-
[spoiler]
(https://i.hizliresim.com/d6x4wmc.jpg)
[/spoiler]
Godric’s Hollow’da dingin bir geceydi. Aralığın kuru soğuğu kendisini usulca esen bir rüzgara kaptırmış, terk edilmiş bir evin bahçesindeki ahşap kapıyı gıcırdatarak yol alıyor, kaldırım kenarında sürüklenen bir gazete parçasını uçurduktan sonra, demir parmaklıkları yalayarak başka tenha sokaklara dağılıyordu.
Favorileriyle birleşen bıyıkları gümüşi renklerde seyreden ihtiyar bir adam, kalın, gri paltosunun içerisinde tüm heybetiyle bahçenin girişine dikilmiş, birisini bekler gibi yerini almıştı. Ne esintiye, ne de soğuğa aldırış etmez bir hali vardı. Öyle ki, beklediği kişi gelmediği takdirde sabaha kadar burada, aynı şekilde bekleyeceğini iddia edebilirdiniz. Arkasındaki harabe halini almış evin antika görüntüsü ile birleştirildiğinde, adeta tarihin başlangıcından beri buradaymış gibiydi.
Nihayet bomboş sokakta bir canlılık fark ettiğinde, sakin bir üslupla hareketliliğin olduğu yöne doğru çevirdi yüzünü.
-
"Bu gece ölebiliriz."
"Korkuyor musun?"
"Hayır."
Soğuktu. Parmağının olması gereken yerdeki yara esen rüzgarla birlikte iyiden iyiye sızlıyordu. Godric's Hollow. Uzun zamandır uğramadığı bir yerdi. Buluşma adresinden bir kaç sokak ötede indi süpürgesinden. Jack'ta öyle yaptı. Daha sonra süpürgeleri gözden ırak bir yere koydu Jack ve eve doğru yürüyen kadına yetişti. Herr von Motke. Heybetli bir dağ gibi oradaydı. Yalnızdı. Muhtemelen değildi. Eğittiği askerleri sağa sola dağılmış bekliyor olmalıydı. Onlar olmasa bile kendisi başlı başına büyük bir tehditti. Savaşmak için gelmemişti ama savaşmak zorunda kalırsa kendine eş sayabileceği bir düşmanla dövüşecekti. Adamın gözlerinin önüne geldi. Jack arkasındaydı. Bir sigara yaktı. Carmilla ise elini göğsüne koyarak adama selam verdi ve lafa girdi.
"Saygıdeğer Motke...iyi akşamlar. Bu havada buraya kadar geldiniz. Çok teşekkür ederim."
-
“Davetinizi nasıl reddedebilirdim Frau Carmilla...”
Adamın başındaki fötr şapka gözlerini kapatacak ölçüde öne eğilmişti. Yine de o şapkanın ardından bir anlığına Jack’i süzdüğünü hissedebilmek mümkündü. Kalın yün eldivenlerle kaplı elini kaldırıp arkada harabe halinde duran evi işaret etti.
“Gözlerden uzak bir yer arzu etmiştiniz. Burasını tetkik ettirdim. Herhangi bir sorun gözükmüyor. Bizim için yeterli olacaktır.”
Ruhsuz adımlarla evin kapısına doğru yol alırken bir yandan da arkasını dönüp kızıl cübbeli kadının takip edip etmediğini izliyordu. Carmilla ve Jack eve girdiklerinde çatıdaki deliklerden sızan ay ışığı haricinde evin içinde kör bir karanlıkla karşılaşacaklardı. Öyle ki önlerine dikkat etmeden ilerlemeleri hayli zor olacaktı. Nitekim zeminde de yıkık dökük mobilyalara, kullanılmamaktan toz yığınına bulanmış sandalyelere ve evin köşelerine yuva yapmış örümcek ağlarına denk gelecekleri kuşkusuzdu.
-
Kapalı bir alana girmek her zaman tehlikeliydi. Özellikle sizden önce gelen birinin sizi davet ettiği kapalı bir alana. Fakat bu adamın buraya gelmesi de tehlikeliydi. Bütün bu buluşma bu olay... hepsi çok riskli bir satranç hamlesi gibiydi. Adamı takip etti. Jackte aynı şekilde peşlerine düştü. Ev... Evden çok bir mağarayı andırıyordu. Sızan ışık, örümcek ağları. Jack ise bu arada gözleriyle sağı solu kontrol ediyordu. Herhangi bir tersliğe karşı. İçeri girdiklerinde hemen söze girdi. Pek vakitleri varmış gibi hissetmiyordu.
"Herr Motke. Türümüz belli bir soruna karşı fazlasıyla kör kalmış durumda. Uyuyoruz. Eğer bir şeyler yapmazsak. Uyandığımızda çok geç kalmış olacağız. Sizin başarılarınızı bilmeyen yok. O Vatikan azgınlarına nefes aldırmamıştınız. Buna tekrar ihtiyacımız var."
Yetenek 1d10 : 8, total 8
Destek 1d10 : 1, total 1
Talih 1d10 : 5, total 5
-
Bir eliyle paltosunun cebinden bir puro çıkardı yaşlı adam. Dudaklarına götürüp asasıyla tutuştururken ucunu, kadının sözlerine cevap vermeyi de ihmal etmedi yarım bir ağızla.
“İltifatlarınız için teşekkür ederim Frau Carmilla. Anlaşabileceğimizi biliyordum.”
Carmilla’nın etrafı süzen gözleri, puronun ateşinde bir anlığında giriş holünün arkasındaki odaya takıldı. Bir sandalye tam ortasına konulmuştu odanın ve üzerinde oturan bir adam. Sanki uyuyor, yahut baygın gibiydi. Ne yüzü seçilebiliyordu baktığı yerden ne de cismi. Kara bir cübbe vardı sanki üzerinde ama emin olamıyordu. Jack dikkatlice kulağına yaklaştı Carmilla’nın. “Birisi izliyor bizi, hissedebiliyorum.”
