Sophia Catherine Lorence - Amanda Seyfried

Sophia, sırtını duvara yaslamış ayaklarını hafifçe yere vurarak çıkardığı ritmik seslerle birlikte düşüncelere dalmıştı. Burda ne işi olduğunu düşünüyordu. Neden stajyer olarak çalışacağı hakkında kendisinin de hiçbir fikri yoktu. Hiç kendisinin yapacağı bir iş değildi. İzlanda'dan döneli çok olmamıştı ve son olan olaylar hakkında hiçbir fikri yoktu. Fransa-İngiltere Quidditch Dünya Kupası Final maçında olanları az çok duymuştu. Quiddich ile arası çok iyi olmasa da merakı kabarmıştı. Hem bir şeyler öğrenebilir, hemde yeni deneyimler kazanabilirdi.

Kadife beyaz gömleğini düzeltiğinde kafasını kaldırıp etrafına bakındı. Bugün ilk iş günü olduğu için kıyafetine özenmişti. Bakanlık çalışanları normalde ne giyiyordu emin değildi fakat beyaz gömleği ve dizlerinde biten siyah eteği açık bıraktığı uçları dalgalı sarı saçları ile uyum içerisindeydi. Yanında durduğu kapının açılmasıyla safir mavi gözlerini odadan çıkan seherbaza çevirdi. Kendisine uzatılan dosyaları hızlıca eline alıp kollarıyla sarmaladı. Dosyalara bir şey olsun asla istemezdi. Sarışın büyücü ona seslendiğinde hiçbir şey demeden âdeta bir ördek yavrusu gibi koridorda peşine takıldı.

Seherbazlar katına geldiklerinde yanındaki büyücü ona gülümseyerek konuşmaya başladığı zaman Sophia istemsizce tebessüm etti. Güzel bir yüzü vardı. Mavi gözleri, parlak safir taşlarına benziyordu. Güldüğünde gözleri hafifçe kısılıyordu ve bu hâli onu daha yakışıklı gösteriyodu. Genç kız istemsizce düşündü. Hogwarts yıllarında oldukça kızla çıkmış olmalıydı. Sarı bıyıkları olmasa daha genç gözükürdü. Ama sarışınlar onun tipi değildi, esmerleri tercih ederdi. Sarışın cadıyı düşünceleriniden çıkaran şey birkaç hediye kutusunun kendisine doğru gelişigüzel fırlatılmasıydı. Hızlıca kendini toparlayıp, hediyeleri sıkıca kavradı. Adını sorduğunda hafifçe konuştu.

"Sophia Catherine Lorence efendim." Kendini takdim ederken genelde her leydinin yapacağı gibi etek selamı verirdi. Fakat şu an eli doluydu ve burda resmiyet ve selamlaşma nasıl oluyordu pek bir fikri yoktu o yüzden sadece başıyla selamladı. O zaten karşısındaki büyücünün adını biliyordu. İşe başlamadan önce bilgi vermişlerdi. Kendisi gün içinde 'efendim veya Bay Urswick' diyeceği için bunun bir önemi yoktu. O onun stajeriydi. Yani efendisi sayılırdı. Sophia da onun yardımcısı... Genelde işler böyle yürümediği için genç kız durumu garipsedi. Normalde efendi kendisiydi.  Hizmetçiler kendisinden yaşça büyük olduğu halde onun etrafında döner, her işini yaparlardı. Banyosundan yemeğine kadar... önünde yürüyen büyücüye çekingen bakışlar attı. Kendisinden yemek yapmasını istemezdi değil mi? İrkilerek duruşunu düzeltti. O sırada Bay Urswick elindeki büyük hediye paketlerini gelişi güzel masasının altına doğru fırlattı. Konuşmaya devam ederken genç cadı dikkatle dinledi. Elindeki dosyalardan kırmızı olanı en önce çıkardı.

