Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulu'nun taş duvarları; olağan gecelerinden birini daha yaşamaya doğru ilerliyorlarken, artarak azalan hava ısısıyla birlikte varlıklarını sürdürdükleri, yönetici odasının bulunduğu kuleden yükselen ve az da olsa duyulan boğuk bağırışlar ve minik sarsıntılar ile titriyorlardı. Sonrasında kuleden aşağı inen basamaklar ve devam eden koridoru Ay ışığıyla dolduran pencereler hızla koşan adımlar ve o adımların peşinden ilerleyen bir zincirin yere sürtme sesiyle yankılanmıştı. Bu koşturmacanın sesleri ve iki kişinin hızlı soluklanmaları 3. kata dek kimseyle karşılaşılmadan devam etmişti. Hastane Kanadı'nın sessizliği ve karanlığını hızla çarpılarak açılan kapısı bozmuştu; içeri asasının ışığıyla giren Müdire Vivienne Bates'in ta kendisi, arkasından da kucağında genç birini taşıyan bir adam vardı. Revir çokça boş olduğundan rahatsız sandalyesinde uyuklarken yerinden böylesi bir gürültüyle şok yaşayarak uyanan görevli Şifacı; eli ayağına dolanarak oturduğu yerden düşmüş ve ayağa geri kalkarken kendini savunurcasına eline aldığı asasını bir adama, bir kadına doğrultarak boşta kalan eliyle saçını-başını düzeltmeye çalışıyordu. Sarışın müdire sinirden kanlanmış gözleriyle kadına bakıp:
"Sedye! Şimdi!" diye gürlemişti bile. Bir an için daha bekleyip durumu algılamaya çalışan Şifacı, odada yatan diğer birkaç hastanın gürültü ve ışıktan rahatsız olarak homurdandıkları sırada söyleyecek sözleri bulamamışçasına:
"M-Müdire hanım neler oluyor?" diye sormuştu.
"Morris Tanrı aşkına, sana bana boş sorular sorman için maaş ödemiyorum! Hemen!" diye çıkıştı Müdire ve kucağında çocuğu tutan adama doğru hazırlanmış sedyeyi sürmüştü.

Sedyeye küçük bir gürültüyle yatırılan çocuk ve sarılı olduğu zincir nedeniyle herkesin rahatının bozulacağı açıkça ortadayken, asasıyla diğer sedyeleri hızlıca yan odaya gönderen şifacı, işini bitirip Müdire'nin yanına geri döndüğünde zincirin yerde ve odaya ilk girdiğinde saçtığı ışıltıyı artık taşımıyor olduğu gözüne çarpan en önemli detay olmuştu. Sedye üzerinde ağır bir sara krizi geçiriyor ya da nevresimlerini yırtacak derecede kaçıp kurtulmak istercesine kabus gördüğü yatağında gibi çırpınan çocuğun kapalı ağzı arkasından duyulmayan çığlıklarını sezebiliyordu. Bu adam ve Müdire, çocuğun çığlıklarını örtebilmek için büyü kullanmışlardı açıkça. Yine de Hogwarts Şifacısı Louise Morris işini her yaralanmayı sorgulayarak değil, iyileştirerek elinde tutabildiğini iyi biliyordu ve susmaya devam etti müdiresinin böyle olduğu günleri içeren her zamanki gibi.

