[justify]Kızıl cadı yanmıştı. Bir kez daha. Tanrının evinde yapılan saygısızlıktı belki de bütün bu üst üste binen talihsizliklerin nedeni. Ona hayır için kullansın diye verdiği ‘hediye’yi amacından saptırdığı için cezalandırılıyordu. Tanrının bir hediyesi olan büyü güçlerini yalnızca iyilik için kullanma yeminini bozmuştu Von Motke’yi öldürdüğü gün. Düştüğü mermer zeminde acı içinde kıvranırken başına gelenleri tamamen hak ettiğini düşünüyordu. Fakat cezası yetersizdi, birden fazla can almıştı, ödemesi gereken bedel bitmemişti.

Cebindeki iksire uzandı gözyaşları eşliğinde. Yola çıkmadan önce lazım olacağını düşündüğü ekipmanlarla birlikte aldığı Wiggenweld İksiri’ydi bu. Titreyen elleriyle şişenin tıpasını açtı ve hızlıca dikledi. İksir içmeden hoşlanmıyor olsa da görevini sürdürebilmesi için katlanması gerekiyordu. İksirin iyileştirici etkisi bedenindeki acıları dindirirken bir başka şok ile sarsılacaktı.

Karşısında birkaç gün önce ortadan kaybolduğu bilinen tanıdık bir sima vardı, Egnast Twinkle, Baş Seherbaz. Kan kaybediyordu, işkence görmüş gibiydi, gözlerinden biri ve işaret parmağı yoktu. Meredith, ağzından küçük bir çığlığın kopmasına engel olamadı. O sırada salonda bir kıpırtı ona doğru yaklaşmıştı, Meredith hızla asasını çekti. Atladığını gördüğü siluetti bu. Bir başka Cadı Avcısı değildi neyse ki. Kızıl cadı tanıdık bir yüz gördüğü için rahatlamıştı, asasını indirdi ve ona nasıl olduğunu sordu.

Kendisine göre iyi bir durumda görünüyordu adı Raiden olan cadı, Baş Seherbaz’ı St Mungo’ya götüreceğini söylemişti. Ona itiraz etmedi ve sessizce adama yaklaşıp hiçliğe karışmasını izledi. Sonra yorgun bakışlarını salonda gezdirdi herhangi bir tehlike belirtisi olup olmadığını anlamak için. Görünürde bir şey yok gibiydi. Hala acıyan ayaklarıyla sendeleye sendeleye düştüğü deliğin altına doğru ilerledi. Bay Carter’ı yukarıda, kızgın yağların içinde bırakmıştı. Geri dönmeliydi.

“Zain!” diye seslendi tüm gücüyle. “Beni duyuyor musun?”

Genç büyücüden yanıt çabuk gelmesi Meredith’i sevindirmişti. “Git ve yardım getir Zain!”

Sonrasında bir cisimlenme sesi duyuldu, sıra kendisindeydi. Yukarı geri cisimlenecek ve doğrudan Bay Carter’a koşacaktı yardım için. Yardım et Yüce Tanrım.
[/justify]

[justify]“Bu Von Motke'yi öldüren cadı değil mi?”

Genç Seherbaz, kendini bıçaklardan, oklardan ve mermilerin hedefi olmamak için yandaki odaya atmıştı Seth Carter’la birlikte. Ve beraberinde bir süredir tuttuğu gözyaşlarını serbest bıraktı. Bir katil olarak anılıyordu dışarıda, onlara itiraz edemezdi de, bu sıfatı hak etmişti çünkü. Motke, onun yüzünden ölmüştü, ve ekiplerindeki diğer iki seherbaz da onun yetersizliği yüzünden can vermişti bu görevde. Seherbaz’ların yüz karasıydı, nereye gitse işleri eline yüzüne bulaştırıyordu, bu rütbeye layık bir isim değildi. Eğer bugün, buradan sağ çıkarsa istifa edecekti. Daha fazla hata yapıp insanları yüz üstü bırakmak istemiyordu, Bakanlık’ın onun gibi birine ihtiyacı yoktu.

Elleriyle gözyaşlarını silecekken duraksadı, ellerine kan bulaşmıştı, Alfred’in kanı. Bir hıçkırık koptu boğazından, Alfred daima anlayışlı ve düşünceli bir dost olmuştu onun için. Ve Meredith, onu kurtarmaya çalışmak yerine oklara hedef yapmıştı. “Ben ölmeliydim,” diye mırıldandı cılız bir sesle. “Ne Hoffman, ne Alfred, burada ölmesi gereken biri varsa o da bendim.”

