Luna, Knockturn  Yolu’ndaki şüpheli bir dükkana doğru yürüyordu. Yakın dostu Max hala tam iyileşmediği için istirahat ediyordu. Her ne kadar sıkıldığından şikayet etse de daha önceki olayların intikamını almak maksadıyla onun yataktan kalkmasına bile müsaade etmemişti. Daha önce onu Marigold gidebilirsin demesine rağmen yalanlarla kandırmış ve hiçbir göreve katılmasına müsaade etmemişti. Hayatının en sıkıcı üç gününü geçirmiş, neden sonra gerçeği fark etmişti. O gün Luna ve Max asalarını çekmiş, güneş batana kadar savaşmışlardı. İkisi de bitkin düşünce Marigold’un yanına gitmek zorunda kalmış, orada da azarlanmışlardı.

Ay gibi saçlarını tarayıp açık bırakmış, üzerine de yine gümüşi renklerde kapşonlu pelerin giymişti. Ağabeyinin aksine annesinin hediyesi ona parlaklık veriyordu. Esen rüzgar saçını hafifçe savuruyordu. Güneşin parlaklığının yarattığı bunalım hissini kesiyordu. Elleri iki yana, büyük bir özgüvenle yürürken zarifliğinden bir şey kaybetmiyordu. Kafasını çevirmeden gözleriyle sağı solu süzüyor, ihbarın işaret ettiği dükkanı arıyordu.

Max’i ekip dükkana doğru giderken fark etti ki sokak beklediğinden daha neşeliydi. Büyücüler etrafta geziniyor, sohbet ediyorlardı. Yüzlerindeki gülümsemesi görünce kendisini bir an yalnız hissetse de yapacak bir şey yoktu. Max’in cezası bitene kadar kendisi de buna katlanmalıydı. Bunun ikisine de ceza olduğunu bu kadar geç fark etmesi Luna’nın karakterini tanımlar nitelikteydi.

Biraz daha yürüyünce bahsedilen dükkanı buldu. Göze çarpan renklerinin aksine antikacıyı andıran dükkanda kaçakçılık yapıldığını duymuştu. Aslında görevde değildi. Yine de bakanlık çalışanı olarak usule uygun olmayan her şeyi yetkili kişilere bildirmek onun vazifesiydi. Hem de sıkıntısı da biraz olsun geçirebilirdi diye umuyordu genç büyücü. Ne de olsa kendine görev yaratmakta bir ustaydı.  Doğrusunu söylemek gerekirse; canı sıkkın olmasa böyle bir vazifeyi üstlenmezdi bile. Bir saniye dinlemesi suçmuş gibi sürekli oradan oraya koşuyordu. Bunları düşünürken kapıyı açtı.

İçeri girdiğinde üzerine gelen yoğun bir koku gelince burnunu buruşturdu. Kötü bir koku değildi ancak açık havadan gelen birinin anında alışması beklenemezdi. Bir eliyle havayı kovmaya çalışırken bir yandan da koluyla yüzünü kapatmıştı. Yalnızca gözlerini gözüküyordu bir anlığına. Çok geçmeden alışıp içeriye baktı.

İçeride oldukça çekici, çenebaz olduğu belli bir genç adam ve oldukça iri bir adam vardı. Adamın adının Gabriel olduğunu duymuştu. Başka pek bir bilgiye sahip değildi ancak adamın sağlam ayakkabı olmadığını ilk görüşte anlamıştı. Seninle tatlı tatlı konuşup tüm varlığını alabilecek birine benziyordu. Adam başka biriyle ilgilendiği için dükkana kısaca göz gezdirdi. Raflarda eski, değerinin ne olacağını tam bilemeyeceğini antikalar bulunuyordu. Temizliği de çok iyi yapılmamış olmalıydı ki bazılarının üstünde toz birikmişti. Onun dışında sıra dışı bir şey göremiyordu. En iyisi adamla konuşmaktı.

Tezgaha yaklaşıp adamın konuşmasını bölüp kendini tanıttı. Neden geldiğini anlattı kısaca.

“Sihir Bakanlığından Luna White. Burada kaçakçılık yapıldığına dair bir ihbar aldım. Dükkanın sahibi siz misiniz?”

Luna insanlarla kibar konuşmayı hiç öğrenememiş, umursamamıştı doğrusu. Yakın olmadığı ya da olmayı düşünmediği kişilerle uzun sohbetlere girmeyi de pek sevmezdi. Hele ki kaçakçı olabilecek birine.