Jack’in Carmilla’ya anlık yaklaşmasını fark etmemiş gibiydi Von Motke. Sakince konuşmasını sürdürdü. “Ekibim sayesinde cadı avcılarından bir kaçını elimize geçirip konuşturmayı başardığımızı söylemem gerekir. Eğer beraber çalışacaksak... Bana çok ilginç bilgiler sağladıklarını itiraf etmeliyim. Örneğin sizin bir işkenceden geçirildiğinize dair. Yaşadıklarınız için ne kadar üzgün olduğumu anlatamam. Ancak bütün o yaşadıklarınız sayesinde sizin gibi bir kahramana kavuştuğumuz için de, o fanatik yobazlar kendileriyle ne kadar iftihar etse azdır.”
Yüzünü kadına dönmüştü şimdi. Eldiveninde tüten puro dumanı, ay ışığına karışıyor, gökyüzüne aheste aheste yükselip gecenin karanlığına karışıyordu.
-
"Kontrol et. Dikkatlice."
Birileri onları izlemese şaşırırdı zaten. Motke buraya tek gelecek kadar aptal bir adam değildi. Carmilla da böyle bir hataya düşeceği düşünecek kadar saf değildi. Yinede Jack'in ortalığı kontrol etmesi iyi olabilirdi. Adam purosunu yakarken arkadaki baygın adama takıldı gözleri.
"İşkence...hatırlıyorum." dedi ve avcılar tarafından koparılan parmağını adama gösterdi. "O baloda avcılar hepimizden bir şeyler aldı. Eğer başımızda düzgün bir yönetim olsaydı bunlar olmazdı. Şu an bile bütün kaynaklarınız beni aramaya harcanıyor esas düşman gözümüzün önünde olmasına rağmen Herr Motke. Lafı uzatmayacağım. Bir savaş çıkarmalıyız. Bütün savaşları bitirecek bir savaş. Bu fanatik yobazları taş devrine gönderecek bir savaş"
Yetenek 1d10 : 10, total 10
Destek 1d10 : 5, total 5
Talih 1d10 : 1, total 1
-
Etrafı kontrol etmeye yeltenen Jack odalara fark ettirmeden göz atmaya çalışıyordu. Ancak koyu karanlık hem işini zorlaştırıyor, hem de zemine saçılmış yıkıntılara takılmamak için zaman harcamasına sebep oluyordu.
Von Motke ise Jack’in holde gezinmesini pek umursamamış gibi konuşmasına devam etti. “Bu konuda size ne kadar hak verdiğimi anlatamam. Sihir Bakanlığı ile bazı konularda ayrılıklarımız olduğunu bilmemiz gerekir. Lakin siz de çok iyi bilirsiniz ki, savaşta istihbaratın önemi yadsınamaz. O yüzden bugün size iyi niyetimin bir göstergesi olarak, bir hediye sunmama izin verin. İstihbaratınıza katkısı olacak bir hediye...”
Asasını paltosundan sıyırarak arkada, sandalyedeki adamın bulunduğu odaya doğrulttu. Bir lumos büyüsünün tesiriyle çıkan ışık huzmeleri, adamın yanındaki masada bulunan lambayla temas etti. Loş, beyaz bir ışık yankılandı odada. Bir adam vardı gerçekten de sandalyede oturmakta olan. Üzerine bol, siyah bir cübbe geçirilmişti. Her halinden baygın yahut bilinçsiz olduğu anlaşılıyordu. Sandalyeye bağlı bile olabilirdi ama bol cübbe yüzünden belli olmuyordu. Yüzünde ise uğursuz bir maske vardı. Altın kaplama, üzerinde baş aşağı bir boğa figürüyle kaplı, korkutucu bir maske.
(https://i.hizliresim.com/rnkntf0.jpg)
Carmilla ışığın da etkisiyle maskeyi fark etti. Bir takım hatıralar, görüntüler çaktı şimşek hızıyla beyninde. Bilinçaltının çok derinlerinden savrulan görüntüler. Acı, ıstırap ve şiddet. Şiddet arzusu! Bir asa ile can alabilmek ve o can almanın mecburiyeti. “Öldür! Öldür!” Bir maskenin görüntüsü doldurdu zihnini. “O senin düşmanın! Hayatta kal! Öldür! Yoksa ölüm seni bulur!”
Von Motke konuşmaya devam ediyordu ama duymuyordu zihni, duymuyordu kulakları. “Size işkence eden cellatlardan birisi Frau Carmilla! Onunla tanışmak istersiniz diye düşündük. Size bu cübbe ve maskeyle işkence ettiğini itiraf etti... Belki de sizin-“ Cümlesini tamamlayamadan yere düşen birisinin gürültüsü böldü sözünü. Jack yerdeki kırık bir sandalyeye takılarak yuvarlanmıştı. Arka odanın içerisinde zemine sert bir şekilde düşerken ay ışığının vurduğu pencerede bir siluetin hareket ettiğini gördü. Çıkardığı sesle o kişi her kimse dikkatini çekmişti. Şimdi karanlıkların içinden yanına yaklaşan siluetin kim olduğunu çıkarmaya çalışıyor, bir yandan da ayağa kalkmaya çalışıyordu.
Carmilla koşullandırmaya direnmeye çalışabilir ve eğer direnirse, koşullandırmadan kaçınabilmesi için destek zarının ne geldiği önemli. Şayet destek zarı belli bir değerde gelmez ise, yetenek zarı ile kendisine koşullandırılan hareketi ve büyüyü yapmak zorunda kalacak.
