Athelia dağılan düşüncelerini toparlamak için gözlerini ovuşturdu. Baş dönmesinin ne zaman geçeceğini merak etmeye çalıştı ancak kafası düşüncenin ilmiğinden kanatlanıp kurtulmuş, boşlukta bir kuş gibi sallanıyordu. Şelalenin devamlı damlama sesi ona hatırlatmak için orada olmasa bile aklını kaçırdığını anlayabiliyordu; bir odadaydı, perdeleri kapatılmış, havasız bir odaydı ve günlerdir temizlikçinin yaklaşmamak için ısrar etmesi sonucunda tozlanan kitaplıktan saçılan parçacıklar oda boyunca uçuşuyor, hasta yatağındaki simaya güzel bir görüntü oluşturuyordu. Son defa resmini çizebilmesi için ona manzara sunmuştu hayat, aylardır odadan çıkamayan adama bir iyilik yapmak istemişti. Kendi odası bile değildi. Ofisinde yatıyordu.

Bu şehirde toz parçacıkları kadar çok tiyatro olmalı, diye düşünürdü insan, ilk gösterimi yapılan operaların, sınırlı sayıda bileti satılan tiyatro oyunlarının afişini gördüğünde hep bir şaşırırdı. Duvarlar onlarla kaplanmıştı. Hasta adam dünyayı görme şansını kaybettiğinde dünyanın ayaklarına getirilmesini talep edecek kadar zengindi; Athelia bizzat bu emir yerine getirilirken yardımcılara önderlik ettiğini, pamuklu eldivenlerinin işaret ettiği her bir tablonun alındığından emin olduğunu hatırlıyordu. Bir teyit yetmezdi, ikinci, üçüncü kontrolleri de yapardı ki babası gözlerini hayata yummadan önce eşsiz beyninde iyi bir resim çizebilsin. Ama bu hatıraları neden o anda hatırlıyordu? Bulanık fotoğraflar gibi uçuşan anılarını neden bir türlü tam kavrayamıyordu?

Athelia hasta yatağına yaklaşırken kış soğuğu gitgide ağırlaşıyordu ve bir ağustosböceği, çim biçme makinesi gibi arkadaki şelalenin derinliklerinden seslenmeye başladı. Ağustosböceği, uçsuz bucaksız tuhaflığı daha çok vurguluyordu.

"Korkutucu mu?" diye sordu babasının gözlerine bakmaktan özellikle kaçınarak. Soğuk o kadar kesiciydi ki ağzını açtığını hissedememişti bile, hiçbir şeye bakmazken bile gözleri açık kalmaktan yoruluyordu.

"Hayır. Sanmıyorum, bu işler böyle yürür, bilirsin. Her şey sona ermeli, damlama eninde sonunda duracak."

"Öbür tarafta görüşürüz?"

Babası bunun üzerine son yolcularının acele etmesini hatırlatan treni andıran bir gülüşle sarsıldı; ciğerlerinden çıkan ince ıslık sesi kırmızı damarlarla çevrelenmiş, akı gözükmeyen gözlerine kıyasla kızını ürkütememişti bile. "Oh, Athelia, hayır, öbür taraf yok. Hepsi bu kadar."

Athelia'yı rahatsız eden şey, düpedüz delirdiğini bildiği halde o anlığına her şeyin gayet normal görünmesiydi. Görebildiği kadarıyla etrafta şelale yoktu, ağustosböceğinin sıra dışı, tedirgin edici sesi de artık duyulmuyordu. Güneş ışığı sıkıca kapatılmış pencerenin kenarından düzenli çizgilere bölünerek oda boyunca uzanıyor, kitaplıktan yükselen eskimiş koku havayı yumuşatıyordu. Aldığı nefeslerin sağlıklı olamayacak kadar kesik olmasının tatlı bir yanı vardı, ölmekte olan babasıyla bir noktada buluşmuş gibi hissediyordu. "Özür dilerim" dedi, neden özür dilediğini bilemese de. Söyleyecek başka bir şey yok gibi gelmişti.

