Genç insanlar her zaman için taşkınlık çıkarmaya hazırlardır. Bir de bunun üstüne parasızlık ve düşük yaşam standartları binince stres seviyesini azaltmanın en kolay yollarından birisi yeğinliğe başvurmak oluyordu. Küçük hırsızlıklarla karın doyurmalar, minik cepçiliklerle günü kurtarmalar derken bir şeyi çalmaya eş zamanda uğraşan birden çok kişi olabiliyordu. Zamanla bu kişiler birlikte çalışmanın getirdiği yararları hızla öğrenip kazançlarını paylaşmanın kaçınılmazlığını öğreniyorlardı. Böylelikle ilerleye ilerleye bu oyundaki önemli oyuncuların odaklarını üstlerine çekebiliyorlardı. Sonra da küçüklü büyüklü cezalarla yıldırma, sindirme ve çalışanları arasına katmayı başaran kodamanların altında bir çete üyesi olma yolunda geri dönülmez adımlar atılıyordu. Bu küçük suçlar da suçlularıyla birlikte büyümekten kendilerini kurtaramıyorlardı bu süreç içinde. Önceden o gün o öğün için karnını doyurmak adına bir parça meyve ya da ekmek çalmaya çalışan kişi, sonradan o mahallede fazla kar elde etmiş olsa bile "Koruma parası" adı altında o bölgeyi yöneten çeteye bu kazancından pay ayırmadığı için cezalandırılması gereken kişinin iş yerini kırıp dökmeye hazırlanıyor olurdu. Önceden liderinin gözüne girmek için birkaç kemik kırmayı günlük iş olarak normal gören kişi, sonradan boyun eğmeye karşı duran bir esnafı öldürmeyi yalnızca iş olarak görebilirdi. Büyümek çoğu kişinin tanımladığı gibi "Mezara yaklaşmak" ile eşit görülüyordu evet, diğer yandan da daha gerçek suçlara başlamak diğer insanları mezara sokmaya dek de ilerliyordu; mezara yaklaşıyor olmak başkasını toprağa gömme nedeniyle de gerçekleşiyordu kısacası. Önceden sözü edildiği gibi de, bu pisliğin üzerine sıçrayabildiği insanlar bu lekelenmeden kolay kolay kurtulamıyordu...

Alpharian, yanında Reuben ve adlarını öğrenmeyi hiç önemsemeyeceği bir grup gençle birlikte bir ara sokağın köşe başında plan yapıyorlardı. Eskiden olduğu gibi, Ryan yalnız başına çalışacaktı. Eskiden olduğu gibi durdurmak istedikleri işin sahibini bir daha bunu yapamayacak sağlıksal koşullara sokmak ya da daha ötesine geçmeyi normal karşılayacakları bir düşünce yapısındaydılar. Yalnızca bu sefer bir kodamanın istekleri bu yönde olduğu için ya da ceplerini doldurmak için değil, elerkiyi sağlamak ve biraz da olsa öç almak içindi. Görev dağılımı yapıldığında Alpharian'a iki stant düşüyordu, Reuben ve diğerleri ise daha çok bu stantlardan daha büyük iş yapan dükkanları hedef alacaklardı. Gençlerin ellerinde parlayan muştalar, sapı güçlendirilmiş şemsiyeler ve ucundan çaputtan fitilleri sarkan petrol bombaları hazırdı. Siyah giyimli katilin böyle araçlara gereksinimi yoktu, yine de sol kolundan çıkarmadığı gizli bıçağı gerekirse kan dökmesini sağlayacaktı kuşkusuz. Adamın verdiği göstergeyle operasyonları başlamıştı; üç parçaya ayrılan grup, gereken adreslere doğru hızla ilerlemeye dağılmıştı sessizce. Bir başkaldırı, ayaklanma ya da tepki eylemi değildi yaptıkları; bu nedenle fazla ses çıkarmalarına gerek yoktu. Gerçi eylemlerinin en hareketli evreleri bittiğinde bir gözdağı vermek adına ses ve alevlerin yükselmesi gerekliydi.. ancak Alpharian'ın o konuda bir katkısı olmayacaktı kesinlikle. Geçmesi gereken kaldırımlardan geçti adam, dönmesi gereken kavşaklardan döndü, varması gereken sokağı buldu. Bir duvar kenarından eğilip gözlemlediği küçük bir avludaydı şimdi ve işte üniformalı haydutlardan, eli silahlı haydutlardan biri; bir Metropolitan Polisi buradaki standın başındaydı. Etin kalitesizliği bu işleri bilmeyen çocuklar tarafından bile anlaşılabilecekken, satıcıyla gülüşe gülüşe konuşuyor olması tüm bu üçkağıdın bir parçası olduğunu gösterir nitelikteydi.