-
Von Motke'nin ağzından bal damlıyordu. Jack odaları ufak ufak tararken yaşlı adam arkadaki odayı aydınlattı. Maske. Tanıdıktı. Bir takım hatıralar beyninin içinde tekrar oynamaya başladı. Kılıçla yaralanan bir kadın. İşkence edilmiş bir kadın. Bir takım emirler, bir takım koşullandırmalar. Parmağı sızladı. İçinde bir dürtü hissetti. Vahşi bir hayvan gibi kana susamıştı. O celladın canını almak istiyordu. Onu paramparça etmek, pirinçten bir boğanın içine tıkmak. Kalbi küt küt atıyordu. Bu soğuk havada terlemeye başladı. Jack, o ise bir şeyleri bok etmişti. Fakat sayesinde dışarıda olan birini fark ettiler. Jack başarabilirse kalkacak ve bir kaç savunma büyüsü yapacaktı. Fakat Carmilla... Onun ne yapacağı belli değildi işte.
Yetenek 1d10 : 3, total 3
Destek 1d10 : 2, total 2
Talih 1d10 : 10, total 10
-
Carmilla kontrolsüzce asasını doğrultmaya başlamıştı. Gözlerinde dipsiz birer kuyu ile hedef aldı maskeliye doğru. Asasını savururken kontrolsüzce, döküldü sözcükler dilinden. “Avada Kedavra...”
Asadan ayrılan yeşil huzme serseri şekilde ilerledi boşluğa. Belli ki asa maskeli adamı hedef almıştı ancak, vardığı nokta çok farklıydı. Jack’in yanına tehditkar bir biçimde yaklaşmakta olan kara cübbeler içerisindeki siluetin tam önüne düşmüştü ki, bir an o kişinin tereddüte düşmesine bile sebebiyet vermişti. Fırsattan istifade eden Jack ise yerden kalkarak asasına davranmış ve az önce üzerine doğru gelmekte olan kişiye doğrultmuştu çarçabuk. “Sen de kimsin!?” diye bağırıverdi farkında olmadan. “Carmilla, burada bir misafirimiz daha var.”
Oysa Carmilla onu duymuyor, yahut duyabilecek gibi durmuyordu. Von Motke başını umutsuzca iki yana sallarken cevap verdi Jack’in haykırışına. “Bir savaşa ihtiyacımız var, doğru. Her savaş bir ölümle başlar. Ama bu kadar kötü bir isabet oranıyla işimiz çok zor Frau Carmilla! Yoldaşlarınız ise lüzumsuz yerlere burnunu sokmakla ve korumalarıma asa çekmekle meşgul.”
Tam konuşması bittiği esnada evin kapısı gürültüyle açıldı. Madam Béringer, az önce süpürgeyle tüm kasabayı aramış gibi dağınık saçları ve artık gözlerinde yamulmuş halde duran gözlükleriyle evin içerisine fırtına gibi girmişti. “Cwénhild!” Doğruca davrandığı asasını Von Motke’ye doğrulturken bir yandan da göz ucuyla Carmilla’ya bakıyordu. “Biliyorum! Başından neler geçtiğini biliyorum... Sakın inanma bu adama! Büyük bir tuzağın içerisindesin. Von Motke seni bir piyon olarak-“
“Hah! Bunu cadı avcılarının uşağı Frau Béringer mi söylüyor!?” Sesinde alaycı bir tonlama vardı Von Motke’nin! “Kasıtlı beceriksizliğinle bu cadı avı saçmalığının dört bir yanı aleve vermesine sen sebep olmadın mı? Alınacak her radikal önlemin karşısında inatla durmadın mı!? Şimdi bir de gelip beni mi suçluyorsun?”
“Buraya sizinle tartışmaya değil, işkence edilmiş ve bir piyon haline getirilmiş bu kadını kurtarmaya geldim! Size gelince Mösyö Von Motke! Sizin de neyin peşinde olduğunuzu biliyorum. Sihir Bakanı! Dünden beri ona ulaşmaya çalışıyorum, en son sizinle-“
Kadın sözlerini bitiremeden Von Motke’nin paltosunun kolunda bir hışırtı duyuldu. Adam asasını doğrultmaya başlamıştı çoktan. Jack ise dışardaki konuşmaya kulak kabarttığı esnada dağılan dikkati sebebiyle, gölgelere sinmiş siluetin kendisine doğru hareketlendiğini fark edememişti. Birkaç saniye içerisinde belli ki burada kıyamet kopacaktı.
-
Öldür.
Öldür!
ÖL-DÜR!
Kafasının içinde yankılanan tek ses buydu. Bütün nefreti, bütün becerileri ve bütün arzuları sadece tek bir şeye odaklanmıştı. Tek bir şeyi tutkuluyordu bedeni. O aptal maskeyi takan adamı yok etmek istiyordu. Sadece bunu istiyordu. Bunun için çabaladı. Fakat başarısız olamadı. Bir tarafı hala direniyordu. Mantıklı bir taraftı bu. Adamı öldürmeyip sorgulamak istiyordu. Sorgulayıp o mahkemenin yerini öğrenmek ve oraya kusmak istiyordu bütün nefretini. Fakat başaramıyordu. Asasının ucundan yeşil bir ışık fırladı. Iskaladı. Zihninin içinde süregelen bu savaş yüzündendi bu. Direnmeli miydi, yoksa direnmemeli miydi? Başka şeyler oluyordu. Jack bir şeyler söylüyordu. Motke ve bir başkası. Bir rüya gibiydi sanki. Direnmeli ve vücudunun kontrolünü ele geçirmeliydi. Denedi. Tekrar denedi.
