Npc Büyücü: Adras d'Ibelin

Yunanistan

Yıllar, beraberinde getirdiği başarı ve başarısızlıklardan çıkarılan başarı tohumlarıyla birlikte geçip giderken, vücudun buna verdiği tepki yorgunluk ve yaşlanma oluyordu. Günler geçip giderken vücutta yaptığı tek olumlu değişim beyinde yani tecrübeler ve anılarda kendini gösteriyordu; tabi her şey yolunda giderse. Seksen yaşını geçen Adras, bu konuda çok şikayetçi olmasa da, yaşlanmış olmanın getirdiği sorumluluklarla geçiriyordu son yıllarını. Yaşlı adam sona doğru yaklaştığı hissine kapılmıştı bu günlerde. Hayatı boyunca tırmandığı başarı merdivenindeki en yüksek basamağa çıkmaktı hissettiği son, ölüm değildi. Bu doğrultuda, çoktan genişleyen ufkunu sonunda somut olarak da genişletebilmişti. Dünyanın bir çok yerine gerek siyasi gerekse ekonomik olarak, küçük ama etkili dokunuşlarla, isterse birbirine katıyor isterse de kendince bir düzene sokuyordu. Bu konuda ki en büyük hedefi, ileride daha büyük sorunlara yol açacağını düşündüğü, Türkleri ikna ettiği Kıbrıs harekatının gerçekleşmesiydi. Silahlar ve para hazırdı, geriye sadece diplomatik yönden birkaç kelam etme aşaması kalmıştı. Buda zaten işin en kolay ama can alıcı kısmıydı. Bu stratejik hamle sayesinde Anadolu'ya ve Balkanlar'a birçok açıdan müdehaleye erişimi olacaktı.

Ama şimdi Adras'ın ilgilenmesi gereken, yıllardır aklında bulunan, bir mesele vardı. Belki de yüzleşmeye, tekrar anıların tazelenmesine katlanmaya yetecek gücü ancak kendinde bulabilmişti. Tırmandığı o basamakların en üstüne çıkmak üzere olduğunu hissetmeye ihtiyacı vardı sanki. Karşısında dikilen yaşlıca adamın hemen yanında duran uzun, büyük ve üstü örtülü gizli hazineye ulaşmasının vakti gelmiş gibi hissediyordu. "Bay d'Ibelin, ettiğiniz tarife uygun çizdim." dedi hemen yanında duran, kendi yaptığı tablonun yanında dikilen adam. Adras'ın uzun zamandır hissetmediği duyguları yansıtan gözleri merakla üstü örtülü tabloya çevrildi. Bakışlarından dışarı taşan heyecanı ve korkuyu geçen onca yıldan sonra ilk defa tecrübe ediyordu. Yunanistan'da oldukça ün yapmış bir sanatçıyı bulup ödediği yüklü miktarda ki para, sahip olacağı hazineden kat kat daha değerliydi. Sanatçı yaptığı eserin mükemmelliği ile yeterince övünemediğinden, düşündüklerini vücut diline yansıtmış, dünyanın en harika şeyini yaratmış bir tavırla kasılıyordu. "Sizin için önemli biri olmalı." dedikten kısa süre sonra tabloyu açığa çıkarmak için üzerindeki örtüyü yavaşça aşağı doğru çekti. O andan itibaren yaşlı adamın bakışlarına hakim olan duygular yerini hayranlığa, aşka ve özleme bırakmıştı. Büyülendiği şey resimden çok resmin içindekiydi. "Sofia..." dedi resme yaklaşırken sesi kısık çıkmıştı. Yavaşça kalkan sağ elini resmin çeşitli yerlerinde gezdirirken konuşmaya başladı "Saçları güneş ışığı değdiğinde nasıl güzel parlardı. Kıvrıla kıvrıla beline kadar inerdi." dedi parmak uçlarıyla sanki gerçekten onun yumuşacık saçlarının arasında geziniyormuş gibi "Ten rengi o kadar beyazdı ki, saflığın vücut bulmuş haliydi." bu sefer ressamın beyaz fırça darbeleriyle renklendirdiği yüz hatlarında gezindi parmakları. "Bu beyaz elbisesi vardı üzerinde o gece..." aklına dolan o kötü anıyla birlikte geri çekti ellerini sanki görünmeyen bir aleve dokunmuş gibi. "Hangi gece Bay d'Ibelin?" merakla soru soran ressama çevirdi hiddetle parlayan gözlerini. Yanlış bir şey sorduğunu sanan adam korkuyla birkaç adım geriye giderken "Bir tane daha yaptım...." telaşla arkada duran, biraz daha küçük boyutlardaki diğer bir tabloyu gösterdi. Bunun da üstünde bir örtü vardı. "... yani size hediyem olsun, hiç bir maddi beklentim yok." konuşurken kelimelerin aslında o an korkuyla ağızdan döküldüğü belliydi. Adamın hediyeden ziyade daha fazla maddi bir beklenti içerisinde ikinci bir tablo daha yaptığını adı gibi biliyordu Adras. Bakışları ressamın açmak üzer olduğu diğer bir resime kilitlendi. İlkinin aksine biraz daha yakından ve daha detaylı görünüyordu. Biricik Sofia'sının güzelliği yine yakıp geçmişti Adras'ı. Dıştan söylemese de iyi iş çıkartmıştı ressam. Matthew en iyisini bulacağını söylemişti ve başarmıştı demekki. "Tamamdır gidebilirsin." dedi otoriter sesiyle. Resimler güzelce çerçevelenip ait oldukları duvara asılmayı bekleyeceklerdi bir süre. "Ödemeyi ne zaman alırım." dedi ressam gitmeden önce. Aslında o an bir şeylerin ters olduğunu, resimleri çizenin bu adam olmadığını sezdi. Sesini çıkartmadan az önce içeri giriş yapan Matthew'e doğru bir bakış attı. "Matthew, ilgilenirsin." dedi bu sefer sadık adamıyla konuşuyordu.   

