[justify]Eadwig Alger Boleyn, zengin bir ailenin her fırsatta üstüne titrenmiş tek oğlu. Hareketleri doğrudan veya dolaylı olarak daima kontrol edilmiş. Dış görünüşünden dahi anlaşılabileceği üzere, düzene ve kurallara sıkı sıkıya bağlı. Karmaşık. Gerçeklerden kaçma eğilimi var. Yaşayamadığı duyguların çürük kokusu vücudunun her bir zerresine yapışmış. Yine de, aile kavramını önemsiyor. Değer verdikleri için her şeyi yapabilecek bir potansiyelde. Zeki. Onca karmaşasına ek zihnin kilitlerini açma gücüyle kutsanmış; ancak onun için bir ödül mü yoksa bir lanet mi bilinmez. Başına buyruk. Kontrol mekanizmasının güçlü oluşu: ruhuna yük.

Samuel Raymond Boleyn, geniş ailede dışlanan aile bireylerinin tek oğlu. Doğal olarak, payına düşeni almış. Agresif. Öfke kontrolü konusunda zorlanma potansiyeli yüksek. Kuzeni gibi zeki. Doğru ellerde çok iyi bir büyücü olacağı kesin. Godric Gryffindor’un binası için biçilmiş kaftan. Duygular arası keskin geçişleri göze çarpıyor. Bildiklerini saklama konusunda yeterince usta değil, içi dışı bir. Gerçekçi olmasının aksine duygularıyla hareket edişinin başına bela getirme ihtimali oldukça fazla. Aile bağlarına verdiği değeri yanlış ifade biçimiyle sunma.

Emma Louise Guendolen, aristokrat ailenin aristokrat kızı. Burjuvanın temsili. Kolay anlaşılabilir birisi gibi durmuyor, eli çoğunlukla kapalı. Güvenilir mizacını sert gözüken karakteristiği destekliyor. Ailesinin beklentilerini karşılamaya adanmış bir çocukluk, bir hayat… Duygularını yansıtma konusunda ne kadar başarılı olduğu tartışmaya açık. Soğuk bir yüz. Olanı biteni sorgular ancak kitabın kuralları dışına çıkmama eğilimi baskın gelebilir. Yakınlarından çok yabancılarla iletişim kurmanın daha kolay olmasından mütevellit çalıştığı departmana sorgusuz sualsiz bir uygunluk.

---

Harold ile Melvin hemen hemen aynı düşüncelerdeydiler. Ancak, genç veya yetişkin fark etmez, birini tanımak şüphesiz ki zamanı da işin içine katardı. İlk gözlenimde ellerine geçen bilgiler buydu. Birçok düşünce tekrar tekrar teyit edilmeli ve yanlış kanıya varılmamalıydı Harold için.  Başlangıçta istemsiz bir şekilde inkar psikolojisi ile hareket eden Eadwig Boleyn’in durumu içler acısıydı. O noktada Harold bi ara elini sızlayan böğrüne doğru çıkarmıştı refleksle, lakin bir eğitimci ve yaşam tecrübesi daha fazla olan bir ihtiyar olarak durumu kötüleştirmek yerine daha kontrollü bir tavır göstermenin gerekliliği ile anında geri indirmişti elini. Öfke patlamasını Eadwig’den beklerken Samuel’in gerçekleştirmesi Melvin ile Harold’ı bir tık şaşırtmış ve üzerine düşünmeye itmişti. Agresif tavırlarıyla sorgulayan çocuğun istediği cevapları ne Harold ne de Melvin biliyordu. Bayan Guendolen’in yanıtlaması gereken sorular bunlardı. Bu minvaldeki önemli konuları Hogwarts sınırları içerisinde konuşmak bir Bakanlık görevlisi için uygun düşmeyebilirdi. O konuda daha çok üstelenirse Bayan Guendolen’e destek vermek amaçlı beklemede sayılırdı Harold. Keza Melvin de aynı şekilde. Çocukların arasında çıkan atışmada dahi birkaç telkinde bulunsa da baskın ve otoriter yanını göstermekten ziyade daha sevgi dolu yanını göstermek istiyordu. Olaylar karşısında ne yaparsa yapsın hiçbir zaman iki aile üyesinin birbiriyle olan etkileşimi kadar geçerli olmayacaktı.

