[justify]İnsanlar yapıcıdır, yeni yollar açmayı sever, bu su götürmez bir gerçektir. Fakat neden acaba bir yandan da yıkmaya, her şeyi kaos haline getirmeye bayılır?

Bu derin, felsefik sorunun yanıtını bir kenara bırakalım, herkesin kendince bir yorumu olsa da nihayetinde tek bir gerçek vardı: Kaos ‘ben geliyorum’ demezdi. Bazı şeylerin gerçekleşmesi o kadar kaçınılmazdı ki sadece oluverirlerdi.

1866, Eylül ayı.

SABAH SABAH KIRMIZI GÖKYÜZÜ. KAN ÇIKACAK –YANİ YAĞMUR YAĞACAKTI.

Evet.

Savaşlar, veba salgınları, ani teftişler gibi pek çok olgunun Şeytan’ın İnsanoğlu’nun işlerine karışmasının kanıtı olduğu öne sürülmüştü, ama demonoloji uzmanları ne zaman bir araya gelse, esas Boleyn Şatosunu çevreleyen surların bunun bir numaralı kanıtı olduğu konusunda aynı kanıya varırlar. Elbette ki asıl yanılgıları, o sefil şatonun sırf her gün üzerinde yaşanan inanılmaz katliam sahneleri ve ürettiği stresten dolayı şerir olduğunu varsaymaktır. Aslında yeryüzünde pek az kişinin bildiği bir gerçek vardır: Surlar, Kadim Mu medeniyetindeki Kara Tarikat’ın dilinde bulunan Odegra simgesi şeklindedir ve ‘Dünyaları Yutan Koca Yaratığa Selam Olsun’ anlamına gelir.

Tabii Boleyn’ler kendilerince bu simge üzerinde oynama yapmışlardı, şekli biraz yassılaştırarak kenarlarına fazladan iki daire dikmiş ve üzerine kuleler yerleştirmişlerdi. Adaya kuşbakışı bakıldığında bir erkeğin cinsel organına benzediği fark edilebilirdi, Boleynler’in çarpıklaşmış ve hiç olgun olmayan espri anlayışının bir parçasının sonucunda ortaya çıkmıştı bu ekleme.

Sabahın dördünde adanın bir bölümünde Boleynler’in hiçbir fikrinin olmadığı ‘devrimciler’ diyen güruhun yürüttüğü çok gizli bir operasyon süregelirken -gerçi onların ne derece ‘devrimci’ olduğu da tartışmaya açık bir kavramdı aynı zamanda, özellikle temizlik konusuna bu kadar takılmış olmaları da amaçlarını sorgulatmıyor değildi. Takılacak başka bir detay bulamamışlar mıydı? Kafalardaki sorulardan yalnızca biriydi bu- diğer bölümünde kimsenin haberinin olmadığı bir olay yaşanmaktaydı: o da Boleynler’in şatolarında bir iç savaşa tutuştuğuydu. Dışarıda yaşananlarla ilgilenemeyecek kadar meşgullerdi birbirlerini saçma ithamlarla suçlamakla, sahip oldukları mantığı en ufak kırıntılarına kadar kaybetmişlerdi. Ve hepsinin hem fikir olduğu bir konu varsa içlerindeki şeytanı nihayet bulduklarıydı.

Bazen insanlar arılara çok benzerdi. Eğer dışarıdaysanız, arılar kovanlarını şiddetle korurlardı. Ama içeri girmeyi başardıysanız, işçi arılar yönetimden izin aldığınızı varsayıp sizi göz ardı ederlerdi; bu gerçek yüzünden muhtelif beleşçi böcekler tatlı bir yaşam sürecek şekilde evrim geçirmişlerdir. Boleynler de aynı şekilde davranırlardı. Arı kovanına girmekte bir sorun yoktu fakat bir kere içeri çomak soktun mu seni düşman addetmeleri kaçınılmazdı. Bu kaçınılmazlık sonucunda sivri iğnelerini çıkarmaktan da çekinmezlerdi.

Victorine Odette Boleyn içerideki arılardan biriydi, kocası Alexander Apollo Boleyn ile bu ailenin başına BİRLİKTE geçmişlerdi. Bilirsiniz, bir kral olmadan kraliçe olmazdı nihayetinde. Victorine hiçbir zaman kocası Apollo’nun onayı olmadan hiçbir şeye imza atmamış, bu ilahlık diyarla ilgili hiçbir kararı tek başına almamıştı. Ancak Apollo ne zaman kendini alkole vermiş olsun, o zaman Victorine sinsi planlarını ortaya koymaya başlamıştı, yavaş yavaş zavallı Apollo’yu tahtından etmiş ve kendini bu diyarın kraliçesi ilan etmişti.

Ve en sonunda bütün şeytani planları açığa çıkmıştı, Boleynler öfkeliydi ve onu asmak istiyorlardı. Bir kere nasıl çok kıymetli kocasını böyle şeytani bir komploya alet etmiş olabilirdi? Eğer bundan yaklaşık yüz ila yüz elli yıl sonra bir deha çıkacak arkadaşlarına öyle bir şey yapacak ki argoda deyim olarak yer edecekti o adamın adı. Ancak bu örneği verebilmek için yanlış yüzyıldalardı.