"Tamamdır efendim. Elimden geleni yapacağım." Kararlı bir şekilde söylerken mavi dosyayı uzattı ve elindeki kırmızı dosyayla ilerlemeye başladı. Kahveyi bakanlıkta nerde bulabilirdi? Satan bir yer olabilirdi. Ya da mutfak tarzı bir yer, zaten Bay Urswick kendisine kahve yapmasını istemişti. Genç kız korkuyla titredi. Daha önce hiç kahve yapmamıştı. Dahası önceden bir mutfağa adımını bile atmamıştı. Bir an içinden hizmetçisi Bethy'nin kendisinin yanında belirmesini diledi o, ona yardımcı olabilirdi. Birkaç dakika ardından bir grup cadı ve büyücünün kalabalık halde bir odadan çıktığını gördü. Onların yanına sokuldu bazıları ellerine kahve almış bazıları ise çaylarını yudumluyordu. Mutfak deninen yer burası olmalıydı. Utangaç bir şekilde etrafına bakındı. Bu hiç kendisine göre bir şey değildi. Ama o bunu düşünmeden kumral saçlı bir cadının hafifçe  ceketini çekti. Kadın ona bakışlarını çevirdiğinde konuşmaya başladı.

"Üzgünüm efendim, rahatsız ediyorum. Ben burda yeni stajyerimde Bay Urswick'e kahve götürmeliyim. Lütfen bana yardımcı olun."

Safir mavisi gözlerini beklentiyle kadına çevirdiğinde genç kadın gülümseyerek baktı. Kahveyi yapmayı kabul ettiğinde, Sophia bir koltuğa kurularak kırmızı dosyayı incelemeye başladı. 

Sessizce dosyayı okuyor. Önemli olduğunu düşündüğü yerleri birkaç defa tekrar tekrar okuyordu. Bazen kaşları çatılıyor, istemsizce dudaklarını büzüyordu. Genelde tanıklar korkularından ve Nimbus şirketine karşı yaşadıkları hayalkırıklığından bahsediyordu. Elle tutulacak fazla bilgi vermiyorlardı. Sadece birkaçı bir yaratıktan bahsediyordu. Sarışın cadı düşündü. Oldukça büyük bir yaratık olmalıydı etrafına bu kadar korku saldığına göre, peki bu canlı neden birden Quidditch Dünya Kupası'nda belirmişti. Sadece herkesi korkutmak için mi ya da gizli bir amaç uğruna mıydı? Ayrıca birden patlayan süpürgeler nasıl olmuştu. Bir süpürge birden patlayabilir miydi? Hiçbir müdahale olmadan? Bu bir suikast girişimi miydi? Genç kadın kendisine seslendiğinde kafasını kaldırıp ona baktı. Kahveyi yavaşça ona doğru uzattı.

"Kolay gelsin, dikkatlice taşı sıcak."

Sophia yüzünde büyük bir gülümseme ile dikkatlice kahveyi aldı.

"Çok minnettarım efendim. Bu iyiliğinizi asla unutmayacağım. Eğer bir gün yolunuz İzlanda'ya düşerse lütfen Lorence Dükalığına uğrayın size dört dörtlük hizmet sunacağımızdan emin olabilirsiniz." Bir pazarlamacı edasıyla konuştuğunda kendisine yardımcı olan bakanlık çalışanına gülümsedi. Çalışan kendisine tuhaf bakışlar atarak yüzündeki garip ifade ile konuştu. Şaka yaptığını düşünmüş olmalıydı. Fakat hiç kimse yüzünde ciddi bir ifadeyle şaka yapmazdı. Sophia da zaten son derece ciddiydi. Genç kadına iyi hizmet edecekti eğer İzlanda'ya gelirse.

"Peki..."

Genç cadı, yardımsever bakanlık çalışanını arkasında bırakarak seherbazların olduğu kata doğru dikkatli adımlarla yürümeye başladı. Bay Urswick'in masasına yaklaştığında yavaşça kahveyi masasına bıraktı ve dosyadan edindiği bilgileri özet şeklinde anlatmaya koyuldu.