Sessizliğine tekrar bürünürken Samuel’in Eadwig’i pembe rüyalarından uyandırmasıyla hiç beklemediği bir şeye tanıklık etmişlerdi. Melvin’in bakışları Harold ile kesişti. Çok kısa bir an. Eadwig’in özel yeteneğini sergilediği bir an. Gözlerden kaçabilirdi de kaçmayabilirdi de. Her şey o kadar karambole ilerliyordu ki Eadwig’in iç dünyasını anlamak mümkün değildi. Şu an müdürün odasında anılarda kaybolmuş küçük bir çocuktu o. Sözlü bir büyü kullanmaksızın dalıp gidişinin başka izahı yoktu ki Melvin’in uyarısı asıl şimdi anlam kazanıyordu. Böyle bir ana tanıklık etmek Harold’u gururlandırmıştı. Yetenekli gençler görmeyeli uzun zaman olmuştu. Bu konu ileride mutlaka değerlendirilmeliydi. Bilhassa Harold, üzerine düşecekti. Ne yazık ki şu an ne yeri ne de zamanı sayılırdı.

İki çocuğun birbirleriyle paylaşımları arasında duygusal bir buhrana sürüklenen Eadwig’in son hareketiyle Harold’un eli titremişti. Melvin, Harold’un bu konuda rahatsızlığına birinci elden tanıklık eden birisi olarak Harold’un yanına yaklaşmıştı. Derin bir nefes aldı Harold. Yoğun bir rahatsızlık hissine rağmen kendisini ne olursa olsun tutmalıydı. Doğrusu buydu. Hemen yanıbaşında biten Melvin’e kısık bir tonda “Anlayışlı olmalıyız.” dediğinde üzgünlüğü ses tonundan dahi anlaşılıyordu. Yorgun düşmüştü o da. Melvin, usulca başını sallayıp bir iki adım geri çekilerek Bayan Guendolen’in yanında saf tutmuştu. Cenaze ve diğer sorular hakkında kısıtlayıcı bilgiler edinimlendikten sonra önce kadını cevaplamak uygun düşmüştü Harold’a. “Muhakkak bir profesörümüzü görevlendireceğim. Bizlerin de Bakanlık ve profesör tarafından bilgilendirilmesi icap eder.” dediğinde Harold, Melvin “Kimi çağırmamı istersiniz Bay Harrington?” diye sormuştu sormasına ancak Harold’un aklından geçen ismi biliyordu. Yalnızca onay almak istemişti.“Balian d’Ibelin. Sihirli Yaratıkların Bakımı dersimizin profesörü bu iş için makul bir isim olarak gözüküyor.” Melvin, spesifik olarak profesörleri yakından tanımakla da görevliydi aynı zamanda. Profesörlerin dikkat çeken davranışlarını da Bay Harrington’a ulaştırmakla yükümlüydü. Okulda yeni oldukları için her profesörle aralıklı aralıklı durum görüşmeleri ayarlamayı düşünüyordu Harold. Okulunda kontrolsüz bir güç olmasını istemiyor, her durumdan haberdar olmayı tercih ediyor ve bir aile ortamı oluşturmayı arzu ediyordu yaşlı adam. Okulun Ilvermorny profesörleri ile birlikte eğitimci nüfusu ikiye katlanmıştı. Büyücedünya’nın gri zamanlardan geçiyor olması nedeniyle eskisinden da fazla dikkatli olmak icap ederdi. Harold’un bu düşüncelerini daha önce paylaştığı Melvin de tedbirli olmaya çalışıyordu. Bir nevi her profesörü sınamak da bu işin içine dahildi. O sebeple; Melvin, Bayan Guendolen’i de bekletmek istemeyerek odadan sessizce ayrılmıştı.

Harold bu konuşmalar arasında göz ucuyla Eadwig Boleyn’e bakıyor, çatılan kaşlarını yumuşatıyordu aralıklı olarak. Masasının üzerinden bir tabaka alarak çocuğun önündeki masaya bıraktı. Soğuk tonda sayılmayan ama monoton bir ses tonunun hakimiyetiyle “Yalnızca bir kerelik müsamaha göstereceğim.” dedikten sonra karşısındaki koltuğa yöneldi. Tütün ürünleri konusunda inceleme ve gözleme aldıracağı pek öğrencilerin arasında yer alacaktı Eadwig Boleyn de. Okulda geçirdiği ilk günden beri tütün ürünlerinin okula ulaşımını engellemeyi aklına koymuştu Harold. Bir yolunu bulacaktı ve tütünün kökünü okuldan kazıyacaktı. Hepsi onların iyiliği içindi.