Rayeharth Dagenham, son yıllarda olduğu gibi bugün de ayda kim bilir kaçıncı kez uğradığı kadının ofisinde çocuğu türlü deneylerden geçirmeye devam ediyordu. Çoktan zayıflıktan kırılmaya yüz tutmuş ölü bir Söğüt dalı gibi görünen çocuktan gelen bir direnç ve enerji patlaması karşısında zorlanmaktan domates gibi kıpkırmızılaşmış bir yüzle sedyenin üzerindeydi. Çocuğun sağ omzundan döşeğe bastıran bir eliyle birlikte; kolundan tutan diğeri eli, gencin çırpınışı azalacak gibi durmayan kıvranışlı kasılmalarını dizginlemeye uğraşıyordu. Sarı renkli tüvit ceketinin cebinden çapraz yönden dışarı çıkmış asası sallanıp duruyordu adamın, "Çevrede bir dördüncü olsa bir yerlerine batabilir" düşüncesi Sifacı'nın usundan daha geçmeyi bitirememişken; sedyenin yanından kızgınca bir hızla geçen müdire, beklemediği bir anda bedenine batan sert bir asa ucunun yaşattığı şokla kısa ama yüksek oktavdan bir ünlemeyle Seherbaz'ın gülmesine neden olmuştu bu sıkışık anda. Vivienne'in alnından çıkabilseler, Rayeharth'ı fırtınada uçuşan bir çift ustura ağzı gibi parça parça kesip doğrayabilecek sertlikte ve keskinlikte çatılmış ince kaşlarıyla birlikte:
"Sakar eşekler gibi gülme Dagenham!" diye çıkıştıktan sonra Louise'e dönüp "Bağla şu çocuğu hemen!" diye bir emir daha savurmuştu sinirden kasılı çenesi ve dişlerinin arasından neredeyse tıslayarak. Önlüğünün cebine işini hızlı görmeye çalışan bir marangoz gibi asasını sokmuş olan Şifacı asasına davrandığında ise elinin tersiyle üzerine yürüdüğünü gördüğü müdire tarafından dayak yiyeceği korkusuyla gözlerini kırpıştıran kadın;
"Büyüyle değil Morris, sedyedeki kemerleri kullan." sözleriyle şaşırmıştı. Müdire Bates, revire girdiği andan beri ilk kez bağırmadan konuşmuştu.

Koşturmacalı boğuşma sırasında çoktan yüzünden yitip gitmiş maskesi ve zorlanmasından kaynaklanarak akan terleri nedeniyle yarısından fazlası "olmayan" yüzünün normalden daha korkunç göründüğü genç adamın yatağa bağlanması, çocuğu tanıyıp bilen ve zamanında bol bol yaralanmalar gören kaşarlanmış Şifacı tarafından hızla oluverip bitirilmişti. Bağırmaktan çatlayacakmış gibi görünen boyun kasları, alnından aşağı doğru çatallanarak çakan Yıldırımlar görüntüsündeki damarları ve bir yolla kapalı tutulan ağzıyla birlikte "Jimmy Folke", çeşitli yönlerden hareketlerini kısıtlatan yıpranmış deriden kemerlerin gıcırtılarıyla kıvranmaya devam ettiğinde üzerinden yeni çekilmiş Rayeharth ve birkaç adım uzakta durup gözlerini ondan hiç ayırmayan Vivienne ikilisi asalarını çekmiş, ne yapacaklarını bilemez durumdaydılar.
"Lumos Maxima!"
"Lumos Solem!"
Kullandıkları büyüler kısa süreli de olsa gencin hareketlerini azaltıyor olsalar bile kesinlikle yeterli değillerdi. Odanın ışıklandırmaları ve büyüler şu an yeterli değildi bugün yapmayı denedikleri deney karşısında. Haftanın 3-4 günü girdiği Müdire Ofisi'nde yaşadığı ve genelde büyüyle anılarından zorla silinen diğer deneyler gibi değildi bu seferki; bir şeyler dışarı çıkmak için savaşıyordu çocuğun mühürlenmiş bedeninde, bu sefer bir adımdan daha fazla ileri gidilmişti. Müdire kendilerine katılıp gücünün yettiği ışıldatma büyülerini kullanan Şifacı'ya birden dönüp
"Ejder Alevi'ni getir, Yıldız Işığı getir! Koş!" diye yüklendi, hemen arkasından da Seherbaz da;
"Bize ne ışık varsa getir be kadın!" diyerek bilip bilmeden söze katılmıştı anın heyecanıyla. Görevli Sifacı Morris bir an için duraksasa da, koskoca Hogwarts Müdiresi'nin emrini yerine getirmemenin akılca olmadığını kafasında tartabilecek seviyede biriydi. Okulun az bilinen hazinelerinden olan iki eşya kolayca herkesin ulaşamayacakları yerlerde tutuluyordu genelde. Ancak bu durum çok daha başkaydı... Hastane Kanadı ya da herhangi bir ofisin kasasında saklı durmuyordu böyle şeyler; yalnızca Hogwarts Şifacısı'nın gereksinimlerine açılacak özel kapısıyla İhtiyaç Odası böylesi antik Büyücü emanetlerini barındırırdı ve kadın 7. kata koşa koşa varmaya çalışıyordu...

