[justify]Iris yaptığı büyüyle cızkıpır ordusunu Peter ile birlikte kısa bir süreliğine durdurabilmiş olsa da tehlike henüz geçmiş değildi. Alfred'in kendilerini sürüklediği Hogwarts macerasının eğlenceli olduğu asla inkar edilemezdi, lakin; havada bir süre asılı kaldıktan sonra bütün gününü hastane kanadında geçirmek gibi bir niyeti yoktu. Ne yazık ki göz ucuyla onca telaşe içerisinde görebildiği kadarıyla Alfred'in geleceği için pek iç açıcı şeyler düşünemiyordu. Birkaç gün kadar onu hastanede ziyaret edeceklerine hiç şüphe yokken tanıdık bir sesle bölündüğünde bakışlarını sesin geldiği yöne çevirdi. Hufflepufflı çocuğun şaşkınlığı sesine yansıyordu adeta. Andre'nin gelişiyle yüz ifadesi karmaşık bir hal alan Iris arkadaşını aydınlatmaya çalıştı: "Dikkat et! Cızkıpırlar... Özellikle de küçükleri görmesi daha zor." Ne olduğunu hızlıca çözebilecek birisiydi Andre her halükarda. Tılsım konusunda bir hayli başarılı olan Andre'nin uzatacağı yardım elini bir avantaj olarak görülebilirdi Çoğunlukla beklenmedik şekillerde insanları şaşırtmayı başaran Andre'den gelecek hamlenin birçok kişinin aksine her daim iyi bir şey olacağına inanıyordu genç kuzgun, Andre'nin de bireysel olarak çevreye yansıttığı çekimserliğine karşılık.

Bir çılgınlığın peşinde eğlenmenin yanı sıra her türlü bir durum kontrolü yapılması gerekliydi. Aynı zamanda görünmez tehlikeye karşı atakta olmak. Böyle durumlarda ilk önce Alfred'i kontrol ederdi Iris. William ile birlikte üstesinden geleceklerinden kuşku duymuyordu, yalnızca; ne şekilde olacağından ve ne tür zaiyatlar verebileceklerinden hiçbir zaman emin olmamıştı. O an içerisinde, Alfie'nin çaresizlikle karışmış yüz ifadesi ile acısını derinlerde hisseden Iris'in yüzüne bir "Hay aksi!" ifadesi çoktan yerleşmiş ve saniyesinde Alfred dışında kimin başına bu gelebilirdi diye düşünmekten kendini alıkoyamayarak yüzüne belirsiz bir gülümseme yerleşmişti. Bu da yetmezmiş gibi arkadaşının alacağı ardı arkası kesilmeyecek olan son derece sızlatıcı darbelerden haberdar değildi elbette, henüz.

Akışta bir ruh haliyle Rose'un sesli uyarısına dürtüyle cevap verip arkasını sağlama almaya çalışmak adına bir hışımla dönmek zorunda kalmıştı. Döndüğünde ise kendisi ve yumuşak dokusunu hedef almış şekilde ilerleyen cızkıpıra doğru Rose'un çoktan bir "Everte Statum" yolladığını görmüştü. Asanın ucundan çıkan ışıltılar doğrultusunda büyünün tutup tutmadığını henüz bilmiyorlardı cızkıpırların boyutlarından ötürü, bilmeseler de kıpırdanmanın tam vakti gibi gözükmüştü Iris'e. Bir kirpik kırpımı kadar zamanda şaşkınlıktan ziyade daha çok olağan bir manzarayla karşılaştığında, Iris'e göre William'ın Alfred'i bir bineğe çevirmesiyle gönüllü olsun veya olmasın hak ettiği övgüyü almalıydı hastane kanadına varmayı başarabildiklerinde. William yaratıcılığı ile muzip, işe yarar ve ender bir şeyi gerçekleştirse de Alfred'e de kompliman yapılmalıydı. Iris cümlesini kurarken Alfred'in işitebilecek ya da algılayabilecek durumda olduğunu pek zannetmese de es vermemişti."Bu kahramanlığı yıllarca unutulmayacak."

