Npc:Kaithlyn Strange

Yeniden ayaklanan büyücünün ardından bakarken Kaithlyn tavsiyede bulunduğu meselenin aslını bile bilmediğinin farkındaydı. Fakat büyücünün yerinde duramayan hali ve sözlerindeki bağlamın değişiklikler gösterişi bazı şeyleri irdelemesine engel oluyordu. Dolayısıyla genç kadın merakını bir köşeye bırakıp çalışma masasına yönelmiş büyücünün sözlerinden bir şeyler çıkarmaya çalıştı. Eskiye nazaran kendinde hissettiği iyi yönde değişiklikleri içtenlikle paylaştığının farkındaydı; yine de, az evvel sorduğu sorularla alakasını göremiyordu. Gerçi başka birinin bahsedilmekten kaçınılan varlığıyla birlikte her şey mana kazanabilirdi. Büyük ihtimalle de öyleydi, zira büyücü hayatının iyiye seyreden kısımlarını vurgulamaktaydı. “Emin ol garip gelmiyor, Fëanor. Benim haddime değil belki fakat tuttuğun uzun yasın senden aldıklarını görebiliyorum.” Kelimeleri elinden geldiğince dikkatli seçmeye çalışan kadın büyücünün onu yanlış anlamamasını umdu. Elbette ki bazı yaralar kapanmamak üzere kalırdı vücutta lakin yıllar geçtiğinde artık kabuğu acımaz olurdu. O yüzden de pek deşmemek gerekirdi, tekrar kanatmamak gerekirdi.

Masanın arkasındaki kitaplığın hemen önündeki siyah askılıktan aldığı cübbesini omuzlarına geçirirken Fëanor'un simasından bir şeyler çıkarmak güçtü. Ne yaptığı hakkında en ufak bir fikri olmayan kadın oturuşunda dikleşti. Soracak gibi olduysa da sessizliğini koruyan Kaithlyn, sol kolu üzerinde ağırlık yapan bedenini ortaladı. Fëanor'un cübbesinin cebinden asasını çıkarışını hafifçe çatılmış kaşlarla izledi. Gerçekten, ne yapıyordu bu adam? Mırıldandığı büyüyü duyamasa da asadan çıkan mavi tonundaki ışığın tabloya doğru akışını gördü. Büyücünün geriye doğru birkaç adım sendelemesiyle göğsünün altında kavuşmuş elleri çözülen kadın kalkmak üzere hamle yaptıysa da büyücünün nazik tebessümüyle göz göze geldikten sonra vazgeçti. Tabloda beliren tombul yaşlı büyücü eski zamanlardan kalma kukuletasıyla hoş bir adama benziyordu. En azından Kaithlyn o şekilde düşünüyordu, sanki birazdan arkasında tuttuğu çikolata kâsesini çıkarıp koridorda aylaklık eden çocuklara uzatıverecekmiş gibi bir hali vardı. “Büyükbaban Finrod mu?” Kaşlarının belli belirsiz havalandığını hissetti. Bir yerden bu ismi hatırlıyor gibiydi. Muhtemelen sihir tarihi derslerinden kulağına çalınmıştı. Tablodaki siluete verdiği talimatların hemen ardından kendisine doğru dönen Fëanor'a engel olamadığı bir şaşkınlıkla bakıyordu genç kadın. Neler olduğunu anlamasına biraz da olsa yardımcı olacak bir dizi uzun cümlenin sonunda her bir kelimede daha da yaklaşan büyücü sözlerini bambaşka bir gizemle noktaladı. Koluna dokunan kemikli parmakların hemen ardından hücrelerinin birbirine ayrıldığını hissetti.