Aslında Victorine kötü olmayı seçmemişti, bu sıfat ile etiketlenmiş, defalarca ona şeytanın adıyla seslenmişlerdi ve o da bundan şikâyetçi olmak yerine duruma ayak uydurmayı seçmişti. Meleklerin yeryüzünde yaşam bulmuş biçimi olmadığını da biliyordu, istese de olamazdı zaten, ki o da buna kafa yormayı çoktan bırakmıştı. “Hayatta yalnızca güçlüler kazanır” tarzında bir sözü vardı, o da güce ulaşmak için her şeyi yapmıştı. Bütün o iş düsturlarını bile ezberlemişti: Onların Sana Yapacağını Önce Sen Onlara Yap. Öldür ya da Öl. Hamama Giren Terler. Güçlü Olan Hayatta Kalır. Gününü Gün Et.

İnsanların ona kalpsiz demesine izin vermişti, işin doğrusu o başkalarınca anlatıldığı kadar şeytani bir ruha sahip değildi, bir şeyler için üzülmeyi bir süre önce bırakmıştı yalnızca. Etiketini kabullenmişti.

Victorine hala hangi noktada hata yaptığını anlamıyordu, planı kusursuzdu, kendini kraliçe ilan ettiği ilahlık kurgusal dünyasında çevresindeki herkesi manipüle etmiş, ondan güçlüsünün olmadığına inandırmıştı. Fakat bir süre sonra yavaş yavaş ittifaklar oluşmaya başlamıştı. Yetkili birimlerinin çoğu ortak çıkarları olduğunu fark edip anlaşmazlıkları gidererek Yüce Boleyn karşısında birleşmişlerdi. İşte her şey bu noktada darmadağın oluyordu.

Çünkü içten içe Victorine iyimser biriydi. Kötü zamanlarda onu destekleyen kaya gibi sağlam bir inanç varsa -hemen onun arkasında her şeyden habersizce duran kocasını hatırladı- o da kendisinin sonunda kazanacağı inancıydı; evrenin ona göz kulak olacağı inancı. Tamam, Üstün Güçler tepesine binmişti. Saltanatı sona eriyordu. Soğuk Savaş bitmişti ve Büyük Savaş ciddi ciddi başlıyordu.

Bu noktada Victorine’in canına tak etmişti. Bir kere gururu onu asmalarına izin vermeyecekti. Eğer o batacaksa herkes batacaktı. 'Gururum her şeyden büyüktür' diyordu açık açık. Ve İlahlık Boleyn Efsanesinin başladığı ada yıllar önce nasıl bir gecede sular altında kaldıysa hiç var olmamış gibi yine derin sulara gömülecekti. İnsanlar boğulacak mıydı? Kim bilir? Victorine asasını onu suçlayanlara doğrultmuştu, sizin kurgunuzla uğraşmak için fazla uykusuzum diyordu. Bundan sonra neler olacağı çok deneyimli ve bilgili, yüce üstün güçlerin elindeydi. Onların gücü her şeye kadirdi, eğer bir şeytan varsa ortaya çıkarır kutsal su ile defederlerdi.

Çok sevgili devrimciler bir şekilde Victorine’e erişirlerse onun cansız bedenini en yüksek kulenin dibinde kanlar içinde yatarken bulacaklardı. Atlamadan önce duvara kan kırmızı bir not bırakmıştı: “Artık sizin oyununuzu oynamıyorum.”
[/justify]

---

Victorine artık yok. Gül de yok. Sevgiler <3

[spoiler][youtube]https://www.youtube.com/watch?v=9qAiE7WRu7U[/youtube][/spoiler]

---

[justify]BOLEYNLER’in kökenleri hakkındaki -tabii eğer Boleynler gerçekten de gayri resmi bir biçimde, öylece gökten adalarına düşmüş değiller de, fethetmişlerse- geçerli teorilere göre, Boleyn Adası, eski ve artık unutulmuş adıyla Lyonesse, bugünden yüz ila iki yüz yıl önce bir kumarda kazanılmıştır. Aynı hesaba göre adanın aslında resmi kayıtları olmadığı düşünülür.

Bu tahminler yanlıştır.

Ortaçağ Büyücüler Konseyi üyeleri Lyonesse’nin İÖ 2300’de sular altında kaldığını belirlemiştir. Bu tarih, Büyüceşura’daki resmi verilere göre MS 1099’dur.

Bu tarihler de yanlıştır.

Baş Büyücü Ulrick Gamp’ın (1690-1718), 1717’de yayımladığı ‘Batmış Krallık Efsane mi Yoksa Batırıldı mı?’ başlıklı makaleye göre Boleyn Adası’nın cennetin bir köşesinden çıkmış toprakları MS 1089’dan beri Boleynler’in elindeydi. Gamp’ın yardımcılarından biri hesabı daha da detaylandırmış, Boleyn Adası’nda 11 Kasım 1089 Pazar günü, sabah tam 9.00’da Boleyn sancaklarının dikildiğini, çünkü hanedanlığın sabah erkenden, henüz dinlenmiş hissederken böbürlenmekten hoşlandığını zaferle ilan etmiştir.