Iris, William'ın ters oturuşunun aksine aynı zamanda William'ın elinde bir kementinin eksik olduğu kanısındaydı, aklına düşen büyüyle görebildiği bir cızkıpıra doğru bir an için denemek istese de William'ın alacağını çoktan almış olduğunu da belirtmesiyle daha fazla riske girmemek en doğrusu gibi geliyordu. Şanslarını mütemadiyen zorlamışlardı doğrusu. "Acele edelim!" nidaları eşliğinde; Rose ve Peter ile birlikte, açtıkları ufak adım mesafeleri kapatmak için ilerlemeye başlayacaklardı William'ın onlara sağlamaya çalıştığı boşluktan. André'nin havayı kontrol etme ve peşlerindeki cızkıpırları savuşturma fikrine destek olmalıydı. Parlak fikirlerini hiçbir zaman eksik etmeyen sevgili arkadaşları Andre büyüsünü gerçekleştirir gerçekleştirmez eğer ki bir aksilik çıkmazsa hava akımının gerisinde kalan cızkıpırlara yolunu kaybettirmekten daha güzel ne olabilirdi? Sırası geldiğinde hiç oyalanmadan ilerlediği yönün tersine bir an durup sisin yayılmasını istediği alanı asasıyla işaretleyerek efsunu dile getirdi: "Nebulus!"

[justify]Iris başını can sıkıcı fasulyelerden kaldırıp partnerinin kafasını karıştıran ilk sorusunu cevapladı:”Nane konusu biraz karışık. Kimileri kullanıyor kimileri de kullanmıyor. Okuduğum eski bir kitapta nanenin hatta nane sapının iksirin yan etkilerini engellediği yazıyordu. Yine de çok bilinen bir bilgi değil. Koyacaksak….” derken rengi değişmeye başlayan kazana baktı bir ara. Kıvamı güzel gözüküyordu. Başlangıç için daha iyisini umamazdı kuzgun. “Rengi oturduğunda eklemeliyiz naneyi. Ne dersin? Deneyelim mi? Riskli olabileceğinin farkındayım ama bence bir sakıncası yok.” Alışılmışın dışına çıkmayı tercih ederdi. İksir sonuçta. Her an her şey değişebilir, gelişime açık bir alandı. Bir diğerinin peşinden gelen soruyla bıçağı kestiği tahtanın üzerine bırakarak içlerinden ölçülü şekilde ezdiklerini ayıklarken konuşmaya devam etti. “Doğru anımsıyorsun. O sebeple çok fazla ezmedim. İksir içinde hafıza sıvırlama özelliğini yitirmesi gerektiğinden ötürü endişe etmemiz gereken bir şey yok.” Ayırdıklarını kazadan doğrudan atmadan önce arkadaşının söylediklerine yanıtını beklemişti. Neyse ki André de Iris’le gidişat için aynı yolu kabul etmişti, ve bu da muhtemelen kitap bilgisi olduğunu ekleyince çocuğun kafasındaki endişeleri ekarte etmiş olmalıydı.

“Ş-şey, özür dilerim…. Tabii, öyle yapalım o zaman.” Yalnız bir şeyler saklama konusunda başarılı olduğunu söylenemeyen kumral saçlı oğlan dağınık saçlarını utangaçlıkla kaşımış, mahcup ama rahatlamış bir şekilde gülümsemişti. Iris de tebessüm ederek “Hayır hayır, sonuçta birlikte yapıyoruz bu iksiri. Dert etme.” diyebilmişti. Aslında sorgulanmak bir nebze hoşuna gitmişti. Bu konu üzerine birkaç şey daha söyleyebilirdi arkadaşına. Düşündüğü kadar kötü olmadığını sergileyen bir bilgi birikimi sunmuştu sonuçta Iris’e ama fazla vakitlerinin kalmadığını düşünerek iksir üzerine yoğunlaşmalıydılar.

“Evet, ilk aşama tamamdır. Naneyi ekleyebiliriz.”İksir yapımında en hoşlanmadığı şeydi: beklemek. Bir an önce sonucu görmek için sabırsızlanıyordu lakin iksirin emek istediğini biliyordu. O yüzden malzemelerle ilgilenmeye dönmek en makul seçenekti. Arada sırada meraklı şekilde minik minik fokurdayan kazanı kontrol etmeden geçmiyordu elbette. Partneri naneyi ekledikten sonra kısık ateşte bile hızlıca köpürmeye başlamıştı sıvı. Beklerken André ile fasulye sayılarının tariflere göre neden değiştiği hakkında biraz kafa patlatmışlardı da. Mantıklı bir sonuç bulamayınca en bilindik yöntemden şaşmak istemeyerek iksir sarı rengini alınca yedi adet fasulye eklemişti Iris.