"Bay Urswick, öncellikle bu kahveniz."

Kahveyi uzattığı yeri göstererek konuşmasına kaldığı yerden devam etti. "Efendim, dosya hakkında ise çok bir şey bulamadım. Fakat bazı tanıklar 10 metreye yakın bir yaratığın olduğunu belirtmişler. Ayrıca süpürgelerinde birden içe doğru yanmaya başladığını bu mümkün mü bir süpürge müdahale olmadan yanabilir mi?"

Sarışın cadı yavaş adımlarla zindanlardan çıkmış, Antik Rünler dersliğinin bulunduğu kata doğru ilerlerken neden bu geziye katılma gereği duyduğunu düşünüyordu. O an ne düşündü bilinmez, sadece gitmesi gerektiğini hissetmişti.

Nedensizce ilgisini çeken bu gezi son zamanlardaki sıkılmışlığını alıp götürebileceğini umuyordu. Çok fazla beklentisinin olduğu söylenemese de, bir değişiklik fena olmazdı. Çünkü, her gün kendini tekrar eden ve sıkıcılaşmaya başlayan günler Sophia için katlanılmaz hale gelmeye başlamıştı. Bu gezi biraz da olsa eğlenebileceği hissiyatı vermişti genç cadıya. Yeni yerler görebilir, yeni şeyler öğrenebilirdi ilgisini çeken konular hakkında. Topuklu babet ayakkabılarının o yürüdükçe çıkarttığı seslerin eşliğinde merdivenleri hızla çıktı. Bir yandan da yanına almış olduğu çantasını kontrol ediyordu. Hiçbir şey unutmadığına emin olmak adına.

Dersliğinin önüne geldiğinde üzerindeki paltosunu ve babetlerini gözleriyle kontrol etti. Bir leydinin her zaman tertipli ve düzenli olması gerektiği öğretilmişti ona. Kıyafetleri ile uyumlu dantel işlemeli siyah şapkasını da düzelttiğinde, kapıdan geçerek kendinden emin adımlarla sınıfta ilerledi. Safir mavisi gözleri sınıfın içerisini yavaşça süzdü, fazla kalabalık olmadığını fark ettiğinde bir sıraya dikkatlice oturdu. Profesörleri dersliğe henüz gelmemişti, Sophia'nın da şimdilik yapabileceği tek şey sakince beklemekti. Beklemekten sıkılmaya başladığında çantasının içindeki pembe kuvarslarla süslenmiş yuvarlak aynasını çıkarttı. Aynadaki yansımasını dikkatle inceliyor, erkenden gezi için özenle şekil verdiği platin sarısı saçlarını düzeltiyordu. İşini hallettiğinde küçük aynayı yerleştirdi çantasının içerisine. O çantası ile oyalanırken, Profesör Birthstone sınıfa girmiş ve yoklamayı alıp, bahçeye doğru ilerlemeleri gerektiğini söylemişti. Bunun dışında gezi hakkımda hiçbir bilgi vermemesi sarışın cadıyı sinirlendirmeye yetmişti. En azından nerelere uğrayacakları ya da güvenlikleri hakkında öğrencilere bir teminat verebilirdi. Sinirle nefes alıp, kollarını göğsünde bağlamıştı. Halinden memnun olmadığı kırk metre öteden bile fark edilebilirdi. Sophia içinden, kendi kendine gezi hakkında söylenirken çekingen bir sesin kendisine doğru geldiğini işitti.

