''Bu kimin umurunda'' derken güldü ve kendi kendine şarkı söylemeye başladı, Alessia'nın sesi güzeldi, şarkı söylemekten çekinmiyordu. Bu sırada yavaş yavaş dans etmeye başlarken sırıttı. Bir anlığına duraksadı ''Bana eşlik etmez misiniz modern dünyacı Bay Black.'' dedi gülerek, ıslak sarı saçları yüzünün önüne geliyor olsa da bunu umursamıyordu. Şarkı söylerken kendi kendine dans etmeye devam etti. Uzun süredir olmadığı kadar mutlu hissediyordu garip bir şekilde. Yağmur kendisini gerçekten mutlu etmişti.

Feanor'un dediğini durdurduğunu gördüğünde güldü. Gülerken bir anda gök gürültüsünün duyulması ile irkildi. Bir anda gelen gök gürültülerinden nefret ederdi. Ama yağmur hoşuna giderdi. ''Bilmem, daha yeni geldim... Bu sabah... Sanırım iki hafta kalırım.'' dedi. ''Fransa'da Paris'te kalıyorum evet. Hoş, küçük bir evim var orada. Fransa'yı çok seviyorum.'' dedi, Fransa'ya aslında hiç gitmemiş olması ironikti... ''Buralarda önerebileceğin hoş oteller var mı? Çünkü açıkçası ilk görüp girdiğim otel berbat...'' diye sordu yalanının daha inandırıcı olması için.

Gelen soru ile içinden küfretti, bunun altından nasıl sıyrılacaktı? Muggle üniversiteleri nasıldı? ''Iıı'' dedi kararsızlıkla ''Y-yurt dışındaki bir üniversitede... Evet, evet Fransa'da... Iııı'' yine duraksadı ''İngiliz dili ve edebiyatı...'' dedi sahte bir 'kendinden emin' gülümseme ile. ''Ah, açıkçası bu kadar erken yaşta profesör olmam benim de garibime gidiyor evet, çok çalıştım... Yaşıtlarımdan çok daha ilerideydim bazı konularda...'' dedi, bu işten sıyrılmak düşündüğünden de zordu.

'Sihir veya büyü diye bir şey yok' dediğinde bir an gülmemek için kendini zor tuttu. 'Bir muggle ile konuşmak...' diye geçirdi içinden. ''Yani, bilemiyorum... Belki vardır.'' dedi gülerek. Ardından çakmağı aldı. Sigarayı dudaklarına yerleştirip sigarayı yaktı ve çakmağı Feanor'a verdikten sonra içine çekti. Anında öksürmeye başladı ''Düşündüğüm gibiymiş...'' dedi kendi kendine, garip bir şekilde hoşuna gitmişti aslında. Gerçi öksürmeye de devam ediyordu... Kendini durdurup hafifçe güldü. Zümrüt yeşili gözleri parlıyordu.

''Memnun oldum Feanor, evet Alessia diye okunuyor...'' dedi, ardından adamın dedikleri ile hafifçe güldü. ''Olsun, gereksiz olsa da komik bir rastlantı.'' dedi. Gelen soru ile afalladı. ''Eh, çünkü hayat bana her zaman bir şey kazandırmak yerine bir şeyleri elimden aldı. Ve artık bunu toparlamaya çalışmak beni yoruyor.'' diyerek cevap verdi. Yüzündeki gülümseme hafiften silinmişti ''Gerçi bu çalışmayacağım anlamına gelmiyor ama yine de... Bazen hayata çok sinirlenirken buluyorum kendimi... Şimdi de o zamanlardan birindeyim işte.'' dedi. Feanor'un gözleri çok ilgisini çekmişti. Soluk gri gözleri bazılarına korkunç gelebilecek olsa da kendisinin hoşuna gitmişti. ''Gözlerin çok güzel...'' dedi sessizce.

[Npc Cadı - Alessia]

