"Hmmm." dedi ne düşündüğünü belli etmeyen bir tonla. "Edward demek... Soyadı ne peki, onun da mı Starlight? Sizin soyadınızı almadıysam onunkini almam daha mantıklı sonuçta, yetimhanelerde çocukları isimlendirmiyorlar ya." Her sorusundan sonra bir cevap bekledi, aldığı cevaplara tepki vermeden başka sorulara geçti. "Detay istiyorum, kısa cümleler ikna olmama yeterli değil. Ailesi kimlerden oluşuyor, sadece annesi ve babası mı yoksa başkaları da var mı? İsimleri ne? Nerede yaşıyorlar? Beni kim bıraktı oraya? Direkt yetimhaneye mi bırakıldım, tam adı neydi bırakıldığım yerin? Ve... Seherbaz arkadaşınızın adı neydi? Tam olarak hangi tarihte, nerede yaşandı bu Veritaserum olayı?"

Ortamı germemek için bir şey demiyor, anlamamış gibi yapıyor, önündeki hayvanlarla ilgileniyordu ancak kadın ısrarcıydı. Son dediklerine kadar Mirabelle görmezden gelebilir, normal öğretmen öğrenci ilişkisine devam edebilirdi ancak duyduklarıyla kaşları çatıldı. Yine duymamış gibi yapmayı düşünüyordu ancak sinirden kanı kaynamıştı, kadına istediğini verecekti.

İfadesiz yüzüyle kadına bakarken az önce çökmüş olduğu yerinden doğruldu. "Hayır, bina sorumlum ve profesörümsünüz. Daha fazlası değil," dedi. Profesöre bir cevap hakkı bile tanımadan devam etti, "Üzgünüm anca annem değilsiniz ve bu her zaman böyle kalacak. Zaten yetimhaneye dönme gibi bir niyetim yoktu, zira gittiğim an adım kadar eminim ki beni işkenceyle öldüreceklerdi. Cadı olduğumu biliyorlar sonuçta." İç çekti, bir iki saniye gözlerini kaçırıp tekrar kadına baktı.

"Bana haber bile vermeden, benim rızamı almadan yediğiniz halt hiç hoş değil. Özgürlüğüme ne kadar düşkün olduğumu bilmeniz gerekiyor, kim size kendi kafanıza göre beni mutlu olduğum yerden uzaklaştırabileceğinizi söyledi? O kulübe benim için özel bir yerdi. Yetiştirdiğim bitkiler, ilgilendiğim hayvanlar, duvarlara çizdiğim resimler..." Haberi bile olmadan bunların elinden alınmış olduğu gerçeğinin getirdiği hüzün yüzüne vuruyordu.

"Baskınlığınızı mı göstermek istiyorsunuz bana karşı? Pekala, kabul. 'Annem' olarak bilmiyor musunuz..." kadına yaklaştı, "Beni ne kadar sıkarsanız o kadar kaçacağımı? İstediğinizi yapabilirsiniz Profesör Lowell, anne demem gereken kişinin bu tür bir şey yapmasını asla beklemezdim. Önceden düşündüğümde, hayal falan kurduğumda, benim gibi özgür ruhlu, sıkılmaktan hoşlanmayan birini beklerdim hep. İsteğim dışında beni yönetmeye çalışacak birini değil. Yaşadığım hayal kırıklığını anlayabiliyor musunuz?"

Sonra bir iki adım geri çekildi, "Bu konuşma hiç yaşanmamış olsa daha iyi değil mi sizce de? Aramızdaki sevimli öğretmen-öğrenci ilişkisinin bozulması hoş olmazdı. Ben. Sizin. Öğrencinizim."

Bir... İki... Üç... Birkaç saniye boş boş kadının yüzüne baktı kız. Karşısındaki kadını süzdü, bir şeyler düşündü... Açıkçası böyle bir duruma pek de hazırlıklı değildi. Karşısına çıkıp da 'ben senin annenim' diyen ilk kadına inanmak da aklına yatmıyordu. Öyle bile olsa, içinden gelmiyordu. Hiçbir şey söylenmemiş gibi davranmak daha mı mantıklıydı? Profesörünü mü azarlamalıydı? Belki de doğruydu, evet, Mirabelle ve Profesör Lowell'ın fazlaca ortak noktası vardı ancak kişilikleri benzemiyordu, kızın aklındaki şey bu değildi. Beynine dondurma büyüsü yapılmış gibiydi şu an, düşünme yetisini kaybetmişti. Durum içine sinmiyordu.