İki öğrencisine de bakarak konuşmaya başladı: “Umuyorum ki vaziyetin lüzum ettiklerini iyice anlamışsınızdır. Daha önce de belirttiğim gibi, sizlere her açıdan destek olacağız. Bayan Guendolen ve diğer Bakanlık çalışanları sizinle ilgilenecekler ve ihtiyacınızda biz de yanınızda olacağız. İlk olarak, okuldan idari izinli sayılacaksınız. Evde birkaç gün vakit geçirmek isterseniz bunu anlayışla karşılayacağız, elbette. Kaçıracağınız dersler gözünüzde şu an önemsiz olsa da geleceğinizi yabana atmamak adına ders parşömenleri size düzenli olarak posta edilecektir. Bakanlık dönüşünde ister bir yetkili ile isterseniz Melvin ile evlerinize dönebilirsiniz. Yine de unutmayın ki sizleri en yakın sürede tekrardan aramızda görmek isteriz. Arayı açmamanızı ve bir an önce toparlanmanızı umut ederek yanınızda olmak için ziyarete geleceğim.” Yetişkinliğin acı yüzüyle karşılaşan gençler için bu sözlerin uygunluğu tartışılabilirdi lakin hayat devam edecekti. Eninde sonunda bunu da anlayacaklardı.

İçine sinmeyerek devam etti: “Hazır hissettiğinizde söyleyin lütfen. İçinizden kızdığınızı ve kırıldığınızı biliyorum. Nasıl kızgın olunmaz, değil mi? Hayat… hayata bir anlam veremeyiz. Çarklarını bir şekilde döndürmeli; ne yapsak engelleyemeyiz bazı şeyleri. Başımıza gelenleri metanetle göğüslemeli ve güzel anılarımıza tutunmalıyız. Olumsuzlukları yakanıza astığınız anda karanlığın sizi zincire vurmasına izin verirsiniz. Dilerim ki bu ihtiyara kulak verip acınızı bir sürece yayarak sağlıklı bir şekilde yaşarsınız ve zamanla acıları yenecek kadar güçlü olursunuz. Her daim güçlü olmanız beklenilemez. O zamanlarda da birbirinize siz sahip çıkacaksınız, az önce gördüğüm kadarıyla çok fazla dışarıya yansıtmayı tercih etmeseniz de birbirinize derinden bağlısınız. Bu çok güzel, bağlılığınızı hiç yitirmeyin ve her şeyle birlikte yüzleşin.” Harold, kendini tutamayıp saatlerce konuşabilirdi. Bir noktada durması gerekliydi. Aniden ayaklandı. Sızlayan beli için bir şifacıya gözükmeme lüksü kalmamıştı artık. “Birazdan Melvin ile Profesör d’Ibelin burada olur.”

