[justify]Yağmur, insanoğlunun bütün günahlarını yeryüzünden silmeye çalışırcasına hızını arttırıyordu. Kulenin penceresinden cama sert bir biçimde vuran ve aşağı doğru süzülen yağmur tanelerini izliyordum bir süredir. Arada sırada buğulanmış camdan seçtiğim ve seçemediğim birçok simanın arınmadan kaçışını izlerken keyifsizliğim giderek yüzümde yer ediniyordu lakin geçecekti. Uzun bir süredir bu denli yoğun bir yağış gerçekleşmesini bekliyordum aslında. Sonunda günü gelip çattığında yatakhaneden almam gerekenleri hızlıca almış ve koşarak çıkmıştım oradan. Özel bir gün olacaktı benim için. Sınıf başkanlarına veya profesörlere yakalanmadan seraya kadar gitmeliydim.  Her yerde olabilirlerdi. Hogwarts sınırları içerisinde biraz yalnız kalmak biraz da kendime özgü beni mutlu eden şeyleri eyleme dökmek istiyordum. Kulenin saati beynimde çınlarcasına tama vurduğunda ezberlediğim kestirmelerden kimselere gözükmeden gitmeye hazırdım. Gece karası yağmurluğumun kukuletasını başıma geçirip cebimdeki efsunlanarak boyutu büyütülmüş ve hala iyi derece iş yapabilecek kazma küreği düşmemesi için ittirdim koşmaya başlamadan önce. Belki de tek hatam beyaz ayakkabılarımı giymiş olmamdı. Hep aynı hataları tekrarlardım.

…

Giriş katın devriyesi bitmiş olmalıydı ki ortalık oldukça sessizdi. En sevdiğim saatlerdi. Birkaç Slytherin mensubu çocuk dışında kimse gözükmüyordu etrafta. Dikkatlerini çekmezdim genellikle uğraşmak istemedikleri zaman hariç. Dalga geçmek istiyorlarsa başka diye düşünürdüm ama uzun bir süredir -daha doğrusu dördüncü sınıftan beri- bana laf atıp karıştıklarını görmediğim için rahat bir şekilde yanlarından geçip gittim. Sebebini biliyordum. Sadece anlamıyordum. Anlayamayacaktım da muhtemelen. Bazı şeyleri hayal kırıklığına uğramamak için anlamıyordum. Anlayamayacağımdan değildi.

Farklı yönlere aynı anda çelişkilere yer vermemeye çalışarak koşuyordum, ikiye bölünüyordum hep. Özüm ise saf bir ahenk taşıyor sahip olduğum bütün renklerimle.