Bu da doğru değildir. Gerçek fetih anından yaklaşık on beş dakika sapmaktadır.

Şu dalgaların koca krallığı yutması meselesi, büyü tarihçilerinin anlayamadığı bir şakadır yalnızca.

Bu iki şeyi kanıtlar:

İlk olarak Boleynler’in son derece gizemli ve dolaylı bir biçimde hareket ettiğini. Kazanmak için evrenle zar atmazlar; kendilerini Tanrı ilan ettikleri dört tarafı denizlerle çevrili bir kara parçasında esrarengiz bir oyun oynamaktadırlar, muğlâk ve karmaşık bir pokere benzetebileceğimiz bu oyunu karanlık bir odada, yalnızca kendi içlerinde ve kazanacaklarını garantiye aldıkları rüşvet verilmiş krupiyeler başlarında devamlı gülümserken oynarlar.

İkinci olarak ise, Boleyn Adası’nın Akrep burcu olduğunu.

Gelecek Postası’nın ‘Günlük Falınız’ köşesine göre, bu tarihçenin başladığı gün Akrep burcunu bekleyenler şunlardı:

Akrep 23 Ekim/ 21 Kasım
Mottosu: Herkes bu dünyaya yalnız gelir, yalnız gider!

Çocuklarınız ile yeterli vakit geçirmediğiniz için suçluluk duyuyorsunuz.

Hislerinizin ve bunların yaşantınıza olan yansımalarının üzerinde çokça durabilirsiniz. Gerçekten ne istediğinizi bilmek, kendinizin farkında olmak bazı sınırları esnetmenizi sağlayacaktır. Burcunuzdaki tutulmalar ve Merkür’ün ileri-geri hareketleri, sizi bu anlamda bazı sorgulamalara götürebilir. Tutkulusunuz. Ama bunu yaşayamadığınızda her şey sizin için karmaşık bir hale geliyor. Bu karmaşayı çözmenin yolunun, isteklerinizden ve isteme şekillerinden geçtiğini öğreniyorsunuz. Kontrolü nerede bırakıp nerede alacağınıza dair fikir değişiklikleri yapabilirsiniz. Bu değişiklikler sizi memnun edecektir. Dahası, bugüne kadar değiştirmek için neden beklediğinizi bile düşündürtebilir. Hem kendinize hem de karşınızdaki insanlara başka bir yerden bakıyor, standartları ve tutkusu yüksek bir hayat için şans vermeniz gerektiğini anlıyorsunuz.

Bu her açıdan doğruydu. Çocuk meselesi dışında.

SEKİZ YÜZ YIL, adanın en yüksek tepesine konumlandırılmış taştan şatonun duvarları ardında yaşamak Tanrı kompleksi kazanmak için yeterince uzun bir süreydi. Ancak bir türlü toprakları kendi aralarında paylaşmadıkları için Büyücülük dünyasından bağımsız içlerinde üç büyük savaş atlatmışlardı, savaşlardan biri vardı ki Muggle tarihinde yer alan ‘Güllerin Savaşı’ ile 100 yıl sürmesi ve adanın öne çıkan iki ailesi arasında geçmesi açısından oldukça benzerdi.


Tarih dersini bir kenara bırakalım.

Boleynlerce cennetin bir köşesi olarak tanımlanırdı Boleyn Adası. Dört bir yanı yemyeşil ağaçlarla kaplıydı, gök daima masmavi ve güneş hiçbir zaman bulutların arkasına saklanıp parıldamayı bırakmazdı. Gündüzler nasıl berrak ve ılıksa geceleri de tek bir bulut bile olmazdı Boleyn Adası’nda. Bazı söylentiler korumaların bulutlu gecelerde tek tek evlere girip bulutları görenlerin hafızalarını sildiklerinden bahsederdi ancak buna dair hiçbir kanıt yoktu. Şatonun zindanlarında insan kesip pişirdikleri söylentisi gibi bu da asılsızdı. Boleynler gaddar olabilirdi, cani ve kana susamış psikopatlar olabilirdi. Fakat yamyamlık? Bu işledikleri günahlar arasında kesinlikle yoktu.

Adayı çepeçevre çevreleyen surlar vardı. Surlar adanın her yerini görürdü, eğer adaya bir yabancı girdiyse korumalar -bu görevi adayı yöneten üç hanedandan Lancaster soyuna mensup olanlar üstlenirdi- doğrudan alarma geçerdi. Bir odanın içinde kırmızı ışıkların yanıp sönüp “kanı bozuk alarmı!”, “kanı bozuk alarmı!” diye çığlık attığını hayal etmekte hiçbir sakınca yok, yaşanan buna bir hayli yakın sayılırdı.

Bir gerçek vardı: kendilerini Tanrı ilan etmiş bu sosyopatik aile topraklarını başkalarıyla paylaşmayacak kadar bencildi.

