[justify]“Bugün Hufflepuff ortak salonunda Eleanor koşturarak yanıma gelip saçlarımın bir değişikliğe ihtiyacı olduğunu söyledi. Çok düzlermiş. Sence böyle bir şeye gerek var mı, Iris? Aklıma takıldı.” Gömüldüğü tılsım notlarından başını kaldırdı Iris, Rose’un söylemiyle. Eleanor arada sırada gelip Iris’e de yorumlarda bulunuyordu ama pek ciddiye aldığı söylenemezdi. Sık sık bu tarz hareketlerini gördüğü için gerçek bir tavsiye niteliğini kaybetmiş artık. Niçin bütün kızlara gidip muhtelif yorumlarda bulunduğunun herhangi bir sebebini ya da mantığını bulamasa da sorgulamayı bırakalı çok olmuştu, zira kafasını yorabileceği daha önemli şeyler vardı. Ayrıca, Rose’un duru bir güzelliği vardı. Kafasının bulandırılmasını istemezdi.“Geçtiğin yerlerde kurumuş çiçekler boy gösterip canlanıyor ve başını gün ışığına çeviriyor Rose. Başka bir şey yapmasan da olur.” dedi uysal bir ses tonuyla yüzünde yaz günü kadar sıcak bir gülümsemeyle. Rose’un yavaşça çatılmış olan kaşları geri gevşediğini gördüğünde sırtını o rahatlıkla duvara dayadı. Bahçede bir süredir dönemin başından beri tuttukları notları derleme ile uğraşıyorlardı. Zamanın nasıl hızlı geçtiğini sabahtan beri unutmuş, son parşömen parçasına geçmişlerdi ve haliyle zihnen yorulmuşlardı. “Biçim Değiştirme’ye yarın mı baksak?” diye ortaya önerisini attı Iris. “Bunu sen mi söylüyorsun?” dedi karşılık olarak Rose anında. “Kulağa o kadar inanılmaz geliyor olamaz, değil mi?” Gülüyordu. Tekrar düşündüğünde Iris de şimdi inanamamıştı. Yoksa devam mı etmeliydiler? Yanı başında duran parşömenlere bakışlarını çevirip parmaklarını notları karıştırmak için kullanırken Iris’in tekrardan çalışmaya yöneleceğini düşünen Rose atılmıştı söze yeniden. “Kurcalamaya devam etme sakın. Biçim Değiştirme’ye geçersek rahat iki saat daha buradayız. Hadi ama… Bir kere söyledin artık. Ölmeyiz ya! Yarın da bizim.” Doğru yerde doğru kişiden gelen bastırma ile Iris elini bir suçlu gibi havaya kaldırıp yüzünde muzip bir gülme ile “Sözüm söz.” diyerek anlaşmaya vardı. Ardından, “O zaman önce elimizdekilerden kurtulalım. Sonra da gidip bizimkileri buluruz.” dediğinde ikisini de aynı anda toparlanmaya başlamıştılar çoktan. Kalan son sayfa tılsım notunu da özenli bir şekilde yarın ilk bakılacak parça olarak en üste koyup ayaklandı. O sırada Rose hala bir şeyler arıyor gibiydi. “Neye bakıyorsun? Yanlışlıkla ben almış olabilir miyim?” diye sorar sormaz elindekilerle ilgilenmeye geri dönmüştü ki parmak ucuyla parşömenler arası geçiş yapacakken ayırdığı sayfanın hemen arkasında en başa iliştirilmiş kendisine ait olmayan bir yazı dikkatini çekti. Daha önce gözünden kaçan ama oldukça küçük halde yazılmış olan notu okumaya yöneldi hemen. “Lanetler ile ilgili bir kısmı kaybettim sandım. Sorun yokmuş, gidebiliriz artık. Bizimkileri bulmak için yarım saat içinde burada buluşalım.”

