-
Karanlık Orman, her zamanki gibi uzun ağaçların gölgelerinin altında mehtaptan mahrum kalmış, zifiri karanlığa bürünmüştü. Yolunu bilmeyenler hatta çoğu zaman bilenler için dahi tehlikeli bu ormanın derinliklerindesiniz ve umarız ki hayırsız işler peşinde değilsinizdir. İşinizi en iyi siz bilirsiniz tabii... Bu ormanda ise bir gariplik, bir eksiklik var: Belki yabancısının bilemeyeceği lakin bu uğursuz ve beklenmedik tehlikelerle dolu geniş araziye hakim olanların bileceği türden. At adam kolonileri yok olmuş. Naaşları dahi yok. Adeta yer yarılmış da içine girmişler. Üstelik bu ırkın onlarca mensubu olan koloniler olarak gezdiklerini düşünürsek bir hayli garip bir durum. Birileri onlara kıydı mı, burayı terk mi ettiler yoksa bazı sebeplerden saklanıyorlar mı? Belki de bambaşka bir şey... Bu garip durumu çözümlemek yahut çözümlememek ise sizin elinizde...
-
[justify]Yasak Orman pek çok farklı şekilde betimlenebilirdi, kasvetli bunun en yaygın örneğiydi, hemen peşinden loş, karanlık, soğuk gibi kavramlar gelirdi. Ancak Ares için hiçbiri aklından geçeni ifade etmiyordu, ona göre burayı betimleyecek tek bir kelime vardı: otuz bir! Bir keresinde Eurus’la buranın adındaki ‘Yasak’ın sebebinin öğrencilerin minik sürprizlerle çıkagelmelerinin önüne geçmek olduğu konusunda hemfikir oldukları bir tartışmaya girmişlerdi. O zamandan beri ne zaman ormanın derinliklerinde biraz zaman geçirmek istese aklında hep aynı düşünce olurdu, ergenlik hayatın ilginç bir evresiydi.
İşin doğrusu Ares maceracı ruhlu bir büyücü sayılmazdı, buna rağmen bir dönemde başını haddinden fazla belaya sokmuştu. Bir noktada kendi kendine tamamen beladan uzak durmak için söz vermiş olsa da kaderin onun için planları başkaydı. Gerçi, sırf aptal bir iddiayı kaybettiği için Yasak Orman’a bodoslama dalmak pek de kader sayılmazdı değil mi?
Karşılaştığı manzara korkunç veyahut dehşete düşürücü türden değildi, daha çok ilginçti, insanda bir merak duygusu uyandırıyordu. Sırf azıcık topraklarına adım attı diye kendisine ölüm tehditleri yağdıran Atadamlardan hiçbir eser yoktu. Genç büyücü onlar için elma bile getirmişti oysa!
İlerlemeye devam etti, ufak da olsa bir ipucu bulma umuduyla. Kaybettiği iddiayı unutmuştu çoktan, merak duygusu daha ağır basıyordu. Bir karaltı görür gibi oldu, hemen asasına davrandı ve kararlı adımlarla karaltıyı gördüğü yere yöneldi. Fakat tam o sırada donup kaldı, yüzündeki bütün renk kaybolmuştu, tam karşısında gazetelerde boy boy resimlerini gördüğü kızıl saçlı bir kadın duruyordu. Kendini çabuk toparladı, parçaları birleştirebilecek kadar zekiydi. “Sen Carmilla’sın!” diye seslendi cesur bir ses tonuyla. “Senden korkmuyorum!”[/justify]
-
[justify]Günlerdir takip ettiği izlerin onu getirdiği durağın Karanlık Orman oluşu nedense kadını şaşırtmamıştı. Nedense büyü dünyasına musibet olan her şey bir şekilde burayla alakalı oluyor ve insanları bir şekilde kendisine getirtmeyi başarıyordu. Bütün İngiltere'yi dolanmıştı şu son bir haftada. Tıpkı burada olduğu gibi, sihirli yaratıklar bir anda ortadan kayboluyordu. Avcıların parmağı olduğunu düşünüyordu ve yanılmamıştı. Bir avcı grubunun, geliştirdikleri bir tür cihaz ile sentorları bir bir topladıkları bir anda denk gelmişti. Kısa bir kapışmanın ardından bitap düşen avcıları akla gelebilecek en vahşi şekilde doğrayıp parçalarını karanlık ormanın derinlerine doğru fırlatmıştı. Geri dönmek için hazırlanıyordu ki Hogwarts Kalesinin kulelerindeki bir ışığa takıldı gözleri. Geçmişin izleri hala bir yerlerde karşısına çıkmaya devam ediyordu. Aldırmadı, cisimlenecek ve gidecekti buradan.