Bay Carter da en az kendisi kadar sarsılmış görünüyordu ancak kızıl cadı gibi dağılmak yerine halen görev odaklıydı. Meredith, onun bu kararlı halini gördüğünde toparlanması gerektiğinin farkına vardı. Hala yolun sonuna gelmemişlerdi, ellerindeki kanı eteğine sildi, buradan sağ çıkacaklardı. İçerisi yataklar ve ranzalar haricinde boştu, genç seherbaz, Cadı Avcılarına karşı kullanabilecekleri herhangi bir silah olup olmadığını tespit etmek için odaya göz gezdirirken yatakların üzerine bırakılmış kağıt parçasını fark etti.

İçgüdüsel bir hareketle o tarafa yöneldi ve içinde yazılar olduğunu öğreneceği kâğıdı avuçlarının içine aldı. O sırada Bay Carter, kulaklarını kapamasını söylemişti kendisine. Nedenini anlamasa da itaatkâr biçimde yatağın kenarına çöktü ve başını kollarının arasına aldı. Az sonra öğrenirdi nasıl olsa.
[/justify]

[justify]Her yere gizlenmiş tuzaklar vardı, Meredith Godric’s Hollow’da yaşadıklarından sonra bunun başlarına geleceğini az çok tahmin edebilmişti. Yaptığı koruma büyüsü olmasaydı feci halde çuvallayacaklardı ve genç Seherbaz için bu ihtimal de hayal etmek istemedikleri arasındaydı. Üzerlerine oklar fırladığında küçük bir çığlık kaçırmıştı ağzından, yine de kalkanı güçlü tutmak için direnmişti. Kalbi deli gibi atıyordu ve kalkandan seken oklar etrafı ateşe verdiğinde kalp atışları daha da bir hızlanmıştı. Bir kez daha yanmak istemiyordu.

Cesaretini toplamalıydı, “Revelio!” dedi güçlü çıkmasına uğraştığı bir sesle. Bay Carter, az ötede görüş alanlarına giren kapıya bir mezar taşı fırlatırken aktifleşme ihtimali olan her türden tuzağı önceden tespit edip yakalanmadan ilerlemelerini kolaylaştırmaktı amacı.
[/justify]

[justify]Meredith anlamıyordu, oldukça basit bir eylemdi aslında ama yaşananları bir türlü idrak edememişti. Mantığına yatmıyordu, kafası karışmıştı ve ne yapacağını bilmiyordu.

Öldü bildikleri takım arkadaşını tekrar sağ görmek, cadı avcıları ile ilgili söyledikleri, geçenlerde saldırıya uğramış Aethelwulf Ares Caldecott hakkındaki itirafı, çocukların birden onun tarafını tutması ve fazlaca ceset…

Görevden kopmuştu. Zihni sorularla doluydu.

Gerçekten Cadı Avcıları, balodan sonra Hogwarts’ın yerini tespit edebilecek kadar ilerleyebilmiş miydi?

Gerçekten içlerinde onları ölüme terk etmeye hazır hainler mi vardı?

Sırf onlar öldürüyor diye aynı şekilde karşılık vermek gerekli miydi?

Ölüm gerekli miydi?

Yerde dizlerinin üzerinde geçirdiği dakikalar boyunca ortamın ateşi harlanmıştı. Apollo Boleyn, kadına doğrudan saldırmak yerine bir ölüler ordusunu ayağa kaldırmış ancak bu kırmızılar içindeki kadını daha çok sinirlendirmiş olacak ki, güçlü alevlerle onlara karşılık vermişti. Hemen ardından diğer Seherbazlar atağa geçmişti, Cwén, yani Carmilla fazlasıyla güçlüydü. Hiç zorlanmadan onları etkisiz hale getirmişti çoktan. Meredith, onun ne zaman bu kadar güce eriştiğini merak ediyordu, sorması gereken çok fazla soru birikmişti şu ormanda geçen dakikalar içinde.

Arbede uzun sürmedi. Lüzumu da yoktu zaten.

Carmilla gitmişti, Seherbazlar yerdeydi, Meredith ise hiçbir şey yapmamıştı. Bunun için iyi bir azar yiyeceğini biliyordu, seherbazların yüz karasıydı. Yavaşça sindiği yerden kalktı, ağaçlara sıçrayan alevler ufak bir yangın başlatmıştı onun dışında gözle görülür çapta bir hasar yoktu. Apollo’nun kendisine ağız dolusu sövdüğünü tahmin edebiliyordu, ne kadar aptal olduğuyla başlayıp, tam bir hayal kırıklığı olmasıyla devam eden bir ton aşağılama içeriyor olmalıydı. Ona itiraz edemezdi, hak etmişti.