“William elimde. Onu tekrar canlı görmek istiyorsan yarın öğle vakti orman ile gölün batısındaki açıklığa gel.”

Iris’in dudakları düz bir çizgi halini alırken, Rose merakla gözlerini dikmişti kendisine. Nereden çıkmıştı bu not? Ne demek William elinde? Kimin elinde? Şakaysa hiç komik değil. Saniyelik bir düşünme payının ardından gülerek “Ya da onlar bizi bulur.” dedi bırakılan notu gösterirken. Rose’a notu göstermeden önce"Bir kontrol etsene notları. Arka taraflarına bak özellikle. Farklı bir şey var mı?” demişti. Rose daha da meraklı bir şekilde bir çırpıda parşömenleri karıştırmaya koyulduğunda Iris cebine yerleştirdiği asasına davrandı hemen. Ne şekilde lazım olacağını bilmese de notun sahibinin nasıl bir maceraya sürükleyeceği meçhuldü. Hazırlıklı olmanın faydasını görebilirdi. O an içerisinde, Rose onca parşömen arasından çekip çıkarttığı bir tanesini Iris’e uzattı. 

“Peter elimde. Onu tekrar canlı görmek istiyorsan yarın öğle vakti orman ile gölün batısındaki açıklığa gel.”

Iris, okuduktan sonra öznesi değiştirilmiş olan kendi notunu paylaştı. Rose ne yapacaklarını sordu. Gideceklerdi elbette. Yalnızca geç fark etmiş olmalarından ötürü bahsedilen yere anca yetişebileceklerini göz önünde bulundurarak önlerinden geçen birinci sınıf bir kuzgunu durdurdu. Rose’un elindekileri de alıp çocuğa ortak salona bırakması için ricada bulundu. Akşam yemeğinde havuçlu kek dilimini de vereceğini ekleyince çocuk parşömenleri kaptığı gibi kulelere doğru yola çıkmıştı. “Gidiyoruz o halde. Kim ki bu?” diye yönelttiği soruya “Çok yakından tanıdığın biri.” olarak cevapladı. Sırıtmaktan yanaklarında bir ağrı şimdiden oluşmaya başlamıştı. Orman ile gölün batısındaki açıklığa doğru büyük adımlarla ilerlemeye koyuldular vakit kaybetmeden.

O kadar hızlı yürümüşlerdi ki koşmuş gibiydiler neredeyse. Soluk soluğa Rose ağaca dayandığında önlerine bakmadan “Gelmedik mi daha? Soracağım ona bizim ayağımızı bir pabuca sokmanın hesabını.” diyerek söyleniyordu. Iris de yorulmamasına rağmen birlikte beklemek için es verdi.“Çok az kaldı. Şu tümseğin aşağısına kalıyor olması lazım.” Hesaplarında yanılmış olamazdı ki kulaklarına dolan uğultular bunu destekler nitelikteydiler. Görüş açısını önüne düşen saç tellerinden kurtarınca yeniden kıpırdandılar.

