[justify]Hogwarts zindanları her zaman olduğu gibi iç karartıcıydı o gece de. Öğrencilerin bu saatlerde dışarda olmayı tercih edenlerinin bile pek zamanını geçirmediği zindanlar tamamen boştu. Ya da öyle olması gerekiyordu diyelim. Ağır ağır dolaşan bir grilik vardı zindanlarda senenin başından beri. Belirli saatlerde ortaya çıkıyor sonra duvarların içinden geçip kayboluyordu. Bir siluet, bir hayaletti bu. Başı eğikti, amacının ne olduğunu bilmeden geziyordu bir dönem çok adımladığı bu zindanlarda. Her gün tanıdık varillerin önünde duruyor. Ardından sanki yukarı çıkacak merdivenlere yönelecekmiş gibi uzaklaşıyor ve duvarlardan birinden geçip kayboluyordu.
 
Yine o tanıdık variller önünde durmuştu. Artık oraya girebilmek için adı gibi bildiği ritimle en alttan ikinci sırada ortadaki varile vurması gerekmiyordu. Fakat yine de cesaret edemiyordu oraya girmeye. Görmek istemiyordu varilin arkasındaki tanıdık manzarayı. Neden tamamen yok olmamıştı? Neden hala buradaydı? Her şeyin bitmesi için olan isteği yeterli olmamış mıydı? Neden hala vardı? Ne idi onu burada tutan? Ölmeden önceki son anlarında düşündükleri miydi şu an burada olmasının sebebi? O yüzden miydi içeri girmeyi bir yandan asla istemiyor olsa da kendisini bu varillerin önünde bulması?
 
Soğuk zindanlarda kimsenin olmadığı bu saatlerden yararlanan genç kız uzunca durdu varillerin önünde. Onu gören birkaç Slytherin öğrencisinin ağır adımlarla ortak salonlarına doğru yollarına devam ettiklerini duymasıyla uzaklaştı varillerin önünden. Geç saatleri umursamadan dışarda olan öğrencilerin fark edilmeden ortak salonlarına dönmeye olan çabaları sayesinde fazla uzun süre orada durmuş olduğunu fark etti. Her zamanki gibi önce merdivenlere yöneldi. 
 
Başı eğik süzülüyor ve yolunu tamamlamaya çalışıyordu. Merdivenlerin oradaki duvarlardan geçip bir üst kattaki boş odalardan birinde sonlanırdı her gün yolu. Eskiden bu odayı kimin kullanmış olduğunu tahmin etmek bile zordu. Evcinleri sık sık geldiğinden Hogwarts’ın diğer her yeri gibi temizdi bu boş oda da. Ama içindeki eşyaların eskiliğinden belliydi uzun zamandır odayı kullananın pek olmadığı. Hogwarts'ın unutulan odalarından biriydi burası da. Köşelere itilmiş çeşitli kutular ve boş birkaç dolap değildi bunun anlaşılmasını sağlayan. Odanın en ortasında duran piyano ve üzerindeki seri numarası belli ediyordu bunu. 
 
Bu odaya ilk girişinde sadece on iki yaşındaydı. Kendisine bir saklanma yeri bulmuş olmanın mutluluğuyla parmaklarını tuşların üzerinde ilk gezdirişini hala hatırlıyordu. Şimdi ise sadece bir grilik gibi gözüken parmaklarını tuşlarının üzerine doğru götürüp içlerinden geçirebiliyordu. O artık hem yoktu hem vardı. Artık ne tam anlamıyla var olabilir ne de trenden atlarken tüm benliğiyle istediğindeki gibi tam anlamıyla yok olabilirdi. 
 
Parmaklarını ağır ağır piyanonun tuşlarının içinden geçirirken bir yandan da normalde odada o tuşlara basabiliyor olsa çıkacak sesleri mırıldanıyordu. Sesi boş sınıftan dışarıya ulaşıp Hogwarts koridorlarında yankılanırken uzaklaştı piyanodan. Odanın kapı karşısında pencerelerle dolu olan duvarına yaklaştı. En ortadaki uzun pencerenin önüne geldiğinde mırıldanmaya devam ediyordu hala. Mırıltıyla başlayan sesi yavaş yavaş daha da yükselirken elini pencerenin içinden geçirip dışarıya doğru tuttuğunda soğuğu nerdeyse hissedebilmişti.[/justify]

[justify]Nefret ettiği yaz bitmiş korktuğu eylül ayı gelmişti. Hogwarts’a dönecek olması en ufak bir heyecan kırıntısına bile sebep olamıyordu kızın içinde. Okula dönmeyi hiç mi hiç istemiyordu. Yazdan kurtulduğu için mutluydu ama yazın bitiminin okula açılıyor olması üzüyordu kızı. Ne diye uzun üç aylık tatil yaza konuluyordu anlamıyordu. Kış ve sonbahar gibi mükemmel iki mevsimi okulda geçirecek olması her zaman olduğu gibi sinirini bozuyordu.