Yetenek 1d10 : 5, total 5
Destek 1d10 : 5, total 5
Talih 1d10 : 5, total 5
-
[justify]"Lady Nimuë,
Söylediğiniz gibi Madam hakkında inceleme ve takiplerimizi tam süratle gerçekleştiriyoruz. Son günlerde şüpheli bir faaliyetini görmemiş olsak da, bu akşam saat 23 sularında kendisinin Godric's Hollow'a uğrayacağını haber aldık. İşin ilginci bu ziyaretten ne asistanının ne de ailesinin haberi vardı. Cisimlenme kayıt bürosunun da saat 22'den sonra boşaltılacağı talimatı verdiğini öğrendik. Bu yolculuk her ne içinse, anlaşılan o ki Madam bunun öğrenilmesini istemiyor. Bilgilerinize sunarım.
Yazan
Parola - Çörek Üstü Saksağan"
Ayın tepede parıl parıl parladığı sakin bir geceydi. Kalın, kadifeden pelerine sarılmış bir kadın silueti temkinli adımlarla gecenin karanlığında buz gibi havaya aldırış etmeden ilerliyordu, fakat onun oradaki varlığını belli eden tek şey üzerinde tutmak için epey çaba harcadığı ikinci bir pelerinin rüzgarla havalanmasıydı. Hafif bir esinti vardı başta ancak o adımlarını hızlandırmaya çalıştıkça rüzgar ona inat daha da bir sert esiyordu sanki. Belki de yaklaşmakta olan tehlike için uyarıda bulunmaya çalışıyor, yol yakınken dönmesini söylüyordu. Fakat bunun için geçti, kızıl saçlı kadının uzun süredir izini sürdüğü ipuçları onu Godric’s Hollow’da harabe bir yapıya getirmişti.
Yakın zamanlarda eline ulaşmış şüpheli bir mektup ile çıkmıştı yola, belirsizliklerden hoşlanmıyor olsa da bir şeylere katkıda bulunma arzusu yüzünden çekinmeden risk alıyordu. Mektupta yazdığı gibi Madam’ın peşinden gitmek için 23.00 dolaylarında süpürgesine atlamıştı, onu bulmuştu da, buz gibi havada uzunca bir süre kasabanın üzerinden bir oraya bir buraya uçmuşlardı. Harabe bir yapıya varıncaya kadar sürmüştü kedi-fare kovalamacası, Madam büyük bir telaşla kendini yapının içine atmıştı.
Ters giden bir şeyler olduğunu anlamak için dahi olmaya gerek yoktu tabii. Meredith, görünmezlik pelerinini bir kenara bıraktı, saldırıya hazır bir biçimde tuttuğu asası ile Madam’ın peşinden koştu. Yasak Orman’da yaşadığı şoka benzer bir durumla karşılaşacaktı ve bir kez daha buna hazırlanmamıştı. Yapabileceği pek çok hamle vardı, buna rağmen o sadece durumu daha iyi idrak edebilmek için tek bir büyü yapmayı seçti. “Lumos!”
[/justify]
Yetenek 1d10 : 8, total 8
Destek 1d10 : 5, total 5
Talih 1d10 : 9, total 9
-
Meredith’in evin içerisine girmesiyle yolladığı lumos dört bir yanı aydınlığa vurdu. Karanlıklar ışıkla tanıştı ve bilinmezlikler son buldu bir anlığına. Karanlığa alışan gözler ışıkla kamaşırken, Jack son anda üzerine ilerlemekte olan siluetin kendisine ne kadar yaklaştığını fark etmişti çaresizce. Artık karanlık bir siluet olmaktan farklıydı. Işığın yansıdığı kılıcı görebiliyordu ve diğer elinde konuşlanmış olan arbaleti. Kafasında sivri bir şapka, zırhı andıran deri bir kıyafet ve arkasında salınan kara bir pelerin. Yüzünü örten kara bir örtü.
[spoiler](https://i.hizliresim.com/iwun3st.jpg)
[/spoiler]
Sıcak bir sıvının karnından derisine bulaştığını hissederken, asasıyla başarısız bir protego denemişti. Başarılı olsa da işe yarayacağı şüpheliydi. "Carmilla, ben..." diyebildi yalnızca. Yere dökülen kanlarla beraber dizlerinin üzerine çökerken Jack, evin içerisi bir kez daha yeşil bir ışıkla aydınlandı.
“AVADA KEDAVRA!”
Carmillanın asasından yayılan ölümün habercisi bu sefer hedefini bulmuştu. Maskeli adamı göğsünden vurmuş ve zaten baygın olan adam, büyünün tesiriyle geriye doğru savrulmuş, maskesi ise düşmek üzereydi. Kamaşan gözler alışırken lumosun ışığına bir anlık oldukları yerde kalan figürler de hareketlenmişti. Von Motke içeri giren seherbazı fark ettikten sonra sert bir sesle asasını tekrar Madam Béringer’e doğrultmuştu. “İhanetin bu gece sonlanacak! Hain...” Asasından dağılan ışık huzmeleri Madam tarafından savuşturulurken, kadıncağız gözlüklerinin üzerinden bir bakış attığı ve az önce içeri girmiş olan seherbaz Meredith’e seslenmekte buldu çareyi. “Sen!? Yardım et seherbaz! Bakanı kurtarmak için-“
Sözü yine ve her defasında olduğu gibi kesilmişti Von Motke tarafından. “Buna inanma sakın genç hanım! Senin görevin cadı avcılarını avlamak değil mi? İşte karşında, ne duruyorsun?” derken bir yandan da asasıyla Madam Béringer'e lanetler yollamakla meşguldü.
Carmilla ise seslerin giderek arttığını hissetti kulaklarında. Artık duyabiliyordu. Başı delicesine zonklamasına rağmen duyuyordu. Bilinçaltının derinliklerinden şu ana dönmeye çalışıyordu tüm çabasıyla. İstemsizce yere çökmüş, kollarından güç alarak yıkılmamaya çalışıyordu. Tüm o işkenceler ve korkunç anılar bir kez daha yaralamıştı zihnini.
