[justify]Tarih: 1842
Yer: Hanyang, Kore


Yılın en sevdiği dönemi tatil günlerinin gelmesi ile bir heyecan içerisindeydi genç cadı. Mahoutokoro’daki günlerini yaz aylarını iple çekerek geçirmişti bu sene de. Okulu ve derslerini sevmediğinden değildi bu. Hatta o kadar çok seviyor ve o kadar sıkı çalışıyordu ki okulda yedi yaşında başladığında soluk pembe olan cüppesi, altın sarısı rengine doğru emin adımlarla ilerliyordu her geçen senede. Ama yaz aylarının gelmesi iş günlerinin gelmesi ve para kazanacağı anlamına geliyordu Raiden için. Bundan önceki yazlar büyük kuzenlerinin ufak işlerini yaparak para kazanabilmişti. Fakat bu genç kıza yetmiyordu. Daha fazlasını yapabileceğini biliyordu. Bundan önceki her yaz bu sefer hangi kuzeninden başlayarak hamallık yapacağını düşünürdü. Bu sene için ise farklı bir planı vardı. Bu plan için abisinin çalar saatini bile çalmıştı. Erken kalkması gerekiyordu. Eğer ilk günden aradığı tüccarı bulmak istiyorsa erken kalkmalıydı.

Evden güneş daha tam doğmadan, tezgâh sahipleri daha pazar yerini bile doldurmamışken, dükkânların çoğunluğu daha açılmamışken çıkmalıydı. Aradığı şey onun için uykusundan olmasına sebep olacak kadar önemliydi. Aşk romanları ve biraz da fazlası. Bundan önceki yazlarda sarayda çalışan kuzenlerinden birinin ayakçılığını yaparken tanışmıştı bu türden kitaplar da satan kendisinin deyişiyle bir seyyar sahafi ile.

Sırf amacına ulaşabilmek için sabah erken uyandığında bir soylunun kızı olduğunu belli eden o kaliteli kumaşları olabildiğince hızlıca üstüne geçirmişti. Kimse fark etmeden de evden çıkmıştı çıkmasına, ama asıl sorun seyyarı bulmaktaydı. Sabahın erken saatlerinde başladığı arayış geç saatlere doğru hâlâ sürüyorken kafasına bir taşın sertçe atılması ile evden çıktığından beri adımlarını durdurmayan kız yürümeyi bırakmıştı.

“SAAT HIRSIZI!!!”

Adımlarını durdurmak çok büyük bir hataydı, ama genç kız bunu kulağından çekilerek sürüklenmesinin ardından anlayabilmişti.

“Saatim nerde benim hırsızlığının üzerini kapatmasını bile beceremeyen aptal kardeşim?”

İşlek caddenin köşesine çektikten sonra konuşmuştu acımadan kafasına taş atmış olan varlık. Yüzündeki kocamadan gülümsemesi ile abisi Minamoto Haruyoshi olan bu varlık uzaktan bakanlara göre gayet masumca küçük kız kardeşini azarlıyormuş gibi duruyordu. Fakat biliyordu Raiden abisinin aklından geçenleri. Sabahtan beri azarlamak için onu arıyordu kesin ve saatini çoktan bulmuş olmasına ve bu konuşmayı evde gerçekleştirebilecek olmasına rağmen yapıyordu. Bunu seni rezil etmek için yapıyorum diyordu adeta.

Hava bugün rezil olmak için fazla güzeldi. Kiraz çiçekleri kalan son yapraklarını döküyor, Pazar yerini kışın soğukluğuna ihtiyaç duymadan kimisinin o özlemini duyduğu beyaza yakın renge bürüyorken bu sıkıntıları niye çekmek zorundaydı ki?