Alpharian'ın hafif kirli sakallı çenesini ve az da olsa burnunun ucu dışında yüzünün daha fazlasının görülmesini engelleyen başlığı kafasındaydı, gerçi buralarda onu artık tanıyacak çok kişi de bulunmazdı ya. Adımları onu varmaya çalıştığı menziline taşımaktan daha çok arkasına aldığı bir Tsunami'yi hedefine çarpıp ezmesine yardım ediyor gibiydi. İçinde tutmakta zorlandığı alev alev bir hınçla polisi omzundan tutup kendine çekmiş, adam daha ne olduğunu anlayamamışken boğazına yapıştığı sol eliyle sertçe gırtlağını kavramıştı. Yo, hayır. Alpharian dışarıdan bakıldığında kas yığını bir kabadayı gibi görünmüyor olabilirdi; ancak kabalık ve sertlik içermeyen incelikteki ve bir yönden sınırlı sayılabilecek hatları bulunan fiziğine karşın, biraz zorlanıyor olsa da kendi sıkletinde bir adamı yerden birkaç santimetre yükseğe kaldırabilecek beden yapısına sahipti. Anlık düşünce karmaşıklığı içinde usunu gereği gibi kullanabilmeyi düşünememiş olan polis belindeki tahta copuna sarılamadan önce yüzünde görebildiği tek açık yer olan ve şu an nefretten sıkılı dişlerine baktığı Alpharian tarafından sahibiyle gülüştüğü kalas satış masasının üstüne doğru sert bir düşüşle gönderilmişti bir anda. Alpharian'ın kendisini savunmasına izin veremeyeceği polis, üniforması adamın yumrukları altından saçılan kan damlalarıyla Mavi renginden başka renklere boyanırken, korku içinde olanları taşınabilir standının yanından ayrılamayan satıcı izliyordu. Yerdeki adamla işini bitiren Alpharian'ın satışı yapılması şu an için oldukça zor olan etlerin yere düşmemiş olanlarından bir parçayı masanın üzerinden alıp, diğerlerini de yere atılmasıyla birlikte satıcı sıranın kendisine geldiğini sezebilmişti. Siyah başlığı altında yüzü görünmese bile içinde bulunduğu sinirlilik durumu biraz yumruk, biraz da amacına yönelik bir dürtmeye benzeyen hareketiyle ortaya koyan adam; bu eylemi nedeniyle kırılan birkaç dişiyle birlikte ağzına giren çürümeye yüz tutmuş etle birlikte sırtını dayadığı tuğla duvarın dibine düşen satıcının bir daha böyle bir şeye kalkışmayacağıyla ilgili kendine sözler vermekle ilgili olduğunu kuşku içermeden kestirebiliyordu. Yaşananlar nedeniyle çevresini saran insanları yere düşen etleri yememeleri konusunda uyaran Alpharian, rotasını bir sonraki standa çevirmişti. Satıcı baygınlığından kurtulduğunda çevre halkı tarafından linç edilmeyecektiyse eğer, bu düşünceyi çok büyük olasılıkla eyleme dökecekti...

