[justify]“Seçim? Evet, evet, seçim…”

Kuzguni saçlı kadının dikkati dağılmış, ilgisizce ağzında gevelediği sözcüklerle portredeki sima ile bir bakışma yarışına girmişti. İçecek bir şey getirmeyi unutmuş olması umurunda değildi, daha önce bir yerde daha görmüş olmalıydı bu portreyi, hatta adı da dilinin ucundaydı fakat gelmiyordu bir türlü aklına. “Ben bir şarap alayım,” dedi aynı ilgisizlikle.

Yaşlı kadın mutfakta onlara içkileri hazırlarken menekşe bakışlarını dostuna çevirdi, “Kadın bahsedip durduğu Larry her kimse ondan beter çıktı,” diye fısıldadı. “Larry, Larry, Larry... Ne Larry’miş be! Merlin! Biraz daha konuşursa cinnet geçireceğim.” Bir eli çenesinde, takındığı ciddi bir ifadeyle portreden uzaklaşıp kılıca doğru ilerledi. “Biliyor musun? Kadını uyutup portre ve kılıç ile birlikte sıvışalım.”

İçkileri çabucak gelmiş ve koca bir yudum almıştı. Kuzgini saçlı kadın, yaşlı olan konuşmaya başladığında yalnızca dudaklarını kıpırdatarak, “Kadını ben hallederim,” dedi.

Onları izleyen tüyleri Isolde’nin saçları gibi kuzgu karası bir kedi vardı kapının kenarında, öyle imalı bakıyordu ki onlara sanki kadının arkadaşına fısıldadığı kelimeleri anlıyordu. Bunu fark eden kadın sessizce tısladı kediye, bir de dört bacaklı yaratıkla uğraşacak hali yoktu.

Isolde kendini bir sersemletme büyüsü atmaya hazırlamıştı ki yaşlı kadının sarf ettiği bir sözcük tekrar kulak kesilmesini sağlamıştı. Morgana La Fay.

Herkes, Mugglelar bile, Morgana La Fay’in kim olduğunu bilirdi ve bu kadın çıkmış portrenin sahibinin o olduğunu iddia ediyordu. İsim görsel ile buluştuğunda ona neden bu kadar tanıdık geldiğini anlamıştı Isolde, mutlaka bu resmi bir kitapta görmüş olmalıydı, sadece ilk defa bu kadar yakından inceleme fırsatı elde ettiğinden çıkaramamıştı. Peki, kendisine olan benzerliğin bir açıklaması var mıydı?

Sophie Morgan’ın sözleri burada bitmiyordu, hikayesinin devamında soylarının Morgana La Fay’e dayandığı düşüncesinden ve sabahtan beri Isolde’nin gözünü alamadığı kılıcın Excalibur olduğundan bahsediyordu. Anlattıkları safsata ya da değil, kuzguni saçlı kadın bu kılıcı çok iyi fiyata okutabileceği antikacılar tanıyordu. Usulca vitrine dayalı işlenmiş demir parçasına uzandı, artık kimse onun bu kılıcı elde etmesine engel olamazdı.

Dost canlısı maskesini geri takındı, aklına istediğini elde etmesini sağlayacak dahiyane bir fikir gelmişti. “Hikayeniz için teşekkür ederiz Bayan Morgan, gerçekten çok bilgilendiriciydi. Acaba evinizdeki bu eşyaları müzeye bağışlamayı düşünmüş müydünüz? Morgana La Fay’in mirasını daha çok kişiye ulaştırabilirsiniz böylece. Bunu ayarlayacak bağlantılarım var, dilerseniz sizin için ayarlayabilirim.”
[/justify]

[justify]Yaşlı kadının onu süzen bakışları rahatsız etmeye başlamıştı Isolde’yi; kadın, bedeninin hatlarını ezberlemek bir yana ruhunun derinliklerine bakmaya çalışıyordu sanki, mahremine girilmiş gibi hissettiriyordu. Fakat saygısını bozmak istemediği için “bakmasana be kadın!” diye bağırmamak için zorladı kendini, yaşlılardan da nefret ediyordu. Nihayet ilgisini asıl konuya yöneltmeye karar verdi kadın, portrenin altında asılı duran altın rengi işlemeli kılıca uzandı.

