[justify]Boşluğa konuşuyormuş gibi hissetsede sözlerinin hedefini bulduğundan emindi. Gerçekle yüzleşmemek için kendini hayvanlara vermişti. Gwyndolin de böyle yapmıştı. Tabi Gwyndolin'in durumu daha farklıydı. O çocuğu olamayacağı gerçeğiyle yüzleşememiş ve bütün hayvanları kendisine evlat edinmişti. Mirabelle, evlat edindiği gerçek bir insan evladıydı. Duyguları olan karmakarışık bir insan evladı.

Hipogriffler ile oynayan kızı izleyerek sözlerine devam etti. "Bu seneki ara tatilde yetimhaneye yada o kendi kurduğun küçük kulübeye dönmüyorsun. Evrak işlerini hallettim yetimhaneden çıkışını aldım. O kulübendeki eşyalarını da Diagon Yolu'ndaki evimize taşıttırdım. İstediğin kadar kaç, istediğin kadar yüzleşmekten kaçın. Fakat bu gerçeği değiştiremezsin. Ben. Senin. Annenim."

[justify]Şaşkınlık, heyecan ve gerginlik hepsi birbiri ardına sıralanmış bir şekilde kadının içinden geçip kadını bir hisler zincirinin içinde boğuyordu. Kız dediklerine bir anlam veremiyordu ve verememekte haklıydı. Ansızın çağırılmıştı ve bir deli gibi ağaçlardan çiçeklerden falan bahsediyorlardı. Lafa direk girmesi gerekiyordu. Birazdan söyleyeceği şeyleri geri alamayacaktı. Bir bıçak yarasının bıraktığı gibi bir iz bırakacaktı. "On altı yıl önce doğduğun odadaydı o ağaç. Senin isminin Mirabelle olmasının sebebi o ağaç." dedi. Kızın gözlerinin içine bakarak tekrar devam etti sözlerine. "Bunları nereden bildiğimi sen sormadan söyleyeyim. Çünkü o gece bende ordaydım. Doğduğun gece bende ordaydım. Seni, kızımı ilk kez kucağıma aldığım geceydi zira." Bazı şeyler geri alınamazdı. Gwyndolin'in şu an yaptığı şey gibi.

[justify]İnsanlar bütün hayatları boyunca bir takım kararlar alırlar. Hayatlarını şekillendiren bu kararların bir kısmı yanlış bir kısmı doğru olur. Gwyndolin'in yakın arkadaşı Cwenhild, hayatı boyunca yanlış kararlar almış bir insandı. Bir yaşam yaratmasına yanlış bir karar sebep olmuştu, ölmesine yanlış bir karar sebep olmuştu. Verdiği tek doğru karar karşısında duran kızı daha doğmadan öldürmekten vazgeçmesiydi. Kız yanına yaklaştığında ağaçların arasından çıkageldi bir Hipogrif. Hayvan başını eğdi, Gwyndolin hayvanın başını okşadı ve kıza cevap verdi. "Bu Hipogrif'in adı Elizabeth. Kendisinin yakın zamanda yavruları oldu. Vakit buldukça gelip kontrol ediyorum. Ara sıra sende gelebilirsin." dedi sonra derin bir nefes alıp devam etti. "Mirabelle, adının anlamını biliyor musun?"

[justify]Adının Aldrik olduğunu öğrendiği profesörün öğrenciler hakkında yaptığı yorum hoşuna gitmemişti. Yüzünde istemeden ciddi bir ifade belirdi. Bu işi sadece 'evde bomboş oturmaktan' daha zevkli olduğu için yapmamalıydı kimse. Yinede insanları ettikleri bir kaç söz yüzünden etiketlemeyecekti. Hiç bir zaman böyle yapmamıştı ve yapmayacaktı. "Çocuklar, hepsi birer mucize." dedi, bunu söylerken yüzünde bir gülümseme yavaş yavaş belirdi. "Şımarık, sorumsuz... onları nazik ve sorumluluk almaktan kaçınmayan yetişkinlere döndürmek bizim işimiz." diye ekledi. "Öğrencilik yıllarımda Hufflepuff binasındaydım. Vaktimin çoğunu karanlık ormanda geçirirdim o yüzden bir kaç arkadaşım dışında öğrencilik yıllarımda pek sosyalleşemediğim doğrudur. Eğer döneminizde bir Hufflepuff öğrencisinin sık sık binaya karanlık ormana girdiği için puan kaybettirdiğini hatırlıyorsanız muhtemelen o öğrenci bendim, hahaha." diye kıkırdadı ve sözü adama bıraktı.