İkinci standın da bir öncekine benzer bir yeğinlikle dağıtılışının sonrasında arkasını dönüp uzaklaşmakta olan Alpharian'ın bacağına tutunan ikinci satıcı,
"Sen benim kim olduğumu biliyor musun? Mahir'in adamıyım ben!" biçimindeki gözdağı verme girişiminden sonra yüzüne aldığı sert topuk vuruluşundan sonra çok geç kalan bir biçimde vazgeçmişti bu eyleminden. Reuben'la sözleştikleri saat ve yerde geri buluştuklarında morarmış Metakarpofalangeal eklemlerini gören arkadaşına görevini tamamladığını açıklamasına gerek kalmamıştı. Biraz bereli yüzünde oluşan gülümsemeyle birlikte;
"Ryan, kardeşim, teşekkür ederim! Sayısız yaşamı kurtardın bugün. Bu yardımın karşılığında, sakın unutayım deme, eğer çevrede sorunlarla karşılaşırsan kapılarımız sana her zaman için açık. Bütün Finchley sana düşman olsa bile... Seni gelen fırtınalardan korur kollarız artık. Çetedekilerin de haberi olacak tüm bunlardan!" demişti Reuben.
"Çete'nin bundan haberi olmasını istemiyorum Reuben. Tüm övgüyü üzerine alabilirsin... İlk önce bana şu Mahir denilen adamı anlat bakalım." diye yanıt vermişti. Kısa bir konuşmadan sonra öğrendiği bilgilerle birlikte nereye gideceğini çok iyi biliyordu. Eski dostu ve bugünkü yoldaşlarının yanından ayrılırken de; "Bir gün beni yere bakarken görürseniz, yerden bir şey almak için başımı eğişimi görmüşsünüzdür dostlarım.. asla boynumu birisine eğerken değil! Yine de verdiğiniz sözünüzü içtenlikle anımsayacağım. Şimdi gitmeliyim, yapacak işlerim var." diyerek neredeyse herkese yakın zamanda ortalığın karışacağına garanti verircesine oradan uzaklaştı.
Alpharian Mali-Phali-Ty-Co'ya giriş yaptığında saat 5'i henüz geçmişti. Barmene başıyla esenlikler verdiği hızlı bir geçişten sonra zaman harcamadan Scrinium bölümüne ilerlemişti. Tabulae alanına girdiğinde hızla Libernium'a ilerledi ve güncel listeleri inceledi...
"Yeni Çıkanlar", "Yüksek Bedelliler", "Başlangıç İçin Kolay Lokmalar", "Acil Temizlikler", "Uzun Süredir Temizlenemeyenler", "Zor Bulunanlar".. ve en sonunda, büyük bir rahatlama duygusuyla birlikte sevinen Alpharian'ın kendi kendine "İşte buldum seni!" dediği "Yakınlardakiler". Belki olması gerektiğinden daha uzun sürmüştü ama işte orada, Reuben'dan aldığı bilgiyle örtüşen hedefinin adı açık açık ortadaydı; Mahir İbn-i Kamer

Temizlik'e çıkmadan önce hazırlık yapmak ve biraz atıştırmak için sandalyesine oturduğu "Okyanus'ta ilerleyen bir gemi" sezgisi yaratacak biçimde büyülenmiş olan bara geçtiğinde
Seni Scrinium'a hangi uğraş böylesine büyük bir hızla getirdi? diye soran Finn'e
"Mahir adında bir adam. Dizzardium yaptığı işlere karşı sorun buluyor, Purgatio adına bu durumu bitirme amacındayım. Bana onunla ilgili ne bilgi verebilirsin kıdemli dostum?" diye yanıt verdi.
