[justify]Ocağın ilk Karanlık Sanatlar dersi için o sabah erkenden hazırlanmıştı genç büyücü. Şu sıralar yataktan veyahut Ortak Salonlarından ayrılmak bir işkence gibi olsa da Profesör Moore’u sever ve ona saygı duyardı. Bu yüzden derslere zamanında katılmaya da özen gösterirdi. İleride bir Seherbaz olmayı hedeflediği için bu derste de öne çıkan öğrencilerden biri olmayı hedefliyordu mavili oğlan.

Dersliğe girdiğinde oldukça hoş bir uyandırma servisi karşılamıştı onları. Profesör Moore, sınıfa giren öğrencilere beklemedikleri anlarda çeşitli büyüler gönderiyordu. Ares, üzerine gelen büyüleri çoğu kişi gibi “Protego” yardımıyla savuşturmaya çalışmıştı.

Çok geçmeden derse geçmişlerdi. Şık giyimli profesörleri bir mekanizmayı harekete geçirerek karşılarındaki tahtaya üç sihirli yaratık belirmesini sağlamıştı. Sınıfın bir kısmı hemen yorum yapmaya başlamıştı bile fakat söz alanların odakları soruyu yanıtlamaktan çok uzun tahta platformlarda gibiydi. Ares söz hakkı kendine geldiğinde sakince soruyu yanıtladı. “Efendim, evet gerçekten tahtadaki canlılar birer sihirli yaratık olsa da benim düşüncem hepsinin ortak özelliğinin asa özü olarak kullanılmaları olduğu yönündedir.”[/justify]

Genç büyücü çevikliği sayesinde kız arkadaşını silahsız bırakmış ve avantajı kendisine geçirmişti. İyi bir açılıştı, düellonun sonunda bir güzel kavga edecekleri ana hazırlık gibiydi. Ares, son ana kadar saldırmamakta kararlıydı, bunun her ne kadar kendi aleyhine olma ihtimali varsa da rakibi Eurus’tu ona karşı yenilmek hiçbir şeyi değiştirmezdi. Bu yüzden diğer hamlesini çoktan belirlemişti. “Carpe Retractum!" diye seslendi. Eğer hedefi tutturabilirse asasından çıkan kement ile Eurus'u kendine çekecek ve eh, onu öpecekti.

Hogwarts’ta düzenlenen düello turnuvası bütün hızıyla devam ediyordu, genç büyücü neredeyse bütün müsabakaları ön safhadan takip etmişti. O akşam, yemekten sonra da sıra nihayet kendi düellosuna geldiğinde heyecanlı olduğu söylenebilirdi. Sadece ufak bir kusur vardı, karşısındaki rakibi kız arkadaşıydı ve Ares bu düellolara katıldığında onunla karşılaşacağı ihtimalini hesaba katmayı unutmuştu.

"Merhaba sevgilim," dedi en gevşek haliyle. "Merak etme öpücüklerim kadar yumuşak olacağım."

[justify]Ares'in gözleri dolmuștu. Adam söylediklerinde kelimesi kelimesine haklıydı, sorumsuzca davranmıștı. Duygularına yenik düşmüş ve fevri davranıșlarda bulunmuștu. Bunun sonucunda kendi başta olmak üzere pek çok kişiyi tehlikeye atmıștı. Ancak o gün André'yi kurtarmak için kiliseye gitmemiș olsalar bir arkadaştan olmuş olacaktı, diğerlerinin onunla gelmesine izin vermemesi gerekiyordu en başından. Gerçekten bütün bunlardan sağ kurtulmamıș olsaydı ne olacağını hayal etmek bile istemiyordu. Her davranıșın bir sonucu vardı nihayetinde ve Ares'in yüzleștiği fazlasıyla ağırdı. Cüppesinin kenarıyla gözlerindeki yașları sildi.