Safir mavisi gözleri, sesin sahibi kumral saçlı büyücüyle göz göze geldi. Hufflepuff'lı gencin kendisinden ne istediğini merak ederken, nerden tanıştıklarını düşündü. Bazı aynı dersleri alıyor olmalılardı. Fakat karşısındaki büyücü hiç kendisine tanıdık hissiyatı vermiyordu. Fazlasıyla göze çarpan birisi olmadığını düşündü. Yoksa muhakkak Sophia onu tanır en azından hatırlardı. Sabırla ne diyeceğini beklerken kendisine bakan kahverengi gözler hızla yere bakmaya başladığında sarışın cadının kaşları hafifçe çatıldı. Bakışlarını mı kaçırmıştı o az önce hem de kendisiyle konuşurken mi? Nasıl bir saygısızlıktı böyle, hiç mi aile terbiyesi almamamıştı. En azından dört yaşındaki bir çocuk bile konuşurken karşısındaki kişinin gözlerinin içine bakmayı bilirdi.

Duyduğu sinirle ve küçümseyici gözlerle baktı karşısındaki büyücüye. Bu bekleyiş kendisini sıkmaya başlamış, daha da sinirlenmeden ne söyleyecekse söylemesini istiyordu içinden. Ardından o çekingen ses konuşmasına devam ettiğinde kafasını hafifçe yana yatırdı. Bir teşekkür için mi rahatsız ediyordu kendisini? Hafifçe sırıttı. Fakat bu gülümsemenin ardında bir  memnuniyetten çok hâlinden rahatsız olduğu izlenimi veriyordu sarışın cadı.

"Eğer içmek istemiyorsan bunu dile getirmeliydin, başkasının yapmasını beklemek yerine." Konuştuktan sonra durakladı ve içine bir merak duygusu salındı. Neden iksiri içmek istememişti. Şimdi karşısındaki büyücüye hızlıca bir göz attığında, çekingen ve korkak olduğunu düşünmeye başlamıştı. İksiri içmek için fazla mı korkaktı yoksa başka nedenleri de var mıydı? Bu düşünce aklında nüfuz ederken, kumral saçlının üzerine gitmeye karar verdi. Sanki hiçbir şey olmamış gibi merak eden bir tavırla sordu.

"Neden içmek istememiştin iksiri?"

Profesör Moore ricasını kırmadığında memnuniyetle gülümsemiş ardından elini göğsüne koymuş sonrasında parmak uçlarıyla eteğinin ucunu yavaşça tutmuş ve sağ bacağını yavaşça bükerek selam vermiş bu şekilde profesörüne minnetini göstermişti.

"Ricamı kırmadığınız için çok teşekkür ederim efendim. Teklifiniz için sağ olun fakat o kanı dudaklarıma dahi sürmek  istemiyorum sadece izleyeceğim. İzninizle."

Konuşmasını bitirdiğinde yerine oturmuş ve Re'em kanlarını içmeye başlayan arkadaşlarını seyretmeye başlamıştı. İlk dikkatini çeken şey Slytherin'li kızıl saçlı kızın, bir Ravenclaw'lı cadıyı bileğinden tutarak diğer mavi cüppelinin üzerine atması Sophia'nın safir mavisi gözlerinin dehşetle açılmasına neden olmuştu. Üç kızın arasındaki kaosu daha fazla izleyemeyeceğine kanaat getirmiş olacak ki, bakışlarını başka bir tarafa çevirdi. Biraz uzağında Slytherin bina başkanları Eadwig Boleyn ve arkası dönük halde Ravenclaw'lı bir büyücü gözlerine ilişti. Sırtını gördüğü mavi cüppelinin üzerine atlayan sarışın büyücü diğerinin atağı ile yere çakılmıştı. Şimdi yüzünü görebildiği mavi cüppeli, yakın arkadaşı Eurus'un erkek arkadaşıydı. Yani Sophia en son çıktıklarını biliyordu şimdi aralarının nasıl olduğunu bilmese de kavgaya karışan büyücünün Ares Caldecott olduğu kesindi. Dövüşleri daha da vahşileşmeye başladığında genç kız korkuyla gözlerini yumup kafasını başka tarafa çevirdi. Uzun süre gözlerini açmaya cesaret edemedi. Tüm bu olanlar Re'em kanının kendilerine verdiği güç ve birbirlerine besledikleri kin yüzünden başlarına geliyordu.