Birkaç adımda soluğu olmaları gereken yerde aldılar. Aralığa yaklaşıp tümseğin aşağısına doğru yönelince karşılarında beliren silüetler her adımda daha da belirgin oluyorlardı. Can ciğer olarak gördüğü arkadaşlarının yanı sıra William’ın gölgesini bile ayırt edebilirdi ne kadar uzaklıkta olursa olsun. Eğer yazı biçimini tanımasaydı endişelenebilirdi ama büyük bir rahatlıkla gelmişti verilen konuma Iris. Tek endişesi bundan sonra çıkacakları maceraydı. Seslerinin işitilebileceği noktaya vardıklarında dudaklarını araladı. “Bu sefer ne ile karşı karşıyayız Alfred? Geçen sefer Hogsmeade civarında uzaktan gördüğün patisi üzerine dikilmiş Samoyed’i bir gizilgen sanıp inatla fark edildiği için görünmez olup bizden saklandığını iddia edip bütün bir köyü dolaştırmandan sonra sırada ne olabileceğini düşünsem de hayal gücüm söz konusu sen olunca uçsuz bucaklığında kayboluyor.” dedi. “Üstelik Peter anavatanlarının Uzakdoğu olduğunu yüzlerce kez söylemiş olmasına rağmen. Unutmadınız, değil mi?” Peter gülerek karşılık verdi.“Nasıl unutabiliriz ki? Ben hala gözlerini kontrol ettirmesi gerektiğini düşünüyorum. Kısa süreli seyahate gelen sahibi bile şaşırmıştı Alfred’e. Hiç bana bakmayın kızlar… Tehlike ihtimaline karşılık geldim ben de.” Iris adımlarını William’ın yanında soluklandırdı. “Hala tek parça olduğun için seviniyorum sevgilim. Dostumuz Alfred, seni ve Peter’i görmek istiyorsak buraya gelmemizi söylemiş bıraktığı tehditkâr notlarda.”Gülüşünün arasında yanağına bir öpücük bırakırken duraksayıp “Bir dakika. Senin de parmağın yok değil mi bu notlarda? Yoksa sadece maceranın başını çekenlerden misin?” derken alacağı cevap için merakı giderek büyüyordu. Kim bilir akıllarında ne kadar uçuk kaçık şeyler vardı bu üçlünün? Birazdan öğrenme şerefine nail olacaktı. [/justify]

[justify]Iris, sevgilisinin doğrusunu bildiği şeyleri inkar edişini izlerken eğleniyordu. Notu bilmiyor olabilirdi pek tabii söylediği üzerine. Yine de William’ın Alfred ile birlikte peşinde coşkuyla koşturacağı bir şeyin ortada olduğu çok açıktı. Iris’in yüzünde ayyuka çıkan gülümsemesi Alfred’in role girmesiyle kahkahaya yerini çoktan bırakmıştı. Ellerini iki yana açıp ne yapacağını bilemez bir tavrı benimseyip cevap vermektense alışmışlığını sergiliyordu Alfred konuşurken. Bir ara Rose’a dönüp “Tabi tabi…”  demiş olsa da seyir zevkinden kendini mahrum bırakmayacaktı. Saadete gelmesini hevesle beklerken Alfred’in hareketiyle keskin mavi gözlerini gökyüzüne dikti. Merakına yenik düşmeden biraz daha bekleyebilirdi. Lakin, gökyüzünü fethetmek dediğinde arşa çıkan ilgisiyle kendini şimdiden hazır hissetmeye başlamış, odaklı bir şekilde izliyordu arkadaşını. Ne ile karşılacakları belki de bu noktada bir tutam önemini kaybetmişti Iris için.

En başında Alfie’nin abarttığı kadar aykırı bir şey çıkacağından emindi ancak en sonunda ise cızkıpırlar gerçekten sürpriz olmuştu. Cızkıpırları eğitmek mi? Sorguladığını belli edecek şekilde kalkan kaşını gören Alfred: “Direnmeye kalkışma sevgili dostum!” demişti. Rose ise parlak gözlerle bakıyordu Iris’e.

Kollarını göğsünde birleştirdiği sırada asası hala avcunun içindeydi. Iris düşünceli görünüşünün altında iki dünyayı birleştirmiyordu haliyle, tehlikeleri gözden geçirmesinin ardından kararını vermişti. Şuanki duruma eşlik etmezse olur mu hiç? Kollarını çözerek asasını hafifçe gökyüzüne savurdu. “O halde önden alalım seni Alfred. Yolu göster bize!" derken sesinde bariz bir kıvanç vardı. Belirsiz bir omuz silkmeyle devam etti yürümeye başlamadan önce. “Sonuçta Peter’ın da desteğe ihtiyacı var, değil mi, Pete?” derken Alfred iyice motive olmuş bir tavırla “İşte! Takım ruhu dediğin böyle olur!” diyerek rehberlik etmeye koyulmuştu zamanı harcamadan.