Lakin duyduğu bir ses onun dikkatini ışıklardan alıp genç, yakışıklı bir çocuğa çevirtti. Korkmadığını söyledi genç adam. Aptalcaydı.
"Korkmak için bir sebebin yok. Atadamları avlayanları avladım, şimdide gidiyorum."
-
[justify]Tam karşısındaydı, tüm sakinliği ve tüyleri diken diken eden cazibesiyle annesinin katili. Söylentilere göre son ana kadar direnmiști katiline ancak bu korkunç bir biçimde katledilmesinin önüne geçememiști. Ares içinde bir öfke kıvılcımının tutuștuğunu hissediyordu, kadının yüzüne baktıkça bu küçük kıvılcım korlanıp alevleniyordu. Erken bir karara varmıştı belki, suçsuz olabilirdi karşısındaki fakat Ares adalet istiyordu. Annesinin kanı yerde kalmıştı, kendisi dışında kimse onun ardından yas tutmamıștı. Ve bu fırsat eline bir kez daha geçmeyebilirdi, kazanma ihtimali düşük olsa da içindeki öfkeyi kusacaktı sonuna kadar. Onu kimsesiz bırakandan hırsını çıkaracaktı. " Yalancı!" dedi hiddetle. "Sen bir katilsin! Ne yaptığını biliyorum ve bu yanına kalmayacak. Conjunctivitis! Flipendo!" [/justify]
(https://buyucedunya-rpg.com/Themes/blackened/images/dice_warn.gif) This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 7, total 7
Destek 1d8 : 3, total 3
Talih 1d10 : 2, total 2
-
[justify]Çocuğun gözlerindeki öfke kendi yaktığı ateşler kadar parlak ve canlıydı. Bu ateşi sadece canı yanmış, acıyı tatmış insanlar yakabilirdi. Kim olduğunu bilmiyordu ancak kim olduğunu asla unutmayacaktı Carmilla. Kadının yalancı olduğunu söyledi çocuk büyük bir hiddetle. Gözlerindeki ateş dışarıya taşıyordu. "Güzel."diye fısıldadı kafasının içindeki ses. "Neler yaptığımı herkes biliyor. Ve eğer yanıma kalmazsa bir gün öldürmediğim her muggle için bana küfredeceksiniz." Lakin ateşiyle yanıp kavrulan çocuk onu dinlemiyordu. Asasını çekti ve kadına doğru saldırmaya başladı. Çocuğa yardımcı olacaktı. Öfkesini kusmasına izin verecekti. Sağ elini kaldırdı ve büyülü sözleri söyledi.
"Protego."