-
Yeşil bir ışık, sessizce maskeli adama doğru gitti. Zaman yavaş yavaş dururken o durduramadı asasının ucundan çıkan yeşil ışığı. Ölüm maskesinin ardında baygın duran adama ulaştığında üzerindeki baskı ve öldürme arzusu da yavaşça kalktı. Bedeninin kontrolü tekrar eline geçiyordu. Lakin başında hissettiği tüm o baskı, yaşanan her şeyin tekrar zihninin içinde canlanması, hepsini tekrardan yaşıyormuş gibi olmak, hissetmek.
Zar zor doğruldu. Berigér ve Motke kapışıyorlardı. Motke ona bir adam göstermişti ve kadın deliye dönmüştü. Bu, kabul edebileceği bir şey değildi. Kimsenin onun üzerinde böyle bir kontrole sahip olmasına izin veremezdi. Ayrıca Berigér'in burada ne işi vardı. Eski bir bakan. Çok fazla şüphe iki insanın etrafında toplanıyordu ve Carmilla bu durumdan rahatsız olmuştu. Artık ipleri eline almanın zamanı gelmiş, hatta geçiyordu bile. Yaralı olan Jack'e baktı. Dayanmak zorundaydı, daha kötülerine dayanmıştı bu adam. Öncelikle kavga eden iki kişiyi durduracaktı. Birinden biri yalan söylüyordu ve yalan söyleyen cehennemin ateşinde yanacaktı. Ha birde seherbaz vardı. Ormanda karşılaştığı seherbaz. Onunla alıp veremediği bir şey yoktu, henüz.
Buradaki en tehlikeli kişi Motke'ydi. Hazır Beringér ile savaşa tutuşmuşken onu etkisiz hale getirmek normale kıyasla daha zor olurdu. O yüzden ona döndü. Hiç şakası yoktu direk asasını çekti. "Petrificus Totalus!" Motke'yi başarılı bir şekilde indirebilirse asasını Beringér'e döndürecek ve bekleyecekti.
Yetenek 1d10 : 4, total 4
Destek 1d10 : 2, total 2
Talih 1d10 : 6, total 6
-
[justify]Cwénhild, Herr Von Motke, Madam Beringer, sandalyeye bağlı ölü bir adam… Meredith’in aklından tek bir şey geçiyordu: feci halde boka batmıştı. Birbirine giren iki bakanlık çalışanına mı yoksa kontrolü kaybetmiş Cwénhild’a mı müdahale edecekti? Hızlı düşünmeliydi ancak donup kalmıştı. Dakikalar değil yalnızca saniyeler içinde asalar çekilmiş, bir başka tekinsiz siluet ise kan akıtmıştı. Girdiği trans halinden onu çıkaran Cwén’in Motke’ye bir beden kitleme laneti atması olmuştu. İç güdülerine güvenmeye karar verdi, hızla asasına davrandı ve sivri şapkalı yabancıya doğrulttu. “Incarcerous!”
Niyeti adamı hareketlerini kısıtlayarak kendine zaman yaratmaktı o sırada sandalyeye bağlı diğer adama doğru koşacak ve maskesinin altında kim olduğunu öğrenecekti. Herkes bir vedayı hak ederdi sonuçta değil mi?[/justify]
Yetenek 1d10 : 4, total 4
Destek 1d10 : 9, total 9
Talih 1d10 : 9, total 9
-
Carmilla’nın asasından çıkan ve havayı püskürterek yaşlı adama doğru yol alan huzmeler, Von Motke’nin bir asa hareketiyle savuşturulurken yaşlı adamın gözleri öfkeyle açıldı. Yaşına rağmen refleksleri korkutucu derecede hızlı gözüküyordu. Ama yine de, bu saldırıyı beklemediği pek açıktı. “Frau Carmilla! Beni hayal kırıklığına uğratıyorsunuz...” Asasını bu sefer Carmilla’ya döndürmüş ve büyüsünü yollayıvermişti. “Sagittio!” Asasından çıkan oklar hızla kızıl cübbeli kadına doğru yol alırken, Madam Béringer nihayet saldırılardan fırsat bularak Von Motke'yi etkisiz hale getirmek üzere kendisine doğru bir Expelliarmus göndermekle meşguldü.
Meredith ise doğrudan üçlüyü ve aralarında savrulan büyüleri aşmaya çalışarak sandalyesinde ölü bir şekilde duran adama doğru koşturmaya başlamış bir yandan da arka odada kılıcından kanlar damlamakta olan şapkalı adama doğrultmuştu asasını. Şapkalı şahıs ise kılıcını doğrultarak büyüyü karşılamaya çalışsa da, nihayetinde etrafında kendisini saran iplere kapılan kılıcı kuvvetle elinden savrularak kolunda bir çiziğe yer açmak suretiyle arkadaki pencereye doğru yollanmıştı.
Şapkalının bir anlık afallamasını fırsat bilen Meredith ise, hem şansının hem de çabukluğunun avantajıyla düelloya tutuşan üçlünün lanetleri arasından sıyrılmış ve sandalyenin başına kadar varmıştı. Sandalyesinde oturan kara cübbeli adamın yanına vardı. Maskesine uzattı ellerini ve söktü aldı altın kaplama maskeyi yüzünden. Kel bir sima vardı karşısında. Daha önceden pek çok kez gördüğü, tanıdık bir sima hem de...
[spoiler](https://buyucedunya-rpg.com/Themes/default/images/npc/angus_marvin_kellington.png)
[/spoiler]
Sihir Bakanı, Agnus Marvin Kellington idi sandalyede oturmakta olan...
Şapkalı adamın şaşkınlığı geçmişti. Nitekim eline aldığı arbaletini Meredith ve Madam Beringer’e doğrultmuştu şimdi. Tetiği çekti. Bir anda tıkır tıkır çalışan mekanizmaların sesi duyuldu. Arbaletten çıkan beş altı adet kısa ok, tüm hızıyla Meredith ve Madam Beringer’e doğru yol almaktaydı. Elindekinin sıradan bir arbalet olmadığı çok açıktı.