Iris, William’ın şaşkınlığını gizlemeyen bakışlarıyla karşılaştığında muzip bir gülümsemeyle yanıt vermişti ona. Rose, Peter’ın yanında yerini almış kendi aralarında konuşmaya dalmışlarken çok uzak olmasa gerek yaklaştıklarında Alfred arada sırada durup emin olmaya çalışıyordu. “Hazırlıklı geldiğinizi varsayıyorum.” dediğinde Iris ağaç dallarının arasında safir renginde sevimli(!) yaratıkları görmeye çabalıyordu. Renklerinden dolayı kolay olsa gerek. Geldikleri alanda ağaç dallarının sıklaşmasıyla görüş açıları netliğini kaybetmiş gibi olsa da “Savunma benimdir. Sokulmadığınızdan emin olmak istiyorum.” Dudaklarından kelimeleri döküldükten sonra usulca ama bir yandan da ciddiyetle William’a baktı, doğrudan hamle yapmaması için. Hepsi için dikkatli olacaktı ama William söz konusu olduğunda normalde olduğundan daha özenle davranıyordu.

“Evet! Sevgili Cızkıpırlar’ımızın bir kısmı hala burada! Kaderin mutlaka bir parmağı olmalı bu işte. Emin oldum artık. Eğitmemiz için orada bizi bekliyorlar adeta! Görmüyor m-”

[/justify]

Bulmak için yola çıktığı hedefin kendisini daha önce bulduğunu fark edip cümlesini yarıda bırakan Alfred'in suratı, her biri saniyenin onda birine denk gelen dört parça içinde dört farklı şekle büründü. Önce burnunun dibine kadar yaklaşmış mavi karaltının sürpriziyle ürktü; sonra hayvani dürtülerinin etkisiyle kaçmaya hamle edecek gibi olup dikkatli bir ifadeye büründü; hemen ardından komik bir fıkranın sonunu duymuş gibi eğlendi ve en son olarak, artık aklına her ne fikir geldiyse bunun heyecanı ile dolu bir coşku.

Arkadaşının yoğun uçuş ve quidditch tecrübesi sayesinde kazandığı hızlı tepki süresine sahip olmayan William'ın ise sadece tek bir ifadeye girecek zamanı olmuştu ama yıllardır onun her saçmalığına şahit olmanın etkisiyle en gerekli olanı seçmeyi başarmıştı. Alfred o salise kurduğu planı harekete geçirirken William da asasına davranmıştı bile.

Kafasına doğru uçan cızkıpıra hedefini verebileceği en açık şekilde sunarken bir yandan da kukuletasını bir ağ gibi kullanma amacıyla kavramıştı Alfred. O en öndeki izbandut cızkıpırın sokuşunun ardından onu kukuletasıyla, kendi vücuduna çekebileceği diğer cızkıpırları ise cübbesin bulabildiği diğer parçalarıyla hapsetmeye çalışacaktı. Aşırı çalışan beynini taşıyan kafası cızkıpırla buluştuğu esnada ayağını arkadaşlarına doğru sallayıp telaşla bağırdı: "Will çapam sensin! Tut beni!"

William'ın uyarıya ihtiyacı yoktu. Elbette çapası olacaktı; kendisi olmasa bu budalanın kaç kere ciddi yaralar almış olacağını sayamazdı bile. Böyle bir çılgına mutlaka çapa gerekirdi, şimdi de, ileride de. Arkadaşına içinden ettiği lanetlere ve küfürlere rağmen kendisine uzanan ayağı hedefleyip büyülü sözleri söyledi. "Wingardium Leviosa"

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 4, total 4
Destek 1d8 : 6, total 6
Talih 1d10 : 7, total 7

[spoiler]Edit: büyünün nereye yapıldığı netleştirildi.[/spoiler]

Hogwarts'ın tepesindeki gökyüzü, İngiltere standartlarına göre alışılageldik kapalılık ve sıkıcılıktaydı. Kumral saçlı oğlan ise boş vaktini geçirmek için arasında uzun kış aylarını geçirdiği ve dışarıdaki havadan daha da iç sıkıcı hale gelmiş taş duvarlardan kaçmış, kendisini Kara Göl kenarında bulmuştu. Hogwarts'taki ilk revirlik oluşundan itibaren pek çok anısı vardı bu civarda, özellikle deneyleriyle alakalı. Genellikle insanların sevgilileriyle geldiği bir bölge olan göl kenarının daha ayak altından uzak, yalnız olabileceği kesimlerinde bir söğüt ağacına yaslanmış vaziyette kendi halinde vakit geçiriyor, yanında getirdiği büyücü satrancı taktikleriyle alakalı kitaba göz gezdiriyordu. Oyalanmak adına harcadığı tüm çabasına karşın ise sıkılmaktan alıkoyamıyordu kendisini. Sosyal kabiliyetleri böylesine zayıf bir insan olarak yalnızlıktan bu denli sıkılması, acı bir ironiydi an içerisinde kitabından kafasını kaldırmış olan oğlan için.

Bu esnada biraz uzağından yükselen ve rüzgarın susturamadığı bazı sesler çalındı kulağına, odağını verecek daha iyi bir şeyinin olmamasından ötürü başını sesin geldiği yöne çevirmesiyle de gözleri irileşti ansızın. Orman sınırına doğru gördüğü ekip... William'lar mı oradaydı? Ama daha önemlisi, büyü mü kullanıyorlardı bir şeylere?! Sağa sola fırlayan ışık huzmeleri bir hayli belirgindi ve farklı renklerin görünümü bir çalışmadan ziyade çatışmanın varlığını ifade eder cinstendi. Hızlıca kütüphaneden aldığı kitabı çantasının üzerine fırlatıp doğruldu ve o yöne koşmaya başladı. Kahraman bir kişilik miydi ki André? Tabii ki hayır. Ne yapabileceğine dair bir fikri var mıydı? Katiyen hayır. Ama arkadaşlarının başının belada olabileceği ihtimali karşısında yanlarına koşmaktan alıkoyamamıştı kendisini. Yaklaştıkça hızlıca hareket eden minik mavi yaratıkları- cinperiler? Hayır, cızkıpırlar... Gerçi hangisi daha korkutucuydu emin değildi an içerisinde ama hararetli bir çatışma olduğunu fark edebilmişti. Asasını paltosunun cebinden çekip seslendi en yakınındaki simaya:

-Iris! Bu cızkıpı- Ne olu- İyi misin- Ya-Yardım ede- Siz-

Seslenmesinin ardından kendisine de bir anlık bakan, yüzündeki ifade ciddi mi, çevresindekiler adına utanan cinsten mi, korumacı mı yoksa endişeli mi çıkartamadığı -ki André hayatında zaten bunu kaç kere başarabilmiştir- Ravenclaw'lu sınıf arkadaşı asasından mavi bir ışık huzmesi göndermeyi tamamlamış, sanki kendisini de korumaya çalışacağı bir açı almıştı düello pozisyonuyla. Yerdeki dörtlü ekibin simalarını gördükten sonra kapüşonundan dolayı tanıyamadığı ancak havada süzülen çocuğun da -zaten başka kim havada kapüşonuyla süzülüyor olabilirdi- Alfred olduğunu tahmin etmek pek güç değildi. "B-Bu-Burada ne olu..." Yardım etmeye gelmiş olmasına karşın Iris'in kendisine verdiği karşılıkla kendisine gelmiş ve yerdeki gruba destek olmaya koyulmuştu. Daha doğrusu koyulmayı denemeye başlamıştı.