Dolayısıyla yüzmek, cisimlenmek ve uç uç tozu kesinlikle unutulması gereken yöntemlerdi; bir kere yüzmek için mesafe çok fazlaydı ve açık sularda hangi deniz canlılarıyla karşılaşılacağı belirsizdi, cisimlenmenin işe yaramamasının nedeni şatonun olduğu araziye cisimlenme karşıtı büyüler koymalarıydı, uç uç tozu için de şömine ağına bağlı aktif şöminelere sahip değillerdi. Eğer görünmezlik pelerinine sahiplerse süpürgeyle içeri uçmayı denemek fena bir fikir değildi ancak kulelerdeki ‘yabancı görünce vur’ emrine sahip korumalardan kaçmayı başaracak kadar iyi bir uçucu olmaları gerekiyordu.

Boleynler ellerinde olsa tüm dünya ile bağlantılarını keserdi ancak 1706 yılında yapılan bir toplantıda Britanya Sihir Bakanlığının bir parçası olmanın kendi çıkarları için faydalı olacağına kanaat getirmişlerdi. Gamp’ın onlar hakkında neden makale yazdığı sorusu da böylece açıklanmış oluyordu.


Adaya yapılacak girişlerde iki temel yöntem belirlenmişti:

Adanın ticaret akışındaki gemilerden birine binmek ya da seni içeri sokması için Yüce Boleyn’e yalvarmak.

İkinci yolu seçtiği bilinen tarihte yalnızca bir isim vardı, adının bir önemi yok, o da geldikten kısa bir süre sonra idam edildiğinden önemli sayılmazdı.

Ticaret akışı, bakanlık dışında adanın dış dünya ile bağlantısı denebilirdi. Bunun gerçekleşmesi için de oldukça dolambaçlı bir yol izlenirdi. En başında Yüce Boleyn’in muhataplarının zararsız olduğunu ve giriş izninin verildiğini beyan eden bir bildiri yayınlardı. İzin verildikten sonra adanın kurallarına uyacaklarına dair yazılı bir belge imzalanır ve hemen ardından bir düzine daha belge imzalama faslına geçiş yapılırdı.

“Adada yüksek sesle azizleri anacağıma dair yemin ederim”, “Eğer adada bir şey bırakırsam o artık Boleyn malıdır” tarzında maddeler içeren belgelerdi bunlar. İçeriği çoğu zaman muhatap ile paylaşılmazdı. Eğer imzalamamakta diretirlerse kapı hemen uçurumun kenarındaydı.

İzlerinizi ne kadar iyi örterseniz örtün izin almadan Boleyn topraklarına adım atılması hoş bir şey değildi. İmkânsız değildi, gayet de yapılabilirdi ancak fark edildiği anda işgalci alarmı devreye sokulurdu. Adada yaşayan bütün yetişkinler bu prosedürlerin zorunluluğunu bilirdi, düzen bu şekilde sağlanır, servetlerini bu şekilde servet katarlardı.

İşgalci prosedürü çok basitti. İşgalcileri bul ve imha eti. Burada kastedilen imha yönteminin öldürmek olmadığının da altını çizmek gerekiyor. Boleynler barışçıldır ve haklarında yeterince olumsuz dedikodu varken bir de bunun üzerine yabani imajı çizecek değiller, politik konumlarını farklı türden korkularla ellerinde tutmayı tercih ediyorlar. İmha ile kastedilen tatlı dille adayı terk etmelerini rica etmekti. Eğer işgalci eylemini sürdürecek olursa kendilerine zor kullanma hakkı tanırlardı.

Tabii bütün bunlar adaya giriş ile ilgiliydi. Boleynler’in yaşadığı asıl şatoya giriş bambaşkaydı.


Aynalar.

Girişin anahtarı efsunlanmış aynalardı ve onlar hakkında bilinen tek şey yalnızca Boleyn kanı taşıyanların içinden geçebildiğiydi. Çok eskilere dayanırdı aynaların varlığı, araziyi koruyan büyülerle aynı dönemde yapılmıştı. Aslında aynaların icadı şaibeli ve bir o kadar da tartışmalıydı, Victorine Odette Boleyn’in büyük büyük büyük babası -adamın lakaplarından biri Kafası Gidik Boleyn’di- onları kaldırmak için zamanında girişimde bile bulunmuştu fakat aile üyeleri bunun safkanlıklarını korumak için önemli bir önlem oluğu konusunda hemfikirdi.

Safkan sıfatına bambaşka bir boyut kazandırmıştı aile, saflık onların soyadlarından sonra gelirdi.

Adanın yerli halkının yaşadığı bölgenin limandan farkı koruma büyülerinin tamamının burada bulunmasıyla başlıyordu ve içeride kesinlikle cisimlenilemezdi. Boleyn yerleşkesine girme lütfuna erişenleri önce ormanın içinden geçen bir yol hemen peşinden de yaklaşık yüz kırk kilisenin bulunduğu (yanlış duymadınız kesinlikle ve kesinlikle her yıl emin olmak adına var olan kiliseler -buna artık KULLANILMAYAN ve YIKILMIŞ olanlar da dahildi- tek tek sayılır, şimdiye kadar yalnızca bir kere hatalı sayım yapıldı o zaman bile yüz otuz yedi kilise sayılmıştı) bir şehir karşılardı.