-
Öfke. Hissedebildiği tek şey öfkeydi. Yüz yıl önce ölmeden önce hissettiği öfke. Bütün hücrelerine dolan o kadim öfke. Gözünün önündeki her şeyi parçalama isteği oluşturan öfke. Bir alev olup bütün bu evi, içindekileri ve her şeyi küle döndürmek istiyordu. Fakat... kendini tuttu. Burada alması gereken cevaplar vardı. Bu cevapları almadan buradan gidemezdi. Kim kime tuzak kuruyordu, niçin kuruluyordu bu tuzak. Çok fazla soru vardı, alevlerle yakılamayacak kadar fazla soru. "Ben türümüzün iyiliğini istedim Herr Motke. Fakat siz kararlarımı sorgulamama sebep oluyorsunuz." dedi. Herifin üzerine gönderdiği okları vücut hareketleriyle savuşturacak, daha sonrada büyülü sözleri söyleyecekti. "Imperio." şayet laneti başarılı bir şekilde uygulayabilirse o zaman şenlik yerine dönecekti buralar.
Yetenek 1d10 : 6, total 6
Destek 1d10 : 3, total 3
Talih 1d10 : 8, total 8
-
[justify]Meredith'in argo kullanmaya oldukça uzak bir leydi olduğuna daha önce pek çok kez değinmiștik. Ve bir kez daha bu tabusunu yıkması gerekmiști, istemeden. Bir şekilde büyülerin hedefi olmaktan sıyrılıp sandalyedeki bağlı adama ulaştığında dilinin bağı çözülüvermişti. "Siktir!" Duruma uyacak başka kelime bulabilir miydi hiçbir fikri yoktu. Adam keldi, bıyıklıydı, tamamen sıradan bir görüntüsü var denebilirdi ancak sıradanlık sıfatı ondan oldukça uzaktaydı. Gördüklerinin bir hayal olmasını istese de karşısındaki Sihir Bakanının ta kendisiydi, sadece birazcık ölü bir versiyonuydu, gerçek anlamında. Genç cadının anın șokunu üzerinden atma fırsatı yoktu, başarılı bir biçimde kılıcını elinden aldığı adam devasa bir arbalet ile üzerine oklar göndermiști. Asasına davrandı ve peș peșe "Protego ve Depulso!" büyülerini yolladı.[/justify]
Yetenek 1d10 : 3, total 3
Destek 1d10 : 8, total 8
Talih 1d10 : 9, total 9
-
Carmilla’nın el çabukluğuyla kavradığı asası, üzerine doğru gelmekte olan okları savuşturmuş ve evin harabe çatısına yollamıştı. Yanından geçen ve doğruca Von Motke’yi hedef alan Expelliarmus’a eşlik etmek için bir Imperio büyüsü ile yaşlı adamın kontrolünü almaya çalışsa da, yaşlı adam her iki büyüden de birkaç protego karşılığında kurtulabilmişti. Ancak Expelliarmus’un kuvveti yine de hissedilmiş ve Von Motke geriye doğru savrularak duvara yapışıvermişti.
Bu esnada Meredith ise, tüm gücüyle üzerine gelen oklardan kurtulmak ve şapkalı adamı etkisiz hale getirmek adına bir depulso büyüsüyle karşılık vermişti. Büyüsü kendisine doğru gelmekte olan oklara karşı başarılı olsa da, okları hedefine yönlendirmek yerine bambaşka bir yöne savurmuştu farkında olmadan. Tam da duvara yapışmış olan Von Motke’nin üzerine üstelik... Yaşlı kurdun bunu beklemediği şüphesizdi. Gırtlağına ve kafatasına saplanan okların etkisiyle savrulduğu duvardan yana doğru hızla düşmeye başlamıştı şimdi. Gırtlağından akan kanlar zemine yayılmaya başlamıştı. Asası düşmüş ve neredeyse cansız denebilecek kadar kaskatı kalıvermişti yerde.
Von Motke’nin ağır bir yarayla yere düştüğünü fark eden şapkalı siluet ise belindeki kemerde asılı bir şişeye uzanmış ve onu tüm gücüyle yere çalarak etrafında koyu bir sis bulutunun oluşmasına sebebiyet vermişti. Dumanın içerisinde hareket eden gölgesini görmek ise pekala mümkündü. Üzerine yağan oklardan güç bela kurtulan Madam Beringer’in haykırışı çınladı evin duvarlarında!
“Kaçıyor! Cadı avcısı... Yakalayın onu!”
-
Herif çok iyiydi. Bu yaşında iki tane büyücüye rahatlıkla kafa tutabiliyordu. En iyi zamanlarını merak etti Carmilla. O zamanlar kim bilir nasıl dönüşüyordu. Cwénhild bu adama hayran olmakta haklıydı. Tabii şimdi o adam yediği büyünün etkisiyle duvara yapıştı. Hatta üstüne bir de ok yedi! Ölmek üzereydi. Bazı sorulara cevap vermeden ölemezdi ama. Hızlıca koştu ölmek üzere olan herife. Anılar! Buraya getirdiği avcı, maske, işkencesi ve o işkencenin yaşandığı yer ile ilgili ne kadar anı varsa alacaktı. Onu nasıl kontrol ettiğini öğrenmek öncelikliydi.