[justify]"Onun nerede olduğunu biliyorum Gwyndolin. Hogwarts'ta."

Böyle söylemişti Cwénhild malum balodan önceki gün buluştuklarında. Okul açılmadan alması elzem olan bir kaç şeyi almak için Londra'ya dönmüştü. Çiçekçiye uğramış, yokluğunda işlerin pürüzsüz yürüyeceğinden emin olmuş ve Cwénhild ile buluşmuşlardı. Kızıl saçlı arkadaşı pek tedirgin görünüyordu o gün. Yüzünde uzun zamandır görmediği bir durgunluk ve bakışlarında dalgınlık vardı. Bir şeylerin ters olduğunu hemen anlamıştı ve sormuştu. İşte o zaman bu cevabı almıştı. Mirabelle! Yıllar önce, yavrucak doğduktan iki hafta kadar sonra Cwénhild onu bir yetimhaneye bırakmıştı. Hangi yetimhane olduğunu Gwyndolin'e söylememişti, zira Gwyndolin'in gidip onu o yetimhaneden alacağını adı gibi biliyordu. Çocuğu bıraktığını ve bir daha izini hiç bulamadığını söylemişti Gwyndolin'e. Arkadaşının bu kadar ruhsuz ve kalpsiz olabileceği gerçeği Gwyndolin'in kalbini çok kırmıştı. Bir tarafı onu asla affedemeyecekti belki. Bir tarafıysa Cwénhild'in bu kadar gaddar olamayacağına inanmak istemişti. Gaddarlık konusunda haklı çıkmıştı. Kadının anlattığına göre Mirabelle'in peşine bir gölge gibi takılmıştı Cwénhild. Her hareketinde onu izlemiş, tehlikelerden onu koruyabildiği kadar korumuştu. Fakat karşısına çıkmak söz konusu olunca hayatı boyunca yapmadığı bir şeyi yapmıştı. Korkmuştu.

Büyülü duvardan geçip trenin dumanıyla boyanmış, öğrencilerin ve onların velilerinin oluşturduğu kalabalığın arasında yürümeye başladı. Bavulu arkasında süzülerek kadını takip ediyor, bavulun üzerine oturmuş kedisi ise bütün bu gürültüye rağmen mışıl mışıl uyumayı başarabiliyordu. Gwyndolin ise, ilginç hissediyordu. Cwénhild ve Mirabelle ile ilgili öğrendikleri yüzünden kızıl saçlı seherbaza hala öfkeliydi. Kadının evini bir öfkeyle terk etmişti. Bir süre konuşmamak, bu durumu sindirmek ikisi içinde iyi olacaktı zira. Mirabelle, Gwyndolin'in eline doğmuştu. Annesi hamileliğini gizlemek için öyle çok uğraşmıştı ki, doğum için hastahaneye gitmek yerine Gwyndolin'e gelmişti. Mirabelle doğduğunda onu kucağına alan ilk insan Gwyndolin'di, adını koyan insan Gwyndolin'di ve Gwyndolin'in yüzü Mirabelle'in gördüğü ilk yüzdü. Bunlar önemli şeylerdi. Duygusal bir kadındı Gwyn, en ufak karıncaya bile yanlışlıkla basınca kendini kötü hissederdi saatlerce. Cwénhild böyle bir kadının elinden Mirabelle'i sorgusuz sualsiz almıştı, hiç bir şey söylemeden! Cwénhild'i affetmesi tam yedi ayını almıştı. Şimdi çıkmış çocuğun nerede olduğunu bildiğini ve ona göz kulak olmasını istemişti! Oldu!

