'İleri' demişti William kendi kendine henüz sadece bir saniye önce, 'dümdüz ileri!'... Ne var ki olaylar beklediği gibi gitmemişti. Büyüsünde sorun olmadığına emindi, yumuşatma çabası işe yaramıştı, bundan şüphesi yoktu. Peki o zaman neden böyle olmuştu? Neden önüne çıkan quaffle'ı fırlatıp yoluna devam eden bir bludger gibi süngerleşmiş tabelayı itip geçememişti de zar zor tutunduğu süpürgesiyle gittiğinin tersi yönde tepetaklak hayatı sorguluyordu? Çarptığı ilk engeli hissetmemişti bile; yarım dakika önce hayatını adadığı bu strateji ile birlikte çöken inancını toplamaya çalışıyordu. Gereken ilhamı da çarptığı ikinci engelden aldı. Kendisine yönelen öfkeli nida ihtiyacı olan şeydi. Kendi kendine 'Hayır, eksik olan da tam bu: yeterince hayvan gibi şey yapmıyorum; Alfred olsa daha hayvan gibi şi yapardı!' dedi ve silkinip süpürgesini tekrar kontrol altına aldı. Avcunun içindeki ahşaptan hoş olmayan çatırtılar duymuştu ama şimdi bunu düşünmenin zamanı değildi. Süpürgesinin üzerine iyice yatıp öne doğru fırladı; zaman hayvan gibi şi'yapma zamanıydı, yetişmesi gerekiyordu!

Henüz biraz ilerlemişti ki sokağın sonunda önlerinde yükselen Gringotts'u görmesiyle önündeki bir diğer zorluğu fark etti. Gerisinde kaldığı arkadaşlarına yetişmek için hızlanıyordu ama geri dönebilmek için süratini tekrar düşürmesi gerekecekti, duvara da spogify atıp geri sekemezdi ya! 'Aslında neden olmasın?' diye düşünse de hemen bu düşünceden vazgeçti. Süpürgesinden gelen çatırtı olmasa belki denerdi ama bu durumda çok tehlikeli olurdu. 'Ne yapacağım öyleyse? Hızımı kesmeden tam tersine ani bir dönüşü nasıl yaparım k?' diye sordu kendine önündeki beyaz mermer duvarlar gitgide yaklaşırken. Tam da o sırada geldi fikir aklına, 'gerçekten de hayvan gibi şey yapacağım, Alfred iyi izle bunu.' dedi ve asasına bir kere daha davrandı.

Yavaşlamaya hiç niyeti yokmuş gibi doğrudan bankaya uçmaya devam etti William. Bir snitch'i görmeye çalışıyormuş gibi dikkatle izliyordu aradaki mesafenin azalışını. 'daha değil, daha değil, ŞİMDİ!' "Incarcerous"

Haykırırken bankanın mermer sütunlarından en üstünü ve kendi elini hedeflemişti asasıyla. Var ettiği halat sütuna dolandıktan sonra da diğer ucunu sıkıca kavrayıp hemen süpürgesine yana doğru biraz eğim vermişti. Şimdi tek yapması gereken halattaki gerginliği korumayı başarıp, aritmanside kullandıklarına benzer bir pergelin hareketiyle döndürdükten sonra doğru anda doğru yöne fırlatmaktı; çok da zor olamazdı ya!

50 Derece: Tüm kazandığı hız birden avcuna binmesin diye süpürgeyi olabildiğince sağa kırıp gerginliği sağlamaya çalışıyordu William.

110 Derece: Ne kadar hazırlıklı olsa da ulaştığı hızın ağırlığını hisseden kolu kasılmaya başlamıştı. Kendisini tam dönüş anına hazırlaması gerektiğini bu saniye anlamıştı William. Bütün gücünü kollarında topladı ve süpürgeyi de gergin tutmaya çabaladı.

180 Derece: Süpürgesinden duyduğu sesler bu sefer de kolundan mı geliyordu acaba? Hayal gücüne veriyor olsa da kafasındaki şüpheleri tamamen kovamıyordu; bileğindeki acı bu kadar sızlarken kendini kolayca kandıramıyordu. Tek tesellisi acının birazdan bitecek olmasıydı, şu dönüşü bir tamamlasa....

210 Derece: Bu çılgın 'U dönüşü' tamam diye düşündü kendi kendine sadece bir saniyenin onda biri daha! Sonra kendisini bırakacaktı.