Öğrencileri koruyan profesöre doğru döndü, en azından onlara Hogwarts’a kadar eşlik edebileceğini düşünüyordu. “İyi günler Profesör,” dedi, mahcup bir gülümsemeyle. “Ciddi bir hasar almadığınızı umut ediyorum.”

Yaşadığı utanç kelimelerle tarif edilemezdi.

Olayların devamında Apollo ve Meredith, profesöre Hogwarts’a kadar eşlik etmiş, geride kalan seherbazlarsa suç mahallindeki kanıtları raporlamakla ilgilenmişti. Müdürün ofisinde hızlı bir sorgunun ardından bakanlığa geri döneceklerdi, doldurması gereken bir ton rapor çıkmış ve şimdiden çuvalladığını nasıl açıklayacağını düşünmeye başlamıştı. Acınasıydı.
[/justify]

Meredith Vivienne Boleyn
Seherbaz

Mirabelle Starlight Sorgusundan öğrenilenler;

• Annesinin Cwénhild Muirghéal olduğunu Profesör Gwyndolin Lowell'den öğrendiğini dile getirmiştir.
• Carmilla'dan haberinin olmadığını ve onunla temasta bulunmadığını söylemiştir.
• Aethelwulf Ares Caldecott'un anlattıklarıyla çelişkili bir ifade kullanmamıştır.
• Carmilla'nın onunla iletişime geçme ihtimaline karşı bir süreliğine Bakanlık'ta tutulacaktır.

Link: Mirabelle Starlight Sorgusu

[justify]Oltaya takılmış bir balık gibi gafil avlanmak sözü kelimenin tam anlamıyla içine düştüğü durumu özetlemeye yetiyordu. Meredith, hamlelerini yaparken etraflıca düşünmekten oldukça uzaktaydı ve umutsuzca cadı avcısını yakalama çabası kendini içinden çıkması zor bir konuma sürüklemişti. Sivri şapkalı adamı yakalamak için yolladığı büyüyü ıskalamış ve bir de üzerine bedel ödemesi gerekmişti. Asasından çıkan ipler artık her nereye isabet ettiyse onu metrelerce sürükledi şiddetle. Çığlık attı kadın. Canı yanıyordu, aldığı darbeleri hafifletmek için kollarını kendine siper etmiş olmasına rağmen her yanı ağrı içindeydi. Toparlanacak ve aldığı hasarı kontrol edecek vakti olmadı ne yazık ki. “Bir de bu eksikti!” diye sızladı, yanıyordu.
 
Yanıyordu! Cüppesi tutuşmuştu, bir kez daha nasıl olduğunu anlamamıştı, alevlerin tenine ulaşmak üzere olduğunu hissediyordu. Yanan pelerinini üzerinden attı çabucak, kumaş parçası kayan bir yıldız gibi karanlıkta süzülürken asasını eteklerine çevirdi. “Aguamenti!” Tazyikli su eteğindeki alevlerle buluştu, bütün gücünü vermişti söndürebilmek için. Adadan ayrılırken yanına aldığı elbiselerin sonuncusuydu üzerindeki ve alevler eteğinin büyük bir kısmını yalayıp yutmuştu. Buna biraz bile üzülmedi, zaten onun için değerli değildi.

Enerjisi olmadığı halde toparlanmak için çabaladı. İstediği tek şey sıcak kulübesinde şöminenin karşısına kıvrılıp kedisiyle birlikte uyumaktı, buna gerçekten ihtiyacı vardı. Bu sefer asasını kenara fırlattığı pelerinine doğrulttu ve bir kez daha Aguamenti ile alevleri söndürdü. Her bir hareketi bedenine işkence gibi gelirdi fakat daha görevi bitmemişti. İçeride üç ceset, bir bakanlık çalışanı ve hakkında arama emri çıkartılmış bir katil onu bekliyordu. Tek eksikleri bir şampanya patlatmaktı.