"Biliyorum," dedi. "Düşüncesizce davrandım, pek çok kez hem de. Ama André'yi kurtarmamıș olsaydık şu anda ailesi boş bir mezar için yas tutuyor olacaktı. Size orada başımızdan geçenleri de anlatacağım fakat arkadaşlarımın iyiliği için onların isimlerini veremem, benden bunu istemeyin. Bütün sorumluluğu üzerime aldım kabul edin." Duraksadı bir kez daha ve derin bir nefes aldı. "Dönem başında, Hogwarts yenice açılmıșken öğrenciler arasındaki bir dedikodu yola çıkmamızı sağladı. Profesör Yamashita'yı ziyaret eden bir öğrenci ondan André'nin hayatta olabileceğini öğrenmiști. Elimizde kesin bir veri olmasa da yine St Michael kilisesine gittik. André'yi bulduğumuzda perișan haldeydi, ișkence görmüş gibiydi onu hemen oradan çıkardık ama... Düşünmeden hareket etmekle ilgili söylediklerimi hatırlıyor musunuz Bay Carter? Her şeye burnumuzu sokup önümüze çıkan her kapıyı açmamamız gerektiği ile ilgili bir ders aldım diyebilirim. Ve bu ders yüzünden kilisede yangın çıkarmış olabiliriz, yani istemeden..."[/justify]

[justify]Hogwarts’taki o kaotik sorguların üzerine bu adamla konuşmak farklı hissettirmişti genç büyücüye, adam onun anlattıklarına ilgili davrandıkça sahip olduğu duygusal boşluk ile inşa ettiği savunma mekanizması kırılıyordu. Ares, pek çok şey atlatmıştı ve yakın bir zamanda onu (kız arkadaşı dışında) gerçekten dinleyecek biri bulacağına dair umudu oldukça azdı.

Adamın ilk sorusuna “evet,” yanıtını verdi. “Yasak Orman’ın içindeydim fakat Hogwarts’ın sınırları içinden ayrılacak kadar uzaklaşmamıştım.” Avcılar hakkında söyledikleri ise bir süre düşünmesine neden olmuştu, genç büyücü olay anında öfkesini kusmaya fazlaca odaklı olduğu için buna fazla kafa yormamıştı, özellikle kilisede yaşadıklarından sonra Carmilla’nın doğru söylediğine ihtimal vermek istememişti. “Ceset görüp görmediğimi hatırlamıyorum, olaylar çevreme dikkat edemeyeceğim kadar art arda gelişmişti. Benden sonra orada ceset bulunduğu dedikodusu yayılmıştı ancak bir kez daha girip kontrol etmeye cesaret edemedim, aptallık sınırıma bir kere erişmiştim çünkü.” Sağ eli kontrolsüzce bir ritim tutturmuştu, ne kadar stresli olduğunu bir kez daha dışarı yansıtıyordu. “Tekrar teşekkür ederim,” dedi annesi hakkında söyledikleri üzere. “Haklı olduğumu biliyorum, siz de göreceksiniz.”