Kiliseler Godwinsonlar’ın, adanın üç büyük ailesinden üçüncünün, kontrolündeydi. Yıkılmış ve artık kullanılmayan kiliseleri moloz yığını haline gelmiş olsalar bile kapatmayı reddetmişlerdi, orası Tanrı'nın eviydi sonuçta eğer Tanrı istemeseydi o kiliselerin hepsi bugüne kadar sağlam kalmış olurdu, dolayısıyla o yapılara herhangi bir müdahalede bulunmak yaradanın işine karışmak sayılacaktı. Ona böyle bir saygısızlık yapılamazdı, o en yüce olandı, o bu adayı onlara bahşedendi.

Godwinsonlar, Boleynler ile aynı soya mensup olsa da kendi soyadlarını almaları görüldüğü üzere onlara yeni bir ideoloji de kazandırmıştı. Daha tutuculardı, daha manyaklardı ve her şeyin bir nedeni olduğuna inanırlardı. Tanrıları’nın azizler tarafından bu adayı onlara bahşetmeleri de bir tesadüf değildi.

Şehrin adanın en korunaklı ikinci bölgesi haline gelmesini sağlamışlardı bu yüzden kimse onlara bütün bu dini saçmalıklar için sesini çıkarmıyordu, kiliselerinde kaldıkları sürece hiçbir sorun yoktu. Aktif olduğu bilinen iki kilise bir de katedral vardı küçük Hamlet şehrinde. Her hafta düzenli bir biçimde orda ibadet edilir ve bu güzel toprakları onlara bahşettiği için dua ederlerdi.

Yukarı, adanın en tepesine, çıkıldığında altın rengi kuleleriyle şato bütün heybetiyle göz kamaştırıyordu, Boleyn Hanedanı’na mensup bütün ailelerin yaşadığı yerdi burası. Adanın en sıkı korunan yeriydi ayrıca, Hogwarts'ı bile geride bırakan güvenlik önlemleriyle Büyük Britanya'nın en güvenli yeri olduğunu iddia etme cüretinde bulunuyorlardı. Bunun ne ölçüde doğru olduğu bilinmez tabii, ailenin abartmayı sevdiği de bir gerçekti. Üç ana kule vardı göze çarpan, en yüksekleri öyle görkemli işlemelere sahipti ki adeta haykırıyordu: "Burada Yüce Boleyn yaşıyor."[/justify]

Sayın Bayan White,

Sihir Bakanlığı Destek Çalışanları Ofisi’ne yaptığınız müracaat üzerine White ailesine ait belgeler tekrar incelenmiş ve talebiniz değerlendirilmeye alınmıştır. Yapılan inceleme sonucunda White ailesinin yeterli kriterlere sahip olduğu tespit edilmiştir. Bakanlık rozetinizi imha dairesine teslim edebilirsiniz. Oluşan aksilik için içten özürlerimizi sunarız.

İmza
Büyüceşura Yüksek Yargıcı Victorine Odette Boleyn

aha victorine ile bence de enemy olayı mantıklı. zaten dünya görüşü olarak da tersler birbirlerinden tamamen.

amelie ile bir şey düşünülürse ancak geçmişte olan iş düşmesi durumları olabilir. sihirsel yaptırımda işi çıkmştr vs. ki zaten ölüm nedenini araştırmak gibi bir isteği olduğu için neden olmasın yani. yine de çok spesifik bir hikaye gelmedi aklıma.

hestia ile kesin tanışılıyordur. Hem iş arkadaşı, hem aynı yaşlar yani. ağır yaralandığı görevde ziyaretine gitmiştir seth, sethin yüzü yandığında da hestia gelmiştir. eskiden belki hoşlaşmayıp artık olgunlaştıkları için daha olumlulardır birbirlerine. neden olmasın.

ya şöyle bir bakıyorum da Seth baya işkolikmiş. isolde olayı da işten bağlantılı olabilir sadece akldfjşds


----

Das bokum gibi bir karakter olabilir ancak sokak çocuklarına bakıyorlar Cornelia ve Blaze ile birlikte. bu yüzden onlar hastalandığında ilaç vs almak için Goldie'ye gelebilir. kendisi yaralanınca ne yapıyordur bilmiyorum ama madem bir şifacı tanıdık olacak, sadece ona geliriz.

Afrodit konusunda şey... Das amerikalı. Hogwarts'a hiç gitmedi. direkt okula gitmedi çocuk. şimdi girişim yapıp olayın içine Das sokulmamalı. yoksa dolandırılırsınız. iyi bir ilişki istiyorsan buyur gel avukatın olayım vergi kaçırırız.


----
Ares ile Eadwig brodur. Nasıl villian oluyor Ares ya? Yani ben Eadwig'in Ares'i iyi yola çekebilecek bir karakter olduğuna inanmıyorum. Eadwig Good değil, daha çok Natural bir karakter benim gözümde. Lawful Natural'dir yani. Bunun yerine Ares'e destek atabilir bile akjdfaks


----
Oooohhh müko! kesinlikle eski okul arkadaşları kartını oynuyoruz. ciddi tipleri de hiç rahat bırakmaz parf. bilirsin.

ares ile nasıl bir öğrenci-öğretmen olurlar bilmiyorum. ancak madem iyi yola girsin istiyorsun parf bu konuda yardım edebilir. karıya falan götürürüm.

isoldenin mekana gidip dağıtmıştır parf. ne kızıyon kızım sanki yedik mekanı? off...