…

Hogwarts bahçesinden çıkıp seraya doğru giden loş yola geldiğimde hala ortalıktan emin olmadığımdan yüzümü esirgiyordum. Görüş açım kısıtlandığından pek de iyi göremiyordum sağı solu ama şansıma güvenmeyi tercih edecektim çoğunlukla yaptığım gibi. Hiç düşünmeden atmıştım kendimi yağmurun ortasına. Gürültü kesilmişti. Yalnızca doğanın sesi varıyordu kulaklarıma. Mutluydum. Yoğun su birikintilerin üstünden atlaya atlaya bazen de etrafa ve üstüme çamur sıçrata sıçrata vardım seraya. Gözlerimi kısıp etrafı yokladım. Üstü kapalı alanda Bitkibilim profesörünün en son masa üzerine çıkardığı saksılara baktım meraklı bir şekilde. Gelecek hafta işleyeceği şey miydi bunlar diye düşünürken bir tıkırtı duymamla irkilip hemen arkama döndüm. Olduğum yerde hoplamıştım. Çok değil, neredeyse yakınıma kadar gelmiş Eadwig’i görünce derin bir oh çektim. Sanki kendisi bina başkanı değil. Uzun zamandır konuşmamıştık. Kızacak gibi mi duruyordu o? Yoksa yakından yüz ifadelerinin nasıl gözüktüğünü mü unutmuştum. Yok, yok... Net göremiyordum ki yüzünü. Nereden çıkmıştı o? İki büyük adımda yanına kadar varıp “Bir şey demeden önce… Sakın beni geri dönmeye zorlama.” dedim ilk olarak. “Önemli bir işim var.” diye ikna etmeye çabasına girmiştim hemen ama yapacağım şeyin ne olduğunu açıklamamıştım. Katı bir inatla dedim ki çocuğa “Beni ele veremezsin. Veremezsin değil, verirsin. Ama… Vermemelisin. Vereceksen de açıkçası umurumda olmaz. Yapacağım şeyi yapmaktan alıkoyamazsın beni.” Omuz silktim. Beni buradan götürmek için sürüklemesi gerekirdi anca. “Hatta ne var biliyor musun? Bunu yaparken beni bekleyebilirsin. Sonra birlikte döneriz.” Konuşmuyor olabiliriz ama her gelişimizde veya civardayken onu izlemediğimi söyleyemem. Ruhunun griliği kendimle çok büyük bir kavgaya tutuşturuyor beni. Onun da suskunluğu ve uzaklığı hoşuma gitmiyor. Aklını dağıtmak istiyorum.  Üstüme vazife gibi sanki. Takıldım mı takılıyorum. “Çok fazla vaktimizi almaz, söz. Islanmak zorunda bile değilsin. Girişte beklersin beni.” Yalan söylüyordum, elbette ıslanmak zorundaydı ama bunu bilmesine şimdilik gerek yoktu. Yanıma gelmeyi tercih ederse -gelmeye zorlamayacağımı iddia edemiyorum- onunla paylaşabilirdim seve seve planımı veya düşüncelerimi. Tuttum bir elinden. Üstü açık fidelerin bulunduğu alana çıkan kapının önüne kadar da sıkı sıkıya tuttum hem de. Kaçıp gidecekmiş gibi duruyor hep. “Hemen gelirim.” dedim ama Eadwig gibi birisinin çamurlu yerlere söylenmeden gönüllü bir şekilde gireceğine inanmıyordum. Elini bırakıp sol cebimden koca avuç dolusu tohumu çıkarıp gösterdim. “Dolunay gününde yağmurla ekilmeleri lazım.” Yağmur yoldayken şiddetini bir tık daha düşürmüştü, esasen tohumları ekerken onlarla birlikte su ile temasa geçmeliydim, üstlerini kapatmadan önce ise yağmurluğumdan kurtulacaktım. Diğer cebimdekileri çıkarıp tohumları yerine bırakırken Eadwig’in gözünün önünde salladım gitmeden önce bir ağız dolusu gülücükle. Sonra da “Şunu gereksiz yere getirmiş olabilirim…”  Küreği bıraktım kapının ağzına. Konuşurum bazen kendi kendime.

Toprağa adımlarımı saldığımda oyuntuda biriken çamura bulanmıştı ayakkabılarım ama hemen taşlara çevirdim yönümü umursamadan. Arkam Eadwig’e dönük bir şekilde ilerlemeye başlarken bir yandan aklımdakileri dile getirdim: “Bu arada… Az önce söylemedim ama… Bence senin kesinlikle böyle bir şeye ihtiyacın var… Gelmezsen gün geçtikçe daha çok bunalmaya başlayacaksın, Eadwig. Bir bildiğim var ki söylüyorum. Ararsan bulursun ama öte yandan ekmediğini biçemezsin de.” Onu izlediğimi düşünmesini kafama takacak değildim. Daha konuşurken aradaki mesafeyi açmıştım Eadwig ile. Gözüme kadar düşen kukuleta battığında hafifçe biraz daha geriye itip boş bir yer seçebildiğimde durdum ve düşünmeden dizlerimin üzerine saldım vücudumu.  Her alana birebir oranda yağmur düşmüyordu. Çok vakit yemeden çift parmakla toprağın ıslaklığını ve nemini kontrol ederken de seslenmeye çalıştım. Peşi sıra, “Küreğe ihtiyacım olarak sanırım.” diye seslenmeye çalıştım. Çok da lüzumu yoktu. Eadwig’e hiç değilse gelmesi için bahane sağlıyordum kendimce, onu bilerek oraya bırakmıştım. İstese bile gelmeyeceğini düşünüyordum. En azından bir şeye ihtiyacım olacağına yanıt verir veya onu bahane olarak örter umudu taşıyordum. Yanımda olması veya iyi olması benim için önemliydi? Çünkü güne açmasını istiyordum. [/justify]