Altın rengi kabzanın üzerine işlenmiş tanıdık rünler çarpmıştı gözüne, sıradan bir kılıç olmaktan çıkarıyordu bu da onu ve değerini daha da arttırıyordu. Isolde bu işlemeleri daha önce gördüğüne emindi, hatırlaması gerekiyordu sadece. Kadının teklifini reddetmesi beklemediği bir durum değildi ancak köklü soyları hakkında söylediği şeyler ilgisini çekmişti. Sırf kılıcı vermemek için o anda uydurduğu bir yalan değilse, istemeden, görevleri için doğru bir kapıyı aralamıştı.
 
“Kabalığımı mazur görün, efendim, bilmiyordum.” dedi Isolde mizacını yumuşatmaya çalışarak, menekşe rengi bakışlarını, kılıçtan, kadının gözlerinin içine çevirdi. “Benim de ailemden geriye pek bir şey kaldığı söylenemez, maneviyatı büyük şeylere değer vermenizi anlayabiliyorum. Anlatılacak hikâyeniz varsa dinlemek ilgimi çeker, vaktimiz geniş nasıl olsa, köklü bir soyunuz olduğunu söylediniz, enteresan şeyler çıkacağına eminim, safsata falan değildir.” Kadının bakışlarını takip etti. “Kimdir bu Larry-” Ve portredeki kadın ile göz göze gelmeleri ile havada kaldı sözleri, o mu portredekine benziyordu yoksa portredeki mi ona benziyordu? İşte bu gerçekten yanıtını umursadığı bir soruydu.
[/justify]

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d10 : 8, total 8
Destek 1d10 : 9, total 9
Talih 1d10 : 7, total 7

[justify]Isolde misafirperverliğiyle ünlü biri sayılmazdı, hatta misafirperverlik sıfatına uyduğu bile söylenemezdi, müşterisinin bunun için ona teşekkür etmesi bir hakaret gibiydi adeta. Neyse ki alıngan biri değildi, eğer öyle olsaydı çoktan adamı kapı dışarı etmiș olurdu. Ve adam yağ çekmekte bu kadar iyiyken onu kovması için de bir sebebi yoktu, nihayetinde hala Perşembe gecesindelerdi.

Bir şişe șarap almak için tezgahın altına eğildiği sırada kendini tanıtmıştı adam. ‘Lestrange’ idi soy adı; Isolde hayatında bir Lestrange tanımıştı, o da yaptığı iksiri kendi yüzünde patlatmış ve ölmüştü. Tam bir enayiydi, Isolde zamanında onu güzel kazıklamıştı.

“Ee,” dedi, bara yaklaşan adama doldurduğu kadehlerden birini uzatırken. Loş ışıkta bile kendini belli eden yorgun bakışları vardı adamın, siyahların kadını oldukça aşinaydı kendisinin de sahip olduğu bu bakışlara, uykunun onun için bir lanet olduğunu söylüyordu. “Gecenin bu saatinde Mag Mell’e geldiysen anlatılacak bir hikayen vardır diye düşünüyorum, haksız mıyım?”
[/justify]

[justify]Bir Perşembe gecesiydi.

Mag Mell’in, müşterilerine kapılarını kapamasına yarım saat vardı yalnızca. Gerçi, içerisi boştu, haftalar önce yapıyı onarmış ve tekrar insanlara açmış olmasına rağmen uğrayanı tek tüktü. Kapıya geleni “Bugün Perşembe değil, defol!” diye kovaladığı için de olabilirdi bunun nedeni tabii. Müşteri gelip gelmemesini umursamıyordu artık Isolde, bar boşken deneylerine odaklanacak vaktinin arttığını keşfetmişti, öyle ortadan kaybolmasına gerek de kalmıyordu. Malzemelerini karşılayabilmek içinse balodan aldığı hasarı bahane edip arttırmıştı içki fiyatlarını. Daha önce tavernaya bağımlı ettiği müşterilerini etkilememişti bu zam neyse ki, hayati ihtiyaçları haline gelmiş içkiler için ne kadar gerekiyorsa hazırdı pek çoğu vermeye. “Enayiler,” diyordu Isolde onlara. “İradesiz asalaklar.”