Elbette merak yalnızca kafi gelmezdi ancak meraksız da hiçbir şey yapamazdı. Nasıl ki insanları öfke, korku fişekliyorsa onu da merak fişekliyor, devam etmeye mecbur bırakıyordu. Merakını tatmin etmek için her türlü göreve balıklama atlardı. O yüzden Twinkle’ı can kulağıyla dinliyordu. Twinkle yine onun anlamakta güçlük çektiği sözleriyle devam ediyordu. Nereden buluyordu böyle lafları?


Onu dinlerken duyduklarıyla kalbi çarptı. Twinkle ona hayallerini altın tepside sunarken reddetmesi için aklını yitirmesi gerekiyor. Bahsettiği olayı duymuştu ancak ayrıntılarına hakim değildi. Öğrenmek için ölebilecekken ona kendisi anlatmayı mı teklif ediyordu? Heyecanını gizleyip başını hafifçe öne eğdi.

“Böyle bir sırra vakıf olmak şerefine erişmeyi elbette isterim. Bana vereceğiniz her görevi özveriyle yerine getireceğimden şüpheniz olmasın.”

Fazla mı heyecanlı çıkmıştı sesi? Sakin olmalıydı, o Luna White, gizem dairesinin en yetkin çalışanlarından biriydi. Aldığı görevleri canı pahasına tamamlar, ancak asla ölmezdi. Teklifi ne kadar çekici olursa olsun sakinliğini korumalı ve bir profesyonel olarak hareket etmeliydi.

“Gitmeye hazırım.” dedi yalnızca, daha fazlası söyleyecek olsa heyecandan sesinin titremesinden korktu.

Twinkle’ı takip etmeye ve gizem dolu Aziz Michael Kilisesinin kalıntılarına gitmeye hazırdı. Hiçbir şeye hazır olmadığı kadar.

Luna'nın biçim değiştirme gücüne 2, tılsım gücüne 4, lanet gücüne 5 stat eklemek istiyorum. (11 GP)

Xander'e cadı görüşünü almak istiyorum. (6 GP)

Luna kendini arkadaşının ellerine bırakmıştı. Artık kendi yatağından daha çok uzandığı sedyede, ne kadar berbat durumda olduğunu dinliyordu. Açıkçası bunu duyduğuna şaşırmamıştı. Hala ayakta durması bile tamamen inadının eseriydi.

“Neyini anlatayım Marigold? Delinin teki tehlikeli ve anlamsız işlere bulaşıp büyücülerin ölümüne sebep oldu. Biz de onu durdurmaya çalışırken senin deyiminle “boka battık”. Hayatımda bu kadar çok tuzaklı bir yer görmemiştim. Sağ salim çıkmamız bile mucize.”

Marigold onunla ilgilenip acısını dindirirken Luna söylenmeye, üstünkörü görevinden bahsetmeye devam ediyordu. Tedavisini olurken endişeli bir ifadeyle dostuna baktı.

“Max nasıl? O lanet böcekler ona fena saldırdı. Ayakta duracak hali yoktu.”

Yetkili Kişiye,

Belgelerimdeki bazı eksiklikler neticesinde ailemin geçmişine rağmen 7 nesil safkan büyücü olmadığım düşünülerek bakanlık broşu gönderilmiştir. Bu yanlışın çözülmesi ve broşumu geri almanızı talep ediyorum.

Gereğinin yapılmasını arz ederim.

White ailesinden Luna White.

Luna gizli göreve gitmeye karar vermişti. Açıktan sorgularsa hiçbir şey söylemeyeceklerini düşünürek bu “dahiyane” çözümü bulmuştu. İşe yaramazsa bakanlıktan olduğunu söyleyecek ve bu görevdeki partneri Gabriela Black ile sorgulamaya devam edecekti. Bu almayı kabul ettiği bir riskti.

Diagon yolunda gezindi ve bir aktara girmeye karar verdi. Nasılsa iksir malzemeleri aktarlarda bulunurdu. Başlamak için iyi bir yere benziyordu. Son görevine kıyasla bol konuşma gerektiren ve canının tehlikeye girme olasılığı nispeten az olan bu görev onun için tatil gibiydi. Hala böcek görünce yasaklı büyü isteğine karşı koymakta güçlük çekiyordu. Kafasını temizlemek için derin bir nefes alıp kapıdan içeri girdi.

Kapının üstündeki zil çalınca bir adam arkadan çıktı. İçerisi envai çeşit bitkinin kokusuyla doluydu.  Bu yoğun koku Luna’yı biraz rahatsız etse de neme tercih ederdi. İçeriden gelen adama sıcak bir gülümseme bahşetti. Ardından tezgaha yaklaştı.