"Artık çok geç. Olan oldu."

"Hayır." Gözleri kızarık olan babası mıydı Athelia mı?

"Yapabileceğim hiçbir şey yok, Athelia. Gerçek değilim. Bunların hiçbiri değil."

"Benim ne yapmam gerekiyor?"

Babasının bakışlarında oraya ait olmayan bir hüzün vardı, kızına acıyormuş gibi bakıyordu. "Athelia, önemi yok."

"Elbette önemi var. Hepsinin önemi var. Önemi olmasa burada olmazdım, değil mi, gerçekten gerçek değilsen yani?"

"Buradasın çünkü pişmansın. Ve doğru şeyi yapıp yapmadığından emin değilsin. Uyuşturucu insanı paranoyak yapar." Babası başka şeyler de söyleyecekmiş ama kızının bunları duymayı kaldırıp kaldıramayacağını tartıyormuş gibi duraksadı. Athelia beyninde inip kalkan terazileri görebiliyordu. Onu böyle bir derinlikle izlerken odanın köşesinde bir zamanlar cici annesi histeri krizi geçirdiğinde kaçıp saklandığı dolabın aynısı olduğunu sandı. Çift kanatlı işlemeli kapılardan göz alıcı beyaz bir ışık saçılıyordu, odanın bir başka köşesine kuyruklu bir piyano yerleştirilmişti ve insanlar yazlık giysileriyle halının üzerinde belirirken kendi kendine çalıyor, melodileri dolaptan çıktığını sonunda anladığı damlama sesine karışıyordu. Beynine sakinleşmesini söyleyemeden bütün bu sesler (yeniden çığlık atmaya başlayan ağustosböceği, damlama ve piyano) babasının hırıltılı konuşmasını boğmaya başladı ve Athelia birden insanların endişeli göründüğünü fark etti. İnsanlar onun etrafına toplaşmıştı ve birinin asasından çıkan ışık gözlerine tutulmuştu. Babası ortadan kaybolmuştu.

"St Mungos'a götürmemiz gerekiyor. Galiba bir kriz geçirmiş."

Telaşlı duruşlarından bir ipucu yakalamaya çalışarak daha dikkatli baktı. Cadıları ve büyücüleri, babası yaşındaki adam ve kadınları seçebiliyordu, ancak bütün yüzler uzun süre güneş ışığından uzak bir kitaplığın içinde soluk, ince bir toz tabakası altında kalmış gibi birbirine benziyordu. Sonra bazılarının aslında onu kaldırdığını gördü, ama öylesine yavaş, dikkatli kımıltılardı ki bunlar, ilk bakışta fark edilmiyordu. Athelia gözlerini yeniden yumarak babasıyla yeniden konuşma uğruna bilinçsizliğe sürüklenmeye razı oldu. Ağustosböceği hala çığlık atıyordu.

Uykunun taziye çiçeklerini andıran rahatlatıcı varlığı Athelia'nın odasına olması gerekenden çok daha geç ulaştı. Son birkaç günün olayları yüzünden babasının hemen yanındaki odadayken bile onu bir türlü uyku tutmamış, hatta çoğu zaman kendi isteğiyle, adamın iyi olup olmadığını kontrol etmek için yatağından çıkmıştı. Bu felaket sessizce geçsin diye beklemeli mi yoksa doğal bir ölüm gibi mi davranmalı bilememişti. Yine de sonunda o da bir insandı; güneş doğmadan kısa bir süre önce uykuya dalmayı başaran, birkaç saatlik tavşan uykusundan sonra yeniden ayık dünyaya çekilen işlevsiz bir insan. Athelia pencereden girerek onu uyandıran güneş ışığına doğru homurdandı.