Hikayenin kalan detaylarını anlatmaya başlamadan önce soğumaya başlamış kahvesinden bir yudum daha aldı. “Dürüst olmak gerekirse, şansımı fazlasıyla zorladım, istemeden. Dediğiniz gibi kendimi duygularıma fazlaca kaptırmıştım, bir kez daha söylüyorum aptallık ettim. Öfkem o kadar şiddetliydi ki kadının at adamları öldürenleri öldürdüğünü söylemesi benim harekete geçmem için yeterli gelmişti. Avantajı elime geçirebilmek için ondan önce davranmalıydım ve bu da düellomuzu başlattı. İlk büyüyü ben yollamış olsam da asasını bile kullanmadan yaptığı bir kalkan ile büyülerim sinek ısırığından bile güçsüz kalmıştı. Peşinden üzerime kuvvetli yıldırımlar yolladı son anda yaptığım kalkan sayesinde kurtulmuştum fakat küçük bir yangın başlamıştı ağaçların arasında. Ortama bir ‘Nebulus’ büyüsü yaptım hemen ardından, beklemediği bir yerden vurup yarattığım dikkat dağınıklığıyla topuklamaktı amacım. Kendi görüş alanımı kısıtlayacağımı hesaba katmamıştım, bu da kendi kazdığım kuyuya düşmeme neden oldu. Carmilla denen kadın basit bir hareketle beni atlattı ve kuvvetli bir lanetle göğsümde derin bir kesik açtı.” Gömleğinin yakasını araladı yara izlerinin devamını gösterebilmek için. “Fazlaca kan kaybediyordum, oysa büyücüleri katleden cadı avcılarını öldürdüğü için ona teşekkür etmemiz gerektiğine dair bir konuşma yapıyordu, bitirdiğindeyse artık kaçabileceğimi söylemişti, dinlemem gerekirdi belki de fakat, bilirsiniz, gururuma yediremedim ve direnmeyi seçtim. Bu hareketim ve onun manipülasyonlarına direnmekte ısrarcı oluşum onu sinirlendirmişti, cezalandırılmayı hak etmiştim bir nevi değil mi?”[/justify]

[justify]İçeri otoriter bir izlenim veren adam girdiğinde gerildiğini hissetmiști Ares, bunun temel nedenlerinden biri karşısındakinin ona inanmayacak olușu korkusuydu. Adam masaya iki bardak kahve koymuștu, genç büyücü hiç sorma gereği duymadan birine uzandı el sıkıștıktan sonra. Stresten boğazı kurumuștu, büyük bir yudum almaya meyil etmesiyle kupağı masaya geri bırakması aynanda gerçeklești, kahve sıcaktı. Adının Seth Carter olduğunu öğrendiği büyücü asasıyla bir sigara yaktıktan sonra doğrudan konuya girmiști. Ares, derin bir nefes aldı önce, elleri sandalyesinin iki yanını sımsıkı kavramıștı, işte bașlıyordu.

"Teşekkür ederim," dedi. "Üstü kapatılmıș bir dava, evet, sıradan bir gazetecinin oldukça ağır yaralı bir biçimde ölü bulunması, sıradan bir öğrencinin Carmilla tarafından ișkence lanetine maruz kaldığını iddia etmesi kadar önemli değildi. Size başımdan geçen her şeyi anlatacağım Bay Carter, gerçekten, ama bana inanır mısınız bilmiyorum." Bașına giren ani ağrı yüzünden yüzünü burușturdu, ișkence lanetinin izlerini halen üzerinde tașıyordu ne yazık ki. "Yasak Orman'a girmiștim, bunun için kendimi savunmayacağım çünkü aptalca bir nedenden dolayıydı. Her neyse, ağaçların arasında ilerlerken ortamda bir terslik olduğunu anlamıștım, at adamlardan hiçbir iz yoktu, sanki yer yarılmıș da içine düșmüșlerdi. Yola devam etmemek için aldığım ilk ișaretti belki de bu ancak ben devam ettim ve onu gördüm. Kan kırmızısı saçlarıyla Carmilla denen kadın karşımdaydı, aynı gazetelerde anlatıldığı gibiydi. Sonrasında yașananlar, eh... Hayatınızda kaç kere annenizin katiliyle karşılașma fırsatı elde edersiniz ki?" Yüzündeki yara izini ișaret etti. "Fakat ben, bana vermek istediği dersi aldığımı düşünüyorum."[/justify]

[justify]Bir eylül sabahı; üç kız kardeşin trenden atlaması bir asır önce, Aziz Michael Klisesi’nde yaşananlar daha dünmüş gibi hafızalarda tazeliğini sürdürürken ilk Biçim Değiştirme dersi gelip çatmıştı. (buraya Ares’in henüz psikolojik açıdan yeterince darbe yemediğini ve yüzündeki o havalı yara izinin de henüz var olmadığını not düşelim)