Yetenek 1d10 : 5, total 5
Destek 1d10 : 8, total 8
Talih 1d10 : 5, total 5
-
Kıvırcık saçlı ve çevresine olgun bir intiba veren oğlan, bu kasvetli ormanda koyvermişti kendisini gördükleri karşısında. Hiddetle sarıldığı asasından ardı ardına büyüler savurmaya başladı kontrolünü yitirmesine sebep olan kızıl cadıya. Önce muğlak ve renksiz bir titreşim yayıldı elindeki kavak çubuğun ucundan, sonra karanlık ormanda ilerlerken çevresini aydınlatan parlak, turuncu bir ışık huzmesi. Karşısındaki cadıysa kendisine belki de hiç beklemediği anda hiç tanımadığı lakin eylemlerinin sonucu ateşe verdiği yuvalardan birinin evladının tepkisiyle, öfkesiyle yüzleşmişti. İronik, değil mi? Toplumun nefreti olmaya çalışırken yeni nefretlere tohum olmak... Nitekim çekti asasını lakin karşılık vermeyerek, göğüs gererek bu nefrete. Önünde geniş, yuvarlak, saydam bir enerji haresi oluştu kendisine doğru yönelen saydam ve turuncu huzmelerin üzerinden yansıdığı. Görünmez huzme sağa, renkli olanı sola doğru sekerken göz teması gösterdi kendisini kısa bir süreliğine, ışığın uzaklaşmasıyla da kayboldu ortalıktan. Heybetli saldırı, oldukça eforsuz bir savunma sonucu dağılmış ve karşılık bile almamıştı. Dışarıdan bir göz, bu hareketi saldırana bir aşağılama olarak bile nitelendirebilirdi.
Herhangi bir kişide herhangi bir sakatlık yok. Ancak hamle avantajı savunması ve metanetini koruması sebebiyle Carmilla'da.
-
[justify]İki adet ışık hüzmesi, kıvırcık saçlı çocuğun nefretini, ideallerini ve umutlarını taşıyordu. Öfkenin güce dönüşmüş hali kızıl saçları kanla yıkanmış kadına doğru ilerlerken o sadece çocuğun gözlerinin içine bakıyordu. Irkının bekası için fedakarlık yapmak zorunda kalan bir çift göz. Kim olduğunu merak etmiyordu. Bu yola çıkarken birilerinin canının yanacağını biliyordu. Küçük, öfkeli bir çocuğa sempati duyamazdı. Zira avcılar, o pislik, dogmatik yobazlar bu çocuğun gözünün yaşına bakmadan onu pirinçten bir boğanın içine kapatacaklardı. Bunu ona öğretmekle yükümlüydü Carmilla.
Çocuğun asasından fışkıran büyüler kadının eliyle açtığı kalkanda kırıldı. Işık hüzmeleri çatlayarak yok olurken çocuğun gözlerinin içine baktı. Ders başlıyordu. Tekrar elini kaldırdı, asasına ihtiyacı yoktu.
"Baubillious."
Yetenek 1d10 : 3, total 3
Destek 1d10 : 2, total 2
Talih 1d10 : 9, total 9
[spoiler]Out : Büyü zardan bağımsız Carmilla tarafından etkisi çok çok düşürülerek yapılmıştır. Yıldırımın çarpması durumunda hafif bir acı ve biraz geriye sendeletme dışında herhangi bir etkisi olmayacaktır[/spoiler].
-
[justify]Genç büyücünün bir hırsla peş peşe yaptığı büyüler kadının asasını bile çekmeden yarattığı görünmez kalkana sekip kaybolmuştu. Ares’in agresif duruşuna kıyasla kadın sükunetini korumaya devam ediyordu, bilerek böyle yapıyordu sanki. Onu kışkırtmak ve daha da bir hiddetle kendisine karşılık vermesini sağlamaktı belki de amacı. Iskaladığı ilk büyüler kıvırcık saçlı oğlanın geri adım atması için yeterli değildi, bir kez daha deneyecekti. Sonra bir kez daha ve bir kez daha… Fakat o daha bir diğer hamlesi için hazırlanamadan kadının asasını kullanmadan gönderdiği yıldırımlar karşısında kocaman açılmıştı gözleri. Böyle bir güç mümkün olabilir miydi? Olağanüstü olduğu kesindi, hızla asasını salladı ve kendisini korumasını umduğu büyülü sözcükleri haykırdı: “Protego!”[/justify]
Yetenek 1d8 : 8, total 8
Destek 1d8 : 5, total 5
Talih 1d10 : 9, total 9
-
Kızıl cadının eli, bembeyaz parladı önce tüm çevreyi aydınlatarak. Aniden yükselen ışık, civardaki minik hayvanların telaşla ortamdan kaçmaya başlamasına vesile oldu. Parmaklarının ucundan fırlayan yıldırım ise kesin, net bir rota ile yöneldi hıncını alamamış oğlana bir ders olmak üzere. Nitekim sakinliğini olmasa da metanetini koruyabilmişti genç kuzgun. Kendisine yönelen yıldırımın tehlike olduğunun idrağındaydı ve bu sefer savunma sırası ondaydı. Haykırdı, asasını oynattı. Tehlike ise yüzünden kırk santim ötede rotasını değiştirip sahibine doğru sekerken kenardaki bir ağacı boyladı. Yaratıcısı tarafından muhtemelen çok daha güçsüz olması hedeflemiş lakin güçsüzleşememiş alevler yavaş yavaş kendisinin yalnızca bir metre solundaki iri gövdeyi sarmalamaya başladı...