215 Derece: 'Biraz daha, birazcık daha...'

230 Derece: Ellerini gevşetmek üzereydi William, ciğerlerindeki fazla havayı biraz daha boşalttıktan sonra serbest kalabi- O da ne? Yarıştakilerden biri belirledikleri güzergahı terk etmeye mi çalışıyordu?

245 Derece: Gördüğü ama çoktan gerisinde kalmış şeyler zihnine yetişmeye çalışıyordu. O saç rengi, o ifade... Bu o Boleyn zorbası olmalıydı. Kaçmaya çalışıyor olmalıydı, Alfred'in süpürgesi ile, Fortuna ile... William buna izin veremezdi.

270 Derece: Yarışa devam etmek için tam şimdi bırakmalıydı, ama yapamazdı. Açılmayı bekleyen kavrayışı tekrar sertleşti ve kendini ikinci dönüşe hazırladı William. Bu sefer kolundaki acıyı hissetmedi.

300 derece, 360 derece, 450 derece... Evet hata yoktu, bu oydu. Bir kere daha ipi bırakmaya hazırlandı.

Tam dönüşünün 492. derecesindeydi ki avucunu serbest bıraktı William. Yarı yolda değiştirdiği planı ne kadar başarılı olacaktı bilinmez fakat yapacaklarını kolaylaştırmak için gözünde canlandırdı. Kazandığı tüm bu hız ile yönünü doğru ayarlayabilirse doğrudan Eadwig'in üzerine uçacak Fortuna'nın sapını yakaladığı gibi tutunacak ve geri dönmeye zorlayacaktı. En azından planı buydu. Önceki planlarından daha iyi gideceğini umarak ileri atıldı.

Alfred'inkilerle yapışmışçasına sabit ve yerine geri konulması gereken onurunun acısıyla parlayan gözleri içine daldığı rekabete öylesine odaklanmıştı ki dostuna aniden çarpan omzu da sonrasında elinden süpürgeyi kapan pençeleri de fark etmemişti William. Şüphesiz Alfred de en az onun kadar hazırlıksız yakalanmıştı ki bir hazineymiş gibi herkesten sakındığı biricik süpürgesi 'Fortuna'yı korumak adına bir tepki bile göstermemişti; en azından ilk şaşkınlığını üzerinden atana kadar.

Alfred'in avcundaki boşluğu algılaması hemen hemen Slytherin'li çocuğun laflarını atıp yanlarından uzaklaşmasına kadar sürmüştü. Tam da o saniyelerde William'ın yavaşlamış beyni onlara yetişmiş ve Alfred'in cüppesinin içine doğru ilerleyip süpürgeden açılan boşluğu asası ile doldurmaya niyetlenen ellerini fark etmişti. Bunun sonucunun iyi olmayacağını biliyordu; tanıdığı ilk günden beri haksızlıklara karşı koymayı takıntı edinmiş dostunun tasdikli bir 'zorba'ya karşı alacağı tavrı tahmin etmesine gerek yoktu. İkna etmek için söyleyeceği hiçbir şeyin de işe yaramayacağına emindi. Aklına gelen tek yolu denemeye karar verdi.

Öne doğru attığı adımın çoktan yarısına gelmiş Alfred'in önünü kesercesine elini omzuna yöneltti William. Bir anlığına kendini en yüksek hızına ulaşmış bir hipogrifin önüne atmışçasına tehlikede hissetti fakat neredeyse koluna güç bile uygulamayacak bir keskinlikle durdu Alfred. Her an aşırı sinirli bir "BO-" sesi çıkaracakmış gibi büzüşmüş dudakları gevşeyip aralandı ve William'a 'beni durdurmaya kalkma Will' veya 'ne yani bunu yanına mı bırakayım' gibi isyanlarda bulunmaya hazırlandı. Ne var ki ondan önce davranan William onu durdurmaya çalışmıyordu; en azından görünürde...

"Yanındayım. Neyi seçersen seç." dedi cebinden çıkardığı asasını işaret edip imasını güçlendirerek. Yalan değildi de: eğer bu plan tutmazsa kavga kaçınılmazdı ve elbette ki dostunu yalnız bırakmayacaktı.

Kısa bir süre Alfred'in yüzüne kararsızlığın gölgesi vurdu; gittiğinde o surattaki siniri de yanında götürmüş gibiydi. Zoraki bir sırıtmayla hatları yumuşadı ve asasını cebine geri koyup yumruk halini getirdiği elini William'ın omzuna vurdu. "Hah boşver ciddi bir şey yok, Fortuna'nın üstünlüğünü görsün de ondan sonra elinden almak daha keyifli olur. Hem ben katılmazsam belki kazanma şansın bile olur hahaha!" William da zoraki bir gülümseme yerleştirdi yüzüne karşılık olarak.

