İngiltere

Gece bulutlu, yıldızsız ve sakindi. Karanlık biri için karanlık zamanlar uygundu zaten. Tamamen siyah takım elbisesi ile bulunduğu otoparkın içinde neredeyse hiç seçilmiyordu. Kundura ayakkabının çıkardığı sesleri duyunca yaslandığı Mustang'in kaportasından doğruldu. Beklediği yabancı geliyor olmalıydı. Sahibi yakından tanıdığı bu otoparkın ışıklarının yanmamasını özellikle rica etmişti Darren. Bir anlaşmanın ortasında rahatsız edilmek en sevmediği şeydi. Daha önce çok başına gelmemesine rağmen yine de tedbir almak her zaman önemli bir ayrıntıydı onun için. Adım seslerine karışan sağır edici bir böcek sesi ile yarım saatten fazladır beklediği bu adamın onun için elle tutulur bir iş vermesini bekliyordu. Aldığı ön bilgilendirme sonucu vardığı sonuç iş ne olursa olsun paranın iyi olacağıydı. İşi veren adamı ve kim olduğunu araştırmamıştı. Umursadığı pek söylenemezdi. Seherbaz olmadığını biliyordu, bu bilgi onun için yeterliydi. Adım sesleri neredeyse onun yanına gelmişti. Sigarasından son bir nefes daha çekip yere attı. Ayakkabısı ile ezdiği sigaranın da ışığı gidince artık karanlıkta görülmesi neredeyse imkansız bir hal almıştı. Adım sesleri ona bir kaç adım kala durdu. Karşısında sakallı ve uzun saçlı bir adam vardı. Görünüş olarak ona kendisini anımsatıyordu ancak biraz daha zayıf duruyordu. Giyimine bakıp çıkardığı iki saniyelik sonuca göre iş verenden ziyade işi ileten kişi modeline uygundu. Böyle insanların ortaya koymaya çalıştığı her şeyi bilen insan modelini pek sevmese de işi almak için katlanmak zorundaydı.

"İyi akşamlar Bay Shan." Sesi düz ve kendinden emindi. Daha önce de böyle ortamlarda sık sık bulunmuştu demek ki. Uzattığı eli kavradı. "İyi akşamlar." İsimlerini daha önceden birbirlerine vermişlerdi, bu sayede tanışma faslını hızlı geçip direkt olarak iş hakkında konuşabilirlerdi. "Helen Angelapulos..." Elleri ayrılırken söylenen bu isim Darren'ın aklında bir şimşek çakmasına sebep olmuştu. Kadını tanımıyordu ancak isim ona o kadar tanıdık geliyordu ki nedensizce içini bir hüzün kapladı. Dikkatini topladıktan sonra başını devam edebilirsiniz anlamında salladı. "27 yaşında bir kadın. Sihir bakanlığında çalışıyor." Demek bir büyücüydü. Çevresindeki büyücü sayısının artışı karşısında biraz endişeli hissediyordu. "Fazla zeki olduğu söylenemez. Sıradan bir insan." Sıradan bir insanın zengin birine ne gibi bir zararı dokunabilirdi ki? Darren'ın kafası bir türlü bu insanların işine basmıyordu. "Ve?" Laf kalabalığı etmenin lüzumu yoktu bu yüzden kısa cevaplar vererek konuyu sonuca bağlamak istiyordu. "Adresi elimdeki kağıtta yazıyor. Koruması veya bunun gibi onu koruyacak tarzda şeylere sahip değil. Asası dışında. Bunun sizin için bir sorun teşkil etmeyeceğini umarım." Darren için büyücüler ile normal insanlar arasında bir fark yoktu. Hepsi silahtan çıkan bir kurşuna karşı dayanıksızdı sonuç olarak. "Devam edin, lütfen." Darren'ın sert mizacı karşısında adam biraz sıkılmış gibiydi. Karşısında her lafa evet diyecek birini bekliyor gibiydi ancak Darren gibi bir adamdan istediğini alamayacaktı. "İş bitiminden önce size 10 bin dolar, iş bitince de 15 bin dolar vermeyi uygun gördük." Çoğul isim kullanarak kendini önemli biri gibi göstermeye çalıştığının farkına varmıştı Darren ancak onun gözünde bu adam sıradan bir elçiden farksızdı. "Anlaştık." Elini adama uzattı. "İşi bitirdiğiniz zaman ikinci adreste kalıyor olacağım. Oraya gelirseniz paranızın kalanını alabilirsiniz." Eller tekrar birbirine kilitlenmişti. "Bu gece iş biter." Elini adamdan kurtarıp arabasına bindi. Mustang'in motor sesi gecenin sükunetini bozup araba uzaklaşırken adam otoparkta tek başınaydı.

Darren'ın evi.