Npc Büyücü: Adras d'Ibelin

Matthew'in sorduğu sorunun yanıtı aslında geçmişinde saklıydı. Resimler,  geçmişinin hem huzur hemde acıyı barındıran yansımasıydı. Adras bu kalbini  parçalayan bu duyguların neden olduğu kişiyi resmettirmişti. Genç müdürün doldurup önüne bıraktığı bardaktan küçük bir yudum aldı ve boğazından aşağıya kayan çarpıcı keskin tadın keyfini çıkardı bir süre. Seksen yıllık hayatının çok kısa bir bölümünü mutluluk içerisinde geçirebilmişti, geriye kalan onca aylarda ve günlerde hissettiği acının, kaybettiği mutluluğunun portresiydi bu resimdeki kız. Adras için, Sofia hem mutluluk hem de acı demekti.

"İnsanlar genellikle kendileri için en önemli olan şeyin değerini, o kişiyi yada nesneyi kaybetmeden anlayamıyorlar. " viskisinden bir yudum daha aldı ve açıklamasına devam etti "Kaybetmenin yarattığı boşlukla ve sersemlikle yaşamak zorunda kalıyorsun bir süre. Tabi zamanla o boşluk doluyor, sersemlik yerini daha başka duygulara bırakıyor." aslında anlattıklarının kendisiyle alakası yoktu, Adras resimdeki o kızın değerinin zaten farkındaydı işte asıl sorun da buydu " Ama senin için çok değerli olduğunu bildiğin ve o değeri sonuna kadar hissettiğin bir şeyi kaybetmek...." sözünü yarıda kesip biraz düşündü yaşlı adam, duygularını kelimeye dökmeye pek alışık değildi "bana kalırsa asıl başa çıkılamayacak olan bu." diyerek bitirdi sözlerini. Hissettiklerinin yarısını bile anlatamamıştı ama bu kadarını anlatması bile mucizeydi. Daha fazlasını bilmesine gerek olmadığını düşünüp son bir yudumla viskisini bitirdi. "Bu resimleri çerçevelet ve boş odaya as ikisini de." emir verirken aklına takılan ikinci bir konu üzerinde düşünmeye başlamıştı bile, Matthew'in şuan başka işlerle ilgilenmesi gerekirken burada bulunması ilginçti. Önemli bir şey olmadıkça işini bırakıp gelmezdi. Soru sormadı fakat genç müdüre, meraklı ve açıklama bekleyen bakışlarını çevirdi. Buraya geliş sebebini söylemesi için ona vakit tanıyordu.   