“Saati benim çaldığımı anladığına göre saati bulmuş da olmalısın küçük kardeşi ile uğraşmaktan başka işi olmayan canım abiciğim. Şimdi izin verirsen senin aksine benim bazı işlerim var. Ha bir de aptal gibi sokak ortasında durmak istiyorsan seni durduramam tabii ama babamın sana karşı beklentilerini karşılamak için çok çalışman gerekiyor. Böyle boşa geçirecek vaktin yok. Ailenin yüz karası olmak istiyorsan orasına bir şey diyemem.”

Sözlerinin sonlanmasıyla abisine kollarını önünde birleştirip pişmiş kelle gibi sırıttı. Kafası arkasına bir taş darbesi daha alması ile keyfi fazla uzun süremedi. Önce kızarak abisine bakacaktı ama bunu abisi yapmış olamazdı, gözünün önünde duruyordu ne de olsa. Peki o zaman kim? Hangi densiz!?

“Ya kocacığıma bu saygısızlığı nasıl yaparsın!?”

‘Kocacığım mı? Yoksa?!’ Kafasını kaldırıp arkasına dönmeden önce abisinin gözlerinin içine baktı Raiden. Hayalet görmüş gibi duran abisinin bakışlarından anlaşılacağı üzere tahminî doğruydu.

Kendisinden bir yaş kadar küçük olan bir kızdı bu, Park Hae-rim. Birkaç ay öncesine kadar yakın arkadaş sayılırlardı aslında. Tabii Hae-rim arkadaşına karşı en büyük ihaneti, yani abisine âşık olmak gibi bir hatayı yapana kadar. Onun yerine iblislerden bir farkı olamayan abisini seçen kızın gözlerinin içine bakmasıyla kırmızı görmeye başlaması bir olmuştu Raiden’in.

“Kıçımın kocası! Daha evlilik yaşın bile gelmemişken ne kocasından bahsediyorsun.”

Kızın sözlerini sanki duymamış gibi yapan Hae-rim’in tüm odağı Haru’daydı. Bunun farkında olan Haru’nun az önce kardeşini azarlarken üstünde olan özgüveni ve piç gülüşünden eser kalmamıştı.

“Haru~ benimle bibimbap yemeye gel hadi!~”

"Eee şey yok ben tokum..."

Karşısındaki kız sanki o orada yokmuş gibi davranınca gözü dönmüştü Raiden’in. Dışına verdiği bir nefesle içinde para olan kesesini olabildiğince sertçe ‘arkadaşının’ kafasına geçirip hızlı adımlarla uzaklaştı. Arkasından Hae-rim’in ağlamasını ve abisinin geri gelmesi üzerine olan boş sözlerini duydu. Haruyoshi’nin Hae-rim ile yalnız bırakılmayı hiç mi hiç sevmediğini biliyordu. Ama şu an abisi umurunda değildi. Hem kendisini sokak ortasında rezil etmek isteyen abisinin isteğini yerine getirmek aptalca olurdu. Her ne kadar Hae-rim sinirini bozuyor olsa da şimdilik ona istediği şeyi verecekti.

Abisi ve Hae-rim’i bıraktığı köşeye sokaktan çıkmadan önce dönüp bir kere daha baktı Raiden. Abisinin yüzündeki zar zor duran gülümsemeyi görmesiyle de tatmin olup arayışına geri döndü. Haru Hae-rim ile ne zaman yalnız kalsa kızdan kaçmak için elinden geleni yapardı. Ve bu elinden geleni yapma genelde kızı yanında bulunan bir başka kişiye satıp olay yerinden kaçmak olurdu. Haru’ya kızdan kaçmak için başka bir şans bırakmamak genç cadıyı fazlasıyla mutlu etmişti.

Sabahtan beri kitap satıcısını ararken kaybettiği enerjisi bu mutlulukla geri dönmüştü adeta. Seyyarın Hanyang’a geldiğinde genelde uğradığı hanı hatırlayıp bir de oraya bakma kararı aldı Raiden. Hancıya seyyarı sorup burada olmadığını duyduğunda vazgeçip eve doğru yöneldi. Fakat tam evine doğru ilerlemeye başlamışken hedefini görmüştü. Uzun yoldan geldiği belli olan adam Hanyang’a geldiğinde genelde kaldığı hana çıkan yola yeni varabilmiş gibi duruyordu. Sonunda aradığı kişiyi bulmuş olmanın sevinciyle koşup adamın dibinde bitti Raiden.

