İletileri Göster
1
Boleyn Adası / Aile Bağları
« : 07 Temmuz, 2022 18:51:43 - Kurgusal Tarih: Ekim 1866 »
Afrodit kayıktan aşağı (sendeleyerek) indiği anda kusursuzca biçilmiş çimenler hışırdadı ve dünya üzerindeki cehennem onu evinde yeniden görmekten memnun gibi aydınlandı; adanın ruhu vardı da konuşuyordu sanki ailenin adına.
Cehennem, büyücülük dünyasının yönetici sınıfına ve departmanlarına karşı en önemli meydan okuma, onlara karşı en büyük tehditti. Onların da yanılabileceğini, kendilerinden daha büyük güçler tarafından cezalandırılabileceğini ima eden bir tehlikeydi Boleyn'lerin "evim" dediği cehennem. O adanın düşüncesi bile halka yüreklerinde duydukları bir soğuğu, çektiklerinin suçlusunun orada bir yerlerde olduğunu telkin ederdi. Orasının bu kadar ünlü olması iyi bir şeydi aslında, aksi takdirde, ezilenler, kendilerini ezenleri orada hayal etme özgürlüğünden yoksun bırakılmış oluyordu; Boleyn'lerin sonsuz koridorlarda hayalet gibi dolandığını düşünebiliyorlardı adayı canlandırdıklarında; birbirleriyle karşılaşmadan, varlıklarından yalnızca haberdar olarak geçirdikleri günler tatmin ediyordu onları. Kötülükten başka şeye çalışmayan bilinçleri dışında işlevsiz hayaletler gibi dönüp dururlardı Boleyn'ler evlerinde; İngiltere'nin kontrol edemedikleri neyi kalmıştı, onu düşünüyor, hakimiyetlerini genişletme planları yapıyorlardı.
Orada alınan kararların yavaş işleyen bir zehir gibiydi etkileri; köklerini büyücülüğe salmış bir ağaçtı Boleyn ailesi, zehirli meyvelerini her yere dağıtmışlar, halkı onlarla beslemişlerdi. Konu ailesi olduğunda hayatı boyunca çok çalışmıştı Afrodit; duygularını bastırmış, gözleri görmeyen, kulakları duymayan güçlü bir köpek gibi körlemesine koşturmuştu sözde düşmanlarına; onları ailesinin açıklamalarından tanımış, hiç şüphe duymamıştı. Nasıl da pişmandı şimdi cehennemi cennet olarak belleyecek kadar cahil olduğuna, zamanı geri sarmayı ne kadar da istiyordu.
Yavaşlamasını istedikçe hızlanmak gibi bir huyu vardır zamanın. Birkaç saniye sürmüş gibi hissettiren yürüyüşün ardından kapının önünde bulmuştu kendini; çocukken yaklaşmaktan korktuğu ana girişti burası; bütün Boleyn büyükleri bu kapıyı kullanmıştı, oysa o hep arka kapıdan çıkardı.
Yeryüzünde cennet kurma iddiasında olan Boleyn nesli, genç kızın kafasındaki cehennem algısını erken yaşta yok etmişti. Öteki kavramını - onların ötesi kavramını yok etmişlerdi. Büyücülük dünyasında hak sahibi olanlar yalnızca Boleyn'lerdi; onların saf kanına işlenmişti yönetme hakkı, o türden bir liderlik yalnızca onlarda bulunurdu, başkasında değil. Afrodit hiç politikayla ilgili olmamasına rağmen çocukluğundan gelen bir ses her Bakana "Yetersiz," derdi ister istemez, "Boleyn değil." Doğru ve yanlış kavramı, günlük bilincinden mümkün olduğu oranda uzaklaştırılmıştı.
Şimdi kapıyı çalmamakta diretirken bunun ne kadar yanlış olduğunu bile düşünemiyordu; ailesinden para istemenin bu kadar zor olmaması gerektiğini söylüyordu içinden bir ses; diğeriyse koşmasını salık veriyordu, koşabildiği kadar uzaklara gitmeliydi. Derin bir nefes aldı tıklatmadan önce. Kafasında cennet algısını yeniden doğrulamadıkça, yeryüzündeki cehenneme manevi bir alternatif kazandırmadıkça Boleyn'lerin kazanmasına izin vermiş olacaktı. Bu yalnızca bir kapıydı. Yalnızca ailesinden dükkanı açabilmek için borç para almaya gelmişti.