"Mahir, karaborsa tüccarlığı yaparak geçimini sağlayan biri olarak biliniyor bu kesimlerde... Uğraşmadığı kalemden satış yaptığı mal yok gibi. Yalnızca son aylarda demircilikle ilgili işlere yoğunlaştığıyla ilgili duyumlar almıştım. Yine de daha güncel haberleri nasıl edineceğini biliyorsun değil mi Alpharian?" diye durumu özetlemişti barmen. Sorusuna yalnızca başıyla onay veren Alpharian dinlemeye devam etti:
"Bu nedenle Barnet çevresindeki bölgeler hedefiniz olmalı genç dostum. Ayrıca şu yerleri de araştırmanızı öneririm: Finchley'nin kuzeydoğusunda bulunan küçük bir madencilik firmasına ait atölyenin bu adamla çokça iş yaptığı biliniyor, Whetstone'un doğusundaki ahşap işçileri de geçen haftalarda yüklü bir sipariş almış diye biliyorum ve Waltham Abbey'in kuzeyindeki bahçelerde de deneyimsiz ama ucuz işçileri toplattığını da duyduğumu eklemem gerekli. Bu yerlere odaklan ve sırları sana tanınmış olur bence." sözleriyle birlikte Finn diğer müşterileriyle ilgilenmeye çekilirken, Alpharian tabağındaki koyun etli Çoban Böreği'nden bir parça daha kesip ağzına atmıştı. Kimi çıkarımın çok fazla düşünce gerektirmediği durumlardan biriydi bu; bölgenin adı çokça bilinen Mahir adındaki adamın elindeki o önemli işiyle ilgilendiği için çürümeye yüz tutan mallarını önemsemeden sattırıyor oluşu bunun yanında yersiz bir detaydı. Bugün yaptıkları kuşku götürmez biçimde önemsiz bir başlangıçtı yaşanan büyük kurgu karşısında.

Birden, sanki kendiliğinden olmuş ya da bir refleksif karşılık verirmiş gibi bir hareketle Mahir kimseler görmeden giydiği yeleğinin iç cebinden çektiği Şam Çeliği'nden yapılma kıvrık Jambiya hançerini savurup Ronald adındaki satımcının karnını boydan boya kesmişti. Karşı koyamadığı acı ve yaşadığı durumun getirdiği büyük korku içinde adam ona durması için tüm beden dili ve giderek daha da azalarak çıkan sesiyle "Dur! Yapma!" diye yalvarıyor olsa da Mahir yalnızca "Bu daha başlangıç!" diyerek gülmekle yetinmişti. Savunmasız yakaladığı ilk anda ağır bir yaralanmayla dize getirdiği ve kaçamayacak bir zayıflıkla kendini savunmaya çalışan yaşlı adama karşı gözü dönmüş biçimde saldırmaya devam etti Nesunt; arka arkaya, belki sekiz kezden daha çok, yalnızca "Çeneni kapalı tutmalıydın!" diye ona bağırmak dışında duraksamadan saldırmıştı hançeriyle derin kesikler bırakan savuruşlarla. Yaşlı adam, şimdi gücü gücüne yaşamaya devam ederek, acı içinde inleyerek çeşmenin yanına çömelmişti bu eyleminin onu daha fazla kesiğin kurbanı olmasını önleyecekmişçesine. Mahir acımasız saldırısına devam ediyordu ama "BENİM çarşıma geldin! BENDEN iş istedin ve şimdi BENİM adamlarımın karşısında bana saygısızlık mı yapıyorsun ha?" sözleriyle.
Bundan sonra da adam "Yerini! Bil! Beceriksiz! İt!" sözcüklerinin her biri için ayrı ayrı dört kez daha Roland'ın sırtına saplamış, artık canlılar arasında bulunmayan adamdan hıncını alamayıp üstüne son bir kez daha sapladıktan sonra, yaşamsızca yayılan bedenini içi kanla dolmaya başlayan çeşmenin fıskiye sularının buluştuğu oluğa doğru itmişti. Loncadaki hiç kimsenin adamı durduracak yürekliliğe sahip olmasını bekleyen yoktu zaten ancak yine de işçilerden biri Ronald'dan geriye kalan bedeni oluktan çıkarmaya davrandıysa da, Mahir başkalarına ders olsun diye cesedin fıskiyeden uzaklaştırılmasını engelledi; "Hayır. Bırakın kalsın orada. Bu da size bir ders olsun. Bana bir şeyin yapılamayacağını söylemeden önce iki kez düşünün artık. Şimdi işinize geri dönün!"
Bunun üzerine yaşanan tartışma ve kanlı sonucun tanığı olan avlunun çevresindeki kalabalık, ortamdan dağıldı ve hiçbir şey olmamış gibi Mahir'in siparişine katkıda bulunacak işlerine geri döndü. Alpharian'ın odağını üzerine çeken tek bir detay dışında; Mahir'in yanından geçerken son bir kez daha etkileşime geçerek ölü bedenin üstüne tükürürken "Aşağılık Muggle!" diye fısıldamayı unuttuğu ama çevresindeki çok fazla insanın da duymadığı bir sesle son sözünü söyleyişi.

