---

Not: Gelecek GM Metni 00:15'te girilecektir.

Mezar taşlarının arasında, kendisine bol gelen pardösüsünün sürtünmek üzere olduğu mermer yolun üzerinde tereddütlü bir şekilde ilerlemekteydi Bay Twinkle. Ölüm kokan yerleri artık sevmemeye başladığını fark ediyordu buraya her uğradığında. Belki de fazla yaşlanıyordu.

[spoiler][/spoiler]

Elinde bir buketle mezar taşlarının birisinin başında duraksadı. Üzerinde kalın harflerle Elizabeth Twinkle yazan bir mezar taşı. 1830 – 1856... Huzursuzca etrafı süzdü taşa doğru eğilmeden önce. Gece karanlığında güç bela görebilse de, hep bu saatlerde olması gerektiği üzere mezarlıkta kimseciklerin olmadığını teyit ettikten sonra mezarın başında dizlerinin üzerine çöktü.

Buketi yavaşça mezardaki solmuş bitkilerin arasına bırakırken, kısa boyu sebebiyle güçlükle uzanabildiği topraktaki kimi ölü otları sökmeye başlamıştı gayriihtiyari. “Asa kullanmasını bilen düzgün bir bekçi bile bulamadılar...” Aralanan dudaklarının arasından mırıldanarak konuşuyor, bir yandan da toprağı temizlemeye çalışıyordu. “Benim güzel Elize'm. Böyle kuru bir toprağı hiç hak etmedin sen.” Pardösüsünün iç cebinden bir çırpıda çıkardığı asasını toprağa doğrulttu. Basit bir Aqua Erecto vasıtasıyla tahta çubuğundan dökülen sular toprağa karışmaya, tek tük kalmış yeşil bitkileri canlılıkla doldurmaya başlamıştı.

“Sevdiğiniz birisi miydi?”

İrkilerek ayaklandı ve sesin geldiği yöne döndü başseherbaz. Hemen yanı başındaki beyazlar içerisindeki kadını fark etti korkuyla. Mezarlığın sessizliği ve kasveti ile birleştiğinde hayalet sanılıp korkulması işten bile değildi. Bembeyaz, gelinliği andıran bir elbise. Gümüş renginde saçlar... Ama güzeller güzeli bir yüz. Öyle ki; kadınlarla arası iyi sayılsa bile Bay Twinkle bu kadından daha güzelini gördüğünü düşünmüyordu. Masum ve kadınsı yüz hatlarına rağmen asil bir matem taşıyordu bakışlarında. Masallarda anlatılan prensesler gibiydi. Korkudan hayranlığa savrulan duygular eşliğindeki başseherbaz, ne asasını hala önünde tuttuğundan, ne de ucundan damlayan suyun mermer zeminde çıkardığı şıpırtılardan bihaber bakmayı sürdürdü bir süre daha.

[spoiler][/spoiler]

Kadın bakışlarını önce asaya indirdi, peşinden de kaldırıp adamın gözlerine doğrulttu. Mona Lisa’nın gülümsemesini andıran bir tebessüm vardı ince dudaklarında. “Korkuttuysam özür dilerim, çok üzgün bir haliniz vardı.”

Bay Twinkle deminden beri yukarıya, kadının güzel yüzüne diktiği bakışlarını telaşla kaçırdı. “Korkmak mı? Sizin gibi güzel bir hanım ancak güzel heyecanlar uyandırır erkeklerin kalplerinde.” Kadının gülümsemesinden kaçırdığı başını bir anlığına mezar taşına çevirip Elizabeth’in ismiyle göz göze gelince bir utanç hissi kaplayıvermişti içini. Lakin belli etmeye niyeti yoktu. “Sevdiğim birisiydi, evet. Eski eşim.”

“Öyle mi? Çok üzüldüm, gerçekten. Nasıl kaybettiniz?”

“İksir kazası...” Kadının bir muggle olmadığına emindi. Nitekim büyücülerin mezarlarıyla dolu bir mezarlığa gelip, asasını gördüğünde çığlık atmamasından anlaşılabilirdi.

“Çok yazık. Ben de eşimi kaybettim. Hem de düğün günümüzde. Acınızı anlayabiliyorum, gerçekten.”

Kadın elini aşağılara indirip, baş seherbazın omzuna koymuştu. Bay Twinkle’ın ise gözü kadının üzerindeki gelinliği andıran elbiseye takıldı yeniden. Sanki, kocasını az önce kaybetmiş de soluğu mezarlıkta almış gibiydi. Yine de bu ürpertici görüntüsüne rağmen göz ardı edilemeyecek bir güzelliğe sahipti. Ona sahip olma dürtüsü uyanıyordu içinde bir yerlerde. “Siz, eşinizi nasıl?...” Bir an bunu sormakta tereddüt edip sustu. Böyle bir hanım efendiyi bir seherbaz gibi sorgulamak kabalıktı.