Gözlerini açmaya cesaret edebildiğinde sınıfın içerisine baktı. Etraf büyük bir karmaşa içerisindeydi. Sıralar yerlere devrilmiş, parşömen kağıtları ve büyü kitapları yerlere saçılmıştı. Yere dökülen siyah mürekkep kaosun rengiydi.

Profesör Moore gür sesiyle herkesin dikkatini çektiğinde tüm öğrenciler kendilerine gelmiş gibiydiler. Yırtılan ve mahvolmuş üzerlerini düzeltmeye çalışırken Sophia onları hayıflayan gözlerle izledi.

 Karanlık sanatlara karşı savunma profesörleri tekrardan konuşmaya başladığında onu dikkate dinledi. Karşısında duran tahtada slayt hareket ettiğinde kızıl saçlı bir kadının portresi belirdi. Sarışın cadının merakı biraz daha artınca oturduğu yerde duruşunu dikleştirdi.

Konuların ciddileşmeye başladığını fark ettiğinde kaşları çatıldı. Geçmişte ve gelecekte olacak şeyler çokta umrumda değildi sonuçta rahatı bozulmadıkça önemsediği söylenemezdi. Kendi adı profesörlerinin dudaklarından döküldüğünde sınıftakilere 'ben haklıydım. O kanı içtiğiniz de yozlaşmış canavarlara benziyordunuz. Değerli gözlerim sizin yüzünüzden hiç görmemesi gereken vahşet olaylarına tanık oldu' diyerek sınıfın içinde bağırmak istese de içinde büyüyen bu arzusunu bastırdı.

Savaş veya barış onu etkilemezdi. Portresini gördüğü kızıl saçlı kadının sonunun ölüm olması. Yaşadıkları büyülü evrenin hiç göründüğü kadar etkileyici ve güzel olmadığının kanıtıydı. Ama umrunda değildi. Sonuçta büyücü dünyasında kalmayı düşünmüyordu. Hogwarts'tan mezun olur olmaz kendi memleketine, ülkesine dönecek ve babasının serveti sayesinde mutlu ve huzurla yaşayacaktı yani dileği buydu. Derslerinin bitirildiği ilan edildiğinde yavaşça yerinden kalkıp, çantasını koluna taktı. Derslikten çıkarken tek istediği bugün yaşananların yeni kâbusu olmamasıydı.

Selamını verip sorusunu sorduktan sonra karşındaki profesörünün de kendisini selamlaması, yobaz ayak takımından ziyade şimdi kendisiyle eşit denebilecek düzeyde bir soyluyla karşı karşıya olduğunun göstergesiydi. Bu selamlama genç kızın keyfini yerine getirmiş olacak ki hafifçe gülümsedi. Çok olmamıştı ki cırtlak bir sesle, kendisine doğru uçan kafatasıyla neredeyse burun burunaydı. Ne kadar burnu olmasa da, bulundukları durumda birbirlerine oldukça yakınlardı. Gözleri olması gereken yerlerde siyah büyük çukurları ve ağzından çıkan dumanın görüntüsü ve kokusu genç cadının karşısındaki görüntüye tiksintiyle bakmasına yetmişti. Kendisine yapılan bu saygısızlığın kabul edilemez olduğunu dile getirecek iken araya giren profesör ile Sophia sessiz kaldı. Adının Barbatos olduğunu öğrendiği, kafatası kendi ve Profesör Olineaux hakkındaki yorumlarına devam ederken sarışın cadı düşündü.

"Gerçekten bir dolandırıcı mı, yoksa bir zamanlar çağının en güçlü büyücüsü mü?"