Revire geri döndüğünde iki dev bavulla ülke değiştiren göçmenler gibi iki elinde üzerleri ağır kadife örtülerle serili iki büyük altın işlemeli cam kutuyu yalpalaya yalpalaya taşıyarak yürüyebiliyordu. O gelene dek sürekli büyü kullanmaktan yorgun düşen ve odaklarıyla sabırları sınırlarına ulaşan Seherbaz ve Müdire, konuşmaya bile gerek duymadan gözleriyle kadının hızlı davranması gerektiğini iletmişlerdi bile. Şifacı Morris önlüğünün eteğiyle, kollarının yenleriyle terlerini silmeye çalıştığı alnından akacak damlalarla kutuları kirletmemeye özen göstererek açtı iki ayrı sehpa üzerinde ve içeriklerini ortaya çıkardı. Ejder Alevi adı verilen antik emanet; neredeyse canlı gibi duran beş minyatür Ejder'in açık ağızlarını ortasına doğru yönelttiği, insan elinden çıkmamışçasına ince işlenmiş işlemeleriyle birlikte Mavi renkte bir metalden yapılma bir meşaleyi andırıyordu. Şifacının elinden müdire tarafınca neredeyse sökülerek kapılan emanet, okuldaki çok az kişinin bildiği gizli sözcükleri fısıldanılarak yakılmış ve birden reviri gün gibi aydınlatmıştı Turuncu-Sarı ışığıyla. Zaman harcamadan diğer kutuyu da açan Şifacı, içinden çıkardığı Yıldız Işığı adlı emaneti arkasını dönüp vereceği anda ondan daha hızlı davranmış olan Seherbaz'la burun buruna gelivermişti bir anda. İçinde bir yıldızın ruhunun saklandığı söylencesi eski ustalarca öne sürülen emanet; kalın Bronz bir asaya benzeyen ama uçlarına doğru genişleyen bir silindir ile tepesinde beş köşeli Yıldız biçimine benzeyen bir meteor parçası olarak dışarıdan bakıldığında küçük ve olağan bir yarışma ödülü gibi görünse de taşıdığı güç eşsizdi. Adamın ellerinde çok daha büyük bir parlaklıkla ışıldamaya başlayan emanet karşısında üç yetişkin de gözlerini kollarıyla siper etmek zorundalarken; sedyede artık çırpınmayan genç, ışığa aşık olmuş bir güve gibi gözlerini ondan ayıramıyordu. Sessizlikle birlikte uyguladıkları çözümün işe yarayışıyla rahat bir soluk alan ikili, emanetleri geri söndürüp Şifacı'ya verdikten sonra kadını gerisin geriye İhtiyaç Odası'na göndermişlerdi. Revirin kapısı kapandıktan hemen sonra kısa bir çığlıkla ağzını kapatan Vivienne, ne olduğunu anlamadığından çevresine bakınan Seherbaz'ı omzundan tuttuğu tek eliyle sarsarak yere doğru bakan korku dolu kendi gözlerine yoldaş aramıştı:
"Rayeharth! Rayeharth çocu-.. çocuğun gölgesine bak!"