“Sonuna geliyor gibiyiz. Kahverengi olunca Pelinotu’nu da ekleyip altı kere saat yönünün tersine çevirdik mi tamamdır.” diyordu. Arada sırada kazanı karıştırmak için yer değiştiriyorlardı ama çok da karıştırmamaya özen gösterip gerekli yerde önemli dokunuşu yapmaya özen gösteriyordu ikili. Renk değişimine göre sırası geldiğine inandığı malzemeleri eklemeye başladılar. Sırada kararlaştırılması gereken tek bir şey kalıyordu: sıkıntısız bir şekilde bitirmeyi başarabilirlerse kim deneyecekti iksiri? Han Hanedanı’nın hüküm sürdüğü zamanlardan çıktığı bilgisini Peter’dan öğrendiği bir oyunu André’nin de bildiğini varsayarak, hiç değilse mutlaka denk geldiğini düşünerek, sordu heyecanla:“Taş-kağıt-makas? Kimin içeceğini belirlemeyi şansa bırakalım mı?” Iris, porsuğun bilmeme ihtimalini de gözeterek daha çok mugglelar tarafından oynanan oyunu ve kurallarını açıklamaya girişmek için hazır bir tavırla bekliyordu ancak André’nin bilebileceğine dair de yüksek bir oran veriyordu kendi içinde.

[/justify]

[justify]Iris,André’nin teşekkürüne karşılık gülümsemesiyle yanıt verdi. Teşekkür edilecek bir şey yoktu ortada, birbirlerine yardım edeceklerdi, ama, nasıl kendini rahat hissediyorsa ona uyum sağlayacaktı. Hufflepuff’ı, William'la sırtlayan arkadaşı ile birlikte malzeme deposuna varınca raflarda gözlerini gezdirdi hızlıca. Burada bulunmak her zaman Iris’i cezbederdi. Bir sürü bileşen… Doğru eşleştikleri zaman birçok olasılık yaratıyordu. İksirlerin büyüsüne kapılmamak neredeyse imkansızdı. Hayat kurtarıcı olabilirlerdi, her şeyden önemlisi. İksir, kazan karıştırmaktan çok daha fazlasıydı. Belki bir gün kendi iksir çalışmasını yapardı, üzerine düşündüğü zamanlar oluyordu. Tabii, William’ın yardımını almaması da söz konusu olamazdı. Ayrıyeten, sınırsız bir malzeme kaynağı olmalıydı. Bunu düşünecek uzun uzun zamanı olacaktı, şimdilik sınavın üstesinden gelmeliydiler.

Düşüncelerinin ardından, bilgi alışverişi yapmak için bildiği malzemeleri sayacağı sırada arkadaşının önce davranıp söze girişiyle hatırladıklarını eşleştirmeye başlamıştı. Bir anlık gafletle kediotuna da başını sallamıştı. Saniyesinde farkına vararak bu sefer de başını bir diğer tarafa salladı dudaklarından sözleri dökülmeden önce: “Kediotunun olmaması lazım.”

Görsel hafızasından faydalanıyordu çoğunlukla Iris. Kesin bir karara varmadan önce yeniden gözden geçirmenin hiçbir zararını göremiyordu. Belli belirsiz bir düşünme sekansından sonra daha emin gözüküyordu kendisinden. Evet, kesinlikle yoktu. “Onun dışında, büzümüşincir ve pelinotuyla birlikte bir filiz nane alırsan, ben de diğerlerini alırım ve başlarız. Kirpi tüyü ve Sopophorous fasulyesi… Tüm ihtiyacımız bu.” Konuşması esnasında gözüne ilişen ve kullanmaktan pek hoşlanmadığı fasulye kavanozuna doğru ilerledi. Malzemelerin yerlerini bu düzenekte hatırlamıyordu. Profesör Solaris’in sınav öncesi yer değişimi yapmış olabileceğinden dolayı diğer kavanozun daha uzakta olacağını da ihtimaller arasına katarak raflar arasında bir detaylı bakım ile son ihtiyacını da bulmuştu.

Partner seçme karmaşasından sonra sessizliğe bürünmüş dersliğe geri döndüklerinde henüz kimse başlamamıştı yapıma. Malzemeleri kendilerine ayrılan bölmeye koyduklarında ocağın altını açmadan önce iksir yapımı için ayrılmış olan berrak suyu kazana boşalttı André. Iris de kalaylı kazanın altını kısık ateşe ayarlamıştı yakar yakmaz. Kavanozların kapaklarını açıp “Önce büzümüşincirleri atalım. Kirpi tüyünü de ardından eklememiz lazım. Saat yönünün tersine rengi maviye dönene kadar da karıştırmalıyız, dört kere.” dedi koyu mora çalan incirlerle tıkıştırılmış kavanozu uzatırken, ve sormadan geçmedi: ”Eklemek istediğin ya da farklı bir yapılışı olduğunu düşündüğün bir şey var mı?” diyerek gümüş sivri bıçağı kavradı fasulyelerin bazılarının suyunu akıtmak için doğrudan kazana atmak yerine. İnatçı fasulyeleri bilemenin, kesmenin ve azar azar da sulandırmanın iksirin kıvamının daha yerinde olacağının kanısındaydı.