[justify]İki ayağımı bir pabuca sokmaya ne gerek var? Ne kadar sürecekse sürecek işte. Bu ne memnuniyetsizlik? Beklemek istemiyorsa gidebilir, üstüne de şikâyet edebilirdi. Yaptığı hareketle canımı sıkmıştı. Kaldı ki ben kolay kolay harlanan birisi olmamıştım hiç. Bekleyebileceğini ben söylemiştim, evet. Ama kimseyi zorla tutmuyorum ya. Ben bu çocuğu anlamaya yaklaşamıyorum bile. Kıyısından geçip olduğum yere geri dönüyorum. Nefesimi kesiyor her tavrı, iyi veya kötü. Anlayabileceğimi sandığım her an yanılgıların pençesine düşüyorum. Her görüştüğümüzde farklı bir yanını sakınmadan sergiliyor. Hangi davranışları gerçek hangi güzel yönünü bir maskenin altına saklıyor? Bilemiyorum. Belki de hiçbir zaman bilemeyeceğim. Mutsuzlukla toprağa sapladığı küreğe bakışlarımı bile çevirmedim. O sadece işin bahanesiydi. Huysuzlukla açtım ağzımı girişe doğru dönerek. “Yardım edersen çabucak bitiririz.” dedim demesine ama diğer söylediğine cevap vermeyecektim. Doğrudan konuşamıyorum ona karşı. Birdenbire gidişat dolaylı yola sapıyordu. Zaten bir cevap versem ne değişir?Karton kutu ol o zaman sen. Duygusuz olacaksan her şey olabilirsin, değil mi? Ne bileyim, saksı olsun mesela. Neymiş duygular geçiciymiş. Negatif enerjisi beni de etkilemişti ister istemez. Yüzüme yansımadığını umut ediyordum. İç dünyamda ufak bir hareketle saçmalamaya başladığımın farkına tam da o an farkına varmıştım esasen. Ne vardı bu kadar bozulacak? Şu an sorgulamanın vakti olmadığını biliyordum ki görüş açıma Eadwig’in adımları girince derin bir nefes alıp bir nebze olsun dürtülerimi kontrol edebileceğime inanmıştım. Hem uzun zamandır beklediğim bir şeyi yapmaya gelmiştim hevesle seraya kadar.

Kazmayla bir buçuk yumrukluk boşluklar açmaya başlamıştım o sırada toprakta. Yağmur azalmaya başladığında biraz daha hız kazanmak gerektiğini düşünüyordum. Ne çok yağmur ne de az yağmur. Elimdeki tohum sayısının yarısı kadar boşluğu açtıktan sonra kazmayı toprağa dikip Eadwig’in pantolonunun paçasından aşağı doğru hafifçe çekiştirip dürttüm. Eğilmesi lazımdı. “Dört tane de sen açar mısın?” dedim masumane bir şekilde. Haliyle şemsiyesini bırakmak zorunda kalacaktı. Tutmamı isterse yardım edebilirdim ona ama taraftarı değildim. Sıkı sıkıya kapadığım avucumu açarak tohumları tekrardan gösterdim dört tane ayırırken. “Aslında bunları saksıya dikmek daha iyi bir fikir olabilirdi ama onları toprağın bir bütün olan canlılığından ayırmak istemedim.” Ne için olduklarını söylemeliydim. Anlatmak için kimsenin bir şey sormasını hiç beklememiştim. “Yıldızpatı… Daha çok bilinen adıyla Aster çiçeği tohumları… Birden fazla hikayesi var esasen. Antik Roma’ya kadar dayanan hikayesinde Jüpiter savaşma isteğiyle dolup taşan insanları cezalandırmak ister ve yeryüzünü taşla doldurur. Yunan tanrıçası olan Astraea yeryüzünden yıldızları göremediği için çok üzülür. Ağlar, ağlar… Ağladıkça gözyaşlarından topraklarda bu çiçekler yetişmeye başlar en nihayetinde. Bu çiçekler de yerdeki yıldızlara dönüşürler…  Öte yandan da bir başka hikâye der ki; göklerin kızı ve gecenin sevgilisi olan Astraea yeryüzünün renklerine hayran kalır. Gökyüzünün bu kadar karanlık olmasını istememiş ve ağlamaya başlamış. Ağladıkça parlak bir gökyüzüyle geceyi aydınlatmak istemiş. Gözyaşlarından yıldızpatılar açmaya başlamış. Hem göklere hem de yeryüzüne bir hediye vermiş olur böylelikle.” Küçük yaşta babamdan dinlediğim ilk hikayelerdendi. Ne zaman düşünsem hüzünlenir, iç dünyamı sorgulamaya başlardım bir ceylan ürkekliğinde.