1860 - Kuzey Amerika'da bir yerlerde (Günümüz Meksika Vadisi)

Genç ruhlu adam altında göz alabildiğince uzanan Yağmur Ormanı'nı izlemeye dalmıştı. Ormanın elli metreye yakın bir yükseklikte üzerinden uçmaktaydı, bu yükseklikten baktığında ormanın yüce ağaçları görkemli bir Yeşil halının içinden geçiyormuş gibi düşüncelere sokuyordu adamı. Bu Yeşil bütünlüğü ise yalnızca kimi yerde daha kahverengi, kimi yerde ise daha Koyu Yeşil renkte dev bir Basilisk gibi kıvrıla kıvrıla kesen nehirler bölüyordu. Spor yaptığı günlerden beri yanından çok az ayırdığı eski süpürgesi birden teklemeye, öksüren birinin sırtı gibi hızlıca ileriye doğru kısa bir an için atılıp yolundan saptığında "Hey, bir sorun var sanırım?!" diye fısıldamıştı adam kendince. Kaygısı çok geçmeden, yalnızca birkaç saniye sonra doğrulanmıştı bile; süpürgesinde gerçekten aksayan bir şeyler vardı! Havada tekinsiz birkaç ayrı yöne sapıştan sonra, hızı kesildiği gibi birden süpürge sanki havadaki bir girdabın içindeki karanlık bir deliğe düşüyormuş gibi sarsılarak burun aşağı inmeye başlamıştı. Büyücü süpürgesinin sapına sıkı sıkı sarılmış, tüm gücüyle yukarı doğru çekerek onu yükseltmeye çalışıyordu. Ancak nedenini bilmediği bir nedenden ötürü süpürgesi verilen komuta uymak yerine sanki sahibinin isteğine karşı geliyor gibiydi. Yıllar sonra bugünü düşündüğünde -eğer şimdi yere çakılıp ölmezse o da- yaşantısının çok uzun zaman boyunca bu yaşadığı olayla değişeceğinin kaçınılmazlığından yakınıyor olacaktı. Var gücüyle uğraşmasına karşın süpürgenin burnu hep aşağı doğru iniyordu ve düşmeye devam etmekteydiler. Adam baş döndürücü bir hızla sürekli yakınlaştığı ormandan gözlerini alamıyordu. Bu durum yaşanırken adam şu an uğradığı şok nedeniyle bir kez olsun bağıramamıştı bile. Bugüne dek yaşadıkları da gözlerinin önüne gelmiyordu üstelik? Tüm göstergeler şu an burada ölmeyeceğini betimliyor gibiydi. Şimdi ise yavaşça dönerek ilerlemeye başlayan süpürgenin üstünde adamın görüş algısı Gökyüzü, orman, Gökyüzü, orman biçiminde gerçek bir girdaba girdiğinde görebileceklerine dönüşmüştü. Her şeyin bitmesine çok yaklaşmıştı.

Yine de adamın sinirleri çeliktendi, bunca yıl ağır çalışma koşullarıyla sınanmış ve işinde istediği yer ve rütbeye gelebilmiş başarılı biriydi. Kulaklarının yanlarından esen yelin sesi korkunç bir uğultu biçimini aldığında, belindeki kemerinden çekip salladığı asasıyla süpürgesini yeniden dizginlemeye çalışıyordu. Yıllar içinde takma adını aldığı bunca serüvenden sonra böyle bir aksaklıkla ölüp, hiçbir şey yapamamanın utancı ile ezikliğiyle birlikte çok yersiz bir hayalet olacağını düşündü bir an için ve tam son anda süpürgesinden atılıp yere doğru savurduğu büyüsüyle kendini ölümden korumuştu. Yere indiğinde kapıldığı ölüm korkusuyla birlikte bu heyecan dolu durum nedeniyle yüreği yerinden fırlayacakmış gibi çarpıyor, göğsü bir demirci körüğü gibi genişleyip daralıyordu. Yorgun ve haylaz süpürgesi yere çakılışıyla birlikte aldığı darbeye karşılık bilinci körelmiş bir tavuk gibi yerde çırpınıyordu. Adam için bu eski dostunu çektiği acıdan kurtarmak ve daha fazla saygınlığını yitirmemesi adına gözlerine yaşlar dolarak asasını süpürgeye doğrultup bir büyü fısıldamıştı... Asadan çıkan ışık huzmesinin hedefine varmasından sonra artık süpürgesi özelliksiz bir tahta parçasından başka bir şey değildi şimdi. Korkudan kuruyan gırtlağına asasıyla su yardımında