Alpharian bu Mahir İbn-i Kamer adlı Nesunt'un bir Büyücü olduğunu biliyordu ancak böylesine ortalık yerde Büyücedünya'ya ait olan bir tanımı kullanması çevrede korumalarının olduğunu da gösterir nitelikteydi. Bu nedenle öyle elini kolunu sallayarak adamı temizleyemezdi. Yalnızca durduğu köşe başında dayandığı duvardan yaptığı gözlemle bile işçilerin çevresinde bulunan, sokak başlarında hazır bekleyen, biraz önce ölü bedeni ortadan kaldırmayı düşünen işçinin arkasından adım atarcasına yaklaşmış olan varlıklarıyla kendilerini ortaya koyuyorlardı bu korumalar... Alpharian hızlı düşündü; Mahir'in bu avluya bakan bir penceresi vardı, yer yer brandalarla, yer yer de avlu çevresinde bulunan birkaç ağaçla görüş yeterince kısıtlanıyor sayılırdı. Üstüne bir de yağıp durulan bozuk havayla birlikte kara bulutların gizlediği bir Gökyüzü vardı. Çok daha fazla zaman harcamasına gerek yoktu katilin, hızlı ve olabildiğince sessiz adımlarla sokağın arkasına ilerledi ve insanların olmadığı bir an kollayıp bol çıkıntılı eski tuğla duvarlarından tırmandı evlerin. Kısa bir süre içinde neredeyse tüm mahalleye yukarıdan bakan bir konumdaydı. Uzun adımları ve kısa zıplamalarıyla birlikte evden eve ulaşıyor, dik çatılardan hızlı adımlarla geçip, yan binaya uzun zıplamalarla tutunuyordu. Kısa kısa çiselemeye başlayan Yağmur'la birlikte Mahir'in ofisine girebileceği bir pencereye yaklaşmıştı bile. Sağ kolundaki mekanizmayla eline aldığı asasını doğrultup "Alohomora!" diye kilidini uzaktan açmıştı. Bunu yapmasının ayrı nedenleri vardı, öncelikli olarak bir tuzak kurulu olup olmadığını kontrol etmek ve ikincil olarak Muggle kilitleri dışında ilgiyi üzerine çekici bir uyargayla kilitli olup olmadığını görebilmek gerekliydi. Şansı vardı katilin ve ikisi de söz konusu değildi bu adamın ofisine ulaşan yol için. Boş ofise girdi Alpharian, Mahir odaya girdiğinde kaçamamasını sağlamayı planlıyordu. Ayrıca odasında araştırma yapabilmesi için gerekli zamanı yoktu, bunu değerlendirmesine yetecek sürede odada yalnız kalmalılardı. Merdiven çıkan adım sesleri duyduğunda masanın çekmecelerinde kırılmış balmumu mühüründen küçük parçalar taşıyan bir mektubu henüz cebe atmıştı. Ofisin girişindeki belge dolabının ve hazırda bekleyen askının arasına geçtiğinde Mahir kapının koluna yeni asılmıştı.