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 1, total 1
Destek 1d8 : 8, total 8
Talih 1d10 : 8, total 8[/justify]

[justify]Iris, ekseriyetle yapmaktan zevk aldığı tarzda tekrar okulun bir köşesinde kitaplarından birine gömülmüştü. Elinde tuttuğu kitap şu son haftalarda gittiği her yere onunla birlikte geliyordu. Altıncı sınıf tahmin edemeyeceği şekilde karanlık başlamış, yaşanan son olaylar neticesinde gölgelere bir tutam ışık huzmesi serpilmiş olsa da Hogwarts mensuplarının ve genel büyücedünya toplumunun evrildiği nokta kafa karıştırıcıydı. Iris mezuniyet yaklaştığından mıdır bilinmez, duyarlı yapısının katkısına ek olarak; birçok disiplini içeren sorgulamalar yapıyor ve öğrenciler arasında yayılan politik söylemleri tartıyor, söylenen her şeyi ölçüyordu. Aklında dönüp dolaşan fikirlerini William ile paylaşıyor ve sık sık onun da düşüncelerini öğreniyordu. Ara ara Aziz Michael Kilisesi’ni anımsıyordu. Zira unutulacak gibi değildi. Her hatırladığında bir anlığına suratını düşürüyordu. İlginçtir ki orada hiç ürpermemişti. Hayır, tehlikede olmanın zevkli bir yanı yoktu, net bir şekilde ifade edebilirdi bunu. Sadece sevdiği kişiler söz konusu olduğunda yardım edebiliyor olmanın verdiği bir mutluluktu. Değer verdikleri ile kısıtlamaktan ziyade kim olsa aynı şeyi yapardı Iris. Yine hiç düşünmezdi. Her ruhun önemini, kişilerin bıraktığı izleri önemserdi. Herkesin kitapta bir sayfası olmalıydı. Kendini ifade edecek kadar. Mutluluklarını ve acılarını paylaşabilecek kadar. Yaşam kutsaldı. Yaşamayı güzel yapan detaylardan biri de insanlardı. Düşünceleri doğrultusunda yerinde bir endişe taşıyordu aslında Iris. Daha çok öğrenmeli, daha çok bilmeli, daha çok yardımı dokunmalıydı ihtiyacı olana. Tekrardan zamanını elverişli kullanabilmeye başladığında Büyükbabasının ilgi çekeceğini düşündüğü için verdiği o Karanlık Sanatlara Karşı Savunma kitabı. İşte tam da bu sebeple savunma konusunda daha çok geliştirmeye adamıştı kendisini. Kitap, belirli bir düzeni takip etmiyordu esasen; daha çok birbirinden başarılı büyücülerin derlenmiş notlarından oluşuyordu. Kitabı ilgi çekici kılan özelliği kesinlikle bu idi Iris için. Deneyimlerden payına düşeni almalıydı. Her yeni bir şey öğrenişinde göz bebekleri büyüyor, ruhu bir doyum noktasına ulaşıyordu.  Dahası, içinde bulundukları dönemde Profesör Moore ile konuşup stajyeri olmayı planlıyordu, tabi kabul alırsa. Şansını denemenin bir zararı olmazdı. En yakın zamanda odasının kapısını tıklatacaktı. Henüz fırsat bulamamıştı.

Son bir sayfa daha derken saat kulesinden yayılan çınlamayla Iris’in kalkmayı planladığı vakit çoktan gelmiş geçiyordu bile. Yanındaki boşluğa koyduğu iksir kitabını da alıp iki kitabı da göğsünde kenetledi kollarıyla yürümeye başlamadan önce. Alfred, Peter ve William dersten önce sihirbaz satrancıyla ilgili iddianın büyük olduğu hararetli bir konuşmanın ardından soluğu tekrardan ana salonda almışlardı. Kazananın kim olacağı konusunda kuvvetli bir tahmini olsa da çoğu şeye yetişmekte özellikle de şu sıralar problem yaşadığı için planına sadık kalmaktan yana kullanmıştı tercihini. Rövanşı beklemek şimdi daha heyecan verici olacaktı hem. O da bir arkadaşının ödevine yardım edeceğini söylemişti. Yaklaştığında etrafına bakındı bir süre ama ne sevgilisini ne de grubun geri kalanını görebilmişti. Yine eğlencenin büyüsüne kapılmışlardı, değil mi? Nasılsa yetişirlerdi. Suçlamıyordu onları Iris. Aksine canı geç kalıp her şeyin daha normal olduğu zamanlardaki gibi onlarla birlikte doyasıya gülmekti. Iris’in koşullar ne olursa olsun yüzünden tebessümü eksik olmazdı. Dolu dolu kahkaha atmaları kaçırmaz; ufak şeylerden mutlu olmayı çok iyi bilirdi, hele de beşli haldeyken gülmemek gibi bir olanak yoktu ortada. Ancak, Profesör Moore’un stajyeri olmak istiyorsa hiçbir şekilde yetersiz görülmemeliydi her ihtimale karşı. Sorumlu bir öğrenci olarak her ders için bilgi birikimini hima etmeliydi. Gösterdiği azmin mutlak amacı belliydi: koruma içgüdüsü.
 