Kadehlerin sonuncusunu da yerine kaldırdığında hazırdı barı kapatmaya, bu saatte kimsenin kaldığını da düşünmüyordu, eğer kuytu bir yerde sızdıysa da ne acı, cüppesinden tuttuğu gibi dışarı fırlatırdı. Tam da o sırada -hep böyle olurdu zaten, Tanrı tesadüfleri severdi çünkü- barın kapısının açıldığını haber veren çanın sesini duydu. Elindeki kadehi bırakıp, menekşe rengi bakışlarını gelene çevirdi.
 
“Kapatıyoruz beyefendi, haftaya gelin.”
[/justify]

[justify]Karanlık ve fırtınalı bir gece değildi.

Genelde öyle olurdu ancak gök, uçurumun kenarına oturup yıldızları izleyebilecek kadar berrak ve dingindi. Sokakları kaplayan ince sis tabakası, mistik bir hava katıyordu geceye. Isolde, bu büyülü betimlemelerin içini sahte bir güvenlik hissiyle doldurmasına izin vermeyecek kadar sokaklarda yaşamıştı, ılık bir gece olması dışarıda karanlık güçlerin olmadığı anlamına gelmezdi. Karanlık güçler her zaman orada bir yerdeydi. Bir şekilde seni bulur ve lanetlerdi.

Özellikle kara büyücülere ev sahipliği yapmasıyla ünlenmiş Knockturn Yolu’nda bunun birinin başına gelme ihtimali, Londra’nın herhangi bir sokağında gerçekleşme ihtimalinden yüksekti. Gerçi, günümüz büyücedünyasında bu genelleme de değişmişti; asasını alan büyü savuruyordu kafasına göre, kara büyücülüğün de bir adabı vardı ve kimsenin buna aldırıș ettiği falan yoktu.

Isolde, genç ve yeniyetme bir cadıyken, Knuckturn Yolu’ndaki bir iksir dükkanında yıllarını geçirmiş, sayısız kara büyücü tanımış ve onlardan büyünün bu kasvetli dalının inceliklerini öğrenmişti. Pek çoğu eylemlerini bir amaç uğruna yapmazdı, sadece güce aşıklardı ve onlara bu gücü verecek olanın kara büyü olduğuna inanırlardı. Siyahlar içindeki kadına göre de bir amaç uğruna yaşamak saçmalıktan başka bir şey değildi. Politikacılardan bu yüzden oldum olası nefret etmişti. Ona göre pek çoğu aptaldı ve karşısındakileri de kendileri gibi görüyorlardı. Mugglelar ile uzlaşmayı sağlamak mı? Anca rüyanda!  Britanya’ya barıș ve huzur getirmek mi? Önce şu lanet sokakları sisten arındır, zehir solumaktan insanların beyni bulandı! İyilik yapmak, insanları sevmek… Nesin sen Azize Teresa mı?

Dar ve kasvetli sokaktaki yolculuğu, en az bu sokağın namına uyacak kadar siyah köşkün kapısına ulaştığında bir sonraki aşamaya geçmek adına sonlanmıştı. ‘Dost’una çevirdi menekşe rengi bakışlarını, kadının ay ışığında ışıldayan kızıl saçları geceyi renklendiren tek şeydi o anda.

“Önden buyur."
[/justify]

Menekșe rengi gözlü kadın, oldukça öfkeli bir biçimde postahaneye girmiș ve bir daha ona anonim posta gönderirlerse burayı yakacağıyla ilgili bir ton tehdit saydıktan sonra getirdiği zarfı hıșımla bırakıp ordan ayrılmıștır. Zarfın içinde kırmızı mürekkeple yazılmıș aşağıdaki not bulunmaktadır.

Sayın artık her kimsen,

Eğer bir kez daha postamı böyle saçmalıklarla rahatsız edecek olursanız o asaları alır ve ilk sizin üzerinizde test ederim. Eğer asalarınızın münasip bölgelerine saplanmasını istemiyorsanız BENI RAHAT BIRAKIN.