Göz açıp kapayıncaya kadar geçen kısa saniyede Paris’in tanıdık kokusunu ciğerlerine çekti kadın. Saatin bile kaç olduğundan habersiz alt üst olmuş bir mideyle mezarların arasında dikilirken birkaç derin nefes aldı. Yıllarının geçtiği Paris’te olduklarına şüphesi olmayan cadı hangi talihsiz mezarlıkta olduklarını anlamak için etrafına bakındı. Meşe ağaçlarıyla çevrili mezarlığın kiremit duvarlarını uzak da olsa görebiliyordu. Bu şehirdeki birkaç yıllık tecrübesi için fazla mezarlık görmüştü – ki o an dikildiği yere de daha önce birkaç kez geldiğini hemen yanı başındaki mezarda yazan ismi görünce fark etti. Attığı iki küçük adımda ayağının altında ezilen dalların sesi gecenin sessizliğini bıçak gibi yarıyordu. Üzeri tozlanmış mezar taşını el yordamıyla sildi. Göğüs kafesindeki ağırlık geri dönmüştü. Asla tamamen kaybolmayacağını çoktan kabullenmiş kadın Fëanor'un yabani otları yoluşunu birkaç saniye izledikten sonra mezarın diğer ucuna ilerleyerek çöktü. “Hayır… Uzun zamandır ziyaret etmemiştim burayı. İyi oldu bir yerde.” Taşların aralarına sıkışmış çalı çırpıyı soğuktan iyice beyazlaşmış elleriyle çekeledi. Eh, tırnak bakımı yaptığı da pek söylenemezdi en nihayetinde. “Her şey o kadar yeniydi ki kendimi tutamıyordum çünkü.” Gülmekten kendini alamadı kadın. “Ve sizin her şeyi benden önce yapmış olmanız da işime geliyordu. Hâlâ ben de senin iksir kitabın var, Nora'nın sihirli yaratıkların bakımı kitabı da öyle.” Kendi kendine gülümsedi. Elini mermerin soğuk yüzeyine sabitleyen kadın hemen karşısındaki büyücünün gözlerine bakmaya çalıştı. Gerçekten neden orada olduklarını bilmiyordu, ama yine de memnundu. Birkaç saniye bekledikten sonra gözleri tekrar mezar taşına giden kadın hızlı bir hareketle istavroz çıkardıktan sonra içinden dostunun ruhu için dualarını okudu.

Akşamın ilerleyen vakitlerinde gezintiye çıkmış ılık bir rüzgâr selam mahiyetinde saçlarını havalandırırken yumuşak havaya karşın üşüyen bedeni belli belirsiz titredi. Kara toprağın üzerinde tezat oluşturan beyaz ince parmakları buz tutmuş, zaten solgun tenine ürkütücü bir hava katmıştı. Elinin altında bir tabut olduğuna inanmak çok güçtü. Sadece herhangi bir tabut olmasına inanmak bir yana dursun, içinde yatan büyük ihtimalle iskeletten başka bir şeyi kalmamış zavallı bedenin yıllarını birlikte geçirdiği dostuna ait olması… Buna inanabilmesinin hiçbir olur yanı yoktu. Uzunca bir süredir hatırına cadının anısı düştüğünde sanki uzaklarda bir yerde mutlu bir hayatı varmış hissine kapılıyor; oldukça acınası bir yanılgı olduğunu bilmesine rağmen bu huzur verici yanılgıyı irdelemeden günlük işlerine devam ediyordu. Paris’te kazanın başına oturduğunda zihninin bir köşesinde Hannah'a dair canlanan anılar karşısında görüşemediği dostunun iyi olduğunu bildiği için yüreğine yayılan huzura benziyordu bu. Düpedüz kendini kandırıyordu ve içten içe farkındaydı da, fakat yine de bu şekilde düşünmek içinde biriken sıkıntıların üzerini örtmeye yardımcı oluyordu.

Varlığına küçüklüğünden bu yana inandığı cennet, büyücünün şaşkın gözlerine bakarken eski inandırıcılığını yitiriyordu. Tanrı’nın merhametini ve adaletini simgeleyen cennet, kocasına ev sahipliği yaptığını düşündüğü güzelliklerle süslü bu mekân tamamen haksızlıktı bir bakıma, Darence’ın gözlerinden gördüğü kadarıyla. Aldığı nefes boğazında düğümlenen kadın başını hafifçe yana sallayarak yaklaşmakta olan sitemkâr düşüncelerini savuşturmaya çalıştı. Bunun yerine hâlâ iksir kitabına sahip olmasının şaşkınlığındaki büyücünün yüzüne minik bir tebessümle bakmayı tercih etti. Başını güçlü bir hareketle yere doğru onaylayan tavırla oynattı. “Evet.” Kaithlyn iksir kitabını kaybettiğinde dördüncü sınıftaydı ve henüz dönemin ilk birkaç haftası geride kalmıştı. Muhtemelen Hufflepuff takımının güzel giden havaları fırsat bilip antrenman yaptıkları günlerden birinde sahada bırakmıştı. Kendisi süpürgenin üzerinde on dakikadan daha uzun süre durabildiğinden değildi elbette, sadece arkadaşlarının düştükleri komik halleri izliyor; bir yandan da kitabına göz atıyordu. Süpürge üzerindeyken türlü türlü manevralar yapmak bir yana, Kaithlyn birinci sınıfta aldıkları uçuş dersleri sonucunda günlerce okuldan atılacağını düşünüp üzüntüden kahrolmuştu. Okuduğu masallardan öğrendiği bir şey vardıysa o da uçamayan bir cadının olmasının imkânsız olduğuydu. Dolayısıyla sene sonunda “böyle uçan –uçamayan- cadı mı olur?” tadında yapılacak konuşmayla beraber bavulunun kolunun altına koyulacağını düşünmüştü hep. Bu kuruntuların asılsız olduğu gün yüzüne çıktığında her ne kadar rahatlasa da göze batmamak adına binasının quidditch takımını izlemeye düzenli olarak gitmeye başlamıştı. Kitabını kaybettiğinde de yine benzer bir kuruntuyla tanıdığı herkese koşmuştu. İmdadınaysa elbette üst sınıflardan tanışıklığı olan nadir büyücülerden biri yetişmişti. Eh, tanıdığı herkes kendisi gibi dördüncü sınıf olunca ve dolayısıyla da kimsenin ‘fazladan’ iksir kitabı olmayınca Fëanor'un varlığı yüreğine su serpmişti. Hoş, hâlâ neden eski kitaplarının yanında olduğunu bilmiyordu fakat pek sorgulamaya da niyetlenmemişti. Dönemin profesörünün istediği kitap olmasa da üzerine iyi notlar alınmış cilt iş görmüştü. Nihayetinde tekrar kitabı aldığında kuzguna emanetini geri vermek için ne kadar uğraştıysa bir türlü denk getirememişti. Fakat o ağır kitabı haftalarca çantasında taşıdığından dolayı oluşan sırt ağrılarını hâlâ anımsıyordu. Ravenclaw ortak salonunun önünde beklediği geçmez dakikaları da öyle. Sihirli yaratıkların bakımı kitabının başına gelense tamamen bambaşka bir hikayeydi.