Kimsede hala bir hasar yok, minik bir orman yangını başladı ortamda, Carmilla'nın dibinde. Aynı zamanda tüm bu karmaşa ve ışıklar dikkat çekici de olabilir bir süre içerisinde. Hamle sırası, temiz savunması ve Carmilla'nın ansızın dibinde başlayan yangın sonucu Ares'te. Carmilla, önümüzdeki tur Yetenek zarına ufak bir dezavantaj alacak yangından ötürü.
-
[justify]Genç büyücü, kuvvetli büyünün yüzüne çarpmasına yarım metreden az bir mesafe kala yaptığı kalkan sayesinde kurtulmuștu. Fakat kalkandan seken büyü kadının dibindeki ağaçlara çarpmıș ve mini bir yangın bașlatmıștı. Eğer doğru biçimde hareket edebilirse kaosu lehine çevirme ihtimali vardı, yalnızca olabildiğince seri ve dikkatli hareket etmesi gerekiyordu. Planını saniyeler içinde oturtmuștu kafasında, kaçmayı denemek için yol yapacaktı. Karşısındaki kadın büyü yapmak için asaya bile ihtiyacı olmayan oldukça tehlikeli bir rakipti. Dolayısıyla kendini hırsına kaptırmaya ve durup onunla savaşmaya devam ederse ağır hasar alma ihtimali bir hayli yüksekti. Asasını çekti ve ucundan çıkacak sislerin yeterince yoğun olmasını umut ederek "Nebulus!" diye haykırdı. Niyeti kadının görüș açısını olabildiğince kısıtlamak ve vurucu bir hamle ile olabildiğince hızlı bir şekilde topuklamaktı. Saniyeler içinde gerçekleștirdiği ikinci büyü ise 'Everte Statum'du. Kadının kör noktası olduğunu umduğu bir noktadan elinden geldiğince güçlü bir biçimde alevlerin içine doğru itmeyi hedeflemiști. Ve sonrasında istediği dikkat dağınıklığını elde edebilirse doğrudan kaçacaktı.[/justify]
Yetenek 1d8 : 6, total 6
Destek 1d8 : 6, total 6
Talih 1d10 : 9, total 9
-
[justify]Yıldırımlar soğuk havayı delerek çocuğun yarattığı güçlü kalkanla buluştu. Soğurulanlar soğuruldu, sekenler sekti. O sekenlerden bir tanesi kadının yanına doğru düştü ve ufak bir yangının başlangıcı oldu. Carmilla'nın yüzü gülüyordu. Bunu saklamadı. Çocuğun öfkeli gözlerinin içine baka baka gülmeye devam etti. Onun kadar cesur ve becerikli on tane büyücüsü olsa Britanya adasını çoktan muggle toplumundan temizlemiş olurdu.
İvmeyi ardına alan çocuk durmadı. Böyle bir durumda Carmilla'nın da yapacağı şey bu olurdu. Momentumu arkasına alıp tüm gücüyle rakibini yıkmaya oynardı. "Güzel." diye fısıldadı çocuğun da duyabileceği bir şekilde. Asasını sallayıp haykırdı çocuk. Savunma zamanı bitmişti. Av ile oynama zamanı bitmişti. Dersin ikinci kısmına geçme vaktiydi. Derin bir nefes aldı. Alevlerden uzağa doğru bir kaç adım atarak kendini alevlerden uzaklaştıracak ve çocuğun göndereceği saldırılardan kaçınacaktı. Bunu başarıyla yapabildiği taktirde eliyle aşağıdan yukarıya doğru bir çizgi çekecek ve çocuğun gövdesini soldan sağa olacak şekilde kesecekti Diffindo ile. Hayati organlara getirmeyecek yahut çok derin olmayacak şekilde kesip çocuğu etkisiz hale getireceki.
