Sohbahardı. Hogwarts'ta geçirdiği beşinci yılı hepi topu 7 hafta önce başlamıştı. Hava henüz tam anlamıyla soğumamıştı ve insanı yalnızca gökyüzünün tepesindeyken incecik savurmaya yetiyordu, o kadar. Yaklaşık on dakika öncesinde güçlenmeye başlayan bacaklarını süpürgesinden çekmişti. Geçirdiği üç sene boyunca müsabakalara katılmayıp seyirci kitlesinin arasına sinmeyi tercih etse de beşinci sınıfın kaynayan kanı onu ittiren bir güç olarak sahalara sürüklemişti.

Bacakları, üzerinde durduğu süpürgeyi sıkmaktan olsa gerek bir ipliği andıran kasılmalarla sızladığı sırada bileğindeki tokayı saçlarına geçirmekle meşguldü Diana. Ensesindeki saç telleri sırılsıklam olmuş, şakaklarından inen tutamlar suratına yapışmak konusunda çekince duymamıştı. Beş tur boyunca sürekli birilerini takip edip ellerindeki topları kapmaya çalışmak en azından bu cadı için fazlasıyla yorucu olmuştu. Hatta öyle ki bir anlığına öylece çıldırmış, aslen bir çingene gibi olduğu yerde coşkuyla bağrınmaya başlamıştı. "Ver şu topu be!" diye çemkirmişti Slytherin öğrencisi bir kızın suratına. "Elimden alıp kaçmaya çalışıyorsun, görmüyorum sanma!"

En nihayetinde tüm bu koşuşturmacalar sona erdiğinde süpürgeyi çimenlerin üzerinde sürüklerken dudaklarını büzdü. Peşinden koşup Adrian'ın formasını çekiştirerek büyücüyü yavaşlatmaya çalışırken gözlerini kısarak yanındaki kalabalığa baktı. Pek ala, Slytherin'li bir çok arkadaşı vardı fakat şu an için keyfini ikiye ancak tek durum özellikle de haz etmediği tiplerin damarına basmaktı. Bu, onun için bir fırsattı.

Büyük Salon'a girene dek Adrian'ın kolunu sürekli dürtüklemişti. Bu bir nevi hazılık aşamasıydı. Genç çocuğun kendisine bu bağlamda  destek olacağını biliyordu. Adrian, Diana'dan da daha fazlaydı. Diana işi belki de gurur incitecek boyuta getirmezdi fakat Adrian'ın bu konuda çekince duyacağından şüpheliydi. Adımını koca kapının ardından atar atmaz -biraz da böbürlenme ile kabararak- "Hey millet!" dedi dikkat çekmeye çalışarak. Yavaşça kendi masasına doğru ilerlerken peşin sıra gelen Slytherin grubuna bakarak cümlelerinin devamını getirdi. "Bilin bakalım kimler bugün küçük yılanları yuvalarına soktu?" dedi. Gülerken en azından Diana'yı yakından tanıyanların gönül kırıcı bir gülüş ve tavır takınmadığını bilirlerdi. Onun derdi, işi devamlı çatışmaya çevirenler ve kendisine ipekten bir kumaş sallayanlardı. Bilhassa tam da bu anda sevmediği cadı kızarmış yüzünü ekşiterek suratına yaklaşmaya çalışırken "Sahanın ortasında kuyruğuna basılmış gibi bağıran sendin!" diye düşmanlık bilediğinde yüzü yalnızca birkaç saliseliğine düşmüştü. Saçını lastikten kurtarıp Adrian'ı dürtüklerken "Görüyor musun?" dedi göz devirerek. "Başarısızlığını bana kakalamaya çalışıyor."