"Hmm... Ne güzel," dedi sadece ellerini Hipogrifin tüylerinden geçirirken. "Ne güzel tüylerin var! Yumuş yumuş. Yavruların da çok tatlıdır senin şimdi, aww!"

Karşısındaki Hipgrif'i görünce gülümsedi. "Aww..." dedi sessizce, yavrularının olduğunu öğrendiğinde.  Gelip ilgilenmek cidden zevkli olurdu, aklının bir köşesine yazıverdi. Sonrasındaysa pek de beklemediği bir soruyla karşılaştı.

"Hmm? Ah, şey, isim olarak 'mucizevi' veya 'olağanüstü güzellik' anlamına geliyor ancak çok hoş, tatlı bir erik türünün ismi aslında. Nisan sonunda çiçek açıyor ve çok güzel kokuyor. Neden ki?"

Mirabelle, profesörle olan kaos esnasında Eadwig'i süzüyordu. Çocuk zengindi, karı düşkünüydü ancak pek de aptal değil gibiydi. Aklında binbir türlü şey geçerken Franziska'nın dedikleriyle kızın ağzı açık kalmış, açık ağzını elleriyle kapatırken şaşkınlıkla André'ye dönmüştü. Dağa mı çıkartmak? Belini mi sıkmak? André karşı cinsin elini nasıl tutacağını bile biliyor muydu da bu tür şeyler söyleyebiliyordu?

"Ouww..." diyebildi sadece utançtan domatese dönen çocuğun haline. Bir yandan da Boleyn bebesi boş yapıyor, André'ye sataşıyordu. Cadının fikri değişmişti. Bu zengin züppe çocuk, göründüğünden daha aptaldı.

"Lan gülmeyin, demedim diyor çocuk! André dur- veee gitti." İç çekerek uyumakta olan baykuşunu dürttü, uyandırdı,  "Baymayankuş, şunun peşinden git bakayım, şimdi ölürse mölürse falan ensesinden tutar çekersin!" Sonra da kızgın bakışlarını yeşilli ikiliye çevirdi.

"Sizin tüm atalarınızı müzik kutusuna süs diye götüne demir sokarak saplayıp müzik eşliğinde dans ettireyim, tamam mı? Franziska, André'nin böyle bir şey diyeceğini düşünmüyorum şahsen. Dediyse bile insan içinde bunu dillendirmenin iyi bir şey olacağını düşündüren ne sana? Boleyn, ebenin amı, ben seni dağa çıkaracağım şimdi. Senin için sorun olmayabilir ama aptal değilsen anlayacağın gibi André için sorundu bu dalga geçme seansı. Hani ağlayarak gitti falan, fark etmediysen diye söylüyorum! Şakalar sadece iki tarafın da hoşuna gitmelidir, eğer bir taraf bundan eğlenmiyorsa bu..." diyerek başladığı bu konuşmasına kimse bölmediği müddetçe sabaha kadar devam edebilirdi.

Koluna yapışan minnak kızın saçını severken oyunu izlemeye koyuldu Mirabelle. Sonra André kaçamak cevaplarını verdi... Verdi... Ve en son Mira'nın bir özelliğini söyledi.

"Oyy anasının kuzusu, ben sana hiç yumruk attım mı?" dedi, durdu, düşündü... "Yani, arka arkaya birden fazla yumruk attım mı?" diye düzeltti. Çünkü Mirabelle biliyordu ki şu altı yıl içerisinde okulda en az bir kez yumruk atmadığı insan sayısı bir elin parmaklarını zor geçerdi belki de. "Harbi, ben sana bugün hiç yumruk atmadım... Hak etmene rağmen! Atayım mı, ha? Atayım mı?" diyerek az tırsmasını sağladı çocuğun. Elbette yapmayacaktı ama korkutmaktan zarar gelmezdi. "Ehehe, şaka." dedi sonra, kolundaki velede rağmen André'nin yanaklarını mıncırırken.