Dersliğe adımı atamadan kapıda oluşan tıkanıklıkla birlikte Iris de duraksayarak elindekileri bırakmaya koyuldu. Herkes tepiş tepiş elindekileri fırlatırken Iris diğerlerine nazaran daha özenli bir şekilde iki kitabını da ücra bir köşeye yerleştirdi. İkisinin de ilk sayfasında adı yazılıydı ama pervasızca ders bitiminde genellikle olduğu gibi herkesin eline ilk geleni alacağını biliyordu. O sırada, ne yazık ki dersliğin her bir köşesinde kol gezen kaos uğultular eşliğinde kendini gösteriyordu. İster istemez kulak misafiri oldu tantananın içinde söylenenlere. Hiziplerden herkes kadar haberdardı elbette. Ashworthlar daha çok siyasal kayıtsızlığı ile bilinirlerdi, ama, her hiziple bir yakınlıkları da yok değildi. Hiziplerin siyaset ve politika konusunda ne denli işlevli olduğunu yazın büyükbabası ile olan derin sohbetlerinde uzun uzadıya işlemişlerdi. Her şey siyasaldır Iris, derdi ona sürekli. Ve siyasal olan her şeyden kaçmaya çalışırdı yaşlı adam. Fikirleri ve uygulamaları tartışılabilirdi ama Iris hiçbir zaman siyasete yakın hissetmemişti kendini.

Öte yandan da Bakanlık politikalarına sonu gelmeyen bir eleştiri yükseliyordu sınıftan. Derse girecek ayak tartışmak ne kadar doğruydu ki? Daralmışlık ile elini yüzüne kapattı kısa süreliğine Iris. Bazıları rasyonellikten oldukça uzak tavırlar sergiliyordu ya da medeniyetten haberdar değillerdi. Hoş, yaşadıkları dönemin birden fazla tartışılabilecek can sıkıcı tarafları vardı ama böylesine derin bir konuya girmenin ne yeri ne de zamanıydı. Andre’nin de isyana katılışıyla ateşlenen ortam yeterince Iris’i rahatsız edince çocukluğundan beri tanıdığı arkadaşına destek olmak istedi. Yanına doğru ilerlerken binadaşının kendi grubuna söylediği çirkin lafını da işittiğinde dayanamayıp es verdi. Kızla göz göze geldiğinde içten olmayan gülümsemesine karşılık vermeye tenezzül etmedi. Ah! Merhaba Iris! Bu tarafa gelmek ister misin? Birbirimize yardımcı oluruz.” Davranışının çirkinliğinden sonra mı? Asla. Bu sefer yok saymayacaktı denk geldiği hareketlerinin. Başını biraz daha ona doğru uzatarak yalnızca kızın duyabileceği tonda söze girdi. “Teşekkür ederim ama hayır. Eminim kendin gibi bir zorba bulabilirsin eş olarak.” Ayrımcı olduğu kadar aynı sınıfı paylaştığı arkadaşına karşı saygısızdı da. Emily gibi bencilliğin timsali karakterler insan denilen varlığın ne kadar sosyal olduğunu unutuyorlardı. O sebeple, yerinde bir tepki verdiğine inanıyordu Iris üzgün hissetmesine rağmen. André’yi tanırdı. Hufflepufflı çocuğun kilisede tutulduğundan beri küçük çapta değiştiğini düşünüyordu. Daha çok, Japonların Fuşodin’i gibi yüzüne ölçülü bir maske takarak yaşadığı acıları sindirmek için üstünü örtme çabası sarf ettiğini sezinliyordu. Ufak tefek gözlemlerde söz konusuydu pek ala. Yazları büyükbabasının düzenlediği filantropi organizasyonlarına onu da çağırırdı sıklıkla. Bazılarına katılmışlığı vardı. Her zaman kendi halinde sakin mizaçla gördüğü çocuk şimdi yumruklarını sıkacak kadar sinirleniyordu. Üstesinden gelemediği duygular belki de öfkeye dönüşüyor, dışa vuramadığı zaman ise içe patlamaya mahkûm hale geliyor olabilirdi. Hızlıca yanına doğru geçip omzuna desteğini belli edercesine dokundu."O kızın dediklerini boş ver, canını sıkmana değmez." Şaşkınlığı yüzünden okunuyordu. Rahatsız edici olmayacak şekilde bakışlarını hemen yüzünde gezdirdi. Tiki olmadığını biliyordu ve gözü seğiriyordu. Stres kaynaklı olmalıydı. ."Nasıl hissediyorsun, iyi misin?" diye sorma ihtiyacı hissetti Iris. Ses tonu sıcak ve anlayışlı çıkıyordu. Söylemine hemen dönüt alamayınca içten içe bir endişelense de travmasını anladığından ötürü daha fazla zorlayamayacaktı arkadaşını, sadece yanında olacaktı.  Profesör’ün de gelmesiyle bölünmüş sayılırlardı. Sınavla başlamak gayet güzel olacaktı. Iris şimdiden hazır hissediyordu. William’ın notlarını da geçirdiği için kolay kolay içeriği de unutmuyordu üstelik. Sahi daha gelmemiş miydi onlar? Yetişmeye çalışıyorlardır muhtemelen, diye düşündü. Peter insanüstü olmayan bir seziyle sınav olduğunu hisseder ve koşturarak getirirdi hepsini.