Tahmini doğru çıkmış ve dostunu yatıştırmıştı. Bunun için de ortaya Alfred'in önemseyeceği kadar değerli bir şey koyması gerekmişti: kendisi. Böyleydi Alfred, başkaları adına çok daha azını korumak için hayatını riske atardı ama konu kendisi olduğunda dostlarını sürüklemekten çekinirdi. Bütün bu yapısıyla bir modern zaman kahramanıydı o William'a göre; asla yüzüne söylemezdi ama ona hayranlık duyuyordu. Kahramanlar kimi zaman zorbalara karşı savaşırdı, kimi zaman ise durmayı bilirdi. Kimi zaman dik durur, kimi zaman da önünden çekilirdi. 'Ben ise... ben ise uçacağım!' diye düşündü ve süpürgesine yerleşip harekete hazırlandı.

Önünde kendisi gibi harekete geçmeye hazırlanan Boleyn'in ensesinden oluşan manzaraya bakarken bir şey daha kesinleşti William için. Asasını çıkarıp süpürgesinin üzerine henüz bir saat kadar önce bakımda takılmış metal işlemeli klipse dikti gözlerini. 'Basınç-denge kontrolü ha? Güvenliğin canı cehenneme!' diye düşündükten sonra asasını metale dayayıp "Finite Incantatem" dedi. Artık kontrol tamamen kendi elindeydi, yüzde bilmemkaçlık hız kaybı yüzünden kaybetmeye niyeti yoktu. Bu son hazırlığı da tamamlamasıyla parmaklarını sıkıca süpürgesinin üzerine kapattı ve yerden yükseldi. İleri doğru harekete geçtiği an hep bir adım sonrasını düşünmeye programlı zihni sokağın sonunu düşünmeye başlamıştı bile. İkiye ayrılan yoldan solu tercih etmenin kendisi için daha güvenli olacağını biliyordu. Ne var ki bu yarışı Alfred'in izinde sürdürmeye girişmişti çoktan ve onun kesinlikle 'güvenli' olanı seçmeyeceğini biliyordu. Bedenini olabildiğince sağa yatırıp keskin dönüş için hazırlandı ve süpürgesinin başına tüm gücüyle asıldı...

Cızkıpırların arasına sızıp onları kendi alanlarında, yani gökyüzünde etkisiz hale getirmesini hayal ettiği ve bu amaçla da bir uçurtma gibi güven içinde süzülmesi için asasıyla yakaladığı arkadaşı neredeyse hiç yerden yükselememiş halde şekilden şekle girerken William bunun farkına varamamıştı. Çünkü o bunu görmese de Alfred'in kalçalarını siper ederek sağladığı savunma hattını geçmeyi başarmış bir tehlikenin kendisine doğru yaklaşmakta olduğunu son saniyede fark etmiş ve tüm dikkati bu yöne kaymıştı. Kendisini cızkıpır iğnesinin acısına hazırlamış ve korkuyla yüzünü buruşturmuştu ki beklediği batmanın bu kadar gecikmiş olamayacağını düşündü. Aksine kafasının üstüne konan mavi böceğin saçlarının arasında sanki yerine yerleşiyormuş gibi usulca titreşiyordu. Hissettiği doğru olabilir miydi? Bir cızkıpır insana karşı yakınlık gösterebilir miydi? Ne kadar mümkün olduğunu bilmese de bu düşünce ile tüm o içinde olduğu kaosun arasında kıkırdamaya başladı. "Pekala, keyfine bak bakalım seni 'şapşal' şey, umarım orası rahattır." deyip asa tutmayan eliyle saçlarının yanlarını kabartıp böceğin üzerine doğru bir yorganmışcasına savurdu.

Karşılaştığı bu hoş sürprizin etkisiyle bir iki saniyeliğine koptuğu gerçekliğe döndüğünde ise gülümsemesi yüzünde donup kalmıştı. Iris, Peter ve Rose'un kendilerini korumak için gösterdikleri çabayı ve asasındaki küçük bir parıltıyla kendisinin (ve birkaç cızkıpırın) dikkatini üzerine çeken André'yi görmüştü sonunda. Hele Alfred, ah zavallı Alfred! Şimdiden kevgire dönmüş olmalıydı. İçinden 'öyleyse B planı' diye geçirdi ve yine içinden ekledi 'üzgünüm Alfie; söz şatoya döndüğümüzde merhemin benden'.