Sonra şişenin bir ucu kendisine, bir ucu şeker kıza döndü. Bu kızdan en fazla ne kadar zarar gelebilirdi ki canım? Sakince sorusunu beklerken kucağına çıkan bir adet küçük insan sayesinde şaşırmadığını söyleyemezdi. Saçla oynamalar falan, bu velette bir şeyler vardı ama hayırlısı.

"Pff... Karşında dünyanın en mükemmel insanı varken cidden bunları mı istedin benden? Şekerim, Fransız öpücüğü istesen bile verebilirdim... Neyse ikisini de yapmaktan zarar gelmez. Al haftam senin olsun. Sırrımı da vereceğim ama! Sırdan ziyade şey, maksat yükü üstümden gitsin çünkü sikeyim sapık gibi hissettiriyor. Öhöhöm! André geldiğinden beri bir ihtimal gittiği her yere, ve her yer derken ciddi ciddi her yere evet, peşinden gidiyor olma ihtimalim olabilir. Bu yüzden André'nin olduğu her yerde mucizevi şekilde ortaya çıkıyor olma ihtimalim olabilir. Bu konu hakkında yorum yapana on beş tane yumruk atıyormuşum öyle diyorlar, haydi çeviriyorum!"

"Eheh... Hayır, o kadar yiyemem... Mmm, patatese hayır diyecek değilim ya... Üff, et feci güzel pişmiş... Yerim... Ehe... Ehehe..."

Ne tür bir rüya gördüğü aşikar olan cadı, gecenin köründe yatağında mutlulukla uyuyordu. Ta ki biricik baykuşu kafasına konup çırpınmaya başlayana kadar... Sinirle hayvanı başından savmaya çalışıyordu ancak ne fayda! Hayvan bir türlü gitmiyordu ama Mirabelle kararlıydı, kalkmayacaktı.

Sonra baykuş bir şey yaptı; Mirabelle'in spesifik bir acil durum için koyduğu zilin üstünde zıplamaya başladı. Yani zilin üstünde "ANDRE ÖLÜYOR KALK" yazıyordu ve zil, zil sesi çıkarmak yerine "oğlun elden gidiyor! oğlun elden gidiyor!" diyordu. İşte bu, kızı biricik uykusundan ayırabilirdi. Hızla yataktan fırlarken yorgana takılıp yere çakılsa da önemli değildi, "Ne oldu?!" diye çığırarak oda arkadaşlarını rahatsız etse de iplemedi. Baymayankuş bir yere hızla uçmaya başlamış, Mirabelle de peşinden koşmaya başlamıştı. Havanın soğukluğunu göz önünde bulundurunca yanına pofuduk bir örtü almayı unutmadı, belki André dışarı çıkmıştır, üşütebilirdi!

Ortak salonda koşmak çok da iyi bir fikir değildi, serçe parmağını bir masanın köşesine sertçe çarptığında pek de hoş olmayan bir küfür bağırarak tüm okulu inletmiş olma ihtimali vardı. Acı içinde ayağını tutarak yerinde zıplamış, küfürlerine devam etmiş, baykuş saldırısına uğrayınca yoluna devam etmişti. Baymayankuş, Mirabelle'i bahçeye doğru yöneltince kızın kaşları çatıldı. Bu soğukta bu çocuğun dışarıda ne işi vardı? Pofuduk örtüyü almak kesinlikle iyi bir seçimdi!

Baymayankuş bir süre etrafına bakındı, sonra biraz ileriden gelen seslere kulak kabarttı ikisi de. Ne olduğuna bakmak için gittiklerindeyse bir adet André, bir adet güzel kız ve... İkisine saldıran sütunlar?!

"LAN! LAN, OĞLUŞUMDAN UZAK DURUN! HIAAAA!" ve sütunlara hunharca uçan tekmeyle dalan bir adet pembe gecelikli kumral cadı, bir kere daha okulu ve bahçeyi sesiyle inletmişti...