bulunduktan sonra adam nerede olduğunu ve süpürgesini böylesine etkileyen büyüsel alanın ne anlama geldiğini araştırmak üzere kısa bir dinlenmenin sonunda yola koyulmuştu bile. Yavaşça batmaya yüz tutmuş olan Güneş, göz görebilecek neredeyse her şeyi Yeşil'den Turuncu'ya boyarken çok da fazla yol kat etmemişti. Belindeki kasaturayı kullanarak yoğun bitki örtüsü arasında açtığı yolu karşısına çıkan açıklıkta son bulmuş olsa bile, görmeyi hiç ama hiç beklemediği büyük bir antik kent kalıntılarıyla karşı karşıyaydı. Gözüne ilk çarpan şey, bugüne dek gördüğü en büyük yapılardan biri olan piramitti. Daha önceki gezilerinde gördüğü Keops Piramidi'nden daha yüksek değildi belki ama uzaklardan bile görülebilen boyutuyla ondan daha az ilgi çekici gibi görünmüyordu. Saatlerinin büyük çoğunluğunu bu uzun zamandır insan görmemiş kenti aşıp geçmeye harcadığından, kararan hava nedeniyle uzaklarda görebildiği ilk ışığın orada yaşayan yerli kabileler olduğunu kestirmesi zor olmamıştı. Serüvenci ruhuna uygun biçimde davranarak ilerledi ve çok sürmeden küçük bir köye ulaşmıştı bile.

Kabilenin gözcüleri tarafından yeterli yakınlığa geldiğinde görülmüş ve köye eşlik edilmişti. Koyu tenli yerliler arasında inci gibi parlayan adam çokça öne çıkıyor olsa da, lider olduğunu görünüşünden kestirebildiği adamın kendine yaklaşmasıyla birlikte daha önce de "Soluk benizli" birilerini görmüş oldukları saldırgan olmayan yaklaşımlarından anlaşılabiliyordu. Bir süre dil kullanmadan kurmaya çalıştıkları iletişimden sonra, adam eliyle kendini gösterip ağır İngiliz aksanıyla:
"Dagenham, Rayeharth Dagenham." diyerek kendini tanıtmaya çalışmıştı. Liderin kendisine bakıp anlamışçasına:
"Oooooh..." deyişiyle, en azından kendine benzer birini tanımış olabileceğini düşünmeden edememişti Büyücü. Liderin birkaç komutuyla birlikte yanlarına getirilen bir bohça, bu durumun açıklığa kavuşmasını sağlamıştı. Özen göstermeden bakıldığında kirli bir kumaş gibi görünen bohçanın, üzerindeki motifler ve dokuma biçimine odaklanıldığında günlük giyimde kullanılan bir elbise olduğunu anlaması çok sürmemişti Büyücü'nün. Bohçanın düğümleri açıldığında içinden bir günlük, aralarında kırık bir büyüteç, eski bir pipo ve demiri paslanmış bir pusula gibi birkaç parça eşya ile bir asa çıkmıştı. Liderle bir an için göz göze geldikten sonra adamın onaylayıcı el kol hareketiyle eşyaları incelemeye başlayan Rayeharth, ilk önce asayı incelemeye koyulsa da günlüğe göz atmak için fazlaca heyecanlandığını düşünmeden edememişti. Bu insanlara yardım etmek istese de; yetkin biri oluşunu, Britanya Sihir Bakanlığı içinde Seherbaz Bürosu adlı bir konumda çalıştığını söylemekle ortaya koyamayacağını bildiği için, rozetini göstermesinin de bir anlamı olmazdı... Susmayı ve gözlemlemeye devam etmeyi seçmişti. Okuduğu günlük bir gezgin Büyücü H. W. Jones -Adı günlüğe böyle yazılmıştı ve kim bilir Dünya'da kaç tane Jones soyadlı insan vardı-, arkeolog eşi olan Cadı ve çocuklarının tarihi belirtilmemiş bir zaman diliminde buraya geldiklerini yazıyordu. Özetlemek gerekirse yerlilerle çok içli dışlı olmamış ancak ayları bulan bir süre boyunca burada yaşamış ve antik kentin araştırmasını yapmışlardı. Yazarın anlattığına göre Rayeharth'ın bugün gördüğü o büyük piramitle ilgili yapılan araştırmalar ve iki kişilik kazı çalışmaları içinde buldukları bir eşya vardı ama günlük buradan sonra daha fazla bilgi içermiyordu.