[justify]O zaman Victorine için hayırlı olsun diyoruz sanırım çok yakın bi zamanda karşı karşıya gelecekler diye düşünüyorum msdkdks

Amélie için Parfait ile ilişkileri yeter sanki şimdilik yeri geldiğinde Seth ile düşünürüz

Hestia ile de detayları şey edelim o zaman bir ara

Isolde ile de yine yolları kesişirse bakarız diyorum nxnsk

Bir de unutmuşum eklemeyi Seth-Ares ilişkisi de ilerleyebilir malum Ares hala yetim dkksk

---

Her ne kadar bokum bi karakter olsa da bence Goldie için sorun olmaz zaten kendisi dışarıda aristokrasi ilkelerini tamamen görmezden gelen bir karakter msksk

Das'ın kurgusunu bir miktar unutmuşum benim hatam o pardon dksmsm girişim içinde bence muthis bir isim ama zaten yaşadığımız ev başta olmak üzere her bir eylemimiz vergi kaçırma içerdiği için Das mutlaka iletişimde olmamız gereken bir isim üstüne avukat tanımıyorum ndnsms

---

Ares'in karakteri nasıl villain e gidiyo diye sorma çünkü ben de bilmiyorum sadece son rp'si o vibe veriyor ya biri onu kucaklayıp her şey geçicek diyecek ya da Hogwarts açılana kadar kafayı yiyecek çocuk dkskks Ayrıca Ares'i doğru yola çekmese de olur brolar broluk yapsın yeter dmskks

Ayrınca buraya ananı yazmayı unutmuşum hala seninle sohbet etmemiz gerekiyor en azından anan aklını kaçırmadan önce öteki türlüsü travmatik bir deneyim olur xmsmsk

---

Parf-Ares konusunda da inan ben ds bilmiyorum ama akışa bıraktığımız zaman 'bu kadar gergin olma adamım gel seninle bara gidelim' tarzında bir ilişki geliyor aklıma bundan daha doğru bir yol olamaz

Ve Amélie, ah yes en sevdiğim kart ndksk Amélie, Parf ile karşılaştığı için hiç memnun olmayabilir ve bol atışmalı bir ilişkileri olabilir ndksk

Son olarak Isolde ile buyur gel dağıt diyorum

Sanırsam burada da bitiyor ksmsks[/justify]

[justify]Odanın atmosferi hissedilir bir ölçüde değişmişti küçük kızın sorusuyla, uzaktan izleyen biri yan yana oturan bir kadın ile küçük bir kızın sohbet ettiğini görecekti ancak kadının yüzündeki gülümsemeye zıt bit parıltı vardı gök mavi gözlerinin içinde. Tavandaki çizimlere işlenmiş melek figürleri ayrılmıştı yerlerinden, heykeller ise öbür tarafa çevirmişti başlarını. Bütün bu kaotik atmosferin nedeni Victorine’di, hiç öyle kasvetli bir hissiyat uyandırmıyordu da bu, aksine sanki biri ortama parfüm şişesiyle aşk iksiri sıkmış gibi cezbedici bir havadı. Fakat bu o kadar yoğundu ki yanlış hissettiriyordu kişiye.

Küçük bir kızın bu denli sorgulayıcı bir zihin yapısına sahip olması her ne kadar etkilenilecek bir konu olsa da artık sabrının sınandığını hissettiriyordu. Kızın haklı olduğu noktalar yok değildi, Victorine gerçekten profesyonel bir oyuncuydu, gözüne kestirdiği birini etkisi altına alırdı kolaylıkla. Haklı olduğu bir diğer nokta ise ihtiyaçları olan şeyin zaman olduğu idi. Sürecin nasıl işleyeceği ise tamamen kızın davranışlarına bağlıydı, Victorine buna umutsuz vaka olarak bakmıyordu, şimdilik.

“Seni endişelendirecek türden bir anlaşma değil, merak etme,” dedi, sesinin tınısı her zamankinden farklıydı, daha derinden daha içten geliyordu sanki. Bu dünyadan değilmiş gibiydi, insanda koşulsuzca dediğini yapma hissi uyandırıyordu. Kendini kurban etmesini söylese sorgulamadan yerine getirirdi bu isteğini. Kızın siyah saçlarını okşamaya başladı nazikçe, mavilerini kızın elalarından ayırmıyordu. “Yorulmuş olmalısın, uzun bir yoldan geldin.” Yumuşak bir buse kondurdu alnına.

“Şimdi dinlen.”