Sırayla malzemeleri kafasında tartmaya başlamıştı ki an içerisinde Profesör Solaris de eşleşmeleri söylemelerini istemişti. Hiç düşünmeden André’ye sordu Iris de. William kazan karıştırma konusunda yeterince antrenmanlıyken bir değişiklik fena olmazdı. Maalesef ki, André başta kabul edecek gibi söze girişse de iyi niyetli bir şekilde sınav olduğundan mütevellit geri adım atmıştı. İksir dersinde Tılsım kadar başarılı olmadığını biliyordu ama hiçbir zaman onu başarısız olarak da nitelendirmemişti. Başarılı olmayı, gerçek anlamda toplumda kabul görmüş başarılı olma unsurları ile bir tutmuyordu Iris.“I-ıh olmaz. Güçlerimizi birleştirme vakti, hadi. İçeriği ve yapılışını hatırlıyorum ama... Öfori için kazanımı kaynatmayalı uzun zaman oldu. O yüzden birlikte halledelim. Ayrıca, sınav dahi olsa beceremezsek ne olur ki? En fazla ya kazanımız patlar ya da kıvamı tutturamayıp iksirin yan etkisinden payımıza düşeni alarak çığıra çığıra şarkı söyleriz.” diyerek Profesör Solaris’e döndü. Emrivaki gibi algılamamasını umuyordu André’nin. “Ashworth ve Harris.” dedi hevesli bir tonda. Not önemli değildi Iris için. Öğrenmek ve pratik yapmak için buradaydılar. Birbirlerinden çok şey öğrenebilirlerdi. [/justify]

[justify]Iris, William ve yakın arkadaşları olan Peter ve Rose ikilisi ile birlikte bahçede vakitlice sohbet ettikten sonra Tılsım dersliğine doğru yola çıkmışlardı. Herkes bugün oldukça erkenciydi. Alfred ile ise yine ana salondan çıkarken görüşmüşlerdi ve derse biraz gecikebileceğini söylemişti. Bu hafta içinde üçüncü kez yapıyordu bunu. Iris onun eğlence namına bir şeyler karıştırdığından şüphelense de eylemi gerçekleştiren kişinin Alfie olmasından ötürü bir yandan gayriihtiyari şekilde normal geliyordu gözüne. Lakin, aklına takıldığından ötürü ilk fırsatta bir sormayı ihmal etmeyecekti. Belki başka bir şey vardı. Farklı veya tatsız bir şey çıkacağını zannetmiyordu yine de. Yalnızca sevdikleri her zaman için önemliydi Iris için. Nereden bilebilirdi ki? Her ihtimali düşünürdü genellikle. Derse yetişmesini bekleyebilirdi. Çıkışta nasılsa üşünceleri eşliğinde konuşmalardan kısa süreliğine kopmuş bir halde dersliğinden kapısından girer girmez kuzgunlardan birkaç simaya başıyla hafifçe selam verdikten sonra her zaman oturmaya alıştığı yerlerden birine geçti William’la. Ne çok ön ne de arka. Tılsım, kesinlikle Iris’in en sevdiği dersti. Belirli bir kaynaktan çalışmaktansa çeşitli kaynaklardan faydalanıyordu. Özellikle de bu konuda André’nin önerdiklerinin faydasını çok sık görüyordu. Derse katılmak için sabırsızlanıyordu ki sınıfın yeterince dolmasının hemen ardından Proföser kapıda belirdiğinde dönem başını anımsamadan edemedi. Nahoş olaylardan sonra Profesör Yamashita’nın kolay kolay toparlanmasını beklemiyordu hiç kimse elbette. Sanki vücudunda bir ağırlık, yüzünde acı yaşanmışlığın izlerini taşıyan nüanslar vardı. Her şeye rağmen onu kürsüsünde tekrar görmek çok güzeldi. Büyük bir saygı ve sevgi barındırıyordu içinde kadına karşı. Dersin kendisinden bağımsız daha çok derse katılma şevki veriyordu Iris’e. Bilgi birikiminden etkilenmemek imkansızdı sonuçta.

Sıraya dirseğini dayadı kadını dinlerken. Derse bir soru ile açılış yapmıştı. Çoğunlukla yaptığı gibi atılmak yerine sakince elini kaldırdı Iris. Öte yandan, sınıf arkadaşlarının cevaplarını dinlerken Mirina’nın hareketine anlam vermeye çalışıyordu. Tezcanlı biri olduğunu düşünmüştü onun hep. Sorgulamasını kısa tutarak yanıtlama şansı bulduğunda aklında derlediklerini söylemek için dudaklarını araladı:“Kafa karışıklığına sebebiyet veren bu tılsımı; kişi, belirli bir grup veya nesneler için kullanabiliriz. Tılsımın uygulandığı hedef eğer bir kişi ise kendisine zarar verebilecek kadar kafa karışıklığı yaratabileceğimizden dolayı dikkatlice uygulanması gereklidir Profesör. Zor anlarda kendimizi koruma amaçlı yerinde uygulayabileceğimiz bir tılsım olduğunu düşünüyorum.” Cevabını daha uzatabilecekken malum olaylardan dolayı ormanın içinden geçmektense çevresinden dolaşmayı tercih etmişti.[/justify]

[justify]Iris, dün gece geç saatlere kadar kütüphaneden aldığı kitaplarla ortak salonda neredeyse sabahlamıştı. Yumuşak koltukta belinde bir ağrıyla uyandığında derse geç kalabileceğini fark ederek apar topar yatakhaneye dönmüş, üstüne çeki düzen vermiş ve Profesör Moore’un dersine geçmeden önce büyük salondan kendisine bir elma kapmıştı. İki dakika soluklanmak adına oturarak elmasından birkaç ısırık aldığı esnada boşalmaya başlamış olan salonda tanıdıklara selam veriyordu başıyla veya gülen gözleriyle. Hufflepuff masasını kontrol ederken Alfie’nin gür sesiyle olduğu tarafa yöneldi. Derse bugün kendisinin gelemeyeceğini ama diğerlerinin çoktan William ile dersliğe geçtiğini söylemişti. Büyük ısırıklarla yarıladığını elmasını tabağın üzerine bırakıp ayaklandığında Alfie ile kısa bir sohbet edip bir sorunu olup olmadığını kontrol etmişti. Fazla vakti kalmadığını düşünüyor olsa da hala erkenciydi. “Öğle arasında görüşürüz o zaman.” dedi her zamanki sıcakkanlılığıyla ve hızlı adımlarla sınıfa doğru yürümeye başladı.
 
Diğer öğrencilerin ağır aksak adımlarına karşılık hala büyük adımlar atıyor sayılırdı. Profesöre çok büyük bir saygısı vardı ve geç kalınmasından hiç hoşlanmadığını biliyordu. Tam vaktinde gelmek en doğrusu olur diye düşünürdü hep Iris. Sınıfın kapısından girdiğinde uyku mahmurluğunu çoktan atmış, önündeki uzun boylu çocuk ile içgüdüsel bir şekilde mesafeyi açıp görüş açısını kısıtlamaktan kurtarmıştı kendini. Son anda gafil avlanmak yerine profesörün gönderdiği sersemletme büyüsünü hızlı bir asa çekiş ile savurmayı başarmıştı. Bilinmezliğe karşı her an tetikte olmak, korumak ve korunmak…  Her zaman sevmişti böyle şeyleri. Profesörden güzel bir tepki aldığında da gülümseyerek William’ın yanına geçti. “Günaydın. Kahvaltıyı atlamak zorunda kaldım. Kütüphaneden aldığım son kitaba kendimi fazlasıyla kaptırmışım.” dedi kısık bir ses tonuyla ders başlamadan hemen önce. Profesör kara tahtaya üç sihirli yaratığın tasvirini bize sunduğunda sorusuna karşılık iki üç öğrencinin cevaplarını dinledi bir an önce atlamak yerine. Sonra da izin alarak kendi düşüncesini emin olmamakla belirtti: “Karanlık Sanatlar yalnızca büyülerden oluşmaz. Oldukça kapsamlıdır. Misal; tahtadaki üç sihirli yaratıktan iksir yapımında da faydalanabiliriz. Özellikle de bu üç sihirli yaratığın kanlarının büyük bir değeri vardır. [/justify]

[justify]Şansları nasıl yaver gittiyse sıkıntısız bir şekilde koridora girebilmişlerdi. İlk izlenimde koridora yerleştirilen gaz lambalarının yaydığı aydınlık oldukça seyrekti. Lambalar takip edilince koridorun uzunluğu kolayca anlaşılabiliyordu. Sessizliğin kol gezdiği bu koridorda soğuk hava her yeri kaplamıştı. Alfred ve William’ın asasının ucundan çıkmaya başlayan ışık ile biraz daha önlerini seçebiliyorlardı artık. Birkaç adım daha attılar.  Koridorun yanlarda olan demir kapılar göze çarpıyor ve iyice merak konusu olmaya başlıyordu Iris için. Alfred’in kapılardan birini açmak için yeltendiğini gördüğünde yapmaması için lafa atılmasına gerek kalmadan kapalı olduğunu gördüler. Hepsi mi kapalıydı? Ne vardı acaba içlerinde? Bakmamaları lazımdı. Bazen bilmemek veya görmezden gelmek iyi bir seçenek olabilirdi. Her bir kapının üzerinde yazan latince kelimeleri ezberine almaya çalıştı cadı. Latinceye ilgisi vardı Iris’in ancak diğer dillerle birlikte eş zamanlı olarak çalıştığından böylesine zor bir dili tamamen öğrenebilecek ve çeviri yapacak bir seviyeye gelmemişti, henüz. Etrafı incelemek için fazla vakitlerinin olmadığını biliyordu, aşina olduğu birkaç kelimeyi zihnine atarken asıl kapıya yaklaştıklarında hıçkırık sesiyle bölündüler. William kısık bir sesle herkesin aklına düşeni dile getirmişti: “Yoksa… André… O olabilir mi?”

Giderek artan hıçkırıkların sızlattığı kalpler bir anda can bulmuşlardı. Ufak bir ses dahi olsa peşine düşerlerdi. Adımları büyütüp hızı arttırdıklarında giderek o tınının arkadaşlarına ait olduğuna emin oluyorlardı. Koridorun sonuna doğru vardıklarında ise artan ses ile hangi kapıyla cebelleşmeleri gerektiğini biliyorlardı artık. En azından öyle olduğunu düşünüyorlardı. Kulağını kabarttı Iris. William, “Bulmuş olabiliriz.” der demez el çabukluğuyla “Alohomora” ile kapıyı açmaya çalışmıştı ancak nafileydi. Mutlaka bir anahtar, bir giriş yöntemi, işe yarayacak herhangi bir şey olmalıydı. Alfred,”Gürültü yapmadan nasıl gireceğiz ki içeriye?” diye söylenirken Iris’in aklına bir plan gelmişti. William ile Alfred kapının kenarlarını yoklamaya başladılar diğer taraftan. Iris ise pek umutlu olmamakla birlikte gürültü yapmayan bir şeyden yana kullanacaktı tercihini.”Bir şey denemek istiyorum. Tutar mı bilmiyorum ama…” Genç kız, saçındaki babaannesinden kalma iki tane olan üzerinde renkli taşlardan yapılma antika bir çift telli tokayı çıkardı. Bulundukları dönemde artan suç oranlarıyla birlikte büyükbabasının muggle dostlarından öğrendiği ve Iris’e şaşkınlıkla anlattığı bir şeyi denemeye kalkıştı: tokalardan ikisini de ayırarak doksan derece açık hale getirdi ve bir tanesinin tırtıklı kısmını yukarı doğru büktü. Daha sonra diğerinin düz tarafı kilit deliğinin en altına yerleştirdi, diğer tokanın da bükük ucunu yavaşça deliğe yerleştirdi ve oynatmaya başlattı. Tokanın oynattığı kilitler aracılığıyla anahtarın şeklini hayal edip yavaş yavaş kilitteki mekanizmaları oynatmaya başladı ve bir tanesi çıt sesiyle beraber açıldı. Sırayla tüm hepsini denemeye devam edecek ve eğer başarabilirse; sonuncu mekanizma da açıldığında, kilitin rahatlamasıyla en altta tuttuğu tokayı ve bu tokayla da kilidi döndürebildiğini fark edecekti.