Seherbaz başını günlüğe gömmüş biçimde her ayrıntısına dek okurken, omzuna dokunan liderin eliyle irkilmiş ve adamın bir kez daha eliyle bir yere buyur ettiğini gördü. Peşine takılan köylülerle birlikte liderle yan yana köyün daha da deirinliklerine gidip, çevresinde meşaleler ya da oturulacak kütüklerin olmadığı bir kümültüye doğru gidiyorlardı. Kapı olarak ağır bir perdenin kullanıldığı eşiğe yaklaştığında, bu yol boyunca yanında duran liderin bile buraya girmeye sakındığı açık açık ortadaydı. Büyücü tüm yürekliliğini toplayıp eşiği geçmiş olsa da, belindeki kemerinden çıkarmaya hazır tuttuğu asasının sapından elini çekmiyordu. Girdiği yuvarlak biçimli ve toprak zeminli küçük yerde tek birisi vardı. Yerde, üzerinde köylülerin giydiği giysilerden olan ve tir tir titreyen genç bir erkek. Çocuğu görmek için asasını çekip ışıldatan adam, kötü bir sıtma nöbetindeymişçesine titreyen ve kollarını kendine sarmalamış olan çocuğun kısa bir inlemeyle birlikte yerde tuttuğu kafasını kaldırdığını ve ışığa baktığını gördü. O an için neyle karşılaşacağını bilmeyen adamın birden yüzünün yarısı olmayan gencin bakışıyla karşılaşması kısa bir korku anı yaratmış olsa bile Seherbaz böyle şeylerle gardını indirecek birisi değildi. Işığın çocuğa daha iyi geldiğini daha o anda anlayan Seherbaz; bohçadan alıp yanında getirdiği asayı çocuğa uzatmış olsa bile, çocuktan hiçbir tepki alamayışıyla bazı şeylerin bu genç bireyde yerinde gitmediğini anlamıştı. Konuşup iletişim kurmaya çalıştığında bile bir yanıt alamayan adam bu işin burada değil, Mayfair'de, evinde sonuçlanacağını şimdiden kestirebiliyordu.

Asasını geri yerine sakladıktan sonra bulunduğu yerden çıkıp yerlilerin lideriyle bir kez daha göz göze gelen adam, birkaç gencin taşıdıkları ama taşımaktan çekindikleri açık açık ortada olan bir hasır sepetin kendisine getirildiğini biliyordu. Yere bırakıldıktan sonra taşıyıcılarının uzaklaştığı sepete ilerleyip siz çöken Rayeharth, üzerindeki kapağı açıp içindekini göremediğinde en yakınındaki yerlinin elindeki meşaleyi alıp incelemeye koyuldu. Sanki o hasır sepetin içinde sonsuzluğa dek giden derin bir boşluk, Seherbaz'ın anlam veremediği bir Karanlık vardı. Baştan sona potansiyel bir fırtınanın kopmayı bekleyişi gibi sessizlik içindeydi her şey, böcekler bile. Bir bölümü kırılıp gitmiş, Yeşil renkte, taştan oyulma bir maskeydi sepetin dibinde duran ve adam onu eline alıp yakından incelemeye başladığında çevresindeki herkesin korkuyla soluğunu içine çektiğini, hatta bazılarının korkuyla geriye doğru kaçarken yerlere düştüğünü bile duymuştu. Görünene göre maskeyle ilgili bu insanların bildiği negatif bir şey vardı. Duruma şaşırarak çevresine göz gezdirdikten sonra omuz silkip incelemesine devam eden Seherbaz, maskeyi çevirdiğinde kırılmamış olan sağlam tarafının arka yüzüne bulaşmış olan kurumuş kan ve et parçalarını gördüğünde korkması gerektiğini anlamıştı.