[justify]Düello turnuvasının kalan iki katılımcısı belli olmuştu ve bunun heyecanlı olmaması ihtimaller dahilinde dahi değildi. Fakat dönem içi bina puanı sıralamalarında birincilik adına kıyasıya rekabet eden iki binanın bina başkanlarının finale kalmış olması özellikle Ravenclaw ve Slytherin'den sayısız insanı Karanlık Orman'ın sınırlarına getirmiş, tribünleri bronz-mavi ve gümüş-yeşil renk cümbüşüyle sarmalamıştı. Sol tarafında devasa ağaçlar bulunan düello sahası bu sefer uzun, düz, ince bir platform şeklinde değildi: Muhtelif engellerle parkur haline getirilmiş geniş bir savaş alanıydı.

Bir yanı orman olan geniş platform, içine girilebilecek yahut siper alınabilecek kulübelerle sarılıydı. Ancak bu kulübelerin ikisinde ufak birer yangın başlamış konumdaydı. Şimdilik ateşler sakin bir şekilde, büyümeden, yayılmadan bekliyorlardı. Fakat durumun kendisini muhafaza etmeyeceği aşikar idi.

Kulübelerin yanı sıra iki şövalye heykeli de bu kulübelerin kenarlarına konuşlanmıştı. Hareketsiz değillerdi. Ellerindeki kılıçlarla, her an saldırmaya hazır bir halde belirgin birer tehdit unsuru konumundalardı.

Sahanın yan tarafındaki ormanlık alanda ise belirgin hareketlilikler var gibi gözükse de arkasında nelerin saklandığını kestirmek güçtü. İki düellocu, iki finalist, iki üstat sahneye tezahüratlar eşliğinde çıkarken düellonun başlama sinyalini Profesör Bates vermemişti. Konuşmasına verdiği bir es, ansızın soğuk havadaki rüzgarı yaran ıslık seslerinin durulmasına ve ormanın derinliklerinden yükselen üç rastgele okun sahaya sert birer iniş yapışıyla sona ermiş, sahaya düşen ve zemine saplanan oklarla ateşler de büyümeye başlamıştı. Ortada resmi bir ilan yoktu ancak tezahüratlara ve hareketlenen savaş alanına bakılırsa vaziyet belliydi: Düello, başlamıştı.[/justify]

Niye ormanın kıçındalardı? Neden kulübeler vardı? Neden kulübeler yanıyordu? Mirabelle kaşlarını çattı ve gökyüzüne döndü. Orada dönen çarklar varmış gibi düşündü ve çarklara orta parmağını gösterdi, mesajı alması gereken alırdı. Bir de üstüne yiyişen çifti görmesiyle huysuzluğu arttı. Sözde kendinin de manitası vardı ama sadece isimde vardı! Rezil herif, boyu posu devrilesice. Belki o da şans öpücüğü alsaydı bugün kazanabilirdi ama yook...

Ayrıca, Mirabelle bugün dışardan bakıldığında oldukça halsiz görünüyordu. Bilerek ciğerini kusmaya çalışırcasına öksürüp duruyordu ve bir yerden sonra insanlar sinir olmaya başlamıştı. Fakat aslında hiçbir şeyi yoktu, hatta normalden bin kat daha enerjik ve neşeliydi ancak göt korkusu insana bunu yaptırıyordu. Düz duvara tırmanacak kadar iyiydi oysa. Hasta rolü yapmak kolaydı neyse ki! Eurus'un ona bir nebze bile olsa vicdan kırıntısı koklatacağını umuyordu fakat içinden bir ses gelmeden önce vasiyetini hazır etmiş olması gerektiğini söylüyordu.

"Öhöhöhö! Öhö! Uf... Çok kötüyüm ya... Senden önce hastalığım yenecek beniöhöhhö..." dedi çatlak sesi ve öksürmekten dolan gözleriyle. "Neyse- öhöh! İyi olan kazansın." 'Lütfen ağzıma sıçılmasın.' "Ay dur dur öksürük şurubu içmem gerek, şimdi öhöhöhö büyü yaparken öksürürüm falan olmaz sonuçta!" derken belindeki şurup şişesine boşaltılmış Ciyaksir'i çıkarıp içti. Kıçı sıkışmadıkça ciyaklamayacaktı ama Eurus yani, Eurus...

Shakespeare Romeo'yu Juliet'in balkonunda bekletti onun şiirler söylemesini, aşkını aptallığıyla göstermesini sağladı; tabii bütün bunlar 300 yıl önce yaşanmış ve dünyanın her yerinde, her türlü sahnesinde defalarca sunulmuştu sanata aşık insan gözüne. Shakespeare ne bilecekti yeni bir çağ açtığı tiyatro sanatının bir gün buna evrileceğini?