Yetenek 1d10 : 10, total 10
Destek 1d10 : 2, total 2
Talih 1d10 : 6, total 6
-
[justify]Olayların ișleme hızı başını döndürüyordu, zihni ișlemeyi bırakmıștı. İki kelime yankılanıp duruyordu yalnızca. "Birini öldürdüm. Birini öldürdüm. Birini öldürdüm..." Zamanı geri alma gücü olsaydı bunu yapardı. Daha önce hiç kendini bir konuda bu kadar başarısız ve aciz hissetmemiști. Boka battığı yetmiyormuş gibi bir de üstüne her yerine bir güzel sıvamıştı. Nasıl bir Seherbaz kriz yönetiminde bu kadar kötü olabilirdi?
Tanrı onu günahları için cezalandıracaktı.
Bir kez daha harekete geçebilmek için dışarıdan bir uyarıya ihtiyacı olmuștu. Kaçmakta olan cadı avcısına doğrulttu asasını tekrar ve "Carpe Retractum!" diye seslendi umutsuzca. [/justify]
Yetenek 1d10 : 6, total 6
Destek 1d10 : 2, total 2
Talih 1d10 : 1, total 1
-
Carmilla yaşlı adamnın başına eğilmiş, şakağına dayadığı asasıyla üç adet anıyı zorla ölmekte olan beyin kıvrımlarından çıkarmakla uğraşıyordu. Bu uğraşının ihtiyarı yormakta olduğu ve ruhunu teslim etmesinde etkisi olacağı ise su götürmezdi. Von Motke son nefesini verirken Madam Beringer’ın sesini duydu yanı başında. “Harekatınız da sizinle beraber sonlandı Mösyö!” Gözlüklerinin üzerinden etrafa kısa bir bakış atınca bakanın cansız bir şekilde durduğu sandalyeyi fark etti. Gözünün önünden geçmişe dair bir takım hatıralar geçmiş gibi duraksadı. Matem sarmıştı adeta duruşunu. Bunun olabileceğini belli ki biliyordu bu gece. Ama geç kalmıştı. Hem de çok geç. Carmilla'ya istediklerini yaptırmışlardı işte nihayet.
Buğulanmış gözlüklerini ovuşturdu. Sonra da bir elini yorgun bir şekilde, adamın başında anıları şişelemekle meşgul Carmilla’nın omzuna koydu.
“Başından neler geçtiğini biliyorum, kızım. Sana zorla neler yaptırdıklarını da... Ama artık hepsi bitti. Geçmişi iyileştirmek ve tedavi etmek için hiçbir zaman geç değildir. Sen Cwénhild Muirghéal’sın, Baş Seherbaz yardımcısı, büronun gururu. Biz seni... Öldü sanıyorduk.” Sesinde halen bir matem havası hakimdi. Ama bunun kaybettiği eski dostu Sihir Bakanı için mi olduğu, yoksa Cwén için mi olduğu belirsizdi.
Meredith ise o esnada halen şapkalı avcıyı yakalamaya çabalıyordu. Sisin içindeki gölgeye doğrulttuğunu tahmin ettiği asasıyla büyülü sözleri fısıldamasıyla, çok güçlü bir büyü tarafından çekilmesi bir olmuştu. Olduğu yerden kontrolsüzce fırlayıp sisin içerisine sürüklendi. Ta ki, ahşap ve döküntü pencere pervazına tüm gücüyle çarpıp takla atarak evin dışındaki çimenlere çakılana kadar... Ağrıdan her tarafı ağrıyordu adeta. Belli ki gölgeyi ıskalayıp pencereye isabet ettirmişti büyüsünü. Ancak bu kadarla da kalmamıştı. Şapkalı avcının pencere dışına bir tuzak kurduğunu o an fark edebilmişti. Pencereye çarpmasıyla tetiklenen tuzak cübbesini tutuşturmuş, bir anda kıyafetlerinin alev almasına sebep olmuştu. Neyse ki şiddetli bir alev sayılmazdı, pencerenin pervazında takla atarken tuzağın şiddetini de bir şekilde azaltmıştı. Ancak bu durum, şu anki gerçeği değiştirmiyordu. Yanıyordu!
-
[justify]Oltaya takılmış bir balık gibi gafil avlanmak sözü kelimenin tam anlamıyla içine düştüğü durumu özetlemeye yetiyordu. Meredith, hamlelerini yaparken etraflıca düşünmekten oldukça uzaktaydı ve umutsuzca cadı avcısını yakalama çabası kendini içinden çıkması zor bir konuma sürüklemişti. Sivri şapkalı adamı yakalamak için yolladığı büyüyü ıskalamış ve bir de üzerine bedel ödemesi gerekmişti. Asasından çıkan ipler artık her nereye isabet ettiyse onu metrelerce sürükledi şiddetle. Çığlık attı kadın. Canı yanıyordu, aldığı darbeleri hafifletmek için kollarını kendine siper etmiş olmasına rağmen her yanı ağrı içindeydi. Toparlanacak ve aldığı hasarı kontrol edecek vakti olmadı ne yazık ki. “Bir de bu eksikti!” diye sızladı, yanıyordu.
Yanıyordu! Cüppesi tutuşmuştu, bir kez daha nasıl olduğunu anlamamıştı, alevlerin tenine ulaşmak üzere olduğunu hissediyordu. Yanan pelerinini üzerinden attı çabucak, kumaş parçası kayan bir yıldız gibi karanlıkta süzülürken asasını eteklerine çevirdi. “Aguamenti!” Tazyikli su eteğindeki alevlerle buluştu, bütün gücünü vermişti söndürebilmek için. Adadan ayrılırken yanına aldığı elbiselerin sonuncusuydu üzerindeki ve alevler eteğinin büyük bir kısmını yalayıp yutmuştu. Buna biraz bile üzülmedi, zaten onun için değerli değildi.