Bir süredir çekingence etrafına bakınarak sadece içiyordu. Bir kenarda kendi kendine gülüşen gençler, bir yanda aynı şekilde büyük ihtimalle geçmişin tatlı nostaljisi hakkında konuşan ihtiyarlar, bir de kendisi gibi kafa dağıtmak adına içenler vardı. Buraya gelme nedenini hatırladı, geçmişi bir kez daha zihnini ele geçirmişti. Bir saniye bile olsun aklından çıkmıyor, deli etmek istercesine zihninde dönüp duruyorlardı. Alessia ise bir kez daha içkiye başvurmuştu. Çok iyi hatırlıyordu, bir arkadaşı bir gün 'içmek yerine insanlar ile konuşmalısın' demişti. Alessia buna cevap olarak 'dertlerini bir insana anlatmak sana bu kadar basit bir şey olarak gelebilir ama dertler belki de bir insanın en derindeki sırlarıdır... Ve ben sırlarımı başkalarına göstermeyi sevmem, bunu sadece güçsüz insanlar yapar.' diyerek yanıtlamıştı. Bu cevabının hala arkasında duruyordu. Tabii kendisi içip başkaları ile takılıyordu ama bu sadece flört etmekten ibaretti kendisi için, flört etmek kesinlikle içinde kapalı tuttuğu tüm keskin bıçak etkisi veren dertlerini başkalarına anlatmaktan iyiydi. Sonuçta gecenin sonu ağlamak ile değil, tatlı bir sahte aşk ile biterdi. Etrafına bakınırken gözüne taburelerden birinde oturan bir adam çarptı. Elindeki boş kadehi masaya yerleştirdikten sonra yavaşça ayağa kalktı ve adamın yanındaki tabureye geçip biraz daha içki siparişi verdi. Ardından yanındaki adama baktı, saçları dağılmıştı, yorgun görünüyordu. Ama basit bir yorgunluk değildi bu. Hayat yorgunluğu gibiydi... ''Hayat çok kaba değil mi?'' dedi hafif buruk bir sırıtış ile. Şimdiden hafiften sarhoş olduğu için aklına tek giriş cümlesi olarak bu gelmişti. Adamın kendisini garipsememesini umuyordu. Yüzünün önüne gelen beyazımsı sarı saçlarını eli ile kulağının arkasına iteledi ve zümrüt yeşili gözleri ile adama bakmaya devam etti.

Sorduğu soruların bir kısmının cevabını zaten bilse de ikizinin ağzından bunları duymak için sormuştu fakat Feanor'un verdiği cevaplar ve hareketleri kendisini daha da germeye başlamıştı. Sorduğu sorulara ve yaptığı hareketlere karşılık verse de bunlar pek anlamlı geri dönüşler değildi. Yine de bunu o kadar belli etmemeye çalışıyordu. Onları kurtardım demesiyle buraya gelme sebebini tamamlamış olduğunu da anlamış oldu. Bunun dışında cevap beklerken ayak kendi desteği olmasa yere düşecek haldeydi. Ona bakarken başka şeyler demesini bekliyordu. Cevap beklerken de artık ne yapabileceklerini düşünmeye başlamıştı. Şu ana kadar ikizini bulmaktan başka bir fikri yoktu. Bulduktan sonra ne yapacaklardı. Hava oldukça kararmıştı ama geldiği yolları bildiği için geri anahtarın yanına cisimlenebilirdi. Bu işi kendi yapmalıydı çünkü ikizinin buna pek gücü var gibi durmuyordu. Yine de burada biraz dinlemek isteyebilir diye mağaraya da göz atmıştı içerisi pek rahat gözükmese de yanındaki çantası bu sorunu çözüyordu. İçinde hala bir süre yetecek yiyecek ve gerekli malzemeler vardı. Ancak bunları düşünürken ikizinden bir ses geldiğini ama ne dediğini anlamadı sonra olabilen bütün gücünü vücudunun tamamıyla istediğini anlatmaya çabalar şekilde gitmek istediğini söyledi. Şu an Feanor'un başka bir isteği olmadığını kesin bir şekilde anlamıştı. Onu anladığını belirtmek için bir kaç kez kafasını aşağı yukarı salladıktan sonra ona destek olarak mağaranın çıkışına götürdü. Dışarıya bakıp derince bir nefes alıp bütün odağını buraya geldiği anahtarın olduğu yeri düşünmeye harcadı. Gideceklerinden emin olunca gözlerine kapatıp kendilerini Burkino Faso'nun kuzeyinde olan o alana yola çıkmışlardı.