“Bu aralar bitki bulmak ne güç! Bu girdiğim kaçıncı dükkan, ya istediğim bitkiler yok ya da fahiş fiyatlara satıyorlar.” diye söylendi Luna.

Adamın yüzü ekşimişti. Bunları çok sık duyuyor olmalıydı. Luna durumu toparlamak adına etrafa kısaca göz attı. Ardından adama döndü.

“Kusura bakmayın, sizin de başınızı şişirdim. Ben şu,” cebinden bir kağıt çıkartıp adama uzattı. “Bitkileri alacaktım.”

Adam bir göz atıp biraz beklemesini söyledi Luna’ya. Arkaya gidip bir şeylere baktı. Ardından Luna’nın yanına döndü.

“Maalesef bu malzemeler bizde bulunmuyor.”

“Neden? Çok nadir bitkiler de değil ki! Kaç seferdir aynısı oluyor. Belki de kardeşimi dinleyip oraya git-“

Birden ağzından bir şey kaçırmış gibi durdu. Eliyle ağzını kapattı. Gözlerini kocaman açtı. Boğazını temizleyip hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalıştıysa da adamın kulakları dikelmişti bir kere.

"Nerede bahsediyorsunuz?"

"Ben mi? Hiçbir yerden. Siz neden bahsediyorsunuz?"

Yalan söylediğini daha açık bir şekilde belli edemezdi Luna. Sesi titremiş, arada boğazını temizliyordu. Elleriyle oynuyordu ama yüzündeki tedirgin gülümsemesi kesmiyordu.

Luna, Max'ten çok farklı olmasa da onun kadar çok saldırıya maruz kalmamıştı. Bu yüzden Max'in koluna girip götürme görevi ona düşmüştü. Yer yer yalpayarak, kimi zaman süzülerek epeyce bir yolu aşmayı başarmıştı. St. Mungo’ya varabilmişlerdi. Kapının önüne gelince büyücüler onlara doğru koşmuş, Max’i aceleyle almışlardı. Ardından Luna’ya dönmüşlerdi.

“Luna White, değil mi?”

Gözlerindeki heyecan şu anda hiç çekemeyeceği bir şeydi. Gizemli Gizem Dairesinin en yetenekli iki büyücüsü derbeder bir halde dönmüşlerdi. Bu hem merak konusuydu hem de büyücüler arasında oldukça popüler oldukları için heyecan verici bir durumdu. Onları anlasa da şimdi olmazdı.

“Evet, Marigold her zamanki yerinde mi?”

Normalden daha yavaş ve sessiz konuşuyordu. Zehir gittikçe onu etkilemeye başlıyor olmalıydı. Daha fazla konuşacak hali yoktu, bir an önce Marigold’u görmek istiyordu. Tabii dosta ölen özleminden değil yaşama olan tutkusundandı bu.
Max’i taşıdığı, zehirlendiği ve beynini kullanmak zorunda kaldığı için epeyce yorulmuştu.  Adam başını aşağı yukarı sallayınca şifacının odasına doğru yürümeye başladı. Max'i ilk aldıklarında bayılacak gibi olsa da kendini toplamaya başarmıştı. Her türlü yardım talebini de reddetmişti. Onca beladan kurtulup iki adım yürüyemeyecek değildi. İki ayağının üzerinde şifacının yanına giderken üzerindeki bakışları hissediyordu ancak alışkın olduğu için görmezden geldi. Sonunda odaya varmayı başarmıştı.

En çok gördükleri kişilerden biri olan Marigold’a her zamankinden berbat halde gitmişlerdi. Yine de Luna için önemli olan iki şeyi başarmışlardı. Hayattaydılar ve görevi kısmen de olsa başarıyla tamamlamışlardı. Belgeler güvendeydi, madalyonun anlamını bilmese de araştırabilirdi. Her şey yolundaydı. Tabii şifacıdan çıktıkları sürece. Eğer onlara istirahat etmelerini söylerse sıkıntıdan ölebilirlerdi.

Max baygın bir şekilde götürülmüş, Luna da şifacının yanına yürüyerek gelmiş onun diyeceklerini bekliyorlardı. Luna şakacı bir şekilde;

“Henüz ölmedik Marigold. Yoksa en sevdiğin hastaların öldü diye üzüldün mü? Onlar gözyaşları mı?” dedi.

Kendi şakasına gülerken birden zehri hissedince gülüşü kesildi. Ve şifacının ne diyeceğini bekledi.