Yürürken hissettiği acı ile yüzünü buruşturdu, bileğini burktuğundan ve alevlerin tenini yaktığından şüpheleniyordu. Harabe yapıya girmeden önce aniden zihninde beliren bir fikir ile durdu, yardım çağıracaktı. Kül asasını çekti ve derin bir nefes aldı, odaklanmalıydı. Bakanlığa ulaştırmayı hedeflediği mesajcı bir Patronus yaratacaktı, ulaştırmak istediği mesajsa açıktı: “Godric’s Hollow’a yardım gönderin!” Ve narin bir bilek hareketi ile asasını gecenin karanlığında salladı. “Expecto Patronum!”
[/justify]

[justify]Meredith'in argo kullanmaya oldukça uzak bir leydi olduğuna daha önce pek çok kez değinmiștik. Ve bir kez daha bu tabusunu yıkması gerekmiști, istemeden. Bir şekilde büyülerin hedefi olmaktan sıyrılıp sandalyedeki bağlı adama ulaştığında dilinin bağı çözülüvermişti. "Siktir!" Duruma uyacak başka kelime bulabilir miydi hiçbir fikri yoktu. Adam keldi, bıyıklıydı, tamamen sıradan bir görüntüsü var denebilirdi ancak sıradanlık sıfatı ondan oldukça uzaktaydı. Gördüklerinin bir hayal olmasını istese de karşısındaki Sihir Bakanının ta kendisiydi, sadece birazcık ölü bir versiyonuydu, gerçek anlamında. Genç cadının anın șokunu üzerinden atma fırsatı yoktu, başarılı bir biçimde kılıcını elinden aldığı adam devasa bir arbalet ile üzerine oklar göndermiști. Asasına davrandı ve peș peșe "Protego ve Depulso!" büyülerini yolladı.[/justify]

[justify]"Lady Nimuë,

Söylediğiniz gibi Madam hakkında inceleme ve takiplerimizi tam süratle gerçekleştiriyoruz. Son günlerde şüpheli bir faaliyetini görmemiş olsak da, bu akşam saat 23 sularında kendisinin Godric's Hollow'a uğrayacağını haber aldık. İşin ilginci bu ziyaretten ne asistanının ne de ailesinin haberi vardı. Cisimlenme kayıt bürosunun da saat 22'den sonra boşaltılacağı talimatı verdiğini öğrendik. Bu yolculuk her ne içinse, anlaşılan o ki Madam bunun öğrenilmesini istemiyor. Bilgilerinize sunarım.

Yazan
Parola - Çörek Üstü Saksağan"

Ayın tepede parıl parıl parladığı sakin bir geceydi. Kalın, kadifeden pelerine sarılmış bir kadın silueti temkinli adımlarla gecenin karanlığında buz gibi havaya aldırış etmeden ilerliyordu, fakat onun oradaki varlığını belli eden tek şey üzerinde tutmak için epey çaba harcadığı ikinci bir pelerinin rüzgarla havalanmasıydı. Hafif bir esinti vardı başta ancak o adımlarını hızlandırmaya çalıştıkça rüzgar ona inat daha da bir sert esiyordu sanki. Belki de yaklaşmakta olan tehlike için uyarıda bulunmaya çalışıyor, yol yakınken dönmesini söylüyordu. Fakat bunun için geçti, kızıl saçlı kadının uzun süredir izini sürdüğü ipuçları onu Godric’s Hollow’da harabe bir yapıya getirmişti.

Yakın zamanlarda eline ulaşmış şüpheli bir mektup ile çıkmıştı yola, belirsizliklerden hoşlanmıyor olsa da bir şeylere katkıda bulunma arzusu yüzünden çekinmeden risk alıyordu. Mektupta yazdığı gibi Madam’ın peşinden gitmek için 23.00 dolaylarında süpürgesine atlamıştı, onu bulmuştu da, buz gibi havada uzunca bir süre kasabanın üzerinden bir oraya bir buraya uçmuşlardı. Harabe bir yapıya varıncaya kadar sürmüştü kedi-fare kovalamacası, Madam büyük bir telaşla kendini yapının içine atmıştı.

Ters giden bir şeyler olduğunu anlamak için dahi olmaya gerek yoktu tabii. Meredith, görünmezlik pelerinini bir kenara bıraktı, saldırıya hazır bir biçimde tuttuğu asası ile Madam’ın peşinden koştu. Yasak Orman’da yaşadığı şoka benzer bir durumla karşılaşacaktı ve bir kez daha buna hazırlanmamıştı. Yapabileceği pek çok hamle vardı, buna rağmen o sadece durumu daha iyi idrak edebilmek için tek bir büyü yapmayı seçti. “Lumos!”
[/justify]