Sessizce vagonlardan birine girdi. Kendisine sessiz sakin bir kompartıman buldu ve içeri daldı. Kedisini kucağına aldıktan sonra asasıyla bavulunu koltukların üzerindeki bölmeye yerleştirdi ve cam kenarına çöktü. Çocukların ve ailelerin yüzündeki korku ve çaresizlik bir tokat gibi yüzüne çarptı kadının. Geçen hafta olanlardan sonra herkes tedirgindi herkes korkuyordu. Gwyndolin, günlerce ağlamıştı. O kadar hayat, o kadar ruh, saçma sapan bir dava yüzünden heba olmuştu. Sayısız çocuk annesiz babasız bırakılmış, sayısız aile yıkılmış ve mutluluk uzun bir süre dönmemek üzere gitmişti diyarlardan. Cwénhild'ten de haber alamıyor oluşu onu daha da huzursuz ediyordu. Balo'ya gideceğini biliyordu, hatta bir davetiye de Gwyndolin için ayarlamıştı ama Gwyndolin o sıralar Hogwarts'ta Karanlık Ormanı çekip çevirmekle, oradaki sihirli yaratıklarla tanışmakla meşguldü. Gidemediği için kendini şanslı hissetti. O kan banyosunun içinde olmayı asla istemezdi. Fakat bir yandanda orada olmadığı için kendini suçlu hissediyordu. Belki birilerini kurtarabilirdi, birilerinin yarasını sarıp onları hastahaneye yetiştirebilirdi. Niçin böyle şeyler oluyor! diye düşündü. Bugünün güzel bir gün olması gerekiyordu. İçinin kıpır kıpır olması, Hogwarts'taki işine başlayacağı için yerinde duramıyor olması gerekiyordu. Lakin hissedebildiği tek şey yorgunluktu. Başını yavaşça cama dayadı. Öğrenciler yavaş yavaş trene biniyor, binenlerde kompartımanın yanından geçip gidiyordu. Kedisi kucağında kıpırdandı ve sırt üstü yatarak göbeğini Gwyndolin'e doğru çevirdi. Soğuk parmaklarını kedinin tüylü karnında gezdirmeye başladı Gwyndolin. En azından bir kişi mutlu. Tren görkemli bir şekilde öttü. Demirden vagonlar titremeye başladı. Öğrenciler trenin camlarından onlara el sallayan ailelerine el sallamaya başladı ve tren raylar üzerinde hareket etmeye başladı. Kendi okul yıllarını hatırladı. Cwénhild ile bu peronda nasıl koşuşturduklarını, vagonlar arasında gezerken nasıl mutlu olduklarını hatırladı. Mutluluk elbet bir gün geri gelecekti. Bir gün tekrar güneş doğacaktı ve insanların yüzlerine sıcak gülümsemeler oturacaktı. Lakin o gün bugün değildi bugün elem ve korkunun günüydü.

[justify]Gwyndolin, Birleşik Krallık'ın Güney Batı kısmındaki Bath şehrinde sessiz ama rüzgarlı bir beş kasım gecesi doğmuştur. Bol çocuklu bir ailenin dördüncü kızı, yedinci çocuğu olarak dünyaya gelmiş ve annesinin doğurduğu son çocuk olmuştur. Çocukluğu çayırlarda bayırlarda kedi, köpek, burnuk falan kovalayarak geçmiş, oldukça meraklı ve yeni bir şeyler denemekten çekinmeyen yapısı sayesinde küçük yaşına rağmen yaşadıkları geniş çiftlikte ve kurulu olduğu çayırın üzerinde ne nerede yetişir, hangi mevsimde toplanır, suyu ve ışığı nasıl sever bellemiş, onunla büyüyen kardeşlerinin küçük yaralanmalarıyla o ilgilenmiştir. O zamanları ne zaman hatırlasa yüzünde bir gülümseme belirir ve sebepsiz bir mutluluk kaplar kadını. Biraz daha büyüdüğünde kardeşleriyle ormanlara girmeye başlamış, orada yaşayan hayvanları ve sihirli yaratıkları tanımaya başlamıştır. Daha o yaşlarda doğaya karşı bir bağ hissetmiş, kendini doğal dengenin bir parçası olarak görmeye başlamış, her çiçeğin her ağacın, minicik kalbi olan her hayvanın yaşam enerjisini kendi minik ellerinde hissetmeye başlamıştır. On bir yaşına bastığında gelen Hogwarts mektubuyla pek sevdiği köyünden ve ormanından kopsa da okuluda kendisine bir yuva haline getirmeyi başarmıştır. Lakin sık sık Karanlık Orman'a kaçması ve oradaki hayvanlarla etkileşime girmeye çalışması sebebiyle Hufflepuff binasına bir hayli puan kaybettirmiştir.

Okul yılları Karanlık Orman maceraları dışında pek sessiz geçmiştir. Zaten Sihirli Yaratıkların Bakımı Profesörü, kızın sihirli yaratıklara karşı olan merakını fark edip ve bunun üzerine gitmeye başlayınca Karanlık Orman'a yapılan kaçamak gezilerde son bulmuş ve okul hayatı Cwénhild'in başını derde soktuğu zamanlar dışınca çok monoton geçmiştir. Gwyndolin'i kendi gözetimi altında Profesörü, Gwyndolin'i Karanlık Orman'a götürmüş, hayvanlarla tanıştırmış ve dersin dışında verdiği bir çok eğitim ile kadının yaratıklar konusunda diğer arkadaşlarından ayrı bir seviyede olmasını sağlamıştır. Gwyndolin de hocasını canla başla dinlemiş adamın anlattığı her şeyi güzelce not almıştır. O zamanlar hayvanlar ve bitkiler hakkında tuttuğu not defterlerini hala saklar ve derslerinde o notlardan destek alır ara ara. Bu notlarda hayvanların alışkanlıkları, yedikleri bitkiler, onları tedavi etmek için kullanılabilecek iksirler gibi önemli notlar bulunur.