"Beni rahatsız etmeyin, yazmam gereken iletiler var!" diye korumalarını başından savan adam, ışıksız odasının açık bırakılmış penceresini döven Yağmur damlaları ve az da olsa esen yelle yaprakları hışırdayan muhasebe defterinin yarattığı karışıklığa odaklanarak geri dönemeyeceği bir eşikten geçip odanın içini adımlamışken Alpharian gölgeler içinden çıkmış; cansız, törensel bir ses tonuyla
"Carissimi subito mortuus est..."* demişti her tanıksız ölüm getiren görevinde söylediği gibi. Yalnız olmayışının verdiği şokla bir anda dengesi bozulan Mahir, o an yapılacak en mantıklı hareket olduğunu düşünerek masasının alt tabanında deri kayışlarla gizli biçimde bağlı duran asasına atılmıştı. Hesaba katmadığı şey ise katilinin bunu çoktan öngörüp, adamın Fildişi rengindeki asasını boşta duran sol elinde tutuyor oluşuydu. Bükülmüş renkli ipek ipliklerden dokunulmuş ibrişim kuşağında sakladığı Philadelphia Deringer'ini çektiğinde ise bu hareketine karşın Alpharian'ın "Expelliarmus!" büyüsüyle pusatını nişan alıp kullanamadan elinden sökülmesine izleyici kalmış ve hızla üstüne gelen Siyah giyimli adamdan yediği tekme ile de yeleğinden çıkarmaya çalıştığı hançerini odanın kapısı yönüne doğru yitirmişti. Şimdi ise bir-iki adım gerilemiş olan katilin kendine yönelttiği iki asa karşısında elleri havada, durumuna boyun eğmiş biçimde beklerken Alpharian'ın korumalar odaya doluşmadan önce aldığı bir önlem olarak o dingin ama akan zehir gibi dudaklarının arasından çıkıp giden kedimsi ses tonuyla "Muffliato" büyüsünün etkisiyle odasında tuzağa tam olarak düşmüş durumda bulmuştu kendini...
"Mahir İbn-î Kamer adıyla bilinen kişi, şu an çoktan ölmüş bulunmaktadır.
Sana sunulmuş yaşamı, pis ruhunun izleriyle kirletiyorsun. Bu toplum içinde yaşamayı, bahçemizde gezinmeyi hak etmiyorsun. Magna Purgatio adına başına beklemediğin bir ölüm olarak çöküyorum; suçun, gücünü ve yetkilerini kötülüğe kullanmak, insanları yaşamları pahasına kazancın için harcamaktır. Başkalarının acısıyla kazandığın zengin yaşantının karşılığını almaya hazırlan. Purgatio sit incipere!" sözleriyle Temizlik Bildirgesi'ni okumuştu Alpharian.

"Bunu ödeyeceksiniz! Sen ve senin gibiler!" demişti sırtını masaya dayamış ve terler dökmeye başlayan adam.
"Görünüşe göre ödeme yapan sırası gelen sensin, Nesunt. Artık acı çektirmekten ve insanları öldüren araçlar yaratmaktan kazanç sağlayamayacaksın..." yanıtını aldı katilinden.
"Beni savaş ve ölümün beslediği küçük bir 'Ölüm Taciri' mi sanıyorsun? Beklenmedik bir hedefim, sence de öyle değil mi? Bu işi yapan bunca insan varken neden ben?" diyerek kendisini son günlerde var olan anlaşmazlıklardan yararlanan biri olarak görüp görmediğini sorgulayarak başkalarının da böyle yaptığını öne sürerek kendini savunmaya çalışıyordu boşuna.
"Öyleyse diğerlerinden ayrı olduğuna neden inanıyorsun?" diye sordu Alpharian, normalde hedefi olan Nesunt'ların kafa yapısını anlamak için fazla emek göstermezdi; yine de bu seferliğine, bu adamın diğer vurgunculardan neden ayrı tutulması gerektiği öngörüsüzlüğünü çözümleme isteği uyanmıştı içinde.
"Ah, öyleyim ama? Çünkü ben yalnızca kazanacağım düz bir kazançtan çok daha asil bir amaca hizmet ediyorum.. kardeşlerim gibi!" demişti beklenilmeyen bir gururla. Adam paradan başka bir amaca baş koyan yoldaşlarıyla birlikte oluşunu açığa vurmuştu. Sözleri yanıtsız kaldığında kendine bir soru sorulmuşçasına içindekileri dökme gerekliliğini koşullanmış bir baskılanmayla seslendirmişti;
"Ah, katilim işinde iyi ama tek başıma hareket ettiğimi düşünüyor. Ben yalnızca bir parçayım. Büyük bir resimde, önemsiz bir rolü olan bir adam..." diyerek çok daha büyük oyunun parçası olduğunu ve oynadığı rolünü küçümseyerek kendisi gibi düşünenlerin çokluğunu da ortaya koymuştu. "Diğerleriyle de çok yakında karşılaşır, kimler olduğumuzu öğrenirsin artık. Bugünkü hatandan, yapmayı planladığın şeyi iyi karşılamayacaklardır!" diyerek Alpharian gibi bir adamı tehdit etme hatasına düşmüştü, daha beş dakika bile önce yaşanmamış cinayetindeki Roland gibi. Çok kısa bir andan sonra katilin gevrek bir gülümsemeyle kıvrılan dudakları, adamın korkmadığını göstermeye çalıştığı sert bakışlarının tersine büyük damlalarla ter akıtan alnına karşıtlık gösteriyordu.