Kardeşlerinin kendisinden uzaklaştığını ve trene doğru ilerlediğini fark etmeyen genç kız kendisini duraklarken bulmuştu. Trene binmeyi hiç mi hiç istemiyordu. Çevresinde gördüğü her tanıdık yüz onu geriyor geri adım atmak istemesine sebep oluyordu. Yeni bir yıla asla hazır değildi.

Kendi binasından birkaç kişi yanına geldiğinde kardeşlerinin arkasında kaldığını ve onca kişinin ortasında bir aptal gibi trene bakarak durduğunu fark etti. Gözleri biraz kardeşlerini aradı ama en sonunda trene bindiğinde onları bulma kararı aldı. Hem hiç konuşmadan gitse ayıp olurdu herhalde.

Etrafındakileri dinliyormuş gibi yapmaya başladı, arada kısa cevaplar da veriyordu. Ama bir anlam asla ifade etmeyen cevaplardı bunlar. Konuşma ne hakkındaysa onun hakkında düşünecek hali hiç yoktu. Kafası fazlasıyla doluydu. Zaten büyük ihtimalle kızın en sevmediği yaz ayını nasıl geçirdikleri hakkında konuşuyorlardı.

Sonunda konuşmaların azalması ve trene doğru ilerlenmesi ile bir iç çekti genç kız. Elindeki çatası dışındaki eşyaların trene yerleştirilmesi ardından trene açılan kapılardan birine ilerledi Ama iç çekmek için daha erkendi. Trene binmesi ile konuştuğu gruptan birisi durdurmuştu kızı.

“Bizimle otursana. Hem Matilda’yı bu yaz nerde gördüm inanamazsın. Tüm detayları konuşmamız lazım.”

Karşısındaki iki kızdan Hulda’yı dinlerken kendini gülümsemeye zorladı. Dedikodudan başka bir şey düşünemiyor muydu bu kız? Hulda'nın yanında onunla birlikte kızın söylediği şeye kahkahalarla gülen Mona’ya baktı biraz da. Hulda'dan bir farkı kalmamıştı artık onun da. İki kıza en sahte kahkahasını verdikten sonra konuştu Lorraine.

“Kardeşlerimin yanında olmayı  tercih ederim. Yine de sorduğun için çok teşekkürler.”

Yüzünde tutmaya çalıştı gülümsemenin yanaklarını uyuşturduğunu hissedebiliyordu artık. Daha fazla bu sahteliğe dayanamayacağını hisseden Lorraine, kızların arkasındaki Vito’ya gelişi güzel bir baş selamı verdikten sonra hızlıca treninin önünden arka kısımlarına doğru ilerledi.

Yanından her geçtiği kompartımanın içine bakarak hızlı adımlarla, yanından geçtiği kişilerin yüzüne bakmamak için elinden  gelen her şeyi yaparak ilerledi genç kız.
 
En sonunda kardeşlerinin olduğu kompartımanı bulmasıyla kapıyı açmış ve hızlığa içeri girmesinin ardından kapatmıştı. “Selam.” Bir kişinin kaplamasından daha fazla yeri kaplayan kardeşi Gaye'a kaşlarını çatarak baktı. Koltuğa tamamen yayılmış kardeşine bir tane patlatma isteğini bastırmak için elinden geleni yaptı. Ve derin bir nefes aldıktan sonra gördüğü bir boşluğa oturdu ve elindeki çantasından bir kitap çıkardı. Kitabı kucağına çantayı da yere koydu.

Kitaptan kafasını kaldırıp kardeşlerine baktığında Cecilia’nın dalgınlığı dikkatini çekmişti. Ama kızı yalnız bırakmanın en iyisi olduğu kararını aldı. En sonunda bazen insanın tek ihtiyacı olan kısa da olsa bir sürelik yalnızlıktı. Gaye’a döndü. Az önce anlayamamıştı ama o da uyuyor gibiydi. Rosalind’e baktı son olarak. Konuşmak istese tek seçeneği o gibiydi. Konuşmaya fazlasıyla ihtiyacı vardı aslında. Ama Hulda ile olan karşılaşması neredeyse tüm enerjisini alıp götürmüştü.

Komik olansa konuşmaya ihtiyacı olmasının sebebi de onlarla karşılaşmasıydı. Hayatında hiç bu kadar gerçekçi yalanlar söyleyen birileri ile karşılaşmamıştı. Arkadaş kelimesini fazlasıyla kolayca kullanan bu yalancılar her defasında arkadaşı olduklarını iddia ediyorlardı. Sinirini bozuyordu bu durum artık. Sadece konuştuğu kişilerin saçma iddialarına inandığından daha önce çok kalbî kırılmıştı. Ama o kadar gerçekçiydi ki yalanları inanmak istiyordu onlara. Gerçek olsun istiyordu her şey.

Kafasını kitabına çevirdiğinde çok severek aldığı bu kitabı bile okuyacak halinin olmadığını fark etti genç kız. Gözlerini kitabın sayfalarından öylesine gezdiriyordu sadece. Okuyordu aslında ama kelimelerin sanki hiçbir anlamı yoktu. Bir paragrafı anlamak için verdiği uzun çabasının ardından vazgeçti. Olmuyordu. Aptal olmak en sonunda çözümü olan bir şey değildi. Kabullenmek gerekti bir noktada.