*rp out: Başlık konusunda üstün yeteneksiz biri olarak, üzgünüm. Bundan ötürü bu başlık her an revize edilmek üzere hazırlanmıştır efendim.^.^

Dikkati, karşısındaki yeşil kıyafetin yoğurduğu cadının penceresinden çıkıp Adrian'ın uzaklaşıyor olmasına gittiğinde kaşları çatıldı. Bu mesafe neyse ki epey kısa sürdükten sonra çocuğun elindeki geleneksel İskoç çorbasına baktı. İçerisindeki lahana, küçük et parçaları, pırasa, turp ve havuç rahatlıkla ayırt edilse de küçük yeşil şeyleri ilk bakışta anlamamıştı. Kendilerine biraz daha yaklaşan kaseye dikkat kesildiğinde masadan çatala boca edilen garnitürün birkaç parçasının da çorba suyuna eşlik ettiğini görünce bir adım geriledi. Bu çorbayı inanılmaz büyük bir zevkle içtiği söylenemezdi. Zira yoğun kokusu ve patatesin saldığı nişastası ağzında yoğun bir katman bırakırdı ve Diana bundan hiç hoşlanmazdı. İçmesinin tek sebebi ise sağlıklı olmasıydı.

Adrian'ın hızlı hareketleri ile çorbanın Slytherinli cadının başından aşağıya dökülen senkronizasyonuna baktığında dudaklarını ısırdı. Bu -en azından şu an için- galiba biraz fazla olmuştu. Fakat bu cadının, Carmilla'nın, daha öncesinde pek çok kişinin canını acıttığı düşüncesini kendisine hatırlatmak zorunda kaldı. Bu bir nevi vicdanını perçinlemek sayılırdı.

İkinci sınıftayken barbar bir haydut gibi Carmilla, üç kişilik arkadaş grubunu toplar, yeni gelenlere saldırırdı. Bazı profesörlerden puan kırmak ya da cezaya bırakılmak bir yana, azar dahi işitmezlerdi. Bu tolere edilmenin sonucu her defasında daha çok büyümüştü ve öğrencilerin fobilerini üzerlerine salmak cadının popülaritesini artıran bir numaralı etken olmuştu. Fred, örümcekten mi korkuyor? Şaka dükkanları bunlar için vardı. Cadı yüzünden birkaç öğrenci, karanlık sanatlara karşı savunma ve tılsım derslerinde altlarına işeyerek dersten çıkmak zorunda kalmışlardı.

Çorbanın, cadının kıvrak saçlarından süzülerek yere damlayışına baktı. Yüzünü buruşturarak Adrian'ı dinlerken kıkırdamasını engelleyemedi. Adrian, Carmilla'ya "bebeğim" diyerek mi hitap etmişti yoksa yanlış mı duymuştu? Doğrusu ya, bu genç büyücünün dudaklarının arasından bunu duymak öyle bir ortamda Diana'ya komik gelmişti. Etraftaki gürültünün kalabalığı, çeşitli ses düzeylerindeki kahkaha ve iğrenmeye doğru yol aldığında Carmilla "Sizi pislikler! Mahvedeceğim sizi, göreceksiniz!"  diye tıslarken dudaklarının arasından çıkan kelimeler belli belirsizdi. Saçlarındaki yemek artıklarını temizlerken öfkeyle kükrüyor, yanındakileri de galeyana getirmek için ellerini sağa sola savuruyordu.