Nefesini verdi. Afrodit üç yıldır görüşmediği ailesinin kapısını tedirginlikle çaldı.
Cehennem, büyücülük dünyasının yönetici sınıfına ve departmanlarına karşı en önemli meydan okuma, onlara karşı en büyük tehditti. Onların da yanılabileceğini, kendilerinden daha büyük güçler tarafından cezalandırılabileceğini ima eden bir tehlikeydi Boleyn'lerin "evim" dediği cehennem. O adanın düşüncesi bile halka yüreklerinde duydukları bir soğuğu, çektiklerinin suçlusunun orada bir yerlerde olduğunu telkin ederdi. Orasının bu kadar ünlü olması iyi bir şeydi aslında, aksi takdirde, ezilenler, kendilerini ezenleri orada hayal etme özgürlüğünden yoksun bırakılmış oluyordu; Boleyn'lerin sonsuz koridorlarda hayalet gibi dolandığını düşünebiliyorlardı adayı canlandırdıklarında; birbirleriyle karşılaşmadan, varlıklarından yalnızca haberdar olarak geçirdikleri günler tatmin ediyordu onları. Kötülükten başka şeye çalışmayan bilinçleri dışında işlevsiz hayaletler gibi dönüp dururlardı Boleyn'ler evlerinde; İngiltere'nin kontrol edemedikleri neyi kalmıştı, onu düşünüyor, hakimiyetlerini genişletme planları yapıyorlardı.
Orada alınan kararların yavaş işleyen bir zehir gibiydi etkileri; köklerini büyücülüğe salmış bir ağaçtı Boleyn ailesi, zehirli meyvelerini her yere dağıtmışlar, halkı onlarla beslemişlerdi. Konu ailesi olduğunda hayatı boyunca çok çalışmıştı Afrodit; duygularını bastırmış, gözleri görmeyen, kulakları duymayan güçlü bir köpek gibi körlemesine koşturmuştu sözde düşmanlarına; onları ailesinin açıklamalarından tanımış, hiç şüphe duymamıştı. Nasıl da pişmandı şimdi cehennemi cennet olarak belleyecek kadar cahil olduğuna, zamanı geri sarmayı ne kadar da istiyordu.
Yavaşlamasını istedikçe hızlanmak gibi bir huyu vardır zamanın. Birkaç saniye sürmüş gibi hissettiren yürüyüşün ardından kapının önünde bulmuştu kendini; çocukken yaklaşmaktan korktuğu ana girişti burası; bütün Boleyn büyükleri bu kapıyı kullanmıştı, oysa o hep arka kapıdan çıkardı.
Yeryüzünde cennet kurma iddiasında olan Boleyn nesli, genç kızın kafasındaki cehennem algısını erken yaşta yok etmişti. Öteki kavramını - onların ötesi kavramını yok etmişlerdi. Büyücülük dünyasında hak sahibi olanlar yalnızca Boleyn'lerdi; onların saf kanına işlenmişti yönetme hakkı, o türden bir liderlik yalnızca onlarda bulunurdu, başkasında değil. Afrodit hiç politikayla ilgili olmamasına rağmen çocukluğundan gelen bir ses her Bakana "Yetersiz," derdi ister istemez, "Boleyn değil." Doğru ve yanlış kavramı, günlük bilincinden mümkün olduğu oranda uzaklaştırılmıştı.
Şimdi kapıyı çalmamakta diretirken bunun ne kadar yanlış olduğunu bile düşünemiyordu; ailesinden para istemenin bu kadar zor olmaması gerektiğini söylüyordu içinden bir ses; diğeriyse koşmasını salık veriyordu, koşabildiği kadar uzaklara gitmeliydi. Derin bir nefes aldı tıklatmadan önce. Kafasında cennet algısını yeniden doğrulamadıkça, yeryüzündeki cehenneme manevi bir alternatif kazandırmadıkça Boleyn'lerin kazanmasına izin vermiş olacaktı. Bu yalnızca bir kapıydı. Yalnızca ailesinden dükkanı açabilmek için borç para almaya gelmişti.
Nefesini verdi. Afrodit üç yıldır görüşmediği ailesinin kapısını tedirginlikle çaldı.