"Beyler Hanımlar yeni plan! Alacağımızı alıp kaçalım diyorum. Alfred, planın anahtar noktası sensin." dedikten sonra arkadaşını kontrol etmek için kullandığı uçurma büyüsünü sonlandırıp çocuğu omuzlarından sıkıca yakaladı. Amacı Alfred'in hala bedeninin kalanından daha yukarda süzülen kalçalarını kendisine ve diğer arkadaşlarına kalkan olarak kullanmaktı.

Düşündüğü gibi de yaptı; en azından bunu denedi. Saldırının gelebileceğini düşündüğü yerlere doğru savurdu arkadaşının o cefakar kalçasını. Bunu yaparken de olabildiğince tüm tehdidi üzerine çekmeye çalıştı güvenilir kalkanının ardından. Gruptaki kurbanı teke indirme çabası planının sadece ilk yarısıydı; diğer ve esas önemli kısmı ise buraya geliş amaçlarını başarmak üzerineydi: tüm cızkıpırları tek bir yerde toplayabilmek: Alfred'in kalçası.

Yaşadıkları heyecanın artık yeterli olduğuna karar verdiği bir anda asasını tekrar kaldırıp arkadaşının kalçalarına çevirdi; dikkatli inceleyemedi ama pantolonun ve cüppenin kalın kumaşı sayesinde onu sokan cızkıpırların kolayca iğnelerini kurtaramayacağını umuyordu. Elbette bu işi biraz daha zorlaştırıp şatoya kadar böceklerin kınındaki kılıçlar gibi yerinde kalmalarını sağlamalıydı. Planının en önemli anına gelmişti, kendinden emin bir ses ile "Epoximise" dedi.

Kontrol edecek zaman yoktu, en iyisini umarak kendisini kaçışa hazırladı. Saldırıları kendi üzerine çekmeye çalışırken bir süredir ne yaptıklarını takip edemediği arkadaşlarına seslendi: "Geri çekilelim, Alfred'in kalçası daha fazla cızkıpırı kaldıramayabilir! Şatoya dönüyoruz!"

Bu nidalarıyla birlikte iyice havaya girmişti William, kendisini bir komutan gibi hissetmişti ve tek eksiğinin bir 'binek' olduğunu biliyordu. Neyse ki bu da hemen önünde hazır durumda bekliyordu. Bünyesine giren onca cızkıpır zehrinin etkisiyle her an ciddi şekilde uçmaya başlayacağını tahmin ettiği için sıkı sıkıya tuttuğu arkadaşının kafasını kendi bacaklarının arasına yerleşmesini sağladı. Kendi bacaklarını da bir atı veya hipogrifi mahmuzlar gibi Alfred'in omuzlarının iki yanına atıp sırtına tersten oturdu. Kemerini de bir dizgin gibi tek eliyle kavradığında hazırdı. Öyle ki ayaklarını yere sertçe vurup harekete geçmeye çalıştığında önündeki kalçanın kişneyip şaha kalktığını bile hayal edebiliyordu.

[spoiler]Ne için attığımı ben bile bilmiyorum. Ortaya karışık.[/spoiler]



[spoiler]Mr. K'den bu durumu da özetleyecek bir görsel bulmasını rica ediyoum.[/spoiler]

Iris’in elinden kaptığı notu sırıtarak okuyan William inanamaz bir ifadeyle Alfred’e baktıktan sonra sevgilisine dönüp “Hey! Ben tamamen suçsuzum, ne parmağım var ne de hiçbir şeyi çekiyorum. Bir dakika öncesine kadar sizin geleceğinizi bile bilmiyordum.” derken Alfred ise az önce suçlandığı konulardan şok olmuş gibi davranıp abartılı jestler ile karşı çıktığını belirtiyordu. “Bir kere, ben ne gördüğümü gayet iyi biliyorum!” dedikten sonra gözlerini kısarak devam etti: (Alfred de durur mu yapıştırmış cevabı) “Sibirya’lı bir köpeğin Hogsmeade’de olacağına inanıyorsun da Uzakdoğu’lu bir maymunsunun olacağına mı inanmıyorsun?” Bu cevabına karşılık gelmesini beklemeden Iris’e doğru devam etti: “Ayrıca sevgili dostum Iris, mektubumun tehditkar olduğunu da nereden çıkardın? Orada sadece bu pek değerli iki yakışıklı beyefendiyi tekrar görmek istiyorsanız buraya gelmenizi söyledim. Tam da vaat ettiğim üzere ikisi de karşınızda ve ikisi de canlı!”