Tohumları birbirlerine yakın şekilde açtığım yerlere özenle yerleştirmeye başlamadan önce avucumun içinde yağmur damlalarıyla buluşturuyordum. “Yıldızpatı’nın sabrı ve sadakati temsil ettiğini söylerler. Kimse artık gökyüzüne bakmıyor. Yıldızları olabildiğince yeryüzüne taşımak istedim. Ne zaman umutsuzluğa düşersem ve sabrımın tükendiğimi hissedersem bakmak için ve yeniden hatırlamak için… Çiçeklerin ve toprağın iyi gelen bir yanı var.” Tohumların yerleriyle parmaklarımla oynamaya devam ederken konuşmaya devam ediyordum. Islandıklarından iyice emin olunca üstlerini kapatmak için aletlere ihtiyaç duymadan çıplak ellerimi toprağa değdirdim. “Onlara gözyaşı vermek istemediğimden yağmurları veriyorum. Sonucunda birer yıldız olacaklar.” Dolunay gününde yağmuru bekleme sebebim ise tamamen kendi inançlarımdı. Dolunay ışığından paylarını almalarını istemiştim. Yağmuru da bekleme listesine alınca uzun bir bekleyiş olmuştu. Sabrımı evrene gösterme şeklim denebilirdi. Sevdiğim her şey ve herkes için beklerdim. Ne kadar olursa olsun. Aklıma gelen düşünceyle gülümsedim Eadwig’e dönüp. Gözlerimi onun gözlerine kitledim bir yandan da. “Bu günden sonra artık yıldızlarımız olacak. Seninle benim.” Onlara baktığım her an umudu ve sabretmenin getireceği zaferi hatırlayacaktım. Ve Eadwig’i. Çünkü yanımdaydı. Uzun bir süreden sonra. Sesini yakın bir şekilde duymak baharı müjdelemiyor muydu? Kalbimde gün geçtikte büyüyen meşe ağacı kudretinden hiç ödün vermeden dallarıyla fısıltılar ve hışırtılar oluşturuyor ve Tanrılar'a haberler vermiyor muydu? İçimde büyüyen meşe çok dayanıklıydı. Daha da kökünü salacaktı toprağa zamanla. Fısıltılarını zamanlı zamansız işitebiliyor, fakat; duyamıyordum. Bazı geceler acı veriyordu. Hissettiklerimi kimseyle paylaşacak cesareti bulamamıştım. Meşeye gözümü kapatıyor, ateşten koruyordum onu ve kendimi. Yine de benliğimi ve sıcaklığımı saklamıyordum ondan.

....

Çiçeğin yetişmesi için en uygun zamanı seçmiştim. Yirmi gün içinde boy göstereceklerine inanıyordum ancak bu saksıya dikmediğim ilk çiçek tohumu olacaktı. Bekleyip görecektim sonucunu. Ekleme de bulundum Eadwig'e.“Ama toprak kurudukça onları düzenli olarak sulamamız lazım.” derken çamurlu parmaklarımla kukuletayı geriye doğru ittirdim. Yanaklarıma ve alnıma bulaşan çamuru önemsemiyordum. Yüzüme vuran yağmur alnımdan süzülerek burnumun üzerinden akıp gidiyordu. Ferahlamıştım. Eadwig’in sulamaya gelip gelmeyeceğini bilmiyordum ama yine de onunla paylaşmak istemiştim. Belki bir gün karşılaşırdık burada birbirimize haber vermeden. Mutlu olurdum. Gözden kaçacak gibi değildi onun durgunluğu. Hala aklımın bir köşesini kurcalıyordu hali. Yakınında olamamıştım hiçbir zaman ama hissedebiliyordum. Sorabilirdim -ki yapacaktım- ya da şimdi yaptığım gibi kendini açmasını bekleyecektim, sabırla. Bağ kurmuştum bir kere onunla. Dile gelmiyordu. Geldiği zamanı da aklımdan çıkaramıyordum. Derdini sadece kendi içine dökmekten zarar görüyordu. Tanıdığım kimsenin zor olmadığını düşünmüştüm her zaman. Eadwig’i tanıyana kadar. [/justify]