Yetenek 1d10 : 7, total 7
Destek 1d10 : 5, total 5
Talih 1d10 : 6, total 6
-
Genç kuzgun hızlı bir şekilde oldukça mantıklı bir planla çıkagelmişti. Planını uygulamaya başarıyla koyabilecek kabiliyeti de göstermişti üstelik. Planının her detayı adeta bir saat misali işliyordu. Ne var ki "güç"ün pek çok türü vardır. Zeka ve kabiliyet bunlardan ikisidir. Karşısındaki kadın ise an içerisinde güç tanımının sınırlarını en azından karanlık ormanı karanlık sislerle bürüyen oğlanın sınırlarını aştığını göstermek üzereydi. Önce savuşturdu üzerine sislerin ortasından gelen büyüyü hızlı bir refleks ile, turuncu ışığın geldiği noktaya açık yeşil bir başkasını gönderdi kendinden emin bir şekilde. Sislerle gizlenmiş oğlan, nitekim, kendi görüş alanını da daraltmıştı. Bu sebeple kendisine doğru gelen yeşil ışık huzmesini görmekte ve ona tepki vermekte geç kalmış, Carmilla'nın sise kısıtlı yer bilgisi dahilinde salladığı lanet sonucu umduğundan daha ağır bir kesikle vurulmuştu. Göğsünden çapraz bir şekilde geçen büyülü bıçak kıyafetlerinde temiz bir yırtık, derisindeyse derin bir kesik bırakmıştı. Göğsünü aşan kesik aynı zamanda yanağına da gelmiş, dudağının üzerinden geçip sol gözünün yalnızca bir santim altına kadar yükselmişti.
An içerisinde belki de her şeyi doğru yapmış genç kuzgunun tüm doğrularına rağmen yanağından boynuna doğru kızıl kanlar süzülüyordu. Soğuk rüzgar, göğsündeki yaranın biraz uyuşmasına sebep olduğundan ötürü acısı fazla lakin dayanılmaz değil. Fakat Ares'in bu tip bir yara daha almak isteyeceğini pek sanmayız. Hamle avantajı, temiz savunma ve saldırısı sonrası Carmilla'da olup Ares'in bir sonraki Destek Zarı yaralarından dolayı belirli bir dezavantaj alacaktır.
-
[justify]Sisin içinde kızıl bir kuğu gibi salınarak ışık hüzmelerinden kurtuldu. Cesur çocuğun umutları yavaşça boşluğa doğru süzülürken Carmilla'nın eli çocuğun etini yavaş yavaş kesmeye başladı. Göğsü parça parça kesilirken çocuğun çığlığı karanlık ormandaki ağaçların arasında yankılandı. Kuzgunun dudaklarının altına kadar uzanan yara yeterli olmalıydı. Eğer yetmezse daha fazla kesik açabilirdi ama bunu istemiyordu. Duruşunu düzeltti ve çocuğa doğru yürümeye başladı. Yürürkende konuşuyordu.
"Arkandaki kaleyi görüyor musun çocuk? O kalede nasıl güvende ve mutlusunuz. İşte siz orada öyle kalabilin diye ben senin korktuğun o şeyleri yapıyorum. Büyücüler avlanma ve yakılma korkusuyla yaşamasın diye ettiğim fedakarlığı tahmin bile edemezsin. Ateşlerim seni de yakmış bir şekilde. Öfkeni anlıyorum ama şunu bil bu bir savaş ve bu savaşta ölümler olacak. Bunu kabullen, burdaki yenilgini kabullen ayağa kalk ve kaleye dön. Öfkeni unutma onu besle, güçlen ve beni o zaman bul. İşte o zaman öfkeni senin canını gerçekten yakanların üzerine yağdır. KAÇ!" Konuşurken her zaman tetikte olacak, çocuğun saldırması durumunda saldırıyı savuşturup, Stupefy ile çocuğu bayıltacaktı.