[justify]Melvin için her zamankinden daha yoğun bir gün oluyordu bu gün. Gün ışıdığında kendisi için bir baba figürü olan Bay Harrington’a yardımcı olmak için ellerindeki mektubun söylediklerinden yola çıkarak aksiyona geçmesi gerekmiş, birden fazla kişi ile görüşmüş; ne yazık ki, nihayetinde de istediği biçimde somut delillere henüz ulaşamadan dönmüş olmanın verdiği hayal kırıklığı ile Boleyn davasının tam teşeküllü bir sorgulanma ihtiyacına yanıt verebilmek adına dava ilgililerinin Hogwarts ayağındaki öğrencileri izni olduğu kadar bilgilendirip müdürün odasına götürmeye koyulmuştu. Normal bir gününe nazaran, Melvin’i yoran sadece on dakikalık yürüme mesafesinde yaşananlardı.  Onun dışında şikayet belirtisi göstermez veya yorulmazdı. Bay Harrington’ın yanında hem öğreniyor hem de bir ailenin parçası oluyordu. Minnettarlığını tarif etmesi gerekse bu konuda söyleyeceği hiçbir şey hissettiklerinin karşılığını veremezdi. İçten içe ufak bir hayıflanmaya hapsolduğu söylenebilirdi yalnızca o an için. Çocuklarla uğraşmanın zorluğunun her daim bilincinde olsa da ergenlik döneminin en tehlikelisi olduğunu yeni yeni keşfediyordu. Melvin de bir zamanlar gençti. Ancak, kanı şimdikiler kadar hiçbir zaman bu kadar hızlı akmamıştı. Bu sebeple, Bay Harrington için daha çok edişeleniyordu. Yaşı gereğiyle duygu durumlarına eskisinden daha çok dikkat etmeli ve adamın işlerini onun için elinden geldiğince kolaylaştırmalıydı. Bu noktada; soğukkanlılığını korumaya çalışırken bıçkın bir oğlan çocuğu olduğunu düşündüğü Eadwig Boleyn’in olan bitenden haberdarmışcasına gerçekleştirdiği fevri çıkışları bir yana dursun, yaşananları ve bilgi sızıntısınının hesabını ne şekilde verecekti Bay Harrington’a? Kızacağını düşünmüyordu, ancak mutlaka bunun bir geri dönüşü olacağını biliyordu. Yaşlı adamın gür sesi kulaklarında yankılandı kaçınılmaz bir halde: “Seni her durum için daha kalifiye yetiştirdiğimi düşünüyordum Melvin.” Ve gözlerinde belirecek olan o hayal kırıklığı ibaresi… Melvin’in hayatında görmek istemeyeceği tek şeydi belli ki.  Öte yandan, Slytherin formalı çocuğun ailesine ne olduğu ile ilgili sorular sormaya devam etmesi Melvin’in hiç yararına olmuyor, aksine; kısıtlı da olsa aklından düşünceler geçiriyordu. “Müdürün sizi bilgilendireceğini söyledim. Biraz sonr-“. Henüz cümlesini tamamlayamamıştı ki sinir krizine girmeye yaklaşan çocuğun koşturmaya başlamasıyla koşar olmayan adımlarıyla oyalanmadan peşine takıldı. Bir an zararsız bir şekilde durdurmak için asasına yeltenecek gibi olduğunda Bay Harrington’ın bundan hoşlanmayacağını düşünerek vazgeçmişti. Hele de hassas durumu olan bir çocuğa büyü uygulanmasına ne tepki vereceğini düşünmek Melvin’i fersah fersah itmişti bu seçenekten. Nasıl olabilirdi ki bu? Konunun ailesi ile alakalı olduğunu nereden öğrenecekti? Ev cinleri böyle şeylere karışmazdı. Karışamazlardı. Diğer öğrencilerin de durumdan haberleri yoktu.

Aklına takılan binbir düşünce ile koşarak onlara yetişen Gryffindorlu çocuğu yanıtsız bırakmamaya çalıştı istediği bilgiyi vermeyecek olsa da. “Beklemeniz gerek. Az sonra öğreneceksiniz.” Kuleye girişe varabildiklerinde mecburen duracağını bildiklerinden daha rahat bir tavırla hareket etmiş olan Melvin, kulaktan dolma bilgilerin Eadwig’e ulaşmış olma seçeneğini çoktan elemişti artık zihninde. Geriye tek bir şey kalıyordu aslında. O da zihninin bir köşesini erişime kapatmaktı. Düşük bir ihtimal olduğunu bilse de aklından geçirdiklerinden faydalanıldığına şahitlik etmişti Melvin. Erişim sağlayabilmek için günlük değişen parolayı bilmesi gerekiyordu sarışın soluk tenli çocuğun. Fırsat kucağına düşmüştü Melvin’in.  Şifreyi sadece kendisi, kat görevlisi -ki çalışan özenle sadık birisi olarak seçilmişti-, ve tabi ki Bay Harrington biliyordu. Çocuğun savurduğu tekmenin arasında parolayı usulca izin verdiği şekilde aklından geçirdi Melvin. “Limon şekeri kovalar vesveseyi.” Parola Eadwig’in dilinden döküldüğü an Melvin’in yüzünde çözüme ulaşmış olmanın verdiği tatminkar bir ifade vardı ince bir gülümseme ile. Sırrı buydu demek. Yakalamıştı. Melvin’e göre daha dikkatli kullanması gerekliydi gücünü bu çocuğun. Bunu kesinlikle Bay Harrington’a bildirmeliydi. Önlem almalıydı. Koşmasına müsamaha göstererek arkasından odaya girdi. Olanı biteni kontrol altında tutmaya çalışmak yerine elinden geldiği kadar akışa bırakacaktı biraz sonra yaşanacak tatsız olaylar bağlamında.