"Suratıma öksürmesen keşke," dedi Eurus göz devirirken. Birkaç saniyelik bir düşünme sürecinin ardından (kayda değer bir kısmı geçen yaz izlediği oyun hakkındaydı) "Lingubuccina!" diye bağırdı Mirabelle'in kasılmış suratını hedef alarak. Planı büyünün yapması gereken şeyin harfiyen gerçekleşmesiydi; Ravenclaw'ın dilini boynuza çevirmek istemişti.

Emanetler asalar çekilmiş ve uğursuzluk dolu ışık huzmeleri asaları terk etmeye meyil etmişti. İki rakip de bugün yalnızca kazanmak değil, rakiplerini aşağılayarak kazanmayı hedefliyora benziyorlardı. Belki de yalnızca ısınma turlarıydı. Kim bilir, zaman gösterir. Eurus büyüsünü tam icra edecekken üzerine doğru gelen artçı bir ok, dikkatini dağıtmıştı lanetini hedeflerken. Fakat tüm tiyatro düşüncelerinin ardından kendisini korumaya alabilecek kadar hızlı reaksiyon gösterebilmişti asasıyla. Bu sırada Mirabelle belki de bir açıklık edinmiş olabilirdi fakat kısa boylu rakibine gönderdiği mor ışık huzmeleri de ustaca uygulanan bir savunma tılsımıyla savuşturulmuştu. Bu mor ışık ise çikolata saçlı kıza yakın olan şövalyenin dikkatini çekmiş, yüzünü ve bedenini ona doğru çevirmesine neden olmuştu hazırda tuttuğu kılıcı elinde, adımları hala sabit bekler iken. Bu bir tehlikenin işareti miydi?

Çevrede alevlerin yayılmaya başladığına ve kulübelerden odun parçalarının dökülmeye başladığına bakılacak olursa zaman, tik tak'tan ziyade alev gürüldemeleriyle ilerliyordu. Yerlerdeki moloz ve ok sayısının arttığı da gözlenebilir bir başka olgu idi.

Status quo pek bozulmadığı için hamle sırası hala Eurus'ta diyerekten devam edelim.

İkisinin de saldırısı bir halta yaramamıştı, üstüne iyice sıçıp sıvamışlardı. Şövalye kendisine bakıyordu ve açıkçası okulun cansız şövalyelerinin birden canlanışına ikinci şahit oluşu olduğundan siniri bozulmaya başlamıştı. Şövalye fobisi oluşacaktı yakında, bir de üstüne aklına André'nin baloya şövalye olarak gelmiş olduğu gerçeği gelince gözü seğirdi. "Sülalesine dans ettirdiğimin şövalyeleri, ne zaman görsem bir huzursuzluk çıkıyor. Hepsinin tez zamanda kıçına kılıç saplana." diye mırıldandı huysuzca.

Büyülü sözler Eurus'un ağzından çıkmaya başladığı an Mirabelle 'protego' diye mırıldanıp yanındaki kulübeye tüm hızıyla koşmaya başladı. Kendini sol tarafında bulunan, yanmayan kulübenin camından içeri atarken asasını Eurus'un tam alnının çatısına doğrultmuş ve 'Periculum' büyüsünün ağzından çıkmasına izin vermişti. Madem bu şövalyeler ışıktan bu kadar etkileniyorlardı, o zaman Eurus'a yönelmelerinde hiçbir sakınca yoktu. Bu sırada da Mirabelle duruma göre en güvenli seçeneğe yönelecekti; kulübenin diğer camından dışarı çıkmak veya içeride ofansif ya da defansif şekilde kullanabileceği herhangi bir şey bulmak.

Çark herif bana kaliteli ve spesifik bir eşya ver.

Üzerlerine fırlayan oklar ve kılıcını savuran şövalyeler mi? Bir düello turnuvasından çok gerçek bir savaşı yeniden canlandırıyorlardı sanki Hogwarts’ta. Birbirlerine verecekleri zarar yetmiyormuş gibi bir de üzerlerine ok mu fırlatıyorlardı gerçekten? Ares’in gazı ile düello turnuvasına katılmaya ikna olduğu için lanet okudu Eurus. Ucu ucuna kurtulduğu saldırıyı bir sonraki hamlesinde lehine çevirmesi gerekiyordu. Karga kılıklı kız kendince akıllılık yaptığını sanarak kendine bir koz vermişti bu konuda. Madem bu şövalyeleri kendisinden uzak tutmak için ışıklı şeyler gerekiyordu o zaman onlara istediklerini verirdi. Ravenclaw kravatını çıkardı hızlıca, bu maça özel sevgilisiyle değişmişlerdi kravatlarını. Bir top haline getirdi ve asasını doğrultarak “Caerupana Flama!” sözlerini haykırdı. Kumaş yavaş yavaş elini yakmayan alevlerle kaplanırken bu sefer de zırhlara döndü. “Bunu kovalayın siktiğimin tenekeleri!” Kravatı havada salladı ve Mirabelle’in saklandığı kulübeyi hedef alarak hızla fırlattı.