Cadıya doğru bir adım attı Diana. Adrian'ı eliyle bir kenara doğru itekleyerek söz hakkı almak istedi. "Şimdiye dek yaptıklarına sayarsın." dedi. "Bu şekilde fena da görünmüyorsun aslında. Yalnızca üzerinde inanılmaz bir koku var Milla. Yemeklerin kokusu bir yana..." dediği sırada gözlerini sol üst çaprazına doğru kaydırdı. "Başarısızlığının kokusu mu demeliydim yoksa?" diyerek dudağını yukarıya doğru kıvırdı. "Ya da seni bu kadar kızdıran şey, aşağılık olarak görmeye çalıştığın insanların seni bir şekilde alt etmeleri mi oldu?" diye sordu. Maçtan -ki yalnızca bir hazırlık maçıydı- on dakika önce tüm ekürilerini yanına toplayan genç cadı, kendilerinin galip oldukları sonuca kendilerini inandırarak Gryffindor takımını manipüle etmeye çalışmıştı. Hatta ilk dakikalar bir cadı ve büyücü Diana'yı quidditch takımındaki toyluğundan vurmaya kalkışarak süpürgelerinin arasına sıkıştırmayı denemişlerdi. Bu yüzdendi Diana'nın en sonunda sabrının taşması, çingenelikle yaftalanması. "Başkasını rezil edeceğim diye düşünmek yerine, bir kendine bak!" dedi uyarı niteliğinde. Adımını tekrardan geriye atıp sırtını dikleştirerek ayakta dikilen kalabalığa baktı. "Siz kendinizi ne sanıyorsunuz? Ucubeler!" Şimdi diğer öğrencilerin bir kısmı da gurur siperliklerini ellerine almış, bağırmaya başlamışlardı; hepsi değil yalnızca Carmilla'nın dört adet ekürisi.

rp out: Geleneksel İskoç Çorbası tarifine Diana mezun olduktan sonra "5 Galleon'a Akşam Yemeği" isimli kitabından ulaşabilirsiniz, belki. Sevgiler. <3

"Ucube"lik yakıştırmasının oltalarına takıldıklarında Diana öne doğru bir adım atmak istese de bu adımı Adrian'ın sesiyle kesildi. Genç çocuk kendisinin önüne geçip bilhassa sözünü kesmeseydi, parmakları şimdi karşısındaki Slytherinli çocuğun saçlarına dolanmış olabilirdi. Yaklaşık bir saat önceki yaşanan o kin dolu böbürlenmeyi yanındaki Gryffindorlu karşı takıma yönelttiğinde ise sırtını dikleştirdi. İşlerin bu raddeye gelmesini beklemiyordu ve sonrasını düşünmemişti bile. Onun kafasında kurduğu senaryoya göre, Gryffindor masasındaki ufaklı tefekli birkaç öğrenciyle birlikte bu konunun üzerinde alay edecekler, iki üç gün sonrasında da yaşanan şeyler herkesin anı defterinden silinip gidecekti. Fakat gittikçe kızışan duygu sarmalı, buna pek de müsaade etmedi.

Adrian, yüksek bel pantolonunun cebinden asasını çıkartıp karşısındaki gruba yönelttiğinde onu engellemeyi denedi fakat yeterince hızlı değildi. Karşısındakiler sırayla ağızlarından çirkin birer sümüklü böcek çıkartmaya başladığında yüzünü ekşitip geri adım atmaya yeltendi. Mesafe koyamayacağını anladığında endişeyle karşısındaki kıza baktı. Hayretler içindeydi ve bir hayli kendisinden tiksinmiş görünüyordu. Kızın ağzından üzerine doğru gelen bir sümüklü böceği göğsüyle karşılayan Diana, parmaklarını dudaklarına götürerek öğürdü. "Kes şunu, iğrenç!" derken yüzünü ekşitti. Ayaklarının önü irili ufaklı böceklerle dolarken dizlerinin arkası ahşap sandalyelere değene dek geri adım atmaya çalıştı. Bu ilk vukuattı.

İkinci vukuat ise daha büyüktü. Adrian, yine yarını yokmuş gibi asasını masadaki tabaklara yönelttiğinde saniyeler içinde tümü yer çekiminin zıtlığındaki yerini almıştı. Etrafta uçuşan hayaletler hayretler içerisinde çığlıklar atıyor, "Yüce Merlin aşkına! Hogwarts başımıza yıkılacak!" diyerek sağdan sola uçuşuyorlardı. Birbirlerinin içinden geçiyor, nereye gittiklerinin farkına bile varmadan bazen tabaklara çarpıp ruhlar aleminin git-gelliğine kapılıyorlardı.