Derin bir uyku bekliyordu onu, uyandığında yeniden doğmuş gibi hissedecekti ve konuşmalarına dair yalnızca onu karşılayan kadının Victorine Odette Boleyn, Yüce Boleyn’in ta kendisi olduğunu hatırlayacaktı.
[/justify]

[justify]Küçük kızın mesafeli ve bir o kadar da ukala yaklaşımı asil kadını rahatsız etmiyordu, tedbiri elden bırakmaması iyi bir şeydi özellikle Boleyn Şatosu’ndaysa ayak uydurmasının en kolay yolu buydu. Bütün işlerinin arasına çocuk bakıcılığı eklenmiş denebilirdi, eğer karşısındaki kız yaşına göre fazlaca zeki olmasaydı. Küçüktü fakat yaşından daha büyük sorunlarla yüzleşmesi gerekmişti. “Ne kadar da trajik bir kader,” diye düşündü kızın kendine acınmasından rahatsız olduğunu bildiği halde. “Çin’de kim bilir neler yaşadı, şimdi de kızı akbabaların arasına attılar.” Bu hikayenin sonunu merak ediyordu doğrusu, kaçarsa büyük bir hayal kırıklığı olurdu.

“Boleyn Şatosu’ndasın,” dedi Victorine, aynı güven veren tınısıyla. Ayağa kalktı, pencereden sızan gün ışığının altında incilerle süslenmiş topuzu ışıldıyordu doğaüstü bir güzellikle. “Usulüne uygun bir biçimde tanışamadık, evsahibin olarak bu kabalığım için affına sığınırım.” Mavilerini kızın ela gözlerine kenetledi. “Ben, Victorine Odette Boleyn. Burada Bana Yüce Boleyn dediklerini duydun, unvanlarımdan yalnızca biri, sizdeki İmparator gibi.”

Pencerenin kenarına ince bir toz kitlesi birikmişti, temizlemek için birkaç saniye duraksadı. Güneş yavaşça ufka yaklaşıyordu yerini geceyi aydınlatacak aya devretmek için. “Biliyorum, evinden uzakta, hiç tanımadığın insanların arasında yapayalnız hissediyorsun kendini. Fakat şu an benim sorumluluğumdasın, bana güvensen de güvenmesen de attığın her adımdan ben sorumlu olacağım. Seni rahat ettirmek için yapabileceğim bir şey var mı?”
[/justify]

[justify]“Malcolm, Proserpina’yı çağır, hemen.”

Küçük kız yere yığılmadan onu yakaladı ve yavaşça dizlerinin üzerine yatırdı Victorine. Kızın bütün düşünce akışına şahit olmuştu, kendini neden Boleyn Adası’nda evinde hissedebileceği ile ilgili bir konuşma yapmayı bile planlıyordu. Küçük kızın içinde yüzeyde görünenden çok daha fazlası vardı. Peki, neydi onu böylesine sarsıp kendinden geçiren? Bir şeyler eksikti ve o bu eksik parçalara ulaşıp onu tamir edebilirdi. Elini usulca kızın siyah, ipeksi saçları üzerinde gezdirdi, yere düşerken topuzunu tutan açık mavi çiçekli tokasını düşürmüştü.

“Sen,” dedi yüzünün ortasından çenesine uzanan bir yara izine sahip adama, en başından beri peşlerinden onları takip ettiğini bildiği halde sesini çıkarmamıştı Victorine.

“Percival Bagshaw, leydim.”

“Kızı geçidin sonuna kadar taşı, sonrasında kendini azat edilmiş sayabilirsin.”

“Ama- Peki, emredersiniz leydim.” Adam pamuk dolu bir yastığı kaldırırmış gibi bir rahatlıkla küçüğü nazikçe kollarının arasına aldı. Victorine onun şatoya girmesine müsaade edemeyecek olsa da girişe kadar taşımasında bir sakınca yoktu, zaten peşlerinden gelmeyi deneyecek olursa sonuçlarıyla yüzleşecekti.

Geçidin sonu ne bir kapıya ne de bir boşluğa çıkıyordu. Kayaların üzerine monte edilmiş tozlu bir ayna vardı, altından çiçekler kondurulmuştu kenarlarına bir de gotik işlemeli harflerle ‘aut vincere aut mori’ yazısı kazanmıştı. Fethet ya da öl. Boleyn’lerin kutsal saydıkları topraklara girişin anahtarı tam karşılarındaydı. İşin ironik kısmı, asil kadın küçük bir kız çocuğuyken bu giriş hakkında anlatılan hikayeler yüzünden aynalardan korkardı. ‘Ya gerçek bir Boleyn değilsem?’ düşüncesine takılı kalır, şatonun dışına bile çıkmazdı bir kere çıkınca tekrar giremeyeceği endişesinden.

Artık Yüce Boleyn’in tam kendisi olmuştu.

Ellerini aynanın iki yanına koydu, aynanın yüzeyi bir anda uykudan uyandırılmış gibi titredi, yavaşça yansıma özelliğini kaybediyor daha bulutsu ve mat bir görünüm alıyordu. Latince sözcükler mırıldandı kadın içinden, sonra bütün bu süreci sessizce izleyen adama çevirdi gök mavi bakışlarını. “Kızı alabilirim.”

Adam gönülsüzce onun kollarına bıraktı kızın minik bedenini. Victorine onun gitmesini bekledi ardından daha önce pek çok kez yaptığı gibi nefesini tuttu ve aynanın içine adımladı harikalar diyarına geçiş yapmak için.