Kitabını fazla ilerleyemediği için kaldığı yeri işaretleyemeye uğraşmadan çantasının içine geri koydu. Camdan dışarı baktı biraz. Yan kompartımanlardan ve koridordan gelen kahkahalar sinirlerini bozuyordu kızın. Ne bu kadar komik olabilirdi? Kulaklarını kapatmamak işin kendisini zor tutuyordu. Gaye'ın neden uyduğunu şimdi anlıyordu işte. İşkence gibi uzun geçen bu yolun ne kadarını hatırlarsa kişi o kadar iyiydi.

Arkasına yaslandı ve yolun geri kalanını uyuyarak geçirmeyi umarak gözlerini kapadı Lorraine.[/justify]

Karakterin Adı ve Soyadı: Lorraine Briar Lacroix

Karakterin Temel Kişilik Özellikleri: Çevresindeki çoğu kişi tarafından sebepsizce sinsi bulunan birisidir. Hogwarts’ta ilk yıllarında insanlarla kaynaşmaya çalışır, ama bu çabaları çoğu zaman hüsranla sonuçlanır. Sonuçlanmadığı sürelerde edindiği arkadaşlarına da zaten oldukça bağlıdır. İnsanlarla yakınlaşmayı beceremiyor olsa bile tuhaf bir şekilde herkesin yanında rahat hissettiği birisidir. Ya da dur biraz fazla mı rahat desek. İnsanlarla yakın bir ilişkisi olmasa bile birçok kişi gelip dertlerini anlatmaktadır genç kıza. Bu da tabii kendisinin birçok sırrı bilmesiyle sonuçlanır. Ama fazlası ile sessizdir. İş dedikoduya geldiğinde sadece dinlemekle yetinir. Tüm okulu bir kaos alanına çevirebilecek kadar dedikodu bilen kızcağıza insanların belki de yaklaşmak istemiyor olmasının sebebi budur. Olağan dışı sessizliğidir belki de herkesi kaçıran. Sessizliğinin altında bir şeytan sakladığından korkuyordur belki insanlar.

Karakterin Kısaca Geçmişi: Üç kız kardeşi olan bir melezdir. Çocukluk yıllarında fazlasıyla konuşkan olmuştur. Şarkılar söylemeyi ve dikkatleri üzerine almayı çok sevdiği için nereye gitse gözler parıldayan o küçük kızda olur o yıllarda. Ama her şey kendi yaşıtlarıyla aynı ortamlara sıklıkla girmeye başlamasıyla değişir. Zorbalığa uğrar. Sesinden iğrendiğini söyleyen birisinden sonra da susmakta bulur çareyi. Ve bu işleri daha kötü yapar. Dikkat çekmeyi seven ve ilgiyle beslenen kızın ilgiyi üstüne sessizliği yüzünden alamaması özgüvenini fazlasıyla sarsar. En sonunda ise maalesef ki bu sessizliğe alışır ve yalnız anlarında huzur bulur. Hogwarts’a gelmesi ile her şeyin değişeceğine inanır, fakat insanlara burada da sessizliği batar. Birkaç arkadaş edinir ama bunların bir kısmını da ilerde yavaş yavaş kaybeder. Her seferinde biten arkadaşlıklarda suçlanan taraf olunca da içine kapanır. İnsanlara olan bakışları soğuklaşır, aklından ne geçtiği hakkında en ufak bir fikir bile edinmenizd izin vermeyen bu yüz ifadesi bile bazı birinci sınıfları korkutup kaçırmaya yetecek derecededir. Çoğu kişi tarafından yüz ifadeleri yüzünden farklı farklı konularda yanlış anlaşılır. Bu sebeplerden insanlar hakkında birçok dedikodu uydurmaya başlar. Ama en sonunda kız kardeşleri dışında kimse hakkında en ufak bir şey bile bilmemektedir.

İstediğiniz Sınıf: VI. Sınıf

Karakterinizin BYS Sonucu: Biçim değiştirme, sihir tarihi, eski yazıtlar ve antik rünler derslerinde üstün bir başarı gösterir ve Olağanüstü 'O' notu ile geçer. Bu notları sayesinde önüne bir çok kariyer yolunun açılmasını da elbet tabii sağlar. Fakat kendisi tamamen büyü içermeyen bir kariyer alanının hayelini kurmaktadır. Bunun dışında tılsım ve aritmanside de ucu ucuna geçer notlar, yani Kabul Edilebilir 'A' notları almayı başarmıştır. İksir, bitkibilim ve karanlık sanatlara karşı savunma derslerinden ise fazlası ile düşük notlarla kalmıştır.

İstediğiniz Bina: Hufflepuff

Büyü Yatkınlıkları

• Biçim Değiştirme Gücü: 10
• Lanet Gücü: 2
• Tılsım Gücü: 7
• İksir Gücü: 2