Bugün korku yok. Bugün adil bir dövüş olacak... Turnuvaya Müdire ve Seherbaz tarafından zorla yazıldığımdan beri bir büyü bile göndermekten aciz asamla birlikte ön elemeleri geçmiştim. Nasıl olmuştu hiçbir bilgim yok; bir rakibin sahaya çıkmayı reddetti, diğeri altına yapacaktı diye çekildi gitti derken ön elemelerden başarılı olmuştum. Şanslı olduğumu düşünmüyorum ama kimselerin itiraz etmemesiyle buradaydım şu an. İtiraz etseler turnuvadan çekilmek benim için sorun olmayacaktı ama yo, hem Müdire Bates hem de Rayeharth bana bu düelloların asamı kullanmamda yardımcı olacağını söylüyorlardı hep, göreceğiz şimdi. İlk birkaç düelloyu izleyiciler arasında izlemiştim, yanımda da en sevdiği Quidditch takımı olan Tutshill Hortumları'nın maçına çıkmış gibi coşkuyla sevinen velimleydim. "Bak işte!" diyordu Rayeharth bana coşkuyla, "Bak o kız nasıl da saldırdı oğlanın pantolonuna! Tam da sana verdiğim taktik gibi ha? Boleyn oğlanları yerle bir oldu! Bak Expelliarmus kullanırken nasıl bileklerini çeviriyorlar son anda gördün mü evlat?" diye soruyordu retorik sorularını. E tamam, o taktik uygulandı işte. Şimdiye herkes askılı kemer takmıştır donu düşmesin diye. Ya da paçalı don giymiştir en garantisinden. Asasını iple bileğine bağlayan kimse niye yok, hep bunu düşünürüm şu turnuva haberi geldiğinden beri. Ben de mi askılı kemer giyseydim? İç çamaşırım temiz mi ki? Neler düşünüyorum böyle ya, düelloma odaklanmalıydım.

Düelistlerin adları açıklandığında herkesin aklında ve ağızlarında tek bir soru vardı: "Kim bu çocuk?" Kim bu çocuk? Kim? Ben de bilmiyordum ki kimim diye? Yüreğim ağzımda atıyorken merdivenleri tırmanıp sahaya çıktım. Rakibim karşımdaydı işte. "H. W. J. Her kimsen bana yardım etme zamanın şimdi!" diye fısıldadım vasıfsız ve sıfatsız asama. Asamı çekip "S-Sizi..." diyebildikten sonra bir soluk daha alarak "Sizi düelloya davet ediyorum" dedim ve unuttuktan hemen sonra adını ekledim "B-Bayan Strömm!" diye kararlı olduğumu göstermeye çalıştığım bir ses tonuyla. Heyecanlıydım evet ama daha az korkmamı gerektirecek seviyede ışık vardı burada. Yalnız da değildim, yüzlerce insan vardı. Rayeharth'ın öğrettiği Düello Adabına yakışır biçimde önce asamı dik tutarak, sonra da yaptıklarımdan utanan kıpkırmızı yanaklarla reverans yaparak rakibimi selamladım. Bugün kahvaltıya inmeden önce kendisine erkenden kalkıp bir not bile yazmıştım, eskiden de öyle yaparlarmış. Yenileceksem bile velim olan kıdemli Seherbaz'ı utandırmayacaktım. Rayeharth benimle gurur duymalıydı!

Oldukça farklı motivasyonlarla fakat aynı amaçla sahneye çıkmıştı ikili. Cübbesinde kızıl işlemeler bulunan ve kısa olduğundan mıdır yoksa karakterinin zayıflığından mıdır bilinmez ufacık gözüken oğlanın metaneti en baştan kırıktı, karşısındaki yeşil kravatlı cadıysa daha en baştan üstünlüğüne dair bir özgüvenle hareket ediyordu. Belki Jimmy'nin yakınlarını gururlandırma şevki olmasa düello başlamadan bile bitebilirdi fakat kendisine gelen söylemle korktuysa dahi ilk hamleyi icra edebilecek.

Titrek titrek hareketlere bak çıldırıcam. Biraz kendine güvenin olsun kardeşim ya! Sen nasıl Gryffindorsun anasını satayım. André bile senden daha Gryffindor olabilir mi? Zor bir karşılaştırma üzerinde düşünülmesi gerekir. En bilgili akademisyenlerin üzerinde saatlerce tartışacağı bir konu olabilir. Hangisi daha korkak? Jimmy mi, André mi? Benim oyum André bebeğime. Sonuçta bir geçmişimiz var çiçeğimle. Hem şimdi onu tutmadığımı öğrenir, gider gene bozulur bana, ödevlerimi yapmaz falan. Kazanırsam turnuvayı onada gideyim bi kek mek bişey alayım o ona bir sene yeter artık.

Neyse bebe çaktı büyüyü ilk o saldırdı. Savunalım bakalım Eadwig'i de böyle yendik savunalım kendimizi. Rakibi yor ondan sonra ağzına sıç!

"Protego."

Gryffindor'lu genç oğlan inisiyatifi eline almasına ve asa hareketleri dahil olmak üzere neredeyse her şeyi mükemmel yapmasına karşın Franziska'nın savunmasına dokunamıyor. Büyü gerçekleşti mi ki? Belki de gerçekleşmedi bile. Mırıltıları büyülü sözleri mi yanlış söylemesine sebep oldu? Muamma. Ama ortada bir şey var ki bu mükemmele yakın uygulama Franziska'ya zarar veremiyor ve Franziska inisiyatifi eline geçiriyor.

Tribünlerden gelen tezahürat karşısında afallamıştım. Destekleniyor muydum? Bir anlığına gülümsedim heyecanla. Başarabilir miydim? Ama bu düşüncelerim hızla yok olmuştu. Rakibimin asasından gelen büyü beni belki beklediğimden ve düşündüğümden daha da çok etkilemişti. Çekinerek attığım geri adımın yanlışlığı sonucu yere düşmüştüm. Yine de geri ayağa kalkmaya çalıştım. Kolay kolay pes etmeyecektim, buna inanıyordum. İşe yaramaz asam bana bu düelloda yardım etmeyecek olsa bile, rakibim gerçeğe en yakın bir düelloyu hak ediyordu. Düello kurallarına ve büyücü etiğine uygun davranmalı ve devam etmeliydim.

"Garirreo!" diyerek savurdum asamı. Bir kez daha rakibimin ağzını kullanamamasını sağlamayı amaçlamıştım. Yılanla karşımdaki kıza karşı aynı anda kendimi savunabileceğimi düşünmüyordum ama üzerime bir hamle gelirse en azından karşılık vermekten ziyade kendimi koruyabilmeyi umuyordum.

Yeşil kravatlı cadı, beyaz ışıklar asasından yükseldiği anda rakibine karşı üstünlük edinmişe benziyor. Ayağa doğruluyor fakat kendisini yılandan korumayı mükemmele yakın asa hareketlerine karşın başaramıyor: Protego bariyeri oluşamadan yılanın üzerine atılmasıyla dengesini kaybediyor, hareketi kısıtlanıyor. Sahneye çıktığı andan itibaren bir adım hariç tüm adımları ve pozisyonları doğru, büyü uygulaması mükemmele yakın olan çocuk şu anda bacaklarını sarmalayan yılan yüzünden tekrar yere düşmüş ve hareketi kısıtlanmış durumda. Karşı taraftan gelecek temiz bir saldırı, bu düellonun sonu anlamına gelebilir. İnisiyatif de malum durumdan dolayı haliyle Franziska'da.