…

Bedenlerden önce gürültünün kulaklarına ulaşması ile Harold kapıya biraz daha yaklaşmıştı. Bir sorun çıkmış olmalıydı mutlaka ki bunca patırtı kopuyordu ortalıkta. Özel durum nedeniyle göz yumacaktı Harold olan bitene. Melvin, Slytherinli çocuğun hemen ardında odanın girişinde gözüktüğünde yere kitlenmiş olan bakışlarından olan bitenin içeriğini bilmese dahi bir noktada suçluluk duyduğunu eş zamanlı olarak anlamıştı Harold. Harold’ın sıcak bakışları yüz ifadesine giderek yansısa da arkasında bağladığı eller çözülmüştü ilk anda. Hızlı ve sakin bir tavırla cübbesinin cebindeki asasına erişip “Quietus” sözcüğünü söyleyerek asasının ucunu Eadwig’e doğrultmuştu. “Evlat!” dedi gür bir sesle. Sıcakkanlı bir görünümle ona doğru yaklaştı. “Ben yaşlı bir adamım. Bu gürültü de neyin nesi böyle? Sağır edeceksiniz beni. Aceleci ve fevri davranmanın kimseye yararı olduğu görülmemiştir. Biraz sükunet, lütfen. Rica ediyorum.” Sesi kısıklaşan çocuğun omzuna elini koydu sevecen bir tavırla. Bir köşede bekleyen çocuğa da bakarak “Sizden de daha sakin bir tavır görmeyi umut ediyorum Bay Boleyn.” diye eklemeyi ihmal etmemişti. Sızlayan belini tutararak duruşunu dikleştirip eliyle kahverengi kadife koltukları gösterdi. “Buyrun, lütfen geçin.” Adamın aklında olan tek şey öğrencilerini iyi bir şekilde ağırlamak ve durumu kontrol altında tutabilmekti.

Melvin ise kapıyı kapatmıştı odanın içerisinde iyice yer edinmeden önce. Harold’un yanına doğru ilerlerken “Ben güne zihnen yorgun başladığını düşündüğüm öğrencilerimize çay ikram edeyim izninizle Profesör.” demesiyle Harold’ın bütün ilgisini üzerine çekmişti kısa bir anlığına. Yaşlı kurdun kıvrak zekasının Melvin’in oda görevlisi gibi böyle bir cümle söylemesinin anlamsız olacağını fark edeceğini biliyordu. Harold, Melvin ile o kadar çok zaman geçirmişti ki nerede ne demek istediğini her bir şekilde anlardı, hiç değilse asıl mesajın çevresinde dolaşmasına olanak sağlardı. Harold, boğazını temizleyip rahat edeceği bir tonla daha fazla gecikmek istemeyerek konuşmaya başladı: “Giriş şeklinizi es geçerek hoş geldiğinizi belirtmek istiyorum. Eadwig Alger  ve Samuel Raymond Boleyn, öncelikle size Bakanlık’tan gelen misafirimizi tanıtayım; bu güzide hanım Emma Louise Guendolen. Sizinle birebir konuşmak için burada.” Asasına davrandı es verdiği anda. Hızlı bir efsun bozmayla öğrencisinin ses tonunu eski haline getirdi sakin olacağına inanarak. En azından ona bir şans vermek istiyordu soğukkanlılığını koruması için. Ortamın basıklığını göz ardı ederek çocukların yanı başlarında bekleyerek onları bunaltmak istemediğinden aralarındaki mesafeyi biraz daha açarak konuşmasını sürdürdü. Doğrudan vücut dili Eadwig’e dönük şekilde başlayacaktı sözlerine.

“Bakanlık sizinle mühim bir konuda istişare etmek istiyor. Elbette, Bakanlık ile ilgili konuda Bayan Guendolen sizi daha iyi bilgilendirecektir birazdan ancak girizgahı ben devraldım. Lafı dolandırmanın ya da konuyu uzatmanın bir manası yok. Sizler çocuk değilsiniz. Anlatacaklarımı sizler için ne kadar kolaya indirgemek istesem de bunu yapmam mümkün değil. O yüzden... Geçtiğimiz günlerde birtakım olumsuz olaylar yaşandı. Heyhat, anlaşılacağı üzere bu konu sizi ve ailenizi yakınen ilgilendiriyor. Bazı sebeplerle Boleyn adasına düzenlenen bir baskın sonucunda zayiatlar yaşandı. Maatteessüf, anneni kaybettik. Babanın ise nerede olduğu henüz bilinmiyor. Samuel’in ebeveynlerine de hala ulaşılamamış. Kızgın ve üzgün hissetmeye hakkınız var. Kendinizi tutmak zorunda değilsiniz, söz konusu aileniz. Kimse duygularınızı yaşamanızı engellemeyecek. Yetişkin bir insanın dahi kolayca kaldırabileceği bir yük bu, gayet anlaşılabilir. Zamana ihtiyacınız olduğunuzu biliyorum. Lütfen, sizin için burada olduğumuzu unutmayın. Sizlerle ilgileneceğime söz veriyorum. Bizimle konuşmaya çalışın ki yükünüzü birlikte sırtlanalım, susmak istiyorsanız susun ki sizinle birlikte acınızı yaşayalım, kızmak istiyorsanız birlikte öfkenizi de paylaşalım. İletişim kurmaktan kaçınmayın, ne olursa olsun.”