Üzerine birazcık da olsa çekidüzen verdikten sonra -hiç kimsenin onu yeni uyanmış bir şekilde görmesine gerek yoktu- tuhaf desenlerle süslenmiş kapı eşiğinden geçerek koridora çıktı, ama birazdan göreceğinin yanında kapı eşiği neydi ki. Odasına giderken uykusuzluk ve öfke karışımı bir duygu seli onu koridoru gerçekten görmekten men etmişti belli ki; sanat müzesinde sergilenmeye layık parçalar, duvarlar boyunca ilerleyen ve birbirine giren simaları hareket eden, onu izleyen portreler; hepsi tek ışık kaynağı olan mumlar, şamdanlar tarafından aydınlatılıyordu ve hiç şüphesiz daha görkemli şeyler görmüş kız yine de büyülenmeye engel olamamıştı.

İlerledikçe gözlerini portrelerden ayırmak kolaylaşmıştı; yine de, detaylarına dikkat ettikçe daha eşsiz hale gelen tablolardan on iki tanesini hevesle izlemeyi başardı. Tam o sırada bir başka kapı açıldı ve kahverengi saçları birbirine girmiş, gözlerinin altı uykusuz bir geceyle kararmış tanıdık bir simayı ortaya çıkardı. Athelia aniden donakaldı. O sabah olabilecek şeylere dair pek bir şey düşünmemişti, ne zaman düşünecek olsa kötüsünün çıktığını öğrenecek kadar kalmıştı o barda. Ama bu, bu düşünebileceği her şeyden daha beter olmalıydı. "Mirabelle..?"

Athelia elbette daha ilk muhabbetlerinde annesinin bam telini bulmuş ve hiç düşünmeden üstüne basmıştı. Neden çoğu insanın konu para olduğunda çekindiklerini, bir anda öfkelenip o öfkelerini ona yönelttiklerini hiç anlamlandıramıyordu doğrusu; para vardı ya da yoktu, varsa daha iyiydi tabii ama yokluğu neden bu kadar büyük bir kusurdu? O sırada annesi sigaranın ilk hayati çekişlerini -ateşi az tuttuysa (ki tutmuştu) yanıp yanmayacağını belirten nefesleri- tamamlamış ve asasını sertçe cebine geri tıkmıştı, bir parça rahatlamış olsa da hala gergindi.

Athelia annesine sigara içtiğini itiraf etmek için en doğru zaman olup olmadığından emin değildi. Ama ağzını hafifçe aralayarak dumanın içeri girmesine, aldığı derin nefesle ciğerlerine ilerlemesine izin vermişti; şimdilik bu kadarının yeteceğini umuyordu. Annesinin ona söylediklerini ve o zamana kadar hakkında öğrendiklerini bir kere daha kafasında evirip çevirdi. Pek bir şey yoktu; sonunda yenilmiş gibi bir ses tonuyla "Beni neden reddediyorsun o zaman?" dedi. Yanakları al al olmuştu.

Birkaç saniye içinde açılan kapıdan, Macbeth cadılarını aratmayacak bir karanlığın ardına saklanmış ince uzun annesi çıktı -bu aile olayları vesilesiyle onu daha sık görmek durumunda kalınca kapıya bakanın aslında o olmaması gerektiğini öğrenecekti Athelia-, arkasından da bir o kadar karanlık barın geri kalanı göründü. O gözlerini kendisinden ayırmazken kibarca defolmasını rica etti, konuşurken başının üzerinden gökyüzüne bakıyordu, olası bir hava saldırısından sakınıyormuş gibi. Kapının kapanması cesaretini kırmamış olacak ki ısrarla tekrar çaldı Athelia zili, bu defa başarıyla içeri alındı.

Annesi olağanüstü bir cadıydı; delici bakışlarından, boynundaki kolyeleri süsleyen çeşitli rünlerden ve adımlarını atış şeklinden bile anlaşılıyordu eşsiz olduğu. Ama onun önünden yürürken kendine güvensiz bir hali vardı, korkmuş muydu kızından? Bunca yılını sakınarak geçirdiği bir gerçek miydi o da? Athelia ondan korkmuyordu. Annesi onu almazsa çalabileceği pek çok kapı, danışabileceği pek çok seveni vardı; sokakta kalmayacaktı, onun gibi birinin kaderi açlıktan ölmek olamazdı. Bu da tavırlarında her zamanki zarafetini korumasını sağlamış, anın heyecanının ve sevilmeme korkusunun aradan sızmasına engel olmuştu.

