Dalavereci tipli yakışıklı yabancıyla tesadüfen mi yoksa bu tuhaf davet gereğince mi tanışmıştı kestiremiyordu lakin oldukça eğleniyordu. Adamın atılganlığı ve azmine hayran kalmamak elde değildi, bir sürü şey gevelemesi ve aşırı bir teatrallik ile flört etmesi şu an için bir tehlike sinyali vermiyordu Agusta’ya. Yavaş yavaş mekânı terk etmek zorunda bırakılan insanları fark ettiğinde ise yakında işlerin değişeceğini öngörebiliyordu.
Masalarına gelen çalışana sakin bir şekilde notunu gösteren genç cadının, adamın da davetli olduğunu gördüğünde, bir kurt düşmüştü içine. Yabancı adam davete katılacağını bildiği için ona yanaşmış olabilirdi ama amacının ne olduğu tahmin edilebilir değildi. Bu alakasız yerde yapılan toplantının amacı da tam olarak tahmin edilebilir olmadığından sakin kalıp gözlemlemeyi seçecekti. Ortam kalabalık olmamasına rağmen oldukça tuhaf bir atmosfere sahipti. Yan masada oturan insanların son zamanlarda olan olaylar ile ilgili konuşmalarına şahit oluyordu. Bunları konuşacağınız son mekân olan çay evinde bugün nelere şahit olacağını oldukça merak etmeye başlamıştı. Hafifçe yerinden kıpırdayarak eteğini düzeltti ve etrafına bakındı kadın. Tanıdık yüzler gördüğünde ise işlerin renginin tam anlamıyla değişeceğinden adı gibi emindi artık. Adamın patlattığı sakız her seferinde beyninin içinde çınlıyor, düşünmesini engelliyordu.

Onu bu beladan ancak tek bir kişi kurtarabilirdi. Karşı masada oturan tanıdık simaya ufak bir hareket yaptı, masadan bir an önce kalkmak istiyordu çünkü mekânda farklı hiziplere ait, farklı insanların kalışı ile kendini rahatsız hissetmeye başlamıştı.

Pembe tonlarda dekore edilmiş bu tatlı çay evinde bir Bukalemun gibi oluşu onu biraz rahatlatmış olsa da fark edilmeme korkusu içindeydi. Düzgün giyimli, altın sarısı saçları ve uzun boyuyla Prusya'nın kalbinden çıkmışçasına kendilerine doğru yaklaşan adamın salladığı turuncu mendil ile rahatladı.

''Selam Wolfgang, seni burada göreceğimi tahmin etmiştim.''

''Ve buna rağmen başka biriyle geldin buraya, ah Rozalia bu derece kalbimi kırmaya ne hakkın var?''

Karşısında oturan adamın laçka tavırları mı yoksa uzun süredir tanıdığı arkadaşının iğneleyici tavırları mı daha iticiydi karar veremiyordu Augusta. Tam okkalı bir cevap ile masadan kalkacaktı ki, tuhaf yabancı ondan önce davrandı. Oldukça absürt ve bir o kadar komik bir bahane ile hızla masadan ayrılmıştı adam. Wolfgang ile yalnız kalan kadın omuz silkerek ait olduğu gruba doğru ilerledi, ne olduğunu anlayana dek kimseyle söz dalaşına girmeyecekti.

Ortalığın boşalması ile tuhaf tipler kendilerini daha da açık ediyordu. Hangi hizbe ait olduğu belli olmayan adam kendinden emin bir şekilde söze girmiş, cadı avı başladığını iddia ederek birlik beraberlik çağrısı yapıyordu. Fısıldaşmaların yükseldiği anda yaşlı bir büyücü, tam olarak Augusta‘nın aklından geçenleri dile getirmiş ve bu iddianın bir palavra olduğunu söylemişi. Lakin adamın savunduğu gerçek de bir o kadar saçma geliyordu kulağa. Kadın, böyle bir yalanın ancak ve ancak hizipleri bir arada tutabilme ve kontrol edebilme adına atılabileceğini düşünüyordu. Birileri kendi türünü katlediyor ve suçu geçmişte yaşanan talihsiz olayları kullanarak Muggle‘ların üzerine atmaya çalışıyordu.