Yalnızca "İyi..." demişti Alpharian, "Onları da bu Dünya'dan temizlemeyi dört gözle bekliyorum!"
Eğer buradan kaçamazsa ölümünün göz ardı edilmeyeceği bilgisiyle az da olsa yüreklilik taşıyan adam "Böylesi bir gurur... Seni yok edecek, çocuk!" dedikten sonra atılmıştı son bir kez yaşantısını kurtarma denemesiyle.

Atik bir hamleyle Alpharian'ın kendisine yönelttiği iki asadan da kaçabileceğini düşünen orta yaşlı adam, eğilip yanından geçtiği katilin sol dizinin arkasındaki yumuşak dokusuna sert bir hamleyle sapladığı asası nedeniyle odada bulunan kitaplıklardan birini devirerek yere kapaklanmıştı. Büyücü'ler ve Cadı'lar, çok değerli asalarının kendilerinden beklenmedik seviyede dayanıklı olduklarını pek bilmezlerdi, ya da en azından bu bilgiyi deneyecek zorluklar yaratacak eylemlerde bulunmazlardı... Alpharian gibi, yeri geldiğinde ellerindeki her aracı ve olanağı kullanmasını bilme gerekliliğinde yaşayan insanlar için ise.. neredeyse her şey ölüm getirebilirdi işte. Acı içinde kıvranırken devirdiği kitaplık ve içeriği arasında çırpınan adam, katilin "Waddiwasi!" komutuyla havada kısa bir yarım daire çizdikten sonra göğsünün ortasına saplanan hançerinin yaşattığı acıyla ikinci bir şoka uğramıştı ölmeden önce. Son kurbanının kanı üzerinden daha yeni silinmiş bu pusatla canını almayı daha uygun bulmuştu Alpharian. En azından şiirsel bir yaklaşımda bulunmuştu... Adamın gözlerindeki yaşamın ışığı daha sönmeden önce de "Purgatio completur!"** diyerek, korumalar odaya çıkan merdivenleri aşmadan ortamdan yok olmuştu bile. Muhasebe defterleri, raporlar, boş parşömenler, devrilmiş küçük pirinç tartı... Hepsi Nesunt'un pis kanıyla kirleniyordu şimdi. Katil, içeriye girdiği pencereden geri çıkmıştı. Yağmur'la sertçe dövülen taş döşeli sokaklarda ilerlerken kendi kendine son sözlerini söylemişti Alpharian bu kirli insanlarla dolu temiz sokakların duvarlarına parmaklarının ucuyla dokunarak ilerlerken;
"Viriditas de terra evulsa est.. et sic hortus te absente pulchriorem obtinuit!"***

Mali-Phali-Ty-Co'ya döndüğünde yaptığı ilk işi, Dizzardium'a görevin tamamlandığını bile iletmeden önce; güzelce temizlenip tıraş olmaktı. Dünya'ya karşı taşıdıkları sorumluluğu yerine getirmek ve dirlik sağlamak için uğraştıkları savaşta kanını döktüğü her Nesunt'un kişiliğiyle daha da kirlendiği izleniminde olurdu Alpharian... Cebine attığı mühürlü mektup normalde boş görünse de, olağan bir "Revelio" büyüsünün açığa kavuşturmayacağı bir iletişim değildi. "Nostri pulcher hortus!"**** diye geçirdi içinden, bugün Bahçe biraz daha güzelleşmişti.

*: "Sevgili ansız ölüm"
**: "Temizlik tamamlandı"
***: "Yabanotu topraktan yolundu.. ve böylece, Bahçe senin yokluğunla daha da güzelleşti."
****: "Bizim güzel bahçemiz"