Not: O alakargayı kanatana kadar kafanızı gagalaması için büyüledim, sevgiler.

İmza
I. A. O.

'Merkez Atölye - Belstead caddesi 15 numara, Ipswitch, Suffolk, Doğu Anglia, Büyük Britanya' adresine gönderilecektir.

[justify]Unutulmuş sigarasının ucundaki kül parçası yavaşça süzüldü masaya doğru Isolde’nin titreyen ellerinden. En derinlere gömdüğü bütün duygular gün yüzüne çıkmıştı kızının yüzündeki ifadeyi görmesiyle, keder, pişmanlık, çaresizlik ve hatta korku… Fakat içlerinden beteriyse suçluluk hissiydi, bununla yüzleşmek, söküp atmaktan da zordu. Günahlarının gün elbette bir gün teker teker yüzüne vurulacağını bilincindeydi, pek çoğu için kendini hazırlamıştı da ve en çok korktuğu sonunda onu bulmuştu.

Athelia, öfkeyle kollarını savururken cüppesinin kolunu kaplayan kısmındaki bir açıklık takıldı menekşe bakışlarına, bileğine uzandı ve yakaladı. Beraberinde biriktiğinden haberi bile olmadığı gözyaşları yanaklarından aşağı kaydı. İnce kesik izleri kızın süt beyazı tenindeki tek kusurdu belki de, güçlü kalan taraf olmanın zorluğunu deneyimlemişti siyahlar içindeki kadın, kızının kaderinin kendisininkinden daha iyi olmasını dilerken benzer yaşam çizgilerine sahip olmasını sağlaması benliğine karşı derin bir nefreti uyandırmıştı. Yüz karasıydı.

“Özür dilerim,” dedi, hayatında ilk kez belki de, içten bir biçimde çıkmıştı bu sözcükler dudaklarının arasından. Basit bir özür geçen yılları affettirmeyecek ya da yara izlerini yok etmeyecekti, küçük bir adımdı sadece o bandajı yapıştırmak için. Sağ kolunu sıvadı, Isolde solaktı. Siyah parmak uçlarından dirseğine kadar inen yara izleriyle doluydu gözler önüne serdiği bembeyaz teni; damarları fazlaca belirgin ve koyu renkliydi, kalbi kan yerine zehir pompalıyordu sanki, iksirlerini önce kendi üzerinde denemesinin sonuçlarından biriydi.

“Sana özlemini çektiğin aile sevgisini veremem ya da tek başına geçirdiğin yıllarını telafi edemem, eğer beni böyle kabul edeceksen ben de seni bırakmayacağım, bir daha asla.”
[/justify]

[justify]Cüppesinin cebinden metal bir kutu çıkardı Isolde, içindeki ince sarılmış sigaralardan bir tanesini asasıyla yaktı ve gergin bir nefes çekti.

Para sıkıntı değilmiş. Para sıkıntı değilmiş, kim söylüyordu bunu, noter mi? On altı yaşında kızı! Para sıkıntı değilmiş. Siyahlar içindeki kadın, kızının küstahlığını da kendisinden aldığına hem fikir olmuştu. Endişelendiği para değildi, içeri girdiği andan itibaren para aklının ucundan bile geçmemişti, asıl onu endişelendiren şey bunca yıl sonra anne olmaya hazır olup olmadığıydı. Kendi annesi, o daha çok küçükken öldürülmüştü, dolayısıyla kendi sevgi göremediği gibi kızının da bu duygudan mahrum kalmasını sağlamıştı. “Eğer koşullar farklı olsaydı…” diye düşündü. Eğer koşullar farklı olsaydı ona kendi göremediği sevgiyi verebilir miydi? Hiç sanmıyordu.

“Gerçekten o si-” Derin bir nefes aldı. “O adamın parasına ihtiyacım olduğunu mu düşünüyorsun? Yıllar sonra kapıma dayanan kızımı para yüzünden reddettiğimi mi?”
[/justify]