Dramatik bir havaya bürünüp dörtlüye arkasını döndü ve sesine zoraki bir derinlik vererek sözlerini sürdürdü. “Neyse, boş verin bütün bunları. Bu tarz anlaşmazlıklar anca ölümlü fanilerin umursayac- evet Peter biliyorum ikisinin aynı anlamda olduğunu, sağol! Lütfen! İzin verirsen? …Öhöm! Biz gözü yükseklerde dolanan, hayalperest büyücüler için ise gökyüzünü kendimize sınır bellemeye hiç mi hiç gerek yok dostlarım!”

Birden arkadaşlarına dönüp; bakışları yukarılardaki bir noktaya kararlılıkla dikili halde, elini önündeki hayali bir objeyi kavrar gibi ileri uzatıp yumruğunu sıkmış ve bir zafer kazanmışlık edasıyla poz verircesine önünde asılı bırakmıştı.

“Süpürgeleri ne kadar sevdiğimi bilirsiniz. Lakin sorarım size, kendimizi o aletler ile kısıtlamaya ne gerek var? Gün, gökyüzünü fethetme günüdür dostlarım!”

Sözlerinin arkadaşları üzerinde bir etkisi olup olmadığını görmek için hızlıca onları süzdü. Konunun ne olduğunu çoktan bilen William’a istediği ilhamı verdiği açıktı. Rose’dan ümitliydi, Iris hakkında ise henüz bir fikri yoktu. Peter da merakla iki kızın vereceği tepkiyi bekliyor gibiydi. Bir an önce konunun özüne geçmenin doğru olacağını düşündü ve az önce sıktığı yumruğunu açarak parmağını ilerideki ağaçlığa uzatarak sözlerine devam etti.

“Karşıma kader mi çıkardı bilmiyorum ama dün orada kalabalık bir sürü halinde cızkıpırlar gördüm.” Yüzüne heyecan, inanç ve muziplik karışımı bir sırıtış yerleşmişti


[spoiler]- Bu fikir ve RP için, günümüzden yaklaşık yüz yıl sonra dünyaya gelecek olan çağının ilerisinde bulunan büyük düşünür, fikir adamı, sınır tanımaz vizyoner, efsanevi Gregory Oscar Twigg'e saygılarımızı sunuyoruz.[/spoiler]

NPC İsmi:Alfred O'Donnell

NPC'nin Hogwarts Binası/Mensubu Olduğu Hizip: Gryffindor 6. Sınıf

NPC'nin Fiziksel Özellikleri: Sağlam yapısı,  yaşıtlarına göre her daim uzun kalan boyu, yakışıklı ve sempatik yüzü ile kalabalıklar içinde fark edilir biridir. Güler yüzü ve yerinde durmasına engel olan bitmez enerjisi, arkadaşlarının onu sevme sebebiyken kimilerine de sinir bozucu bir pozitiflik olarak geliyor olabilir.

NPC'nin Kişilik Özellikleri: Sürekli macera peşindedir. Bir şeyi yapmayı kafasına koymuşsa, kolay kolay vazgeçirilemez. Yine de ilişkilerinde olabildiğince uyumlu ve arabulucu davranır. Bunun en önemli sebebi ise insanları üzmeyi sevmemesidir. Belki de bu nedenle hep şakacı, neşelidir ve bu enerjisini etrafına da bulaştırmaya çalışır. Ayrıca koruma içgüdüsü diğer tüm dürtülerinden önce gelir, özellikle de sevdiklerine karşı.

NPC'nin Kurgudaki Yeri:Şimdilik William ve Iris'in beş kişilik yakın arkadaş grubunu oluşturuyor olmak dışında bir etkileri yok; değişirse güncellenecek.

NPC'nin Diğer Oyuncuların Kullanımına Açıklığı: Karakter yapısına uygun şekilde istenildiği gibi kullanabilir. Uygun olup olmadığı konusunda şüpheniz varsa Iris Ashworth veya William Harker'a danışabilirsiniz.

[spoiler][/spoiler]

---

NPC İsmi: Rosebelle Hopkins

NPC'nin Hogwarts Binası/Mensubu Olduğu Hizip:  Hufflepuff 6. Sınıf

NPC'nin Fiziksel Özellikleri: Rose'u gören birinin ilk dürtüsü onu battaniyeye sarıp, sıcak çikolata eşliğinde masal anlatmak olabiir. Yaşından daha küçük gösterir ve iç dünyasını dışarı yansıtır şekilde son derece sempatik, sevimlidir. Parlak sarı saçları, çilli ve minyon suratı, yeşil gözleri vardır.