Ablası onu odasında bekliyordu. Kızı kırılgan bir cam küreye gösterdiği bir özenle yatağa yatırdı, çatılmış kaşları ve zihninin puslu gürültüsünden her nerdeyse bundan rahatsız olduğu anlaşılabiliyordu. ‘Hayır!’ diye feryat etmişti yere yığılmadan önce, bundan rutine bağlamış bir lanet olduğu çıkarımını yapmıştı Victorine. Yine de, şifacı olan ablasıydı, kendisinin uzmanlık alanı ise zihnin tam kendisiydi, eğer sorunu tahmin ettiği gibi bir şey değilse müdahale edemezdi.

Kendinden yaşça olgun olduğunu belli eden sarışın kadın sessizce ilerledi kızın yanına, istese de tek kelime edemezdi ama Victorine’in onu duyması için sözcüklere ihtiyacı yoktu zaten. “Birinin bu kıza Obliviate yaparken feci halde çuvalladığını düşünüyorum.”

İkinci gelen kadın, kızı kısaca analiz ettikten sonra odada onların başını bekleyen evcinlerine döndü ve el hareketleriyle birkaç işarette bulundu. Cinler itaatkarca harekete geçtiler, dilsiz kadının konuşmadan anlatmaya çalıştıklarını Victorine dışında bir onlar anlıyordu bu şatoda. Proserpina’nın kendisininkine benzer bir teşhis koyduğunu birkaç saniye içinde anlamıştı asil kadın ve bunu sözcüklerle ifade edemese de kendi aklından geçeni tahmin ettiğini de biliyordu. Kızın üzerinden ayırdı gök mavi gözlerini, aralı perdenin arkasından geçen gökyüzüne çevirdi. “Çıkabilirsin, teşekkür ederim.”
[/justify]

[justify]-Leydi Afrodit sizinle görüşmek istiyor, Yüce Boleyn.

-İçeri al.

Ancak bir kilisede bulunsa garip kaçmayacak camlardan gelen akşam güneşi, tavandan sarkan kristal avizelerden yansıyor, duvarlara düzgün hizalarla yerleştirilmiş değerli tablolardaki insanların yüzlerini korkutucu bile olsa aydınlatmaya yetiyordu. Tek bir kişinin kalması için fazlaca büyük olan oda, her halinden değerli olduğunu belli eden sade ama görkemli, aile yadigârı antika mobilyalarla dekore edilmişti. Ne kadar görkemli olursa olsun bir sanat eserinin insanda bıraktığı etkiden uzaktı insanın içini ürperten soğuğuyla, daha çok tanrısal bir iz konduruyor, Victorine’in elinin değdiğini hissettiriyordu ilk anda.

Koyu renk kestaneden yapılma çalışma masasının ardında bir kadın oturuyordu, biçimli yüz hatları, kusursuz cildi ve altın rengi bukleli saçlarıyla usta bir heykeltıraşın elinden çıkmış kadar güzeldi. Yüzü öyle ifadesizdi ki göz kırpma refleksleri olmasa gerçekten bir heykel sanabilirdi uzaktan onu izleyen. Bakışları kapıya değil de duvarlara odaklanmıştı; duvarlar üzerinde gidip geliyor, sanki kusursuz duvar kâğıdında bir leke, bir hata arıyordu. O kusursuz severdi çünkü. Koyu mor elbisesinde tek bir leke bile yoktu, toz zerreleri bile yönünü değiştiriyorlardı sanki onu görünce, yaydığı atmosferden olmalıydı.

Muhatabının gireceği kapı yavaşça aralanır ve adım sesleri içeri yönelirken yavaşça o tarafa çevirdi gök mavisi bakışlarını. Yaklaşık üç yıldır görmediği bir simaydı kapısında biten, Victorine onun neden geldiğini biliyordu neden gittiğini de bildiği gibi. Tanrı onlara cenneti verdiğinde kanla lanetlemişti bütün Boleyn’leri.  Ve bu lanet yüzünden içlerinden çok azı tutunabiliyordu kanın getirdiği düzene, tutunamayanlarsa ya kaçıyor ya da bir bedel ödemek durumunda kalıyorlardı.

Afrodit kaçanlardandı ancak diğerleri gibi unuttuğu bir şey vardı ki hiçbir zaman kim olduğunu silemeyecekti ve en sonunda yine başladığı yere dönecekti: Victorine’in kapısının önüne.

Asil kadın sessizce süzdü karşısındakini, gözüne çarpan kusurlar yüzünden çok uzun sürmedi. Küçük bir asa hareketiyle topuzundan kaçan ince saç tellerini düzeltti usulca; merak ediyordu, kusursuza alışan o muydu, yoksa kusurlar onu gördükçe gider mi olmuştu? Victorine, Afrodit’i doğumundan beri tanıyordu, bizzat ebeliğini yapmamış olsa da doğduğunda oradaydı, ablasının elini tutuyordu. Ablası hayatında son kez çığlık atmıştı o gece, bu küçük ruhun dünyaya tutunması karşılığında onun dilini koparmıştı kadın. Bu bebeğin doğması soylarına bir ihanetti, ikisinden birinin yaşamını sürdürebilmesi için bir fedakârlık yapılması gerekiyordu.

En sonunda kırmızı dudaklarının arasından dökülen sözcüler araladı ortamdaki sessizliği.

-Hoş geldin, Afrodit. Oturmaz mısın?[/justify]