(https://buyucedunya-rpg.com/Themes/blackened/images/dice_warn.gif) This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d10 : 1, total 1
Destek 1d10 : 10, total 10
Talih 1d10 : 3, total 3
-
[justify]Ares'in planı kusursuzca ișlemiști ișlemesine ancak karşısındaki düșmanın olağanüstü gücünü hesaba katmayı ihmal ettiğinden olsa gerek kendi kazdığı kuyuya yuvarlanmasını sağlayacaktı saniyeler içinde. Ortamı bürüyen sis tabakasına rağmen oğlanın büyüsünü ustaca savușturmuștu kadın ve Ares'in ikinci bir hamle daha yapmasına fırsat tanımadan atağa geçmiști. Genç büyücü hazırlıksızdı, öyle ki savunma yapmak için asasını çekecek fırsatı olmamıș kendisini vuran büyünün geldiği yeri dahi görmemiști. Büyünün șiddeti ile yere yapıșırken bir çığlık kopmuștu boğazından, göğsünden oluk oluk sızan kanın sızısını hissediyor fakat kadın üzerine yürüdükçe ona istediği tatmini yaşatmak istemediği için kendini sıkıyordu. Aralarındaki mesafe oldukça azaldığında kan tükürdü kadının ayaklarının dibine. Manipulasyonlarına kanmayacaktı, asla. "Yalancı!" diye haykırdı içinde kalan son güç kırıntılarıyla. "Sen masumları öldüren bir katilsin." Olduğu yerde doğrulmaya çalıștı. "Annem masumdu! Sadie Caldecott masumdu! Ve sen onu öldürdün!" Asasını tutan elleri titriyordu, kadınsa hiçbir acıma belirtisi göstermemiști. "Masumları öldüren bir canavardan ötesi değilsin, inandığın ideallerin hiçbir anlamı yok. Sen sadece bir katilsin!"[/justify]
(https://buyucedunya-rpg.com/Themes/blackened/images/dice_warn.gif) This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 2, total 2
Destek 1d8 : 3, total 3
Talih 1d10 : 2, total 2
-
[justify]Ayakkabılarının önünde düşen kanlı tükürük ve hem fiziksel hemde ruhsal acı hisseden çocuğun haykırışları kulaklarında çınlıyordu. Katil. Evet Carmilla bir katildi. Bunu hiç bir zaman inkar etmemişti. Bazı canlar alınmalıydı ve bunları alabilecek iradeye sahip tek kişi maalesef kendisiydi. Çocuğun söylediği ismi ilk anda hatırlayamadı. Bir kaç saniye düşünmesi gerekmişti. Caldecott. Şahsıyla ilgili haberi yapan gazeteci kadın. Çocuğun dedikleri doğruydu, annesi masumdu, bir dereceye kadar. Zira hiç bir insan tamamen masum olamazdı. Masumiyet insanların yıllar geçtikçe parça parça kaybettikleri bir şeydi. Elleri titreyen çocuğa doğru bakıyordu. Esen rüzgar ve yavaş yavaş düşmeye başlayan kar tanelerini hissetmiyordu. "Anneni niçin öldüreyim ? Kadın hakkımda bir haber yaptı ve öldürüldü. Sırf adım geçiyor diye bunu benimle bağdaştıracak kadar aptal olduğunu söyleme bana. Bakanlığın gözünün içine baka baka gerçekleri söyleyecek insanlara bu kadar ihtiyaç duyduğumuz zamanlarda niçin böyle bir kadını öldüreyim? Bu kadının ölümünden kim çıkar sağlayabilir? Gerçekleri ortaya çıkarıp insanları uyandırmak isteyen bir kadın mı ? Yoksa gerçekleri sırf koltuk sevdaları yüzünden bastıran bir hükümet mi? Düşün küçük kuzgun, düşün. Evet bir katilim. Evet yeri geldi masumların canını aldım, almak zorunda kaldım. Fakat senin annenin ölmesinin bana bir yararı yok. O gece sen anneni ben de potansiyel bir dostu kaybettim. Niçin seni öldürmüyorum şu an? Niçin sana açıklamalar yapıyorum, düşün."
