Aha işte ben, işte zarafet, işte yakışıklılık. Hem büyüden kurtulmuş, hem sandalyeyi onun ayağında parçalamış hem de gıdıklamanın etkisi nerdeyse geçmişti. Bu sefer önce davranma sırası bendeydi. ”Uyku vakti bücür. Everte Statum.”

İzleyici koltukların da Mira ile Franziska kavga ediyor. Profesör adeta eski kaşar ile taze kaşarı ayırmaya çalışıyordu.  Ben dilimi çözmüşüm. Geri eşit hale gelmişiz. Bir tiyatro oyuncusu olarak dışardaki seslerin dikkatimi dağıtmaması ustalık alanımdı. Gelmekte olan büye savunma yapacaktım ki vazgeçtim. Savun savun nereye kadar. Hem ne demişler, en iyi savunma saldırıdır. Hemen bağırdım ben de:”Oppungo.”

Rakibi gerçekten de gelmemiş, Hufflepuff’tan 4. Sınıf bir çocukla bir anda sahada bulmuştu kendini. Daha önce görmüş olsa da hiç konuşmamıştı çocukla. ”Kısasa kısas canısı.” dedi ve pozisyon aldı. Yapması nerdeyse imkansız bir büyüyü deneyecekti. Çünkü başta denemezse bu büyüyü bir daha kullanma şansı olmazdı. ”Bu büyüyü Eurus için hazırlanmıştım kişisel algılıma, Ducklifors.”

Cory Grüter-Andrew avatarımı
Lucas Lynggaard Tønnesen ile değiştirmek istiyorum

Paul her zamanki gibi erken kalkmıştı. Sabah sabah Ravenclaw ortak salonunda aylak aylak dolaşarak yeni yazdığı tiyatro için ilham perilerinin ona gelmesini bekliyordu. Ortak salonun bir köşesinden başlayarak yürümeye başlıyor, kafası duvara çarpınca bu seferde bunu diğer yöne doğru yapıyordu. Bu ilham perileri için bir tehditti. Paul resmen açık açık mesaj yolluyordu: “Eğerki gelmezseniz bu oyun başka bir şeye döner ve suçlusu siz olursunuz.” Bu göz ardı edilemez bir gerçektiki ilham perileri Paul’u seviyordu. Başının üstünde ampul yandığı an genç büyücü rotasını duvardan koltuklara çevirdi ve hemen kağıtlara bi şeyler yazmaya, karalamaya başladı.

Ancak bu Paul’un -favori dersi olan- Biçim Değiştirme dersine giden öğrencileri fark etmesiyle son buldu. Odasına çıkıp eşyalarını ve yeni tiyatrosuyla ilgili parşömenleri çantasına tıktıktan sonra profesörün geçen hafta panoya astığı not aklına geldi. Zemine uzanarak elini yatağının altında gezdirdi ve bir kaç saniye sonra elinde şişirilmeyi bekleyen bir şişme koltuk vardı. Onu da çantasına tıkmaya çalışsada çantası bu duruma çok olumlu bakmadı ve Paul elinde şişme koltukla Biçim Değiştirme dersine gitti.

Sınıf nerdeyse dolmuştu ve gerçekten öğrencilerin getirdikleri şeyler dışında hiç bir öğrenci sırası yoktu. Sadece bir köşede profesörün masası ve üzerinde tipinde bile hayır olmayan dumanlı bir kafatası vardı. Paul kalabalığın arasından geçip arka köşeye kurulmaya karar verdi. Asasıyla koltuğu şişirdi ve kendini çantasıyla beraber koltuğun üstüne attı. Hemen yeni tiyatrosunun parşömenlerini çıkardı ve karalamaya devam etti. Bağıran kafatası düşüncelerini böldüğünde bugün ilk defa dikkatini farklı bir şey çekti. Hep bir konuşan kafası olsun istemişti. En azından derdini konuşmayan oyuncaklardansa bu dumanlı şeye anlatmak daha güzel olurdu. Acaba profesör bu mu diye düşünürken sıranın altından çıkan pijamalı adam Paul’un neşesini fazlasıyla yerine getirdi. Sanki skeç izliyordu.

Pijamalı adam gidipte yerine gerçekten asil duran biri almıştı. Ve verdiği hediyeler, Paul’un profesör ile ilgili ilginç ama güzel düşüncelere sahip olmasına sebep oldu. Kendi hediyesini açan Paul kutunun içinden çıkan fazlasıyla şık ve sihirli tüy kalemi uzun süredir istiyordu. Acaba nerden bildi böyle bir şey istediğimi diye düşünürken profesörün isteğiyle herkes kendini tanıtmaya başladı. Sophia’da kendini tanıttıktan sonra Paul el kaldırıp söz aldı. “Adım Paul Wilson. Oyunculuk ve tiyatro yazıp, yönetmekle ilgiliyim. Hiç bir dersim süper değildir ama Biçim Değiştirme de başarılıyımdır. Ki en sevdiğim ders zaten. Ve ben bir şey sormak istiyorum profesör. Bu konuşan kafadan benim de bulabilme şansım var mı?”

Paul Wilson-Cory Grüter-Andrew