“Bay Sol, sizi sonunda buldum-“

Konuşmaya devam edecekti ama adamın yanına uçar gibi koştuğundan nefes nefese kalmıştı Raiden. Nefesini düzene sokmaya çalışırken de Bay Sol konuşmaya koyulmuştu.

“Leydim yine kuzenleriniz sizi çalıştırıyor olsa gerek. Kendinizi böyle şeylerle yormamalısınız! Min ailesinden bir Leydi sokaklarda böyle koşuyor... Görenler ne der!?”

Başta ‘Görenlerden bana ne!?’ gibi bir çıkışta bulunacaktı Raiden. Fakat Bay Sol ile bir soylunun nasıl davranması gerektiği üzerine kavgaya girecek havasında hiç değildi. O yüzden konuya direkt girmeyi tercih etti. Tabii bol yalan serperek...

“Bay Sol bu kez bana son defa işlerini yaptırışları olduğunu söylediler. O yüzden bana bir kez daha yardım edemez misiniz? Hım?”

Ağlamaklı bakışları ile Bay Sol’ün gözlerinin içine baktı Raiden. Bunun yeterli olmasını umdu ama daha alacağı kitapların adını gördükten sonra adamı ikna edebilmek vardı.

“Yine o kitapları almak için mi gönderdiler seni erkek kuzenlerin?! Kendileri gelip alamıyorlar mıymış? Bir genç leydiyi bu tarz bir şey için yormak Min ailesinin üyelerine hiç yakışmıyor.”

Tüm sahte masumluğu ile kendisine acıyarak bakan adama kafasını hayır anlamında salladı. Sanki hâlâ daha o kitapların içeriğini bilmiyormuş gibi davranıyordu. Aptal kuzeni onu istediği kitabı almaya gönderirken küçük bir çocuğun merakını hesaba katmamıştı. Artık bu tarz şeyleri bilecek de yaştaydı ama bir leydinin biliyorsa bile aptala yatması gerekirdi...

“Bu sefer ablamın istediği birkaç kitap vardı onlar için geldim. Şöyle bir liste verdi de.”

Listeyi uzattıktan sonra beklediği gibi eline alır almaz gözleri fal taşı gibi açılmıştı adamın. Kağıdı tuttuğu eli titrerken bir yandan da kafasını hayır anlamında sallıyordu.

“B-b-bu kitapların yasaklı olduğunu bilmiyor mu ablanız? Bu kitaplarla yakalanırsanız sizi aile adınız bile kurtaramayabilir.”

Bay Sol tabii biraz abartıyordu. Ama kitap karakterleri olarak yazarın kraliyet ailesinin üyelerini kullandığını düşünecek olursak abartması gayet normaldi. Korkmuş gibi görünse de kitapların elinde olmadığını söylemeyen adama küçük yaşı sayesinde hâlâ elinde bulundurduğu kozu oynama kararı aldı Raiden. Dudaklarını büktükten sonra başını yana doğru eğen genç cadı ellerini yüzünün önünde birleştirdi. Birleştirdiği parmaklarından sağ elinin işaret parmağını kaldırarak konuştu.

“Son bir defa yardım etseniz olmaz mı Bay Sol? Ablam eğer bu kitapları götürmezsem çok kızar... Hem kitapların elinizde olmadığını da söylemediniz. Lütfen~”

Bir müddet düşündükten sonra derin bir iç çeken adam arkasında taşıdığı kitap dolu el arabasının içinden bazı kitaplar çıkarıp beyaz bir kumaş parçasının üzerine koymaya başladı. Adam kitapları koydukça üzerlerinde yazan isimlere bakıyordu Raiden. Memuriyet sınavları için gerekli olan kitapların isimleri üzerlerine yazılarak içi eğer açılmazsa ne olduğunun anlaşılamaması hedeflemiş gibiydi.