Afrika Burkino Faso'ya anahtar sayesinde rahatça gelmişti ama asıl işi geldikten sonra başlamıştı. Burkina Faso'daki kabileleri gezmeliydi ama Afrika tamamen kabilelerden oluşuyordu. Hangilerine gidecekti ki bu iş çok uzun sürebilirdi. Buraya ilk geldiğinde böyle düşünse de ilk gittiği kabileyle işlerin daha hızlı süreceğini anlamıştı çünkü yaşanan olayın üstünden ne kadar zaman geçse de yaşanan olay hala insanların aklındaydı ve korkuyorlardı. Buna da oldukça hak veriyordu. İkizinin en azından yapan kişiyi bulmuş ve işleri düzeltmiş olması sadece onun kendisine güvenini değil bu insanların içindeki korkuyu da yok ederdi. Kabilenin lideriyle yaptığı konuşma da gitmesi gereken kabilenin güneyde olduğunu öğrenmiş ve gündüzleri dinlenme aralıklarıyla ufka cisimlenerek akşamları çantasında dinleniyordu. Uğradığı her kabile de insanlarla konuşmasıyla bir önceki bilgilerin doğru olduğunu teyit ediyordu. Hem de insanlar kendisini garip karşılıyordu. Bir beyaz insanın buraya bu olayı sorması onlara ilginç geliyordu. Kendisine sorular gelse de bunlara aldırmadan yola devam ediyordu. En sonunda ise insanların durmadan bahsettiği kabileye gelmişti.Kabile'ye geldiğinde ikizini insanlara soracaktı. '' Kendisini burada gördüler mi veya olayı araştıran birini duydular mı? '' diye soracak insan arasa da köy de doğru düzgün insan yoktu. Olanlarsa kendisi gelince korkup saklanıyorlardı. Bütün köyü gezmiş sonunda köyde rahat şekilde gezinen birini buldu. Onunla konuşmaya başlamasıyla adam çok umarsız tavırlar sergiliyordu. Bu şu anki durumda sinirini bozsa da bu lanet olası heriften başka konuşmaya cesareti olan yoktu. Kendini tutarak adamı dinlerken adam gevşek ve yavaş konuşmasıyla onu yanında 15 dakika yürütmüştü. Sonunda köyün kuyusuna gelmişlerdi. Adam su doldururken sonunda buraya birinin araştırmaya geldiğini söyledi. Bunu duymasıyla koşarak adamın yanından uzaklaştı. Kesinlikle artık doğru yerdeydi. İleri doğru koşuyordu ama niye koştuğunu bilmiyordu ikizinin burada nerede olabileceğini düşünmeye başlamıştı. Köyde insanlarla kalmadığını kesin olarak biliyordu kalabileceği yerler arasında çevredeki mağaralar olabilirdi. Köy dışında yaşam olan bir yer yoktu çevrede. Kalmak için en mantıklı yer ise mağaralar oluyordu. Adamın umursamazlığıyla kendisine bakmadığını düşünerek gözünün karşısındaki dağa cisimlendi.Dağa cisimlendiğinde önündeki mağaraya gitmek için adım atmıştı ki fazla cisimlendiğinden vücudunun yorgun düştüğünü hissediyordu. Buna rağmen çantasından bir şişe su alarak onu çok hızlı şekilde dikerek içti. Hızlı içmesi sonucu suyun bir kısmı da yüzünden yere dökülüyordu. Şişe boşaldığında şişeyi çantasına geri koyup sağ eliyle yüzündeki suları silip elini kurutmak için çırptı. Kendisine biraz gelmiş hissedip asasını sallayarak '' Lumos '' dedi. Asasının ucunun parlamasıyla yavaşça mağaranın içine girdi. Yarım saat sonra mağaradan çıktığında eli boştu. İçinden nox diyip asasından çıkan ışığı söndürüp ileride ki mağaraya cisimlendi. Bu mağara diğerinden çok daha büyüktü iki saatini harcadığı mağaradan en son istemeden uyandırdığı yarasaların önünden kaçarak kendini girişte yere atmıştı. Üstünden uçarak dışarıya fırlayan yarasalar akın akın mağaradan boşalıyordu. Bir süre yorgunluğunda etkisiyle yarasalar gitse de yerde yatmıştı. Böyle bu mağara da Feanor'a bu mağara da bağıra bağıra gezmişti ama hiçbirinde ikizi yoktu. Artık hava kararmaya başlamışken günün son mağarasına giriyordu ikizini bulamazsa burada kalıp yarın devam edecekti. Mağara'dan içeriye ilk adımını atıp '' Feanor! '' diye bağırmaya başladı. İkinci kez bağıracaktı ki içeri de birini gördüğünü düşünmeye başladı. Burada başka kim olabilir düşünmeye başlayıp adımlarını hızlandırdı. Bu sırada asasını hızlıca sallayarak ucundan ışık çıkmasını sağladı. Işığı karşıya tuttuğunda gözlerine inamamıştı. Asasını tuttuğu koluyla gözlerini ovuşturdu ama karşısındaki görüntü değişmedi. Sonra kendisini nasıl olduğunu bilmediği bir şekilde bir anda ikizinin yanında buldu. Ne yapacağını bilemez halde onu heyecandan hızlıca sallamış olabilirdi. Kendisini gelmesini beklerken dizleri üstünde mağara zemininde bekliyordu.