Cwénhild ve Seth ile olan dostluğu okul yıllarında başlamış, Cwénhild'in yıkıcı kişiliğini kendi sakinliğiyle dengelemiş, Seth ile arasında bir köprü olmuştur. Bugün bile Cwénhild'e Seth ile birlikte olması konusundaki fikirlerini çekinmeden söyler. Mezun olduğunda Diagon Alley'de bir iksir dükkanında işe girmiş burada biraz para biriktirdikten sonra ailesinden de destek alıp kendi çiçek dükkanını açmıştır. Bu çiçek dükkanını güzel işletmiş, mantıklı yatırımlar yaparak işi büyütmüş ve kendisine kurduğu sera ile ailesinin çiftliğindeki beslediği sihirli hayvanların bakımı için gerekli malzemeleri yetiştirmiştir. Profesörün'ün ayarladığı bir keşif ekibiyle İngiltere'den ayrılmış, Doğu Avrupa ormanlarına düzenlenen keşif gezisine katılmıştır. Orada nesli tükenmekte olan sihirli yaratıkların bakımıyla, tekrar çoğalmalarıyla ilgilenmiş, onlara karşı düşmanca niyetler besleyen muggle ve büyücülerle savaşmıştır. Lakin savaşmak hiç bir zaman onun uzmanlık alanı olmamış, insanların en düşüğüne bile zarar verirken kendisini kötü hissetmekten alıkoyamamıştır. Avrupa'nın çeşitli ülkelerinde, çeşitli şehirlerinde, dağlarda tepelerde çayırlarda ve tabiki ormanlarda tam yedi yıl geçirmiş. İngiltere'ye döndüğü zaman kendisiyle aynı keşif ekibinde olan Nathaniel ile çok sade bir törenle evlenmiştir. Bu dönemde çiçekçi dükkanını işletebilecek elemanlar yetiştirip dükkandaki serasını da aile çiftliğine taşımış ve çiçekçiden gelen parayla kendi keşif gezilerini düzenlemiş hatta Amerika'ya bile gidip Avrupa'da olmayan Sihirli Yaratıklar üzerine de çalışmalar yürütmüştür. Tüm bu çalışmaları bir kitap haline getirmiş, profesörünün desteğiyle "Ormanın Ruhları Üzerine" isimli kitabını yayımlatmıştır. 

Nathaniel ile olan evliliği dört yıl kadar sürmüş bu sürede çocuk yapmak için çok uğraşmalarına rağmen başaramamış ve en sonunda Nathaniel'in Gwyndolin'in yaptığı gezileri ima ederek "birbirimizi çok az görüyoruz" şeklinde sunduğu bahaneyle aralarına soktuğu soğukluk sebebiyle boşanma kararı almışlardır. Boşandıktan sonra kendini daha da hayvanlara ve doğaya vermiş günlerinin çoğunu ormanlarda geçirmeye başlamıştır. İngiltere'de bulunan neredeyse her ormanda kendi yaptığı ufak bir kulübe bulunur. Ormanlarda avcıların kurduğu tuzakları temizler, hayvanlara yiyecek bırakır, çiçekler eker ve yeni araştırmalar yapar. Keşfettiği, ilk kez gördüğü hayvanların çizimini yaptığı bir kara kalem defteri bulunur.

Sanayi devriminin iyice zirve yaptığı günümüzde, nehirlerin ve denizlerin karanlık sıvılarla kirletildiği, bulutların hepsinin baca dumanlarıyla boyandığı, hayvanların kürkleri ve etleri için umarsızca avlandığı, çocukların fabrika bacalarında akciğerleri iflas edene kadar çalıştırıldığı bu dünyayı değiştirmenin eğitimden geçtiğini düşünmeye başlamış, eğer doğaya saygılı bireyler yetiştirebilirse ve aynı özveriyi o çocuklarda gösterirse bu yıkımı durdurabileceğini düşündüğü için Hogwarts'ta boşalan pozisyona düşünmeden başvurmuştur. Oradaki çocuklardan bir tanesini bile kazanmak onun için bir başarı, dünya için yeni bir umut demektir zira.