Onu düşüncelerinden çıkaran şey profesörlerinin sesiydi. Kendisine dönüp tekrar konuşmaya başladığında safir mavisi gözleri dikkatle biçim değiştirme profesörlerinin üzerindeydi. Özürünü hafifçe kafasıyla kabul ederken, söyledi.

"Verdiğiniz broş için teşekkürler profesör. Onu en güzel davetlerde kullanacağımdan hiçbir kuşkunuz olmasın. Dersimizin teorik olmaması beni mutlu etti."

Sözünü bitirdiğinde yavaşça kadifemsi koltuğuna oturarak, yerine yerleşti. Profesör son olarak kafatası hakkında konuştuktan sonra kendisine baktı. O an karşısında mahcup bir gülümseme ile duran adama acıdığını hissetti. Böyle baş belası olan bir kafatası ile kim uğraşmak isterdi ki? Fakat  kafatasının dedikleri doğruysa dünyanın en güçlü büyücüsü bir zamanlar kendisiyse bu oldukça işe yarar olabilirdi. Uçan ve konuşan bir kafatasının dediklerinin doğruluk payı olduğuna dair elinde kanıt yoktu. Belli ki bu onun bir uydurmasıydı. Ama araştırmaya değer bir mesele olabilirdi. En yakın vakitte uçan kafatası hakkındaki araştırmalarına başlamalı, ilk kaynağı olarakta profesör ile konuşmalıydı.

O bunları düşünürken, profesör yavaş yavaş tüm öğrencilerle tanıştı. Dersin sonuna doğru vakitleri kaldığını fark ettiğinde hafiften derse giriş yapmak istediğini belirtti. Sophia düşüncelerini kafatasından uzaklaştırıp, dikkatini karşısındaki adama verip dinlemeye başladı. Profesör Olineaux, Biçim Değiştirme'nin hayal gücünden ibaret olduğundan bahsederken dersin komutasını Barbatos aldı. Bir raftan aldığı kitabı öğrencilerden birinin sırasına fırlatmasıyla, sıranın aldığı şekil bir kutup ayısından başka bir şey değildi. En son ülkesinin doğu kesimlerinde görmüş olduğu bu hayvanın kendi doğasına göre oldukça sakin ve uyusal olması genç kızı şaşırttı. Profesörü de şaşırtmış olacak ki sırayı eski haline çevirmekten vazgeçmiş gibi gözüküyordu. Kafatasının daha ne yapabileceğini merakla beklerken, profesörlerinin asasını havada kavrayıp, asanın yardımıyla küçük tırtılı şarap şişesine çevirmesi genç kızı kafatasının asa kullanabilmesinden daha çok şaşırtmıştı. Gözleri fal taşı gibi açılmış daha ne olabileceğini beklerken, bir iksir şişesinin profesörlerinin üzerine dökülmesi bir olmuştu. Masanın arkasından duman yükselirken, profesörleri hareketsizdi. Sophia korkuyla oturduğu yerden kalktı ve ellerini ağızına kapatarak korkuyla bağırdı.

"Profesör... O-o hareket etmiyor... Yoksa...yoksa o...ÖLDÜ MÜ?!"

"Leydim uyanın geldik..."

İnce ve kibar bir ses Sophia'nın kulaklarında yankılandı. Gözlerini ovuşturarak, görüşünün netleşmesini bekledi. Sesin sahibi kadın, genç kıza nazikçe gülümsedi.

"Yolculuğunuz nasıl geçti leydim?"

Uyku sersemliğini üzerinden atmayı başardığında gün içinde olanlar beynine nüfuz etti. Hogwarts'a güvenle gitmesi için birkaç hizmetli ve şövalye eşliğinde birkaç gündür gemi yolculuğu yapıyorlardı.Uykulu sesi ile hizmetçisine cevap verdi.

"Kötü sayılmazdı."