-
[justify]"Diyelim ki yalan söylemiyorsun," genç büyücü, arkasındaki ağaçtan aldığı destek ile güçlükle de olsa ayağa kalkmayı bașarsa da dengesini zar zor koruduğu için ağaca yaslanmaya devam ediyordu. "Diyelim ki gerçekten büyücü toplumunun refahını umursuyorsun." Gittikçe uyuștuğunu ve görüșünün karardığını hissediyordu, damarlarında gezen atești halen orada ayakta kalmasını sağlayan. Bir yandan bütün iç güdüleri oradan kaçması için alarm veriyordu. Fakat o direnmekte inatçıydı aynı annesinin yaptığı gibi. "Bana yardım edebileceğini mi söyleyeceksin şimdi? Bana yapacağın en büyük iyilik cehenneme gitmen olur!" Sımsıkı tuttuğu asasını yerdeki kuru dal, çakıl gibi nesnelere yöneltti. "Oppungo!" Ufak bir karmaşa çıkarmaktı niyeti, yarattığı sis perdesi ve yayılmakta olan alevler yeterli gelmemiști sanki. "Furiaflamma!" Yalnızca bir kere ileri düzey büyüler kitabında gördüğü bu büyüyü böyle riskli bir durumda kullanmak ne kadar mantıklıydı bilmiyordu fakat bir sonraki hamlesi kaçmak olacaktı, başarabilirse tabii.[/justify]
Yetenek 1d8 : 1, total 1
Destek 1d8 : 2, total 2
Talih 1d10 : 10, total 10
-
"Aptal bir ergenle uğraştığının farkında mısın?" Kafasının içinde yankılanan ses yargılar bir ses tonuyla. Carmilla da farkına varmıştı. Kaşındıkça kaşınan sinir bozucu bir böcek gibi davranıyordu. Aptal aptal sorular ve içindeki bastırılmış duyguları saldırganlıkla dışa vuran bir böcek. Derin bir nefes aldı ve gözlerini devirdi. Bu çocuk laftan anlayacağa benzemiyordu. Nush ile uslanmayanın hakkı tekrir, tekrir ile uslanmayanın hakkı kötektir. Dersi vermişti, çocuk anlamamıştı şimdi dayak zamanıydı. Çocuğun attığı büyüleri asasıyla karşılayacak daha sonra Crucio ile bayıltana kadar işkence edecekti. Öldürmek gibi bir niyeti yoktu. Sadece bayıltana kadar acı çektirmek yeterli olurdu. Zaten acı içinde olduğundan çok zorlanacağını sanmıyordu.
Yetenek 1d10 : 9, total 9
Destek 1d10 : 9, total 9
Talih 1d10 : 4, total 4
-
Genç kuzgun dirayetini muhafaza ederken hala karşı koymaya çalışıyordu karşısındaki kızıl cadıya. Nitekim salladı asasını birbiri ardına. Uçuştu çakıl ve dal parçaları birbiri ardına lakin ne zarar verecek kadar hızlı ne de karışıklık çıkartabilecek kadar çoktular. Bu başarısız büyü, belki de dışarıdan direnmeye çalışan oğlanın iç hezeyanlarının en belirgin göstergesiydi. Lakin pes etmeye niyetli değildi ve bir başka büyü; lanetli, ağır bir büyü icra etmeyi denedi. Lakin en ufak bir ışık huzmesi bile yükselmedi asasından, sanki asasının bilmediği bir dil konuşmuşçasına.
