Büyücedünya RPG
Genel İşleyiş => Karakter Alanı => Yetişkin Karakter Başvuruları => Konuyu başlatan: Kenneth A. Miller - 05 Ekim, 2021 18:14:17 - Kurgusal Tarih: Ekim 1866
-
Karakterin Adı ve Soyadı: Kenneth Aldo Miller
Karakterin Yaşı: 37
Karakterin Temel Kişilik Özellikleri: Bakanlık çalışanı bir baba ve Quidditch antrenörü bir annenin 3 çocuğundan ortancası. Newport/Galler'de doğup orada Muggle çocuklarla iç içe büyüdü. Hufflepuff binasında okudu. Hufflepuff'ın ana özellikleri olan adalet ve çalışkanlık onun da güçlü karakter özelliğidir. 23 yaşındayken ailesi ABD'ye göç etti ve aynı sene Sihir Bakanlığı'nda çalışmaya başladığından o da Londra'ya taşındı. 14 yıldır Bakanlık'ta çalışıyor. Sanata ve özellikle resim sanatına çok düşkün. Quidditch tutkunu ve sıkı bir Ballycastle Yarasaları taraftarı.
İstediğiniz Meslek: Uluslararası Sihirsel İşbirliği Dairesi Çlışanı
Bağlı Bulunduğu Hizip: Özgür Orenda Kardeşliği
Büyü Yatkınlıkları
Biçim Değiştirme Gücü:
Lanet Gücü:
Tılsım Gücü:
İksir Gücü:
Örnek RP:
-1864-
Aynanın önünde kravatını bağlarken üst kattan gelen keman sesine dalıp gitmişti. Bu iki büyük Muggle icadının büyüsüyle sarmalanmış hissediyordu kendini: Takım elbise ve yaylı çalgılar. Bir Bakanlık çalışanı olarak sıklıkla takım elbise giymesini gerektiren durumlar oluyordu ve Bakanlık çalışanları içerisinde bundan en az şikayet eden kişi Kenneth'tı. Normalde -özellikle büyücüler- gürültücü komşularından da şikayet ederlerdi ama o konuda da şanslı sayıyordu kendini. Üst kat komşusu yerel bir jazz orkestrasında çalan iyi bir keman sanatçısıydı. Bazen bir Viola sesi de gelirdi üst kattan ama genellikle yavaş, tam da huzur verici bir seviyede bir keman sesi duymak Millerlar için hoş bir alışkanlık haline gelmişti.
"Ben hazırım" diye sesi geldi yan odadan Edith'in. Az sonra tüm zerafetiyle kadının kendisi de göründü Kenneth'ın çalışma odasında. Simsiyah bir gece elbisesi vardı üzerinde ve bembeyaz, ipeksi teni adeta ışıldıyordu. Kenneth eşinin aynadaki yansımasına uzun uzun baktı. Yüzünde bir sanat eserine bakan birinin kendinden hoşnut gülümsemesi vardı. "Harika görünüyorsun" dedi, gerçekten bunu kast ederek.
Özel bir gece için hazırlanmışlardı böyle. Ryan'ın Calamum Lautus dövmesini kutlayacaklardı. Asıl kutlama Scrinium içinde olacaktı tabii ama bu özel gecede Ryan'ın yanında olmak isteyen Edith Scrinium'a giremeyeceği için Raymond Phali içerisinde de ufak bir konsept hazırlamıştı ve bunu gerçekten de sırf Edith için yapmıştı.
Birkaç dakika sonra çocuklarla vedalaşıp yola koyuldular. Çocukların başında Edith'in genç yeğeni Isabella duracaktı bu gece. Kenneth'ın bir elinde -yağmur yağmadığından- baston gibi kullandığı bir şemsiye, diğer kolundaysa Edith'in eli vardı ve öylece Londra sokaklarında yürüdüler. Evleriyle Phali arasındaki mesafe çok kısa değildi ama çok uzun da değildi. Üstelik güzel bir sonbahar akşam üzeriydi. Romantik bir yürüyüşün tadını çıkardılar.
Phali'nin ahşap kapısını itip önce o girebilsin diye Edith'e yol verdi Kenneth. Küçük salon yine her zamanki kadar ışıklı ve davet ediciydi. İçerisi her zamanki kadar kalabalıktı. Daha onlar girerken Raymond barın arkasından apar topar ön tarafa geçti ve Ryan kimbilir nereden çıkıp yanlarına geldi. İkisi de önce Edith'i nezaketle selamladılar. Sonra dostlar el sıkıştı. Raymond en köşedeki masayı bu gece için ayırmıştı. Beraberce yürüyüp o masaya geçtiler.
"Kaç saatin kaldı?" diye sordu Kenneth Ryan'a.
-
Karakter başvurunuzu onaylıyorum. Quidditch bahislerinde görüşmek dileğiyle.