Oturduğu yerden kalktı ve uzun süredir hareketsiz kalan bedenini esnetti. Yavaş adımlarla odadan çıktı ve geminin güvertesine doğru ilerledi. Biraz midesi bulanıyordu. Karşıdan gelen rüzgar soğuk ve şiddetli esiyordu. Sophia hemen kafasındaki fötr şapkasını kavradı ve platin sarısı saçlarının rüzgara karşılık uçuşmasına izin verdi. Safir mavisi gözlerini gökyüzüne dikmişti. Şafak yeni sökmüştü. Kızıl gökyüzü büyüleyici gözüküyordu. Bu görüntü genç cadıyı huzurlu hissettirdi. Üşümemek için üzerindeki hırkayı iyice ince bedenine sardı ve birkaç dakika boyunca sadece bu güzel manzaranın tadını çıkardı. Hazırlıkların tamamlandığını kendisine bildiren görevlinin yardımıyla gemiden indi.

Kendisini bekleyen at arabasına bindiğinde valizlerini arabaya yükleyen görevlilere kısa bakışlar attı. Bethy her şeyin hazır olduğuna emin olduğunda yanına yerleşti ve usulca sordu.

"Biraz daha uyumak ister misiniz leydim? Sizin için çok rahat olmayacaktır fakat dinlenmiş olursunuz."

Sophia, kumral saçlı hizmetçiye gülümsedi.

"Sorun değil Bethy, yeterince dinlendim."

Bethy aldığı cevaba karşılık sadece başını sallamış ve ellerini eteğinin üzerine kavuşturmuştu. Sophia ise camdan dışarıyı, İngiltere sokaklarını seyretmeye başladı. Sabahın erken saatlerinde yapacakları işlere koşuşturan insanlar, nedensizce genç kızı gülümsetti. Kim bilir nasıl hayatların içindeydiler ve aceleyle nereye yetişmeye çalışıyorlardı. İstasyona gelene kadar camdan dışarıyı seyretmeye devam etti. Vardıklarında şövalye Joseph inmesi için elini Sophia'ya uzattı. Sarışın cadı ise kibarca kendisine uzatılan eli kabul edip yavaşça arabadan indi. Şapkasını ve kıvrılmış eteğini düzelttikten sonra kendinden emin adımlarla istasyona doğru yürüdü. İstasyona vardıklarında şövalyeler önde, Sophia onların hemen arkasında en arkadan da hizmetliler ellerindeki valizler ile birbirlerini takip ediyorlardı. Normalde Hogwarts'a giderken bu kadar insan Sophia'ya eşlik etmezdi fakat geçen haftalarda yaşanan "Scarlet Masquerade" travması babasının kulağına kadar gitmişti. Babasının sihire karşı hiçbir ilgisi olmamasına rağmen bağlantıları kuvvetliydi. Sonuçta para her şeyin çözümüydü...

Sözde çok sevdiği kızının güvenliği için, bir suikaste kurban gitmesi ihtimaline karşı şövalyeler ona eşlik ediyordu. Gerçek neden ise veliaht prens ile evliliklerinden önce ölebileceği ihtimali yüzünden bu şovelyeleri peşine takmıştı, yani Sophia'nın düşüncesi bu yöndeydi.

Etrafını buharlar saran büyük trenin yanına yaklaştıklarında iki şövalye kapının önünde durdular. Boylarının yarısına bile gelemeyen genç kız yüzünü hizmetçilerine döndü.

"Kendinize dikkat edin leydim."

"İyi yolculuklar genç hanımefendi."

"Öğünlerinizi atlamayın ve sağlıklı kalın leydim."