Söylediklerinden Seherbaz olduğu anlaşılan kadın oturduğu yerden ayaklanmış sert bir tavırla hem bağıran yaşlı adamı hem de köşede duran ve avına saldıracakmış gibi bekleyen adamı haşlıyordu şimdi de. Kısa bir sessizlikten sonra fısıldaşmalar tekrar başlamış, git gide yükselen seslerle ortalık panayır alanına dönmüştü. Ortaya bir sürü komplo teorisi atılıyor ve her kafadan ayrı bir ses çıkıyordu. Yanında duran gazeteye ilişti gözü, toplatılan sayı elinin altındaydı. Odaya dolan süzgeçten geçmemiş saçma sapan fikirleri dinlemektense, bacak bacak üstüne atarak, Wolfgang‘ın yargılayan bakışları eşliğinde sayıyı incelemeye koyuldu.

Doğduğu kasabayı hatırlatmıştı ona Hogsmeade. Serin ama güneşli bir pazar günü, Gizem Dairesi'nin kasvetini üzerinden atmak adına en sevdiği pembe takımıyla gelmişti buraya Augusta. Kafasını kaldırıp gökyüzüne baktı, görkemli Hogwarts şatosu onu yüce bir şekilde selamlıyordu. Burada eğitim görmeyi her ne kadar çok istemiş olsa da, babasının fedakarlığı üzerine bir de okulunu değiştirmek için sızlanamazdı. Meraklı bir şekilde çevresini gözlemleyerek, ufak adımlarla ilerliyordu arnavut kaldırımı üzerinde. Onu izleyen bir çift gözü fark etmesi uzun sürmemişti, bir av gibi görünmemek adına hızlandırmadı adımlarını. Bugüne özel salık bıraktığı kıvırcık saçları ile salına salına devam ediyordu yoluna. Arkasındaki her kimse hızlı bir şekilde yaklaşmıştı arkasına, bunu hissedebiliyordu.
Çevik bir Reverans ile birdenbire önüne atlayan adama bakakalmıştı. Adamın beklenti dolu parıltılı gözleri neşeliydi, birden bire asasını çekerek gard almadığına şükretti genç cadı, bir tehdit sezmiyordu. Geçirdiği şoku atlatarak selam verdi.

''Merhaba Beyefendi, tanışıyor muyuz?''

Sorusuna cevap alamadığı gibi kendini birdenbire bu yabancının kolunda ilerlerken bulmuştu. Adının Alexander olduğunu ve gizli bir görevde bulunduğunu iddia eden adam  onun alışkın olmadığı kadar hızlı hareket ediyor ve konuşuyor olsa da, gıkını dahi çıkarmayan Augusta içinden hesaplar yapıyordu. Aslında, Gizem Dairesinde çalışan birine, gizli bir görevde olduğunu söylemek biraz da olsa komik sayılırdı. Elbette adamın bundan haberi yoktu ve olmayacaktı da. Daha önce Prusya ve Israil'de böyle heyecan veren ilginç adamlarla karşılaşmamıştı. Adamı göz ucuyla bir kez daha süzdü, başka bir boyuttan gelmiş gibiydi. Eline geçen bu ilginç fırsatı kaçırmamalıydı, eğlenceli bir sohbet olabilirdi.
Tuhaf yabancının, pembe elbisesini yakıştırdığı, pembe pencereli Çay Evi'ne gitmeyi kabul edecekti.
Çarpık bir gülümsemeyle cevap verdi adama.

"Hükümet adına... elbette! Pembe rengi bundan sonra çok seveceksin.''

Rozalia Adelwolf - Jessica De Gouw