"Babam öldü," dedi gözlerini kızıl şaraptan ayırarak, "annem de öyle."

Şarap bardağını diken annesi kaşlarını hızla çattı. "Siktir oradan."

Athelia annesinin bu tepkisine şaşırmış görünmüyordu, tahmin edermiş gibi bir hali vardı hatta. Ona benzemek, bir o kadar da farklı olmak hayatı boyunca düşünü kurduğu bir şeymiş gibi gülümsedi, "Evet," diye mırıldandı. "Malvarlığını bölüştürüyorlar. Babam vasiyetinde evin yarısını bana vermiş, son saatlerinde öyle diyordu en azından. Beni kabul edersen her şey birkaç saat içinde burada olur." Duraksadı. "Beni kabul ediyor musun?"

Karakterin Adı ve Soyadı: Athelia Kallistê O'Malley

Karakterin Temel Kişilik Özellikleri: Athelia insanları güzelliğiyle etkileyebilen ve bunun farkında olan, kendi yararına kullanmasını bilen o insanlardan biridir. ESFP kişilik tipindedir; şımarık, çapkın, alaycı ve özünde kendine zarar veren davranışlar sergiler. İnsanlara karşı son derece gizemli duruşunu her daim korur; bu da onları yarı-ironik çekiciliğine karşı koyamaz hale getirir.

Karakterin Kısaca Geçmişi: Öz annesi onu doğurduktan kısa bir süre önce bakma zahmetine katlanamayacağına karar vermiş, istenmeyen bir bebek olarak ilk yıllarını geçirmeye mahkum edilmiştir Athelia; babası ve yeni cici annesi neyse ki onu mutlulukla evine kabul etmiştir ki sıcak bir yuvanın neye benzediği ve neden ona ihtiyacı olmadığı hakkında iyi birkaç fikir edinebilsin. Erken yaşta edindiği farkındalık onu bu yeni aile kavramına uzaklaştırsa da önüne koydukları fırsatları tüketme konusunda bir o kadar da gazlamıştır; o yüzdendir ki hep arkasının sağlam olduğunun farkında, rahat bir hayat sürmüştür. Sosyeteye takdimi bile yapılan cadı bu zengin hayata uyum sağlayarak şımartılır, yarı-kardeşlerinden daha güzel, daha özel olduğunun bilincinde olmak da duruma yalnızca katkı sağlar. Çoğu insanı kolaylıkla kendi çıkarları doğrultusunda kullansa da sağlığına karşı her zaman savurgan olmuştur; annesinin onu erken yaşta terk etmesinin küçük bir hediyesi olarak hastalıktan hastalığa koşmuştur. Ama bunlar onu dizginleyememiştir elbette. Popülerliği ve herkes tarafından sevilmeyi, sevilmese bile imrenilmeyi öylesine benimsemiştir ki ailesinin ölüm haberi onu hiç beklemediği bir yerden vurur; bir anda gerçeklik tarafından dürtülür. İlgi ve sevgiden yoksun kalacağı yetimhane yerine o da öz annesinin kapısını çalar, doğduğunda aldığı çocuğu olma hakkını talep eder.

İstediğiniz Sınıf: VI

Karakterinizin SBD Sonucu: Athelia neredeyse hiçbir dersine ilgi göstermez ve dinleme çabasını harcamaz, ona gönüllü kopya verenlerin yardımını mutlulukla kabul ettiği zamanlar hariç. Zekidir ve özellikle iksir dersine doğuştan yatkındır, bu nedenle ondan ve KSKS'dan kopardığı Beklenenin Üstünde dışında çoğu dersi Uygundur.

İstediğiniz Bina: Ravenclaw

Büyü Yatkınlıkları

• Biçim Değiştirme Gücü: -
• Lanet Gücü: 10
• Tılsım Gücü: 2
• İksir Gücü: 9