İlgiyle gözlerini Eadwig Boleyn’e kilitledi Harold. Ölümün kaçınılmaz olduğu bu dünyada iki çocuğun arasında gerçekliğin soğuk ve acımasız kollarını dolayıp boğacağı ilk kişi o idi. Harold, ılımlı ve sakin bir ses tonu hakimiyetinde giriştiği sözlerin ne kadar can yakıcı olabileceğini biliyor, üzüntülerini derinden hissediyordu genç çocukların. Bunca acının ağızdan çıkan üç beş cümleyle anlatılabilir veyahut tarif edilebilir bir yanı olmadığını gayet net biliyordu yaşlı adam da. Sağlıklı bir iletişim kurabilmek için tepkisini görmek istiyordu çocukların. Ancak o şekilde daha sağlamcı bir yöntemle ilerleyebilirdi. Herkesin acıya verdiği tepki farklı olurdu nihayetinde. Konuşmaları ilk tercih edeceği seçenek iken öfke ile acılarını yaşamalarını hiç mi hiç istemezdi Harold. Halihazırda kırılgan olan çocuklara ulaşmaları elzemdi. En ufak komünikasyon parçasına dahi ihtiyaç vardı. İçten gelen herhangi bir tepki gidişatı belirleyecekti. Her şeye ek olarak, tedbirli tavrını takınıyordu Harold çocukları gözlemlerken. Onları okumaya çalışıyordu. “Hazır olduğunuzda Bakanlık yolunda size Bayan Guendolen eşlik edecek. O da size yardımcı olmak ve sorularınızı cevaplandırmak için burada. Kat'i surette güvenliğiniz Hogwarts ve Bakanlık tarafından sağlanacaktır, o konuda ve prosedürler hakkında endişe etmenize mahal yok. Bekleyeceğim, bizzat benimle etkileşim içinde olmak istediğinizde de sizi dinleyeceğim. ” dediğinde Bayan Guondolen’e bir bakış attı. Vaktinin olmadığını bildiği genç kadının böyle bir durumda daha anlayışlı davranacağını umut ediyordu. Konuşmanın sürekliliğini sağlayacaktı Harold ilk tepkileri alır almaz. Yüz ifadelerinden çıkarım yapmak için şok etkisinin geçmesini beklemeye koyulmuştu. Yine de biliyordu ki fıtrat aynı fıtrat idi. İnsanoğlu zehrini ya içe ya da dışa doğru akıtacaktı. 

[justify]Henüz daha gün ışımamıştı Harold makamında işlere koyulduğunda. Eski müdirenin masasının üzerinde biriktirdiği birden fazla bürokrasi parşömen tomarlarının yanı sıra, hiçbir işin takibini yapmaması da Harold'un gözlerinin seğirmesine sebebiyet vermişti. Neyse ki yanında Melvin vardı ve birçok şey için eli kolu oluyordu yaşlı adamın. Melvin, Harold'a yardımcı olabilmek için bir dosya takibi sistemi dahi oluşturmuştu. Bu oluşum dahi Harold'ı tatmin etmiyordu, ancak; hiç yoktan bir tutam düzen kırıntısı görmek yılların kurduna arada sırada nefes alması için yeterli zamanı sağlayabiliyordu. Bu sistem, biraz sihir biraz da tutarlı bir yöntemle yakın tarihte cevaplanması elzem mektupları, bürokrasi parşömenlerini ve mühim sayılabilecek yazışmaları kendi içerisinde kategoriliyordu. En iyi kısmı ise Melvin'in Harringtonlar'ın Harold'a kolayca ulaşabilmesi için soyada göre evleviyet vermesiydi. Böylelikle hem Harold aradıklarını vakit kaybetmeden bulabiliyordu hem de en mühim verdiği oluşum olan ailesinden kopuk hissetmiyordu. Aynı zamanda bir torununun eğitim öğretim gördüğü okulda yöneticilik yapıyor olmanın ufak ama anlam açısından büyük bir yeri vardı yaşamında. Büyücedünyanın geleceğini emanet edecek oldukları gençlere ve torunlarının yaşamlarında karanlığı aydınlatacak bir meşale görevi görmeyi kendi inançları doğrultusunda topluma karşı her daim vazife bilmişti Harold. 