“Kara büyü... Benim için katlanılması çok zor bir acıydı. Ama isterseniz eşinizi yad edelim biraz. Mezarına kadar gelip, hala onu unutmamış olmanız ve sevginizi göstermeniz gerçekten çok romantik. İksir kazasından demiştiniz. Ne tür bir iksirdi acaba?”

Kadının sorgular gibi sorduğu sorular, bir kaşının istemsizce kalkmasına sebep oldu Bay Twinkle’ın. Seherbaz olan kendisi miydi, yoksa bu kadın mı? Tereddüdünü gizlemeye çalışarak cevap verdi. “Önemli bir karışım değildi. Tarif ters tepti, hepsi bu. Kabalığımı maruz görün hanım efendi, kendimi tanıtmayı unuttum. Egnast Twinkle, baş seherbaz. Rica etsem, bana adınızı bana bahşeder miydiniz?”

Kadının merakla açılan gözleri, gecenin içinde iki dolunay gibi parlamaktaydı. “Adım Lenore, bayım. O kadar memnun oldum ki tanıştığıma. Sizin gibi kendinden emin bir beyefendi. Üstelik bekar... Ayrıca söylemiş miydim, seherbazlık hep ilgimi cezbetmiştir. Neler yapıyorsunuz işinizde?”

Bay Twinkle’ın şüphe uzuvları kabarmaya başlamıştı. Nasıl bir büyücü yahut cadı, bir seherbazla karşılaştığında böyle cümleler kurardı ki? Kendisini kadının güzelliğinin tesirinden kurtarmak istercesine birkaç adım geri attı. “Benim gibi bir seherbazın ağzını yoklamaya mı çalışıyorsunuz hanımefendi? Bu numaraları yutmayacağı bilinecek kadar ünlü olduğumu düşünüyordum zaten.”

“Demiştim sana, Lenore. Bunlar belli ki, kendi sapkın alemlerinin dedektif bozuntuları!” Mezarlıktaki tek tük ağaçların birisinin ardından kızıl saçlarıyla dikkat çeken bir kadın daha belirmişti. Bay Twinkle onların yerini belli eden herhangi bir sesi, bu tenha yerde nasıl duyamadığına şaşırıyordu. Belli ki, gerçekten de yaşlanıyordu. “Belli ki lafı cımbızla almamız gerekecek, benim cımbızımla!” Kızıl saçlı kadın, gri ve siyah renklerde seyreden şaşalı bir elbisesinin ardında sakladığı demir parçasını açığa çıkardı yavaşça. Ay ışığının yansımasında bir hançeri andırdığı kuşkusuzdu. Kıvrımlı, sivri, kılıç kadar uzun sayılabilecek bir hançer. Dudaklarında alaycı bir gülümseme, asil ama burnu havada bir duruş, kızıl saçlar ve arzuyla yanan gözler...

[spoiler][/spoiler]

Tuzağın kokusunu sezmek zor değildi artık. Bay Twinkle asasını önünde doğrultarak aralarında kalmamak adına açısını genişletmek üzere gerisingeri adımlamaya başlamıştı. Elizabethin mezarı olmasaydı tam arkasında, her iki kadını da karşısına alabilirdi. “Neler oluyor burada? Bana ne hadle tuzak-“

“Hayır Jean!” Lenore sitemkar şekilde karşılık verdi kızıl saçlı kadına. “Ona zarar vermeyeceğiz! O, sevdiği kadının mezarının başına seneler sonra gelecek kadar vefakar, duygusal bir adam. Ayrıca bekar ve de çok çekici. Bize istediklerimizi anlatırsın değil mi, Bay Twinkle? Yoksa sen de beni üzüp, çekip gidecek misin bu dünyadan sevgili kocam gibi? Bırakma beni Twinkle, ne olur bırakma!”

“Ne anlatacağı pek umurumda değil. Cücelerden bahsedildiğini duymuştum ama hiç böylesine denk gelmemiştim. Onu ayak parmaklarından kafatasına kadar yarıp içine bakmak istiyorum Lenore! Belki kanı farklı renktedir, görmek istemez misin? Derisinden boynumu saracak güzel bir kürk... Cüce derisinden kürkümü gördüğünde kontes Valeria’nın yüzünün alacağı şekli merak ediyorum.”

Jean’ın dehşetengiz bakışları Bay Twinkle’ın kemiklerini titretmişti bir anlığına. Ne kara büyücülerle, ne isyankar cincücelerle uğraşmıştı. Bu sapkınlara kendisini yem edecek değildi. Bir sıçrayışta gerisingeriye eski karısının mezarına konuverdi. Az önce suladığı toprak, çamur halinde çizmelerine bulaşıyordu. “Affet beni Elize'm!”