[justify]”Hizmetkarların işi” demesine rağmen Eadwig’in özenle açtığı oyuklara baktım bir ara kafamı çevirip. Denk geldiğimiz andan itibaren hissettiğim soğuk havanın mevsimle hiç alakası yoktu. Ben ne kadar denersem deneyeyim bir sıcaklık yayılmıyordu etrafa. Yine de vazgeçmemiş kendim olmaya çabalamıştım. Konuşarak iletişim içinde kalmayı denemiştim. Pes etmeme ramak kalmıştı ki en zoru zihnimin içinde yaşadığım çatışmaydı. Sorgulamakla olduramıyordum. Normale göre uzun bir süre sayılabilecek zaman içerisinde cevap alamayınca -söylediği lafı saymıyorum- yerleştirdiğim tohumların üstünü kapatmaya başladım. Dikkatlice toprağı ellerimle eşeliyordum ve öte yandan Eadwig’in el kol hareketlerini izliyordum. Küreği saplayıp karşıma geçtiğinde sessizliği yalnızca ben bozuyordum çoğunlukla olduğu gibi. Gözlerine bakarken dalıp gitmekten korktuğum için söylemlerim bittiğinde gözlerimi kaçırmak adına ve belki de oyalanmak için toprakla daha fazla oyalanıyor olacaktım. Düzeltilmiş çukurlara son bir göz attım. Yazgısını da böyle düzeltebilir miydi insan? Hiç değilse denerdi, değil mi? Mükemmeliyetçilik zor olsa gerek. Yaptığı her işe titizlikle yaklaştığını görmek için ona yakından bakmaya lüzum söz konusu bile değildi. Gülümsemeye çalıştım zorlukla. Aptal gibi gözüküyor olabilirdim. Üstümde gezinen gözü mü hissediyordum yoksa aylar sonra tekrar onunla yalnız kalmak mıydı beni geren? İşimi neredeyse bitirmek üzere olduğumu söyleyerek onu rahatlatabilirdim. Söylemek için yeltendiğimde ellerimi dizime yerleştirmiştim. “Az son-…” Mırıltı gibi çıkan sesim dudaklarımı araladığım gibi kesilmişti. Eadwig bir şey söylemişti ama ne alakası vardı konumuzla? Arkası gelecek gibi olduğundan dudaklarımı mühürledim. Alacalı görüntüsünde kaybolmamaya direnirken söylediklerine kulak kesilmeliydim.

Cümleleri dolayısıyla ilk düşündüğüm bunca suçlamaları elleriyle kendine doğrultuyorsa başkaları ne için yargılayacaktı onu? Aptal mıydı? Hayır, hiçbir zaman öyle olduğunu düşünmemiştim. Söylediklerinin içeriğini bilmiyor olsam da beceriksizlik yaftasını ona konduramamıştım. “Öyle deme. Korkak olmadığını sen de biliyorsun.” dedim. Ulaşmadı muhtemelen. Duraksadığında omuzlarım düşüverdi. Benle alakalı bir şey olabilir miydi? İmkânsız diye bir şey olmasa kesinlikle imkansızlığı bu an şu dakika yaratırdım düşüncemin saçmalığıyla. Ne beklemiştim ki? Kirpiklerime düşen yağmur taneleriyle gözümü kırpıştırdım. “Koruma?” diyebildim o sırada. Kimden veya neyden bahsediyordu? Dile getirilemeyecek kadar kötü ne olabilirdi? Sarmaşıklar sanki bileklerinden yakalamış ve canhıraş boğuyordu onu. Bunca şeyi nasıl tuttu tek bir kelime etmeden? Not endişesi mi taşıyordu? Eadwig gibi birisinden beklenmezdi. O yüzden görünenin hep altına bakmak lazım. Buzdan görünüşünün altında dağ eteklerinin bahar esintisini taşıyordu adeta. Ağlayacak mıydı? Ağlamamalıydı. Ancak bazen duyguların, düşüncelerin, korkuların, endişelerin, öfkelerin dış vurumu bir noktada huzuru sağlamaz mıydı? Sarılmak istedim. Başkası olsa tutmazdım kendimi, desteğimi gösterirdim. Korkuyordum Eadwig’ten. Korkuyla karışık bir çekince hareketlerimi kısıtlıyordu. “Al” dediğinde yüzünden toprağa süzülen damlayı izledim. Gözüm doldu tanıklık ettiğim sahne karşısında. Ağlarken tatlı gözükmesi normal olamazdı.  Ağlamaktan, ağlanmasından hazzetmezdim ama onun buna ihtiyacı vardı. Hiçbir şey eğreti durmuyordu üzerinde. Şaşkınlıkla ben de ağlamamak için kıstığım gözlerim açıldığında “B-biz mi?” derken aklımın sınırlarını zorluyordu. Birlikte kaçıp gitmekten mi bahsediyordu? İyi de neden? Kaçıp gidecek kadar ve gerçek bir düşünce olsa dahi yanında götürmek isteyeceği kişi ben miydim? İnanmak bazen ne kadar da zordu. Yüreğimde bir sızı hissettim. Yumruk yapıp göğsüme doğru götürecekken geri dizlerimin üzerine indirdim. Kaçırdığım gözlerimi kaçıramayacak bir yer bulamayınca kaçınmayı bıraktım. Baktıkça sarılma isteğimi kamçılayamıyordum. “Kötü bir amacım yoktu.” dedim söylediğine karşılık savunurcasına. Ne yapmıştım sanki? Benle vakit geçirmek acı mı veriyordu ona?