Omuzlarına yüklendiği misyonun düşüncelerinin ağırlığı ile papatya çayından bir yudum aldı koltuğuna yaslanmadan hemen önce. Kendisine ayrılan koca alanda odalardan birini de Melvin'e ayırmıştı. Melvin, çoğunlukla seslenmeden önce adamın burnunun dibinde bitiverirdi. Elinde aradan sıyrılan bir mektupla odaya girdiğinde samimi bir gülümseme ile karşılık verdi Harold. "Gününüz aydın olsun Bay Harrington. Kahvaltıdan önce sıcak bir şeyler içmenizin iyi olacağını düşündüm. Oldukça yoğun bir gün olacak gibi, efendim. Kahvaltıya geçmeden önce bunu okumanız gerektiğini düşündüm." Melvin, adamın ihtiyaçlarını Harold'dan önce düşünür, yemek saatlerini dahi düzenle takip ederdi. Uzatılan zarfı alırken Harold, yardımcısı ön bilgi aşamasına geçmişti. "Vivienne Bates'in Hogsmeade ve Diagon Yolu sınırları içerisinde bulunan bir iki dükkan sahibi ile görüşmesine dair başka bir dükkan sahibinin şikayet mektubu. Sanırım sizin ilgilenmeniz gerektiği düşünülmüş." Söylenilene karşılık açık buz mavisi göz rengi kararan adam koltuğunda dikleşerek bütün bir ciddiyetiyle mektubu okumaya koyuldu. Her bir satır başında kaşları çatılmaktan fırlatılmaya hazır bir ok kadar gerilmişti.  Hiddetle mektubu masaya bıraktı. "Olacak iş değil! Bir Hogwarts müdürünün böyle bir işe kalkışması olacak iş değil! Bates alışıldık mizaca sahip birisi olmamıştır hiçbir zaman Melvin. Dükkanlarla fahiş fiyat konusunda anlaşıp öğrencileri ve aileleri fazladan kazanç elde etmek için yönlendirmiş olamaz. Kârlı bir iş bile değil üstelik! Bu... Bu çok nahoş bir durum!" Ayağa fırladı bir anda. Sızlayan belini perde arkası ederek düşünceli bir tavırla ellerini arkasında birleştirerek oda içerisinde dönmeye başlamıştı.

"Ne düşünüyorsunuz efendim? Ne yapmamı uygun görüyorsunuz?" Birkaç dakika daha izin istercesine bir baş sallama hareketi yaptı Harold. Bulanık düşünceleri arasında uzlaşma sağladığında yanıt vermek için hazırdı: "Büyücedünya eskisi gibi değil, Melvin. Kimseye kolay kolay güvenemeyiz. Hele de altı doldurulmamış ithamları olan birisine. Bir meslektaşımı oldukça çirkin söylemler altında asla ezdirmem. Zira, doğruluk payı varsa da bunu bakanlığın yetkili birimlerine taşımaktan çekinmem. Adaletten ödün veremeyiz. O sebepledir ki vaziyet neyi gerektirir birlikte öğreneceğiz. Olayın gerçekliğini titizlikle araştırmanı istiyorum. Ne demek istediğimi anlıyor musun? Tedbiri elden bırakma. En ufak bir söylentinin dahi sızmasını istemiyorum." Odayı tavaf etmeyi bırakıp tekrardan masasına dönmüştü. O esnada Melvin çoktan kapı eşiğine ilerlemeye koyulmuştu. "Hemen gidiyorum Bay Harrington. Öğle vakti gelip sizi bilgilendireceğim. Başka bir isteğiniz var mıydı?" Tam bir görev adamıydı Melvin. Her an her şeye hazırlıklıydı. Sormasıyla birlikte aklında şu iki üç günün gündemini zapt eden konunun kendisini ilgilendiren asıl kısmını hatırlamıştı. "Ahh, bir dakika... Nasıl da unutkan oluyorum zaman ilerledikçe, görüyor musun ? Zaman acımasız Melvin. Çok acımasız. Boleyn kuzenleri ne durumda? Herhangi bir bilgi sızdırılmamış, değil mi? Görevlendirdiğin ev cinlerinin her hareketlerini umarım gözlemliyorlardır. Çok değil, yakın bir zamanda onları da çağıracaktır Bakanlık. Belki de bugündür vakti." Her zaman bir bildiği vardı Harold'ın. Lobisi var denilemezdi ancak hatırı sayılır birçok dostu vardı çeşitli mevkilerde. "Daha fazla saklayamazlar. Üzülüyorum gençler için. Zor bir konuşma gerçekleştirmem gerekecek." Cümlelerinin sonuna doğru yüzünü bir hüzün kaplamıştı Harold'ın. Yeni gelmiş olmasına rağmen kişi ve aile ayırt etmeksizin her öğrencisine düşkündü. En çok da öğrencilerinin ruh sağlığı için kaygı duyardı. "Endişelenmeyin Bay Harrington. Boleyn kuzenlerinin hiçbir şeyden haberi yok. En azından henüz. Dönüşte ev cinlerinden son bilgilendirmeleri alıp geleceğim. Şimdi... izninizle çıkıyorum." Harold usulca başını sallayıp çıkması için izni vermişti. Bugün her zamankinden daha yoğun bir gün olacağa benziyordu. İşler kendi kendini bitiremezdi. Kaldığı yerden devam etmesi gerektiğini çok iyi biliyordu Harold. Mürekkebi önüne doğru çekip koltuğuna geri geçti.