Asasını kendisine nispeten daha yakın olan Lenore’ye doğrulttu. “Her ne çılgınlığın kucağına düştüyseniz, asamla sizleri azat etmeyi kendime görev addederim! Sersemle-“ Bir pençenin varlığını hissetti aniden parmaklarında, bir şey, küçük ve görülmesi zor kapkara bir canlı derin bir çizik atmıştı asasını tutan eline. Üstelik düşen asayı da kaptığı gibi ağzıyla, ay ışığının aydınlatamadığı bir mezarın başına götürmeye başlamıştı. Bir kedi miydi o? Siyah canlının koşturduğu yer bir kandilin ışığıyla aydınlandı. Mezarın başına oturmuş bir adam, gözlerinde solgun tonlarla ve sıkılgan bir tavırla bakışlarını birbirlerine saldırmaya hazır olan üçlüye çevirmişti. Yanı başına gelen tüy yumağının ağzından Bay Twinkle’ın asasını alırken papyonunu düzeltmeyi de ihmal etmemişti. “Aferin sana, güzel...” Asayı eliyle hafifçe tartıp devam etti sözüne. “Böyle bir tahta parçasına güzel bir ödeme yapacak antikacılar tanıyorum. Sahibinden az kullanılmış cadı asası!” Sonra da yorgun gözlerini Bay Twinkle’a dikti. “Bizi uğraştırmayın başsihirbaz. Sizinle ufak bir konuşma yapmak istiyoruz. Sorgulama desek daha iyi.”

[spoiler][/spoiler]

“Hah, yavruların nihayet bir fare yakalayabildi Edgar!”

“Off, eli çok acımış olmalı. Canını yakmamalısın, o iyi birisi!”

Bay Twinkle’ın tepesi atmıştı. Böyle bir tuzağa acemice yakalanmasını gururuna yediremiyordu. “Sihirbaz değil, SE-HER-BAZ! Beni canlı yakalayabileceğinizi sanıyorsanız, beni hiç tanıyamamışsınız demektir sizi örümcek kafalı muggle sürüsü! Yoksa benim her zaman iki tane asa taşıdığımı da bilirdiniz!” Parmakları hızlıca pantolonunun kemerine uzandı. Asanın tahta sapını tam kavramıştı ki, boynuna sivri bir cismin saplandığını dehşet içerisinde fark etti. Nereden geldiğini kestiremediği bir cisim.

Başı dönmeye başlamıştı. Kemerinden çıkardığı asasıyla kendisini toparlayacak bir büyü yapmaya niyetleniyordu ki, karanlığın içerisinden beliren bir figür daha gördü. Elinde ağır bir arbaletle yaklaşmaktaydı. Uzun gagası olan, karanlık bir cübbenin içerisindeki karanlık bir siluet. Kafasındaki ufak şapkası haricinde bir kuşu andırıyordu. Boynundaki gümüş kolyeye dikkat etmemek imkansızdı. Bir haç... İki derin boşluktan ibaret göz yuvaları. Ürpertici bir maske...

[spoiler][/spoiler]

Bay Twinkle, eski eşinin mezarındaki toprağa yığılırken yarı baygın bir halde görüntüler de bulanıklaşmaya başlamıştı. Bilinci tamamen kaybolmadan evvel birkaç konuşma çalındı kulağına. Artık anlamlandıramayacağı konuşmalar. Sonrası.... Sonrası karanlık.

“Güzel atıştı Pierre! Artık izninizle şu cücenin derisinden-”

“Hayır Jean! Sırf sen caka satacaksın diye bu yakışıklı ve iyi adamı doğramana izin vermeyeceğim!”

“Biz bunu sorgulamak için ödeme almıyor muyduk? Planlar mı değişti? Değiştiyse benim payımı hanginiz ödeyecek!?”

“O asa ile aç karnını doyuracak kadar bozukluk kazanabilirsin Edgar!”

“Ah canım benim, eli nasıl da kanıyor! Güzel pardösüsü de çamur içinde kaldı. Hep bizim yüzümüzden! Çok canisiniz...”

“Bu yufka yüreğin beni yoruyor Lenore! Biraz daha geç gelsek yine evlenecektin neredeyse...”

Bu konu Aziz Michael Kilisesi isimli bölüme taşınmıştır.

[Aziz Michael Kilisesi]

NPC Mezarlığı Nedir?
Burada vefat etmiş NPC'lerin ruhuna bir fatiha okuyabilir, kendilerini rahmetle anabilir, nasıl bildiğinizi ifade edebilir, anı defterini dürerek, ışıklar içerisinde yollayabilirsiniz. Aşağıda mezar taşına yazabileceklerinize dair halihazırda bir form sunulmaktadır. Bundan faydalanmakta serbestsiniz.

---

NPC Mezar Taşı
NPC İsmi:
NPC'nin Hogwarts Binası/Mensubu Olduğu Hizip:
NPC'nin Kurgudaki Yeri:
NPC'niz Nasıl Vefat Etti?:
NPC'yi Nasıl Bilirdiniz?:
NPC Hatıra Defteri: