Persephone'un evi son derece dağınıktı ve genç kadın, bahsi geçtiğinde ettiği sözsüz itirazların aksine, bununla gurur duymuyordu. Birkaç yıl önce gerçekleşen depremden sonra yer yer çatlamış, satın alabileceği bir fiyata ancak o şekilde inmişti gösterişsiz evi; beyaz duvarlar yer kabarmış, yer yer kararmış, böceklenmişti. O bunu dert etmiyordu. Elini koyduğunda (daha doğrusu evin ne durumda olduğunun farkında değilken koyma hatasına düştüğünde) dokunuşunun altında çatırdayan duvar tuhaf bir rahatlama hissi veriyor, her bir köşesi kararmış, fayansları arasındaki çizgiler bir virüs taşıyormuşçasına zeminin geri kalanına taşmış banyosunu kullanırken yerden yayılan hastalıklı kokuyu duymuyor, üzerine basmamak için özel bir emek sarf etmediği küçük böceklerin koşuşunu rahatlıkla görmezden geliyordu. Ne zaman bir misafir ağırlasa (ki şansına bu durum nadiren yaşanıyordu) ona o evde nasıl yaşadığı sorulurdu ve o cevaben her seferinde omuz silkerdi. Önemsiz detaylarla uğraşmasına gerek yoktu; başının üzerinde (yağmur yağdığında su damlatan) bir çatısı, (zaman zaman aniden su yerine çamur akıtan) muslukları ve (üzerine yattığında gıcırdayan) bir yatağı vardı. Ne var ki, bütün o tuhaflıklar bir yana, koridorun sonundaki saati kimse anlamlandıramazdı.

Saat yeni yapılmış gibiydi; evdeki diğer her şeyin aksine ahşabı cilalanmış, parlıyor; işçiliği basit eşyaların arasında son derece ters, yabancı duruyordu. Kahverenginin çok soğuk bir tonlamasıyla yeniden boyanmıştı; kimin tasarladığı, kime ait olduğu anlaşılmıyordu. Romen rakamlarını işaret eden akrep ve yelkovanı hareket etmiyordu. Evet, saat daha yeni cilalanmış gibi düzgün, camı tozsuz, hatları belirgin ve gotikti; ancak çalışmıyordu ve belirsiz, uzatan gelen tik tak'ları boş bir melodiden başka bir şey değildi. Açılan kapaktan yorgunlukla alakası olmayan bir güçlükle çıkan Persephone koridorda ilerlemeye başlamadan önce asasıyla bir kere daha vurdu. Görünüşte hiçbir şey değişmedi.

O saati koridora yerleştirdiğinde Persephone'un babası yeni ölmüştü ve genç kız günler süren kabus ataklarının ardından alt komşusunun çığlık şikayetlerine dayanamadığına kanaat getirmiş, ufak bir isyanın ardından ona miras kalan paranın gözle görülür bir eksilme yaşamasına göz yumarak kendini nedenini araştırmaya adamıştı. Herhangi bir sonuç bulacağını düşünmüyordu, aksine, tam bir vakit kaybı olduğuna emindi. Kitaplar hiçbir derde deva olamazdı ancak diğer seçenek (gerçek bir deva aramak) ona göre son derece gurur yaralayıcıydı, zira gerçek bir sorunu olmadığını düşünmekten vazgeçmemişti. Kendi çözümünü bulmak, düzelmeyi hak etmek anlamına geliyordu çarpık dünyasında. Bu düşüncelerle Diagon Yolu'nun, kısa süre sonra da kaçınılmaz olarak Knockturn Yolu'nun altını üstüne getirdi. Zihni üzerinde hiçbir kontrolü yoktu, uyuduktan sonra normal bir rüya görecek gibi bile olsa kısa süre içinde çarpık bir anıya dönüşüyor, onu gözyaşı içinde uyanmaya, zaman zaman ağzını yastıkla kapatmayı akıl edemeden (alt komşusunu kızdıran da buydu) çığlık atmaya mecbur bırakıyordu.

Kendini olumlamalara adaması ve durup çiçekleri koklamayı unutmaması gerektiğini söyleyen saçmalıkları bitirip bir kenara attıktan sonra antik rünler, banyo fayansını cennetten çıkma bir el işi gibi gösterecek tozlu kitaplar çıkmıştı karşısına; sonunda dişe dokunur bir şey bulduğu düşüncesiyle okumaya, kendini içinde kıvranıp duran ve zincirlerinden kurtulmaya yer arayan parçasına teslim etmeye başlamıştı. Bunlar tehlikeli kitaplardı; akıl çelici sonuçları olan ritüeller ve hiçbir ölümlünün karşı çıkmayı göze alamayacağı şeyler vaat eden büyüler barındırıyorlardı; Persephone okudukça bu karanlık dünyanın içine çekiliyor, kendini kaptırıp gidiyordu.

Bu kitapları satın alırken ipin ucunu kaçırdığı, kendini lekeli, lanetli sayfalarından güçlükle ayırdığı bir gün yolculuk yapmıştı Godric's Hollow'a; bütün güdüleri daha fazlasını istiyordu büyücülerin köyüne adım attığında; daha fazla okumak, daha fazla öğrenmek, daha fazlasını denemek. Son Dans dükkanındaki duvar saatini görene kadardı tabii bunların hepsi; her nasılsa ilk bakışta büyülenmiş ve almaya karar vermişti elle yapıldığı belli olan saati. Çıktıktan sonra eski sahibine dair bütün izleri silmek için onu boyatmış, cilalatmış, her baktığında aklına gelen hatıradan kurtulmak için uğraşmıştı. Başarılı olmuştu da, evinin en ücra köşesine yerleştirdiği saat yeni yapılmış gibi çalışıyor, normal görünümünün ardında sakladığı sırlara dair bir ipucu vermiyordu. Açtığı büyüsel hasar akrep ve yelkovanın durmasına ve ne kadar uğraşırsa uğraşsın tekrar hareket etmemesine sebep olana kadar ondan şüphelenen bile olmamıştı, ne var ki olağanüstü bir aksesuar olan saati içindeki garipliklere ancak iki buçuk hafta dayanabilmişti.

Kapağı açıldığında altı yaşında bir çocuğun anca sığabileceği bir boşlukla karşılaştığında Persephone onu o şekilde bırakamayacağına karar vermişti; babasını terk etmeden önce oldukça şüpheli bir hayat süren annesinin bıraktığı mirasını da eski evlerinden çıkararak oraya taşımış, haftalar boyunca evden çıkmamasına ve komşusunun ölüp ölmediğini kontrol etmek için ziyaret etmesine sebep olacak uğraşlarına başlamıştı.

Tamamlanmış odanın duvarları kanla yazılmışa benzeyen antik rünler ve lanetlerin tarifleriyle doluydu; raflar boyunca uzanan karanlık kitaplar uzamaya devam eden odanın geri kalanını gizleyen uzun bir kitaplığa yerleştirilmişti. Gümüş bir düşünseli duvarları raflarla oluşturulmuş bir başka odacıktaydı. Ancak bu raflar kitaplarla değil anılarla doluydu; parlak ve solgun, acılı ve neşeli anılar dizilmiş, kategorileşmişti. Persephone'un karanlık sırları bu anıların içinde gizlenmişti işte; her gece ona işkence eden her şey ele geçirip yok edebileceği kapsüllere konulmuştu. Bir kere kapandıktan sonra kristal şişelere dökülen gerçeklerin renkleri solar, izleri silinirdi; sahipleri bile bunca acının varlığını bastırana, onları unutana değin solmaya devam ederlerdi.