-Avi- (hayır, uçuşu zorlaştırayım derken cızkıpırları çevredekilerin hedef almasını da engelleyebilirdi)
-Ee... (ne, ne kullanabilirdi ki, Iris ve Peter'ın fikirleri aslında mantıklı gibi)
-Immobulu- (ilham!)
-Protego Tota-! (ama bu büyüyü başarabilir miydi ki)
-Protego Totalum!

Eğer büyüsü başarılı olursa, çevresindeki herkesi korumaya alabilirdi bir ümit; özellikle William, asasıyla neden olduğunu anlamadığı bir şekilde Alfred'e odaklanmış bir haldeyken değerli olabilirdi bu. Tabii tüm bu laf salatası sırasında bir büyüye karar verebilip icra etmeyi başaramadan önce kalçasında bir batma hissi yaşamazsa...

This dice roll has been tampered with!
Yetenek 1d8 : 3, total 3
Destek 1d8 : 4, total 4
Talih 1d10 : 3, total 3

Cızkıpırların arasına sızıp onları kendi alanlarında, yani gökyüzünde etkisiz hale getirmesini hayal ettiği ve bu amaçla da bir uçurtma gibi güven içinde süzülmesi için asasıyla yakaladığı arkadaşı neredeyse hiç yerden yükselememiş halde şekilden şekle girerken William bunun farkına varamamıştı. Çünkü o bunu görmese de Alfred'in kalçalarını siper ederek sağladığı savunma hattını geçmeyi başarmış bir tehlikenin kendisine doğru yaklaşmakta olduğunu son saniyede fark etmiş ve tüm dikkati bu yöne kaymıştı. Kendisini cızkıpır iğnesinin acısına hazırlamış ve korkuyla yüzünü buruşturmuştu ki beklediği batmanın bu kadar gecikmiş olamayacağını düşündü. Aksine kafasının üstüne konan mavi böceğin saçlarının arasında sanki yerine yerleşiyormuş gibi usulca titreşiyordu. Hissettiği doğru olabilir miydi? Bir cızkıpır insana karşı yakınlık gösterebilir miydi? Ne kadar mümkün olduğunu bilmese de bu düşünce ile tüm o içinde olduğu kaosun arasında kıkırdamaya başladı. "Pekala, keyfine bak bakalım seni 'şapşal' şey, umarım orası rahattır." deyip asa tutmayan eliyle saçlarının yanlarını kabartıp böceğin üzerine doğru bir yorganmışcasına savurdu.

Karşılaştığı bu hoş sürprizin etkisiyle bir iki saniyeliğine koptuğu gerçekliğe döndüğünde ise gülümsemesi yüzünde donup kalmıştı. Iris, Peter ve Rose'un kendilerini korumak için gösterdikleri çabayı ve asasındaki küçük bir parıltıyla kendisinin (ve birkaç cızkıpırın) dikkatini üzerine çeken André'yi görmüştü sonunda. Hele Alfred, ah zavallı Alfred! Şimdiden kevgire dönmüş olmalıydı. İçinden 'öyleyse B planı' diye geçirdi ve yine içinden ekledi 'üzgünüm Alfie; söz şatoya döndüğümüzde merhemin benden'.

"Beyler Hanımlar yeni plan! Alacağımızı alıp kaçalım diyorum. Alfred, planın anahtar noktası sensin." dedikten sonra arkadaşını kontrol etmek için kullandığı uçurma büyüsünü sonlandırıp çocuğu omuzlarından sıkıca yakaladı. Amacı Alfred'in hala bedeninin kalanından daha yukarda süzülen kalçalarını kendisine ve diğer arkadaşlarına kalkan olarak kullanmaktı.

Düşündüğü gibi de yaptı; en azından bunu denedi. Saldırının gelebileceğini düşündüğü yerlere doğru savurdu arkadaşının o cefakar kalçasını. Bunu yaparken de olabildiğince tüm tehdidi üzerine çekmeye çalıştı güvenilir kalkanının ardından. Gruptaki kurbanı teke indirme çabası planının sadece ilk yarısıydı; diğer ve esas önemli kısmı ise buraya geliş amaçlarını başarmak üzerineydi: tüm cızkıpırları tek bir yerde toplayabilmek: Alfred'in kalçası.