Genç büyücü erkenci sayılırdı.  Bir erkek öğrenciye göre fazla uzun sabah rutinini (burada amacımız cinsiyetçilik yapmak değil ancak kaç erkeğin sabah rutini altı aşamadan oluşuyor ki?) tamamlamış ve kız arkadaşını Büyük Salon’un girişinde karşılamak üzere ortak salonlarından ayrılmıştı. Fazlasıyla enerjikti, tanıdığı tanımadığı herkese selam veriyor ya da yola devam etmeden önce durup bir iki laflıyordu. Popüler ve sosyal bir karaktere sahip olmasının getirisiydi bunlar.

Büyük Salon’un girişinde iki Gryffindor’lu ile Quidditch hakkında sohbet ederken kız arkadaşının geldiğini görmüş ve yanlarından ayrılmıştı. Ares, Eurus’a aşıktı, bunu defalarca dile getirmiş olabilirdi ancak bıkmıyordu. Kızın saçlarının kokusuyla yarışabilecek tek şey annesinin parfümüydü, gülüşünü bir kere görmek bütün gününü neşelendirmeye yetiyordu, zekası ise karşı konulamazdı hayatında gördüğü en zeki kız olabilirdi belki de. Kız arkadaşında aşık olduğu detayların sınırı yoktu, her geçen gün aralarına bir yenisi daha ekleniyordu.

Çapkın bir gülüş ile Eurus’u karşıladı, bir centilmen edasıyla elini öptü ve birlikte her zaman kahvaltı yaptıkları yere doğru yöneldiler. Büyük Salonun büyülü tavanı sisli bir atmosfere bürünmüştü o gün ancak kız arkadaşının gözlerinin içine bakmak onu masmavi günlük güneşlik bir hava gibi günü aydınlatmaya yetiyordu. Her zamanki küçük atışmalar eşliğinde kahvaltılarını yaptılar ardından Biçim Değiştirme dersliğine doğru yola koyuldular. Ve eh, o küçük atışmaları yolda rutin tartışmalarından birine dönüşmüştü. İki buyurucudan daha azı beklenemezdi zaten.

Biçim Değiştirme dersliğine geldiklerinde Ares oldukça önemli bir şeyi unuttuğunu fark etti. Profesörün gönderdiği notu ciddiye almamış ve oturmaları için hiçbir şey getirmemişti yanlarında. Ayakta kalacaklar gibi görünüyordu, Eurus “ne demek sandalye getirmeyi unuttum?” temalı bir nutuğa başlamak üzereyken aklına pratik bir çözüm gelmişti. Alışılmışın dışında bir genişliği olan odanın her bir yanı kitaplarla doluydu ve profesör gerçekten burada istedikleri gibi
davranabileceklerini söylediyse birkaç kitabı oturak yapmak için almasında hiçbir sakınca yoktu.

Asasını çıkardı ve üst üste yapılmış Accio büyüleri ile raflardan koltuk yapmaya yetecek kadar kitap toplamayı başardı. O sırada sınıf da neredeyse dolmuş ve içeriye hakim olan lakırdı da bir hayli şiddetlenmişti. Genç büyücü özenle kitapları yerleştirdi, kız arkadaşı her ne kadar yaptığını onaylamıyor gibi gözükse de en sonunda teslim olmuştu. Gerçek bir koltuk kadar rahat sayılmazdı oturakları belki, yine de ders boyunca ayakta dikilmekten iyi bir seçenekti.

Devasa bir kafatasının (burada kastettiğimiz kafatası kesinlikle gerçek dışı ağzından ve gözlerinden parlak dumanlar tüten tarzda bir kafatasıydı) hiddetli bağırışı tüm sınıfı susturmuştu. Öğrenciler, şaşkınlıkla havada uçan şeye bakıyor hatta içlerinden Muggle doğumlu olanlardan bazıları boyunlarındaki haç biçimindeki kolyeleri tutmuşlardı. Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adına. Amin.