Soyadımla hitap edince ve ağlamanın etkisiyle bana kızacağını beklerken aldığım cevapla donakalmıştım. Kaldığımız cezayı hatırlıyordum. Hiç düşünmeyi bırakmamıştım ki. Mümkün müydü? O günün komple benim hayal ürünü olduğunu çaresizce kendime inandırmıştım. Yine aynı şeyi mi yaşayacaktım? Eadwig ne yapmaya çalışıyordu? Düşüncelerim boğazıma borçlu gibi yapıştığında ses çıkaramadım. Yutkundum. Soğuk eli sıcak yüzümle buluştuğunda kedi gibi usul usul gözümü kapatıp yanağımı okşamasına izin vermiştim. Ne yapıyorsun Charlotte? Neden savunmuyorsun kendini de rüzgârda savruluyorsun? Bir denizin ortasında fenersiz kalmakla eş değerdi hissettiklerimi dışa vurmaya çalışmak herhangi bir iletişim kanalıyla. Deniz var, gemi var, asla fener yok. Fener var, kurumuş denizin ortasında dikiliyor bazı geceler. İçgüdüsel olarak çekiliyordum ona bir mıknatıs gibi. Dudaklarının yumuşaklığıyla gözlerim kapandı önce ilk seferinde olduğu gibi refleksle. Ama kesinlikle dördüncü sınıfta yaşananla aynı değildi. Eadwig ağlamaya başlayınca gözümde biriken damlaların ilki o an düşmüştü. Hissiyat masumluğunu kaybetmemiş, aksine yoğun bir duygu ve istekle harmanlanmıştı. Ellerimi ne yapacağımı bilmez bir halde havaya doğru kaldırdım öpmesine karşılık verirken. Toprak kokusu Eadwig’ten burnuma sızan yasemenlerin kokusu, eh biraz da tütün tadı… Geri çekilmek istiyordum. Mantığım haykırırcasına bunu yapmam gerektiğini söylüyordu içten içe. Onun yerine boşta kalan çamurlu ellerimi boynuna doladım. Gözyaşlarımı da ilkinin ardından tutmayı bıraktım rahatlıkla. Ağlıyorduk ve öpüşüyorduk. Yağmur üzerimize yağmayı hiç kesmiyordu arınmadan payımızı bize verircesine. Vücuduma yayılan ısıyla başım dönüyordu ve ben korkmaya başlıyordum. O beni kendine çektikçe üstüne düşmemek için güç alarak bedenimden olacakların kaygısıyla alt dudağını bırakarak geri çekildim nefessiz kalarak. Gözümü açmadan titrek bir sesle burnu burnuma değerken bir şeyler söylemeye çalıştım.“Neden aklımı karıştırıyorsun? Neden bize bunu yapıyorsun? Yarın yine yüzüme bakmayacaksın.” Su götürmez bir gerçekti bu. “Aptalsın ki.” dedim gülerek ama ağlamam kesilmiyordu. “Bilmediğim ne var? Neyi kaçırıyorum ben? Söyle bana. Bırak üstüne birlikte düşünelim.” Alabilirsem eğer bir cevap onu da işitmekten korkuyordum. Eadwig’in ise az çok tavrını kestirebiliyordum artık. “İstediğin kadar kaç. İstediğini söyle. İnkâr et.” Ben de aptaldım en az onun kadar. Kendime itiraf edemediğim şeyi ondan bekleyecek kadar aptal. Bütün duygularımın birbirine girmişliğiyle ağlamam şiddetlenirken düşünsem dahi söyleyemeyeceğim şeyleri söyleyecektim. “Şimdi beni tekrar öp. Sonra tekrar kaç. Eninde sonunda kaçabileceğin bütün yolların kapanacak nasılsa.” Konuşan ben miydim? Sonuna kadar bendim. Bendim ve emindim söylediğimden.

SON [/justify]