“Listedekilerin hepsi elimde şu an yok. Fakat ablanıza sizi bu işler için kullanmanın doğru olmadığını söylemelisiniz Leydim.”

Bu sözlerinin ardından kitapların üzerine elindeki listeyi koymuş ve altlarında kalan kumaş parçası ile sarmıştı. Genç kıza son bir defa emin misin dercesine baktıktan sonra da kitapları uzatmıştı. Kitapları aldıktan sonra para dolu kesesini içinden yeterli miktarda parayı alıp adama verebilmek için tam açacakken omzundan tutarak biri durdurmuştu kızı.

“Yakaladım seni saat hırsızı. Yine kime hamallık yapıyorsun bakalım?”

Abisinin sesini duyması ile biraz da olsa içi rahatlamıştı kızın. Gelen babası olsa bahane üretmesi zor olurdu. Abisine bir açıklama yapmasına gerek yoktu. Para kesesini içinden parayı alıp verdikten sonra abisine döndü. Bu sırada yasaklı kitaplar satmanın gerginliği üzerinde olan Bay Sol ise hemen yakındaki hana kaçmıştı.

“Sana ne iş verenimin kimliğinden? Hem bilmek için sebebin olsa bile sana niye söyleyeyim? Temiz bir iş gerçekleştirmeliyim ki ilerde benimle iş yapmaya devam edilsin değil mi?”

Küçük kardeşinin bu sözlerine alayla gülen Haru, kızın elinde kitapları tek bir hareketi ile almıştı. Raiden’in isyanlarına kulak asmadan kitapların etrafında sarılmış kumaş parçasını açtıktan sonra. Alınacak kitapların yazılı olduğu kağıdı gördü. Listeyi eline aldıktan sonra da Bay Sol’ün verdiği tepkiye yakın bir tepki verdi. Elini kardeşinin saçlarının üstüne koyduktan sonra ise konuştu.

“Rai, benim aptal kardeşim sana bu işi kim verdi?”

Bu sözler sonrasında dona kalmıştı Raiden. Ne yani abisi bile hala onun masum ve hiçbir şeyden haberi olmayan küçük bir kız olduğuna mı inanıyordu? Bu kitaplar üzerine olan yasakların köylüler arasında bile konuşuluyor olduğunu bilmiyor muydu?

“Aa şey abi... Kuzen... Evet evet kuzen... Kuzen Hae-Ryung istedi.”

Kimi söyleyeceğini düşünürken sanki korkmuş gibi görünmeye dikkat etti Raiden. En sonunda abisinin bile korkacağı bir isim aklına gelince de yalanını ortaya atabilmişti. Hae-Ryung memuriyet sınavını on dört gibi genç bir yaşta kazanmış bir nişanlısının olması ile sürekli hava atan, insanları onlar evlendikten sonra geleceği pozisyonla tehdit eden tuhaf bir tipti.

“Şimdilik bir şey demiyorum. Fakat bu kitaplar son artık tamam mı? Dan-ho ile avlanmaya gidiyor olsan bile daha iyi. Bu kitaplar başına fazlaca bela açabilir.”

Abisinin sözleri sonrasında gülmemek için kedisini zor tutmuştu Raiden. Nasıl oluyordu da insanlar onun bu kadar aptal olduğunu düşünebiliyordu? Gerçekten hiç bilmiyordu. Ama işine yarayan bu yanlış anlaşılmayı düzeltmeye çalışacak değildi. Başını çekingen bir tavırla salladıktan sonra abisinden geri aldığı kitaplara sarıldı. Leydi Kim’e okuma geceleri için kitapları hazır ettiğini en kısa sürede söylese iyi olacaktı.[/justify]