NPC'nin Kişilik Özellikleri: Duygusal ve hassas olmasının etkisi ile yakın çevresi tarafından hep bir 'küçük kardeş' tavrı görse de, insanlara verdiği değer onu zor durumlarda sık sık 'anne' rolünü oynamaya iter. Gerektiğinde yıkılmaz bir dayanak olmayı bilir. Dünyayı hep iyi tarafından görmeye ve umudunu canlı tutmaya çalışır. Neşe doludur ve başkalarına da kolayca bulaştırır.
- Hogwarts'taki ilk yılından beri Iris, William, Alfred, Peter ile çok yakın arkadaştır.
- Peter Thornwell ile 5. sınıftan beri ciddi bir ilişkileri vardır.

NPC'nin Kurgudaki Yeri: Şimdilik William ve Iris'in beş kişilik yakın arkadaş grubunu oluşturuyor olmak dışında bir etkileri yok; değişirse güncellenecek.

NPC'nin Diğer Oyuncuların Kullanımına Açıklığı: Karakter yapısına uygun şekilde istenildiği gibi kullanabilir. Uygun olup olmadığı konusunda şüpheniz varsa Iris Ashworth veya William Harker'a danışabilirsiniz.

[spoiler] [/spoiler]

---

NPC İsmi: Peter Thornwell

NPC'nin Hogwarts Binası/Mensubu Olduğu Hizip:  Gryffindoor 6. Sınıf

NPC'nin Fiziksel Özellikleri: Zayıf, ufak tefek ve hassas görünür. Buna rağmen keskin yüz hatları ve ciddi bakışları nedeniyle kendisinden yaşça büyüklerin bile ciddiye aldığı birisidir. Koyu gözleri, insanın içini delip tüm sırlarını ortaya dökecekmişçesine bir kararlılıkla dikilebilir.

NPC'nin Kişilik Özellikleri: Üzerine konuşmayı sevmediği soylu bir aileye sahiptir. Onların yıllarca üzerinde kurduğu baskı sonucunda çok çalışkandır. Kimi zaman onu en sevenleri bile yıldıracak derecede rasyoneldir. Çoğu zaman ise bu özelliği oldukça yararlıdır çünkü iyi bir gözlemci ve problem çözücüdür.  Onunla yeni tanışanlar hep mesafeli ve soğuk olduğunu düşünür, fakat bu sadece ailesinden öğrendiği ve kurtulmayı başaramadığı görgü kurallarının etkisidir.
- Hogwarts'taki ilk yılından beri Iris, William, Alfred, Rosabelle ile yakın arkadaştır.
- 5. sınıftan beri Rosabelle ile ciddi bir ilişkisi bulunmaktadır.

NPC'nin Kurgudaki Yeri: Şimdilik William ve Iris'in beş kişilik yakın arkadaş grubunu oluşturuyor olmak dışında bir etkileri yok; değişirse güncellenecek.

NPC'nin Diğer Oyuncuların Kullanımına Açıklığı: Karakter yapısına uygun şekilde istenildiği gibi kullanabilir. Uygun olup olmadığı konusunda şüpheniz varsa Iris Ashworth veya William Harker'a danışabilirsiniz.

[spoiler][/spoiler]

Henüz gelmeyen kışı aratmayacak bir soğuğun hakim olduğu şato, her yıl alışık olduğu neşeden ve canlılıktan yoksun, adeta bir matem yeriydi. Bir önceki gece binalarına yeni yerleşmiş, hep hayalini kurdukları okula kavuşmuş birinci sınıflar bile farkındaydı bu olağandışı durumun. Ne kutlama vardı aileye yeni katılan bu şanssız ufaklıklar için ne de gelenek halini almış ilk gün şakaları. Ağırdı hava, eziyordu altındaki herkesi. Bütün  yaz görüşmemiş dostlar bile coşkuyla sarılmıyordu birbirine, birikmiş dedikoduları sıralanmıyor, yeni alınan süpürgeler karşılaştırılmıyor, tatil maceraları anlatılmıyordu. Kucaklaşmalarda bile vardı o ağırlık; sanki seslendirilmeyen bir minnet vardı herkesin yüzünde, karşısındakini tekrar nefes alırken görebildiği için. Dostlar omuz omuza, aşıklar el eleydi sımsıkı; sanki herkes bıraktıklarında kaybolup gideceğinden korkuyordu sevdiklerinin. Kim bilir, belki de sadece William’dı böyle olan, tüm okulu gözlerinin önüne inen keder perdesinden izliyor ve mutluluğa dair şeyleri göremiyordu.