...

Akrep ile yelkovanın yarışında saat göstergesi 11'e vurduğunda yazım işlerini bir çırpıda aradan çıkartan Harold, acil durum bilgilendirmesini Bakanlık kuşları tarafından kulağına ilişen Melvin günün ilk görüşmesi için Harold'ın listesine eklemişti. Sadece kiminle görüşeceğini bilmiyordu. Kapıdan içeri giren misafirini  yüzünden eksik etmemeye çalıştığı tebessümle karşıladı ilk olarak. Tanımadığı bir Bakanlık çalışanıydı ancak sima olarak çok yakın gelmişti kendisine. Kadın kendini tanıttığında hafızasında bir ışıldama belirmişti. Söylemlerine karşılık "Öncelikle hoş geldiniz. Beni onore ettiniz Bayan Guandolen. Teşekkür ederim." diyerek koltuklardan birine oturması için buyur etti genç kadını. İşin altından ne çıkacağını az çok biliyor olsa da sözü karşısında yerini alan kadına bırakacaktı elbette. Hiç beklemediği bir şekilde eli boş gelmeyen kadına nazaran bu yaşlı adam hediye almayı sevmezdi, özellikle de iş sebebiyle olanları. Taviz vermek gibi görülmesine karşılık önlem almıştır hep. Yine de kibar bir hareketti görgü kuralları içerisinde ve buna da saygı duyuyordu. Genç nesilden saygı görmeyi seviyordu üstelik Harold. Kutuya uzanırken sıcak gülümsemesi daha da büyümüştü. "Makamımı zarif varlığınızla güzelleştirdiniz zaten Bayan Guandolen, o yüzden buna hiç gerek yoktu. Çok ince düşüncelisiniz. Mesir macununun ilginç bir tercih olduğunu söylemeliyim. Boğazlara çok iyi geldiğini duymuştum ancak deneme fırsatım olmamıştı. Sayenizde sağlığıma sağlık katacağım, ne kadar teşekkür etsem az." Paketindeki Osmanlıca yazıları süzdükten sonra memnun bir biçimde masasında bir yere nazikçe bıraktı."Demek Alexader'ın torunusun. Onun gibi hırslı olmalısınız Bayan Guandolen. Yüz simanızı büyükbabanızdan almışsınız. Hatırlıyorum da çok dişli bir rakipti. Birlikte satranç oynadığımız günler ne çabuk geldi geçti!" Sesinde nostaljiyi anımsamanın tok bir heyecanı vardı. "En yakın zamanda görüşme dileklerimle birlikte lütfen selamımı iletin kendisine."

Cümlesinin bitiminde bir el hareketiyle pencere kenarında duran içecek masasından fincanlar hareketlenmeye başlamıştı. "Size ne ikram edebilirim? Adaçayı veyahut papatya içer misiniz?" Harold, kadının ince gülümsemesinin ardındaki asabiyetle kavrulan genel hayatının gerginlikle geçtiğinin belirtisi olan ince çizgileri yüzünden okuyabiliyordu. "Çaylarımızı içerken burada bulunma durumunuzu konuşabiliriz nihayet. Sizi dinliyorum Bayan Guandolen." Görevlendirme mektubunu okuyamamıştı ancak açık açık durumun izah edildiğini sanmıyordu. Aynı şekilde, konuşmanın gidişatına göre bildiğini de sakınacak değildi aslında Harold. Çalışanı daha fazla bekletmemek adına konuya girme taraftarıydı. Bir yandan imon şekeri kasesinin kapağını açarak Emma'nın önüne doğru yanaştırdı Harold.