Heybetli meşe ağaçlarının himayesine sığınmış mezarın başında, aniden değişen mekân algısının getirdiği sersemlikle otururken Kaithlyn'in dikkatini çeken bir diğer şeyse büyücünün cümlesini toparlamakta çektiği sıkıntı oldu. Aslında, hayır, anlam vermeye çalışmıyordu kadın. Anlıyordu. Ruha musallat olmuş sızıların sürebileceği belli ömürlerinin olduğunu biliyordu. Bazı acılar öyle eşsiz oluyordu ki, pençesine sıkı sıkıya sarılmaktan başka atılacak her adım yanlış geliyordu. Çünkü bazen bazı acılar insanın sahip olduğu tek şey oluyordu. O acının yok olması demek o acıya yol açan sevdanın üzerini çizmek demekti bazen. Biliyordu bunları. Her ne kadar kendine oldukça yeni olsa da; farkındaydı birçoğunun. Büyücünün karanlıkta hareketlenen bedeni ufak birkaç adımla yanına geldiğinde soğuk akşamı dostane sıcaklığıyla bölen bir sarılmaya vesile oldu. O an topraktan kopan hissizleşmiş eli büyücünün sırtını şefkatle sıvazladı. Yanağında hissettiği damla bir an için gözyaşlarını tutamadığını sanmasına yol açsa da yanına yenileri düşen damlanın yağmur habercisi olduğunu anlaması çok uzun sürmedi. Geceye manalı bir imza bırakan bulutlar yeryüzünü kirinden biraz olsun arıtmak için yolladıkları tanelerle hoş bir melodi oluşturmuşlardı bile. Kuzgunun geri çekilmesiyle gözlerini kabre dikmesi bir olmuştu, lakin arada geçen o kısacık saniyede Kaithlyn büyücünün kanlanmaya başlayan gözlerinin farkına varmıştı. Anlamsızdı. Hayatta olan birçok şey gibi bu da anlamsızdı. Canlı kanlı, hayat dolu birinin toprağın altında olması… Fikri bile anlamsızdı.

Kuzgunun sitemi gecede yerini alırken çıkardığı asayla birlikte yağmurun iki eski dosta olan tesiri kesildi. “Her zaman dile getirilen ve eminim ki duymaktan bıkmış olduğun şey çok doğru biliyorsun değil mi? Bir yerde, gerçekten bir yerde, ölen kurtuluyor. Yaşayanlar, yaşamaya çalışanlar, yaşamda yerini bulmak için dolananlar eziliyor bin bir yük altında. Elbette Nora'nın sendeki yeri ve değeri tartışmaya kapalı bir şekilde eskisi gibi kalacak; keza benim için de. Fakat hayata devam etmek gerekiyor tıpkı senin de dediğin gibi.” Büyücünün dışavurumu kadının yüreğinde bir yerlere dokunmuş olsa da gözlerine hücum etmeye kalkışan yaşlara sahip çıktı. Birkaç defa gözlerini kırpıştırdıktan sonra başını hafifçe yana eğip tekrar büyücünün gözlerine bakmayı denedi. “Dostluğumuzun bittiğini hiç düşünmedim bile, Fëanor. Hiçbir ‘yeni başlangıç’ için geç kalınmış sayılmaz bunu unutma. Her ne olursa olsun burada olacağım.”