Ardarda gelen acı haberleri kaldıramamıştı. Geçilen haftada düzenlenen saldırıyla başlamıştı her şey, birçok kayıp vermişti büyücedünya. Bir süreliğine sadece bir haber oldu bu onun için, saman kağıdının üstüne yazılmış birkaç cümle… Kayıpların arasında tanıdığı kişilerin olduğunu öğrendiğinde ise ‘gerçek’ olmuştu. Yanan canlar sadece birer isim değil, kanlı canlı insanlardı. Bütün bunlar yetmezmiş gibi bir de bina arkadaşı Lorraine ve kardeşleri bir darbe daha vurmuştu. Zaten bıçak sırtında duran akıl sağlığını koruyabilmek için çok kısa sürede büyümesi gerekmişti. Mücadeleci rolünü sürdürüyor, çevresini inandırmaya çalışıyordu iyi olduğuna, fakat benliğini saran elem neşesini kurutmuş, umut dışında tutunacak bir dayanağı kalmamıştı. O umudun bile sadece küçük bir zerresi kalmıştı elinde. Ona sarılıp gelmişti zaten bu şatonun kalanından bile soğuk sınıfa.

Tılsım dersliğine geldiğinde yalnızdı. Yanında sadece şu birkaç gün içinde yaptığı umutsuz araştırmaya destek olmuş yakın birkaç arkadaşı vardı. Olmayacaktı ders elbette, St. Mungo’da bilinçsiz yatan öğretmenleri ofisinden çıkıp karşılamayacaktı onları veya André her ne yapıyorsa bırakıp hevesle favori dersinin başlamasını beklemeyecekti. Her ders oturduğu önden ikinci, ofise en yakın masa doluydu ama, rengarenk çokça çiçekle donatılmıştı. Öldüğünü yazmıştı gazeteler cansız cümlelerle. Bakanlığın o acı gece için verdiği raporda bulunan beşi Hogwarts öğrencisi toplam yirmi üç kayıptan biriydi. Beş yıldır aynı yatakhaneyi paylaştığı çocuğun artık yaşamadığı haberini böyle almıştı William, bir listede. Şimdi masasında kendisi değil de çiçekler vardı.

Ne kadar geçtiğinin farkında değildi, sessizce çiçekleri izlerken derslik dolmaya başladı. Açılış merasiminde yaydığı çağrı üzerine gelen öğrenciler merakla söyleyeceklerini bekliyor, kimisi de sabırsızca açıklama talep ediyordu. Düşünecek kadar dikkatini toplayabilse, bu kadar kişinin neden geldiklerini bile bilmeden toplanmış olmasına şaşırırdı kuşkusuz. Fakat böyle olmadı, aklı hala o cevap bulamadıkları sorun üzerinde çalışıyor, bir mucize bekliyordu. Sessizliğinin kendiliğinden sonlanmayacağını fark eden Iris’in uyarı öksürüğüyle sıyrıldı düşüncelerinden. Onun gözlerini takip edince çevresini saran meraklı yüzleri gördü sonunda ve zamanın geldiğini anladı. Zar zor tutunduğu umudunu kavrayıp, kısık ama emin bir sesle kounuşmaya başladı.

“Lafı uzatmayacağım, yardımınıza ihtiyacım var. Geçen gün yapılan saldırıyı biliyorsunuz kuşkusuz, kayıplarımızı da.” Derken gözü bir anlığına André’nin masasına geri kaydı ama hemen toparlayıp devam etti: “Bir aile dostumuz da o gece yaralandı ve onu ziyaret için St. Mungo’ya gittim. Profesör Yamashita’nın da orada yattığını öğrenince onu da görmek istedim ve yanına uğradım.” Kendisininki dahil birçok yüz kısa süreliğine kapalı duran ofis kapısına yöneldi “Kötü durumda, cidden kötü. Yanına girerken şifacılar onun geldiğinden beri hiç uyanmadığını söyledi. Yine de yatağının yanına gittim ve duyacağını umarak birkaç güzel şey söyledim.” Tek bir saniye duraksadı, bir sonraki söyleyeceği şeyden sonra geri dönüş yoktu. Eğer çabası başından beri boş yere ise arkadaşlarını gereksiz yere ümitlendirmek istemiyor, ama onlardan başka yardım isteyecek kimse de bulamıyordu. Derin bir nefes alıp sözlerini sürdürdü: “Tam ben konuşurken biraz da olsa ayıldı. Sanırım canı acıyordu, sesi epey kısık ve iniltiliydi, sayıklıyor bile olabilir ama bilmiyorum. Bana ‘André’yi götürdüler’ dedi.”