Sarışın cadı buğulu gözlerle, başları önlerinde sırayla kendisini önemsiyormuş gibi bu sözleri sarf eden hizmetlilere baktı. Küçüklüğünden beri kendisine kötü davranan insanlara yalandan gülümsedi. Babasının gözlerinin ulaşamadığı yerlerde ona nasıl  zorbalık ettiklerini ve küçümsediklerini çok net bir şekilde hatırlıyordu. Onları yargılamıyordu. Sonuçta babası tarafından sevilmeyen ve değer görmeyen bir kız çocuğu her zaman hor görülmeye mahkûmdur. Statüsü ne olursa olsun evin efendisi kendisine iyi niyet göstermezken, hizmetlilerinden bunu beklemek ahmaklıktan başka bir şey değildi. Sophia bunu çok küçük yaşta fark etmiş ve kiminle arasına mesafe koyması gerektiğini, kime güvenmesi gerektiğini öğrenmişti. O hapis kaldığı şatoda kendisine küçüklüğünden beri şefkatle yaklaşan tek kişi, Bethy'den başka kimseyi önemsememeyi iyice kafasına kazımıştı. Onu düşüncelerinden çıkaran şey birinin hafifçe öksürmesiydi. Bu baş hizmetçi Bayan Anderson'dan başkası değildi. Yuvarlak çerçeveli gözlüklerini düzeltti ve bir yandan Sophia'nın kırışmış kıyafetlerini düzeltirken çabucak konuştu.

"Umarım gittiğiniz okulda, nezaketinizi ve öğrendiğiniz görgü kurallarını ihmal etmezsiniz leydim." Genç cadı başını salladı ve kadifemsi sesiyle cevap verdi.

"Dediklerinizi kulağıma küpe yapacağım Bayan Anderson." Karşısındaki yaşlı kadına eteğinin  yanlarından tutup dizlerini biraz kırdı ve  hafifçe eğilerek etek selamı verdi. Sıra Bethy'ye geldiğinde genç kadın kollarını sıkıca Sophia'yı doladı. Burnunu çekerek konuştu.

"Leydim...  lütfen kendinize çok dikkat edin. Hık... Bir şey ihtiyacınız olduğunda mektup yollamayı unutmayın, istediğiniz ve dilediğiniz her şeyi göndereceğimizden hiç kuşkunuz olmasın... Hık hık... Sizi çok özleyeceğim leydim." Kendini tutamayarak ağlamaya başlayan kadına sıkıca sarıldı.

Bethy'nin ağlaması biraz durduğunda, doğruldu ve safir mavisi gözlerini onun çikolata kahvesi yaşlarla dolu olan gözlerine bakarak konuştu.

"Kendine iyi bak Bethy, bana mektup göndermeyi ihmal etme."

Dilini şaklatarak ses çıkardı ve kendisini çevreleyen hizmetlilerine hitaben konuştu.

"Artık geri dönebilirsiniz. Annem ve babama hürmetlerimi iletirseniz çok müteşekkir olurum. Hepinize iyi yolculuklar dilerim."

Sör Nicholas, Sophia'yı dikkatle incelemiş ardından etrafa son bir kez daha göz attıktan sonra hiçbir tehlikenin olmadığına karar verdiğinde itaatkâr bir şekilde söyledi.

"Emredersiniz, leydim."

Sophia, trene bindi ve yavaş adımlarla sıra sıra korpatmanları geçti yedinci korpatmana ulaştığında durakladı. Neden buraya geldiğini bilmiyordu sadece uğurlu sayısı olan yedinin kendisine şans getireceğine umuyordu. Boş korpatmana yerleştiğinde camdan kendisini gözleyen insanlara son kez  baktı. Şövalyelerin ifadesiz suratlarına, Bayan Anderson'ın uzun bir hayat yaşadığının kanıtları olan kırışıklarla dolu olan yüzüne ardından soğuk gözlerle kendisine bakan hizmetçilere ve son olarak yanakları göz yaşlarına bulanmış Bethy'ye baktı. Hafifçe doğruldu ve iç çekti. Kafasını koltuğa yaslarken, şapkayı eline aldı. Gözlerini yumarak yolculuğun kendisi için sorunsuz geçmesini diledi.