Yaşadıkları heyecanın artık yeterli olduğuna karar verdiği bir anda asasını tekrar kaldırıp arkadaşının kalçalarına çevirdi; dikkatli inceleyemedi ama pantolonun ve cüppenin kalın kumaşı sayesinde onu sokan cızkıpırların kolayca iğnelerini kurtaramayacağını umuyordu. Elbette bu işi biraz daha zorlaştırıp şatoya kadar böceklerin kınındaki kılıçlar gibi yerinde kalmalarını sağlamalıydı. Planının en önemli anına gelmişti, kendinden emin bir ses ile "Epoximise" dedi.

Kontrol edecek zaman yoktu, en iyisini umarak kendisini kaçışa hazırladı. Saldırıları kendi üzerine çekmeye çalışırken bir süredir ne yaptıklarını takip edemediği arkadaşlarına seslendi: "Geri çekilelim, Alfred'in kalçası daha fazla cızkıpırı kaldıramayabilir! Şatoya dönüyoruz!"

Bu nidalarıyla birlikte iyice havaya girmişti William, kendisini bir komutan gibi hissetmişti ve tek eksiğinin bir 'binek' olduğunu biliyordu. Neyse ki bu da hemen önünde hazır durumda bekliyordu. Bünyesine giren onca cızkıpır zehrinin etkisiyle her an ciddi şekilde uçmaya başlayacağını tahmin ettiği için sıkı sıkıya tuttuğu arkadaşının kafasını kendi bacaklarının arasına yerleşmesini sağladı. Kendi bacaklarını da bir atı veya hipogrifi mahmuzlar gibi Alfred'in omuzlarının iki yanına atıp sırtına tersten oturdu. Kemerini de bir dizgin gibi tek eliyle kavradığında hazırdı. Öyle ki ayaklarını yere sertçe vurup harekete geçmeye çalıştığında önündeki kalçanın kişneyip şaha kalktığını bile hayal edebiliyordu.

[spoiler]Ne için attığımı ben bile bilmiyorum. Ortaya karışık.[/spoiler]



[spoiler]Mr. K'den bu durumu da özetleyecek bir görsel bulmasını rica ediyoum.[/spoiler]

[justify]Iris yaptığı büyüyle cızkıpır ordusunu Peter ile birlikte kısa bir süreliğine durdurabilmiş olsa da tehlike henüz geçmiş değildi. Alfred'in kendilerini sürüklediği Hogwarts macerasının eğlenceli olduğu asla inkar edilemezdi, lakin; havada bir süre asılı kaldıktan sonra bütün gününü hastane kanadında geçirmek gibi bir niyeti yoktu. Ne yazık ki göz ucuyla onca telaşe içerisinde görebildiği kadarıyla Alfred'in geleceği için pek iç açıcı şeyler düşünemiyordu. Birkaç gün kadar onu hastanede ziyaret edeceklerine hiç şüphe yokken tanıdık bir sesle bölündüğünde bakışlarını sesin geldiği yöne çevirdi. Hufflepufflı çocuğun şaşkınlığı sesine yansıyordu adeta. Andre'nin gelişiyle yüz ifadesi karmaşık bir hal alan Iris arkadaşını aydınlatmaya çalıştı: "Dikkat et! Cızkıpırlar... Özellikle de küçükleri görmesi daha zor." Ne olduğunu hızlıca çözebilecek birisiydi Andre her halükarda. Tılsım konusunda bir hayli başarılı olan Andre'nin uzatacağı yardım elini bir avantaj olarak görülebilirdi Çoğunlukla beklenmedik şekillerde insanları şaşırtmayı başaran Andre'den gelecek hamlenin birçok kişinin aksine her daim iyi bir şey olacağına inanıyordu genç kuzgun, Andre'nin de bireysel olarak çevreye yansıttığı çekimserliğine karşılık.