Söylediklerinin sindirilmesi ve tepkileri görebilmek için bir nefes arası verdiği sırada öğrencilerden biri ”Harris mi? Fakat bakanlık onun öld-” “Öldüğü açıklandı evet biliyorum! Ama düşünmeden edemiyorum, bedeni ailesine gönderilmemiş, şimdi de üzerine Profesör’ün söylediği şey… Be-belki André yaşıyor olabilir, yani ben öyle olduğuna inanıyorum.” Kalabalık içinde her ağızdan çıkan farklı düşüncelerle canlanan bir uğultu yayıldı. Kimisi ‘öyle bile olsa ellerinden ne geleceğini’ belirtirken kimisi ‘yetişkinlere haber vermeleri gerektiğini’ diretiyor, her bir çocuktan gelen düşünceler birbirine karışıyordu. Sesini öncekinden yüksek tutup gürültüyü bastırarak hızlıca konuşmaya devam etti William: “Yetişkinlere güvenebileceğimden emin değilim, elbette benim de ilk yaptığım duyduklarımı birilerine söylemek oldu. Herkes ‘arkadaşımın acısını kabullenmem gerektiği’ni, onu kesinlikle kaybettiğimizi söyledi bana! Herkes! Bu işin içinde bir şeyler var, kimse bakanlığın söylediğine karşı çıkmak istemiyor gibi!” Hiddetlenmişti, sakinleşmeye çalışarak devam etti: “ayrıca Profesör’ün söyleyebildiği tek şey bunlar değildi. Eee- biraz anlaşılmaz bir şey daha söyledi geri bayılmadan önce. ‘araba, mor, tavşan, kasımpatı’ dediğini sanıyorum, bir cümle kurmaya mı çalıştı yoksa kelimeler birbirinden bağımsız mı emin değilim. Günlerdir aklıma gelen her ihtimali araştırdım- araştırdık. Şifrelere baktık, eski yazıtlar notlarını kurcaladık, gazete arşivlerine baktık, akla gelebilecek her türlü kehanet okumasına bile baktık… Hiçbir sonuç yok. Dediğim gibi, yardımınıza ihtiyacım var. Eminim ki bu bir anlama geliyor, yoksa Profesör bunları söyleyebilmek için kendini paralamazdı.” Tutunmaya çalıştığı ümidin zayıflığı dillendirdikten sonra çok daha fark edilir geliyordu artık. Gözlerini yere dikti, birilerinin konuşmasını umdu. Devam edebilecek gücü kalmamış gibi hissediyordu.

“Ta-tavşan ve kasımpatı” utangaç ve kısık bir ses ile gözler William’dan ayrıldı ve kalabalık içindeki bir öğrenciye yöneldi. Sesin sahibi boğazını temizleyip biraz daha duyulur sesle cümlesini sürdürdü: ”Şey- o bir arma, sanırım yani. Buraya gelmeden önce Aziz Michael Kilisesi’nin yetimhanesinde kalıyordum ve arması tam da öyleydi, ee mordu ayrıca.” ”Kilise?” William’ın gözleri ardına kadar açılmış, günlerdir süren arayışına eşlik eden arkadaşlarına yönelmişti, en son Iris’inkiler ile buluştuğunda yüzünde tebessüme yakın bir ifade vardı. Saldırıyı yapanların dindar cadı avcıları olduğunu duymayan kalmamıştı, bu kadarı rastlantı olamazdı herhalde André’yi götürdükleri yer orası olmalıydı veya en azından orada bir cevap bulunmalıydı.

Bu bilginin kalabalık içinde yarattığı etkiyi takip edemiyordu William, ipuçları gerçekten de işe yarar bir sonuca bağlanmıştı. Umudu ellerinin arasında güçlendi, tüm ağırlığını kaldırabilirdi artık, rol yapmasına gerek kalmamıştı. Hafiflemiş halde önlerindeki yolu tarttığı esnada çevredeki gürültünün içinden bir ses ulaştı.

“William’ın söylediğini duydunuz, başkalarına güvenemeyiz! O’nu kendimiz kurtarmalıyız!”