Enerjisi olmadığı halde toparlanmak için çabaladı. İstediği tek şey sıcak kulübesinde şöminenin karşısına kıvrılıp kedisiyle birlikte uyumaktı, buna gerçekten ihtiyacı vardı. Bu sefer asasını kenara fırlattığı pelerinine doğrulttu ve bir kez daha Aguamenti ile alevleri söndürdü. Her bir hareketi bedenine işkence gibi gelirdi fakat daha görevi bitmemişti. İçeride üç ceset, bir bakanlık çalışanı ve hakkında arama emri çıkartılmış bir katil onu bekliyordu. Tek eksikleri bir şampanya patlatmaktı.
Yürürken hissettiği acı ile yüzünü buruşturdu, bileğini burktuğundan ve alevlerin tenini yaktığından şüpheleniyordu. Harabe yapıya girmeden önce aniden zihninde beliren bir fikir ile durdu, yardım çağıracaktı. Kül asasını çekti ve derin bir nefes aldı, odaklanmalıydı. Bakanlığa ulaştırmayı hedeflediği mesajcı bir Patronus yaratacaktı, ulaştırmak istediği mesajsa açıktı: “Godric’s Hollow’a yardım gönderin!” Ve narin bir bilek hareketi ile asasını gecenin karanlığında salladı. “Expecto Patronum!”
[/justify]
Yetenek 1d10 : 1, total 1
Destek 1d10 : 3, total 3
Talih 1d10 : 1, total 1
-
[justify]Adamın kanlı boğazına dayadığı asası işlevini layıkıyla yerine getiriyordu. Belkide onun canını almayı Carmilla istemişti ama herifin ölmüş olduğu gerçeği şimdilik onu tatmin etmişti. Ayrıca herifin rızası olmadan aldığı anılar adamı iyice yormuş ve ölümünü hızlandırmıştı. Ellerine bir başkasının kanı daha bulanmıştı. Kadınlar, çocuklar, adamlar, avcılar ve şimdi... Sihir Bakanı'nın kendisi ve bir zamanların savaş kahramanı... Temizlenemeyecek kadar kirlenmişti zaten bu gece buraya gelmeden. Zaten bu gece buraya gelmesinin sebebi de daha fazla kirlenmekti ya. Motke'nin yardımıyla bir savaş başlatıp gerçek düşmanı yok etme umuduyla gelmişti. Şayet başarılı olabilseydi çıkan savaştaki ölümlerde ona yazılacaktı. Son şişeyi de kapattıktan sonra omzunda kadının elini hissetti. Madam Beringer... bir zamanların Sihirsel Yaptırım Dairesi Başkanı. İtiraf etmesi güçtü ama bu yaşlı kadına borçluydu hayatını. Kadın da ona. Zira ikisi bir başlarına Motke'yi alabilecek kadar güçlü değillerdi. Kadının sözleri daha önce defalarca duyduğu sözlerin tekrarıydı. Fakat kullanılma kısmı kafa karıştırıcıydı. Carmilla'ya kimse zorla bir şey yaptırmamıştı. O çocukları bile bile öldürmüştü. O kiliseleri bile bile ateşe vermişti. O gazeteci kadını bile bile biçmişti. Yada birileri öyle düşünmesini mi istiyordu? Kadının yüzüne bakarken arkadaki seherbaz bir şeyler yapmaya çalışıyordu. Patronus yapmayı denedi ama başarısız oldu. Destek çağırmak istemişti. Buna izin vermeyecekti elbette. Bu seherbaz ile ormanda da karşılaşmıştı. Biraz sinir bozucu olmaya başladığı kesindi. Beringer ile konuşmak istiyordu, ancak bunu seherbazın yanında yapmak istemiyordu. Asasını seherbaza döndürüp büyülü sözleri söyledi. "Stupefy."
Başarılı bir şekilde kızı bayıltması durumunda Beringer'e dönecekti. Asasını kadına doğru tutacak ve sadece konuşacaktı. "Madam Beringer... bana kimse zorla bir şey yaptırmadı, az önceye kadar. Geçmişi iyileştirmek için çok geç kaldık. Affedilemeyecek şeyler yaptım. Ellerime bulanan kanı silmem imkansız. Bir zamanlar söylediğiniz kadındım. Fakat artık değilim. Lütfen bu seherbazıda alınız ve gidiniz. Sizi incitmek istemiyorum."
Yetenek 1d10 : 2, total 2
Destek 1d10 : 10, total 10
Talih 1d10 : 9, total 9
-
Meredith'in deste çağırma büyüsü büyük bir başarısızlığa uğrayacaktı. Nitekim kendi patronusundan kamaşan gözlerini açtığında pencereden üzerine gelen sersemletin etkisiyle geriye uçacak ve baygın şekilde yere yığılacaktı.
Madam bakışlarını aşağıya eğip hayal kırıklığına uğradığını belli eden bir tavır takınarak söze girdi. "Senin için gerçekten üzülüyorum. Eğer zamanında yetişirsem, seni kurtarabileceğimi düşünmüştüm. Ama şimdi görüyorum ki; kurtarılamayacak kadar karanlığa çekmişler seni. Amaçlarına ulaşmışlar."
Sihir bakanının ve Von Motke'nin cansız bedenlerine kaçırdı bakışlarını. Gözlüğünü ince parmağıyla düzeltti. "Burası bu gece seherbazlarla dolacak. Senin de burada bulunmanı tavsiye etmem. O yüzden sana son kez yardım ediyorum, Bayan Muirghéal... Bu geceden sonra ne yazık ki seninle farklı taraflardayız."
Birkaç saat sonra Godric's Hollow'un kasvetli suretine gölgeler düşüren süpürgeler belirecekti gökyüzünde. Sihir Bakanı Agnus Marvin Kellington'un Carmilla tarafından öldürüldüğü ve Oberst Ludwig Karl Bernhard von Moltke'nin cadı avcılarının tarafında olduğu gerçeği gündeme bomba gibi düşecek ve neredeyse aylarca dillerde dolaşacak lakırdıların sebebi olacaktı.