“Ee, şey…” dedi Ares, ses tonu eğleniyor gibiydi. “Profesör siz misiniz?” Kafatası bir süre boş boş ona bakmış, anlamadığı bir şeyler gevelemiş ve sonra odada bulunanların beklemediği bir diğer eylemi gerçekleştirmişti. Masanın altında uyuyan bir profesör olması pek çokları için alışılmışın dışında, bazıları halen burada ne döndüğünü irdeleyememişken genç büyücü gayet keyifle takip ediyordu olayları.

Uzun kızıl saçlı belki de hayatında gördüğü en güzel adam (Eurus kadar olmasa da) çıkmıştı masanın altından. Uykudan yeni uyandığı her halinden belli olan profesörleri, uçan kafatasına öğrencileri yememesini tembihledikten sonra hızla gözden kaybolmuştu. Bu sözler Ares’in kafasında tek bir soruyu uyandırmıştı: Kafatası içlerinden birini yerse n’olur? Komik ve ilgi çekici bir manzara yaratacağı kesindi, kurban için aynı şey söylenemezdi tabii.

Profesör çok geçmeden dönmüştü ve az önceki halinden hiçbir eser yoktu. Çok daha çekici ve göz alıcıydı (Tekrar ediyoruz Eurus kadar değil). Öğrencilere birer özür hediyesi yollamış, genç büyücü kendisine gelen paketi sanki uzun zamandır sakladığı bir sürpriz gibi Eurus’a uzatmış ancak tabii ki de genç cadı bunu yememişti. Yine de denemeye değerdi ve bu eyleminden hiçbir pişmanlık duymuyordu.

Yakışıklı ve tapılası bir güzellikte olan profesörleri, bir enayinin sınıfı susturma çabasının ardından derse geçmişti, nihayet. İlk dersleri olduğu için öğrencilerden kendilerini tanıtmalarını istemişti. Bunun üzerine bazıları söz almaya başlamıştı bile, Ares Gryffindor’lu oğlan sözlerini tamamladıktan sonra konuşmak için izin istedi. “Aethelwulf Ares Caldecott, Veritas Libertate Gazetesinin yazarı Sadie Rosemary Caldecott’un oğluyum. Derslerimizi oldukça heyecanla bekliyorum ancak merak ettiğim bir şey var saçlarınız için hangi şampuanı kullanıyorsunuz?”[/justify]

[justify]Slytherin’li kız doğal olarak şüpheciydi ve olayların derine inmeye niyetliydi, bunu ifade etme biçimi yanlıştı sadece. Kız arkadaşı olsa çoktan ikinci bir kez daha ağzını açamaması üzerine onu sustururdu ancak Ares, Eurus değildi ve bir kere kontrolsüzce sarf ettiği sözcükler ile karşısındakilere yanlış bir intiba bırakmıştı. Dolayısıyla sakinliğini koruyacaktı, elinden geldiğince.

“Bakanlık, kaç kere söyledim hatırlamıyorum ama aptalın önde gideni onu ajan olarak çalıştırmayı akıllarına getirmiş olamazlar. Her neyse, Carmilla'nın buraya neden geldiğini bilmiyorum, ona sorduğumda Atadamları katleden cadı avcılarını avladığını söyledi. Ormanda gerçekten Atadamlardan eser yoktu, bilirsiniz ya sırf bölgelerine girmek için sizi tepmeye falan kalkarlar ancak onlardan bir tane bile görmedim. Ona inanmadım, sonrasında gelişen olaylar… Eh, malum…” Yüzündeki yara izini işaret etti. “Gerçekten yanımda vampir olduğunu mu söyledi? Ondan da böylesini beklerdim zaten…”[/justify]