O sırada kızıl cadı yaklaştı, tepeden Carmilla'nın yargısını indirdi çocuğun üzerine. Acı. Çokça acı. Genç beden en kuvvetli halinde bile direnebilir miydi bu kudretli lanete muamma, hele şu haldeyken... Kıvranmaktan alıkoyamadı bedenini, nitekim şanslıydı belki de bitkin düştüğü için. Çok sürmedi bilincinin kapanması, bu acının sonlanması. Ares'in görüşü karanlığa bürünürken kızıl cadı adeta asasının ucundan ruhundan bir parça da ayrılmış bir şekilde, bu kasvetli ormanda ayakta dikiliyordu...
Düello bitmiştir arkadaşlar, dağılın. Şu noktada RP yazmakta yahut yazmamakta serbestsiniz, tamamen size kalmış neler yapacağınız. Yazmak istediğiniz spesifik bir şey yoksa da Carmilla gitmiştir, Ares'i de bir profesör falan bulup Hogwarts'a getirmiştir deriz ya da başka bir şey işte. Takılın.
-
“Ne demek yasak ormanda öğrenci var?”
Hogwarts hademesi ve bekçisi ile birlikte Hogwarts arazisini boydan boya yürürken incecik bir sesle söyleniyordum. “Zaten şu aptal kızlar kendilerini trenden attı diye bir sürü sorun çıktı! Yasak ormana öğrenciyi nasıl bırakıyorsunuz? Gelip bana söyleyeceğinize yakalasanıza. Salak herifler! Göreceksiniz müdirenin bundan haberi olsun da ikinizi de bi falakadan geçirsin! Ondan önce ben şu öğrenciyi bir elimden geçireyim ama!” Yasak ormana dalınca asamı çıkardım. Böyle aptal saptal işlerle işim olmaz ancak yine de beyin eksiği olanların başına bir yönetici gerekiyor işte. Bensiz bir boku beceremeyecekler çok belli. Biraz yürüyüş, eteğimin kirlenmesi, sinirlenmem, bekçinin yanlış yere sapması ve benim daha da sinirlenmem sonunda yerde yatan çocuğu bulduk. Çocuğun bembeyaz yüzünü gördüğüm gibi tanıdım. Bu Ravenclaw’dan “SAFKAN” bir çocuktu. Zindanda kırbaçlamayacaktım böyle olduğu için ancak iyi bir dayak gerekiyordu ki bir daha yapmasın. Yanına koşan hademe ve bekçinin arkasından bir leydi edasıyla sadece adımlarımı hızlandırarak ilerledim eteğimi kaldırarak. Çocuğu kaldırmak istediklerinde hareket etmediğini fark ettikleri gibi “Abouyy! Baboy! Ölmüşmüoğ?” gibi sesler çıkarmaya başladılar. Arkalarından “Ne ölmesi, bayılmış! Nefes alıyor baksanıza!” diye azar çektiğim gibi biraz ötede karanlık figür gördüm. Böyle karanlıklarda, beyaz yüzlü, tekin olmayan kukuletalı bir figür. Göz göze geldik. “Ay ay ay!!” diyerek elimi kaldırıp gösterdim bu figürü yerde çocukla uğraşanlara. “Y-yakalayın! Çocuğu yemeye gelmiş vampir bu!” Hademe ve bekçi çocuğu bırakıp peşinden koştuğu gibi dizlerimin üstüne çocuğun yanına kapaklandım. “Yüce merlin yanımızda ol. Tüm bilinen güçlere tanrılara yalvarıyorum korusunlar bizi bu melez yaratıklardan.” diye fısır fısır dua ettim bir süre. Sonra bekçi ve hademe geldiler yanıma. Bekçi “Bulamamışek abla.” dediğinde de “Abla ne gerizekalı? Bayan Urswick diyeceksin!” diye atarlandım. “Kaldırın çocuğu gidiyoruz. Bu orman melez yuvası olmuş müdireyle konuşacağım! Ormanı yaktıracağım!”
Bu velet hastane kanadında bir ayılsın, cezanın en iyisini yiyecek. Ormanın içindeki böcekleri de bir ilaçlatmam gerekiyor.
RP Out: Aldım bebeyi konu kilit.