Evinin arka bahçesinde bulunan garajına gitti. Dışarıdan sıradan bir garaj gibi gözüken bu kulübe içinde bulunan kapı ile yerin 4 metre altında farklı bir odaya açılıyordu. Anahtarlarını karıştırıp kapağın anahtarını bulduğunda saat gece yarısını biraz geçiyordu. Demir merdivenleri yavaş yavaş indi. Elektrik şalterini kaldırdığında iki adet asma lamba cızırtı ile yandı. İki taraflı duvarlarda çoğunluğunu tabancaların oluşturduğu küçük bir silah koleksiyonu vardı. Sağ tarafa dayalı silahlara doğru ilerledi. İşi hızlı ve sessiz bitirmesi için gerekli olan silahı biliyordu. Ezbere bildiği silahlardan Heckler & Koch P30L, yarı otomatik, 15 9mm mermi kapasiteli tabancayı seçti. Kullanımı kolay ve hızlı çalışan bir silahtı. Silahı aldıktan sonra odanın sonunda duran demir masaya gitti ve silahına uygun olan susturucuyu alıp namluya taktı. Tabancayı beline taktıktan sonra masanın üstünde duran plastik kabloyu da ceketinin cebine koydu. Belki de silahı ateşlemesine hiç gerek yoktu. Çıkmadan önce masanın kenarında duran maymuncuğu da cebine atarak ışığı kapattı ve kapağı kilitleyip çıktı. Alacağı her şeyi almıştı. Arabasına binip adrese bakarken saat gece bire geliyordu.

Helen Angelapulos'un evi


Mütevazi, tek katlı bir evdi. Ufak bir bahçesi, bahçede de ufak tefek süs eşyaları bulunuyordu. Arabasını sokağın başında bırakıp eve yürümüştü. Çıkan sesten dolayı büyük ihtimalle uyuyan bu sokağı uyandırmanın bir anlamı yoktu. Bir hayalet gibi en ufak bir ses çıkarmadan eve doğru ilerledi. Uzaktan hareket eden bir karartıydı sadece. Evin tahta kapısına gelip yavaşça ittirdi, tahmin ettiği gibi kilitliydi. Cebinden maymuncuğu çıkartıp tek dizinin üstünde kilitle sakince uğraşmaya başladı. Neredeyse hiç ses çıkarmıyordu. Titizliği yüzünden biraz uzun sürse de kilit sonunda açılmıştı. Kapıyı yavaşça araladı ve sığabileceği kadar boşluk bıraktıktan sonra içeri süzüldü. İki odası olan sade döşenmiş sıradan bir memur eviydi. Eşyaların bir kısmı kutuların içinde duruyordu. Yeni mi taşınmıştı yoksa bir yere mi taşınıyordu bilmiyordu, pek ilgilendiği de söylenemezdi. Bir iki adım atıp salona göz gezdirdi. Salon karanlık ve bomboştu. Bacağına sürtünen bir şey hissedip kafasını eğdi. Eli çoktan beline gitmişti. Ancak endişesinin boşa olduğunu siyah renkli bir kedi görünce anladı. Küçük bir miyav sesi ile bir iki kez bacağına sürtünen kedi aradığı ilgiyi göremeyince tekrar karanlık salonda kayboldu. Kediler ile güzel anıları yoktu bu yüzden pek haz etmezdi kedilerden. O daha çok köpek insanıydı. "Yemeğin mutfakta Daisy!" içeriden gelen genç bir kadın sesi ile kendini salona attı Darrren. Demek hala uyumamıştı genç kadın. Çıplak ayağın parkede çıkardığı sesin odaya doğru yaklaştığını duyabiliyordu Darren. Kapının arkasına saklanarak cebindeki ipi çıkardı. Doğru anı kollayarak sessizce bu işi halledebilirdi. Sakince beklemeye başladı. Saniyeler ile senkronize bir şekilde ilerleyen ayak sesleri kapının önünde durmuştu. İçeri birkaç adım attıktan sonra ufak bir 'klik' sesi ile salonun beyaz ışığı yandı. Kapıya bakan aynadan iki yabancının gözlerinin temas etmesi bir saniye bile sürmemişti. Kadın tam çığlık atacaktı ki Darren kapıyı sertçe itti. Kapı cılız kadına çarptığında kadının çığlığı boğazında kalmıştı. Kapının arkasından çıkıp ipi kadının boynuna geçirdi. Saniyeler kadın, Darren'ın kolları arasında debelenirken hızla geçiyordu. Sonunda hareketsiz kalan kadının öldüğünden emin olmak için boynunu hızla çevirdi Darren. Kemiğin kırılma sesi boş salonda yankılandı. Duyulan tek ses her şeyden habersiz uyuyan kedinin mırlama sesiydi. Kadını sürükleyip koltuğu yatırdı. Nefessizlikten morarmış dudakları ve korku ifadesi kazınmış suratı işin bittiğinin göstergesiydi. Evde bulduğu bir kafese kediyi koyup evden çıktı. Her ne kadar kedileri sevmese de bir kediyi sahipsiz bırakamazdı. Geçerken bir barınağa bırakmak en iyisiydi. Kapıyı kapatıp elinde kafes ile arabasına yürürken iş vereni bulacağı adresi aklından geçirdi. Ezberi her zaman iyi olmuştu.