Npc Büyücü: Adras d'Ibelin

Adras, gençliğinde sezgileriyle ilerleyen yada kalbinin sesini dinleyen birisi olmamıştı. Ne kadar dışarıdan duygularıyla hareket eden birisi olarak görünse de, iş ciddileştiğinde tam tersi olarak aklına uymayan hiçbir hamleye yeltenmezdi. Kalbinin sesini dinlediğinde başına gelenler ona ders olmuştu belki de. Aslında dışarıya verdiği toy ve çoşkulu genç imajını bilerek ve isteyerek oynamıştı orta yaşlarına gelene kadar. Bu sayede rakipleri tarafından küçük görülmüş ve yapacağı büyük hamlelerin tahmin edilmesini engellemişti. Adras için sadece tek bir hamle olurdu; sert ve yıkıcı, rakibini bir anda çizginin dışına itmeye yarayan bir hamle.

Ama yaşı ilerledikçe tecrübelerinden faydalanmayı öğrendi. Rakibinin onu küçük görmesi için vurdumduymaz gibi görünmesine gerek kalmıyordu. Rakipleri de onu oldukça tanımıştı zaten, kanmıyorlardı Adras'a. Tek yapması gereken adım atmak oluyordu ve yolunda ezmesi gereken rakip kalmıyordu. Tabi başarısına başarı katmayı kendine alışkanlık haline getiren Adras, hayatının son demlerinde en yüksek noktaya ulaşmayı istemişti. Bu doğrultuda girdiği yeni dünya pürüzler çıkararak, yine ezilmesi gereken rakipler meydana getirmişti. Bu durumdan çokta şikayetçi değildi tabi yaşlı adam, gençliğinde yaşadığı o ezme duygusunu özlemişti. Önünde duran rakibin kimliği ve amacı da belliydi bu sefer. Her ne kadar ailesinden olsa bile, kendisini kahraman sanan Balian'ın ezilme vakti gelmişti. Matthew'in anlattıklarında onun adı geçmese bile, böyle bir deliliği planlayan ondan başkası olamazdı. Gazeteci kılığında çiftliğe yolladığı o kadını gördüğünde sezmişti bir şeyler. Ama anlam verememişti. Şimdi taşlar yerine oturmuştu. Matthew konuşmasını bitirdiğinde, duyduklarını sindirmek ve düşünmek için zamanı olmuştu. O kadın Truva atından başka bir şey değildi temel olarak. Balian'ın de epeyce güvendiği biri olmalıydı ki çiftliğe kadar göndermişti. Hem çok değer veriyordu hem de çok güveniyordu böyle bir plana onu dahil ettiğine göre. Adras için böyle bir hamleye verilecek kaşılık belliydi aslında. "Öldürtelim mi?"soruyu soran genel müdüründe Adras ile paralel düşündüğü çok açıktı. "Şimdilik bir şey bilmiyormuş gibi yapalım, o gün kadınında istediği gibi ikinci bir görüşme olsun." duraksadı ve eliyle sakallarını karıştırdı "Tabi ayağımıza kadar gelen avımızı da avlamamak olmaz. O kadının o günden sonra bir daha nefes almamasını istiyorum." müdürün az önce sorduğu soruyu onaylamıştı. İstediği cevabı alan Matthew, beklenmedik bu durumla alakalı harekete geçmek üzere planlamalarına başlamış olmalıydı bile.  Oturduğu koltuğunda geriye yaslanırken "Sanırsın Truva savaşlarındayız. Önce Helen sonra da bu kimliksiz Truva atı çıktı karşıma." diyerek aklından geçen ve kendisine oldukça komik gelen benzetmeyi kelimelere dökmüştü. Balian'ın yarattığı bu savaş ortamından birileri galip gelirken birileri yenilecekti ama Adras için keyif veren bir çarpışma olacağı kesindi. Yaşlı adam için sonuç çok açıktı tabi, yenilmek yada tırmandığı basamaklardan inmek gibi bir ihtimal asla yoktu. Son yıllarda oldukça durgun geçen hayatını hareketlendirecekti bu yaşananlar sadece.