Diana normal şartlarda bir yemek savaşına asla hayır demezdi. Fakat bu iki durum, ki özellikle de tabakların şu an havada yolunu kaybetmiş bir baykuş gibi geziniyor olması, onları tamamen haksızlığa sürüklüyordu. "ADRIAN!" diye bağırdı yanındaki çocuğa. Ufak kaos ortamı bir kasırga gibi büyümüş tüm masalara sıçrıyordu. Kimisi bunun sözlü bir tartışmanın devamı niteliğinde olduğunu bilirken kimisi de eğlenebilmek için bu yemek savaşını birilerinin başlatmış olduğunu  düşünüyordu. Diana, kendisinden gittikçe uzaklaşan ve bir orkestra şefi gibi ellerini havaya kaldırıp tabakların hareketini müzikalleştiren büyücüye tekrar seslendi. "ADRIAN! İNDİR ŞUNLARI!" dediği sırada kafasının tepesine yuvarlak bir kase düştü. İçindeki bezelye ve havuç birer top gibi başından aşağıya yuvarlanırken hamurdan yapılmış, tıpkı bir spagettiyi andıran yiyecek saçlarını boyladı. "ADRIIIANNN!" diye bu defa daha güçlü bir şekilde bağırdığında masanın üzerinde, muhtemelen birilerinin üzerinden düşen İskoç yumurtasını -siz ona yumurtalı içli köfte de diyebilirsiniz- avucuna yerleştirip çocuğun kafasının arkasına yapıştırdı. Bir anlığına tüm öfkesi geçip sesi etraftaki gülüşmelere katılarak kıkırdamaya başladı. Kıkırdaması büyüdü, büyük kahkahalara dönüştü. Saçına, tişörtüne, üzerindeki her şeye irili ufaklı, taneli veyahut sulu besinler ulaştığında leş gibi koktuğunun farkındaydı. İşin korkunç yanı, yalnızca kendisi öyle kokmuyordu. Bütün büyük salon, Hogwarts yemekhanesi gibi yemek kokmaya başlamıştı.

Kahkahası kapının dışındaki heybetli görüntüye takılıp, Profesör Marshall'ı gördüğünde söndü, dudaklarını ısırdı. Yüzünde yukarıya doğru bakan çizgiler tek bir hat boyunca düzlükteki yerini aldı. Artık gülümsemiyordu. Elini genç büyücünün sırtına doğru götürdüğünde "Adrian!" diyerek büyük kapıyı göstermeye çalıştı. "Sıçtık biz, sıçtık!" derken onu geriye doğru çekiştirmeye çalışıyordu. Diana, çocuğu öyle kuvvetli savuruyordu ki çocuğun profesörü görüp görmediği bile belirsizdi. "Profesör Marshall geliyor, kaçsana! Acele et biraz!" dediği sırada ayağı yerdeki sümüklü böceklerin salgılarına takıldı ve çocuğun poposunu da üzerine alarak yere düştü. Adrian'ın vücudu altında ezilen etleri bir yana, büyücüyü üzerinden iteklemekle meşguldü. Adrian inanılmaz yavaş hareketlerle anın eğlencesinden kopmaktan kaçınırken bu durum Diana'nın sinirlerini hoplatmıştı. Başları belaya girecekti ve bu büyücü hala asasının bir ucuyla nasıl tabakları havada tutmaya çalışırdı? Öfkeli bir nefesi dışarıya bıraktığında dirseklerinin üzerine doğruldu, çevresindeki gürültü yavaşça azaldığında başını yukarıya kaldırdı. Profesör Marshall, tam da karşısındaydı. Zihninde renkli harflerle bir şimşek ve kelime bulutu çaktı. "İşte şimdi, sıçmanın ta kendisini gördün Diana."