Bir çılgınlığın peşinde eğlenmenin yanı sıra her türlü bir durum kontrolü yapılması gerekliydi. Aynı zamanda görünmez tehlikeye karşı atakta olmak. Böyle durumlarda ilk önce Alfred'i kontrol ederdi Iris. William ile birlikte üstesinden geleceklerinden kuşku duymuyordu, yalnızca; ne şekilde olacağından ve ne tür zaiyatlar verebileceklerinden hiçbir zaman emin olmamıştı. O an içerisinde, Alfie'nin çaresizlikle karışmış yüz ifadesi ile acısını derinlerde hisseden Iris'in yüzüne bir "Hay aksi!" ifadesi çoktan yerleşmiş ve saniyesinde Alfred dışında kimin başına bu gelebilirdi diye düşünmekten kendini alıkoyamayarak yüzüne belirsiz bir gülümseme yerleşmişti. Bu da yetmezmiş gibi arkadaşının alacağı ardı arkası kesilmeyecek olan son derece sızlatıcı darbelerden haberdar değildi elbette, henüz.

Akışta bir ruh haliyle Rose'un sesli uyarısına dürtüyle cevap verip arkasını sağlama almaya çalışmak adına bir hışımla dönmek zorunda kalmıştı. Döndüğünde ise kendisi ve yumuşak dokusunu hedef almış şekilde ilerleyen cızkıpıra doğru Rose'un çoktan bir "Everte Statum" yolladığını görmüştü. Asanın ucundan çıkan ışıltılar doğrultusunda büyünün tutup tutmadığını henüz bilmiyorlardı cızkıpırların boyutlarından ötürü, bilmeseler de kıpırdanmanın tam vakti gibi gözükmüştü Iris'e. Bir kirpik kırpımı kadar zamanda şaşkınlıktan ziyade daha çok olağan bir manzarayla karşılaştığında, Iris'e göre William'ın Alfred'i bir bineğe çevirmesiyle gönüllü olsun veya olmasın hak ettiği övgüyü almalıydı hastane kanadına varmayı başarabildiklerinde. William yaratıcılığı ile muzip, işe yarar ve ender bir şeyi gerçekleştirse de Alfred'e de kompliman yapılmalıydı. Iris cümlesini kurarken Alfred'in işitebilecek ya da algılayabilecek durumda olduğunu pek zannetmese de es vermemişti."Bu kahramanlığı yıllarca unutulmayacak."

Iris, William'ın ters oturuşunun aksine aynı zamanda William'ın elinde bir kementinin eksik olduğu kanısındaydı, aklına düşen büyüyle görebildiği bir cızkıpıra doğru bir an için denemek istese de William'ın alacağını çoktan almış olduğunu da belirtmesiyle daha fazla riske girmemek en doğrusu gibi geliyordu. Şanslarını mütemadiyen zorlamışlardı doğrusu. "Acele edelim!" nidaları eşliğinde; Rose ve Peter ile birlikte, açtıkları ufak adım mesafeleri kapatmak için ilerlemeye başlayacaklardı William'ın onlara sağlamaya çalıştığı boşluktan. André'nin havayı kontrol etme ve peşlerindeki cızkıpırları savuşturma fikrine destek olmalıydı. Parlak fikirlerini hiçbir zaman eksik etmeyen sevgili arkadaşları Andre büyüsünü gerçekleştirir gerçekleştirmez eğer ki bir aksilik çıkmazsa hava akımının gerisinde kalan cızkıpırlara yolunu kaybettirmekten daha güzel ne olabilirdi? Sırası geldiğinde hiç oyalanmadan ilerlediği yönün tersine bir an durup sisin yayılmasını istediği alanı asasıyla işaretleyerek efsunu dile getirdi: "Nebulus!"