"Belki de o ikisinin bunca zaman yapmaları gereken bana zarar vermekti?" diye düşünmeden edemedim. Belki de herkesin içinde bana bir şey olması işe yarardı ya da kendilerini ters gidecek bir şey karşısında sorumluluktan uzak tutmak için beni turnuvanın üst karşılaşmalarına kondurmuşlardı. Kesin konuşmak istemezdim, belki düello sırasında kafamı bir yerlere vurmuş ve bunları düşünmüş olabilirdim ama yaşadığımı unuttuğumu düşündüğüm bazı anılarım geri dönüyorlar gibiydi. Burada verilen ilaçlar ve iyileştirme iksir ile büyüleri nedeniyle de olabilirdi bu. Ya da olmadık sanrılar mı görüyordum? Şu hoplaya zıplaya sedyeme doğru gelen kız gibi... Gerçek miydi o şimdi? Sıkıca yumup geri açtım gözlerimi, varlığından korkmadığım tek karanlık bu olabilirdi gerçekten ve bazı zamanlar işe de yarayabiliyordu gölgeler içinde gördüğümü sandığım şeyleri yok etmem için.

Ayrıca kız da olabildiğine gerçekti işte, sanki her adımında daha da artarak gelen bir çiçek kokusuyla. İster istemez hızlı bir gülümseme yüzüme oturmuştu ve oturduğu anda yüzümde maskemin olmadığını sezebildiğimde yerini korku almıştı. Hemen sağıma soluma bakıp aradığımda yastığımın kenarında durduğunu görerek yüzüme takmaya çalıştım. Salak gibi elimden düşürmeyip dursam iyi olurdu, parmaklarım fazla titriyordu.
"Merhaba! Ben Mirabelle Starlight, az önce tribünlerde ciyak ciyak tezahürat ediyordum... Eheh, pek işe yaramadı gerçi sanırım hm?" dedi kıkırdadığı küçük bir utangaçlıkla yüzünü çiçekleri arkasında saklarken. Yüzünü geri çıkarttığında da biraz öncekinden çok daha canlı bir ses tonuyla
"Sana getirdim! Çok güzel kokuyor, belki iyi gelir hala üzerinde sersemlik varsa." dedi.
"Ben yirmi yaşındayım!?" dedim tam bir geri zekalı gibi... Kimsenin sormadığı ama birden dilimin ucuna düşüveren ilk düşünce buydu. "P-Pardon, özür dilerim. Sanırım düello n-nedeniyle sersemliğim geçmedi. Düelloda yenildiğimde kafamı çok mu s-sert çarptım?" diyebildikten sonra hemen toparlanıp daha düzgün bir oturma biçimine geçip "Çok kabayım, ö-özür dilerim!" deyip elimi uzattım kıza; "B-Ben Jimmy!" diyerek.

Kız konuşmadan önce uyandığımdan beri yapmak istediğim ama yapamadığım bir düşüncemi seslendirmeyi seçmiştim:
"Yanında kağıt ve k-kalem var mı Mirabelle? G-Gerçek bir centilmen kazanamamış olsa bile düello yaptığı rakibini tebrik etmedilir.. terbiyesizin t-teki olsa bile. Bana böyle öğretildi." diye.

Başta "Ha- Ne- yirmi mi yaşındasın- Ne-" diyerek biraz önce ağzımdan dökülen saçmalıklara yanıt vermeye çalıştı Mirabelle, sonra da soruma yanıt olarak "Eee... Evet galiba biraz öyle old- diyecekken korkudan büyümeye başlayan gözlerimi gördüğü için "yok yok sorun değil!" diyerek toparlamaya çalıştı. Tam bir rezillik eseriydim ve kendimi daha da utanılacak bir duruma sokmuştum. Ben bunları düşünürken o da uzattığım elimi havada bırakmadı, böylelikle okulda resmen tanıştığım ilk öğrenci olmuştu. Bir beyefendi olarak rakibime karşı olan sorumluluğumda istemese de yardımcı olmayı seçmişti, ama bunu yaparken de "Neyse, yaz bari ama saçmalarsa gider döverim kızı." diye korumacı kişiliğiyle de tanıştırmış oldu beni. Elimdeki kağıda temel gereksinimden daha fazlasını içermeyecek notumu yazmıştım bile. İnsanların benimle uğraşmalarını istemediğim için, yanış anlaşılmalara yer açmayacak açıklıkta kurmuştum sözcüklerimi. Mirabelle'in bana karşı gösterdiği tutumunun yarattığı durumu düşününce sevinmediğimi söylesem yalan olurdu. Bay Dagenham iyi biriydi, yeri geldiğinde korumacılık konusunu abarttığı bile olabiliyordu. Yine de adını koyamadığım bir şeyleri eksik kalıyordu onunla olan iletişimimde. Belki Mirabelle Starlight'ın verebileceği ya da vermeyi bildiği ama yaşlı Seherbaz'ın bilmediği bir şeydi. Adama onun bilmediği bir şeyin olduğunu söylemek belki o bol bol anlattığı eski serüvenci günlerine geri gönderebilirdi, kim bilir?
Ben bu düşüncelere dalmışken genç Cadı'nın;
"Ee, daha daha nasılsın Jimmy? Düelloda yaptığın şeyler gayet mantıklıydı ve kesinlikle işe yararmış gibi duruyordu. Büyü yaparken sıkıntı mı çekiyorsun? Yardım edebilirim istersen. Aslında ben seni hiç derse giderken falan da görmedim. Aslında ben galiba seni daha önce hiç görmedim?!" biçiminde dile getirdiği sorular fırtınası içinde kalıvermiştim. Nedense son sorusundan sonra benden yanıt beklemek yerine içerde kendi kendine yanıt veriyormuş gibi düşüncelere dalan bir mimik sergilese de, ben daha önceki sorularına yanıt veremeden "Şey, yanlış anlama ama neden maske takıyorsun bu arada? Gözlerin çooook güzel, aşırı aşırı güzel ama şu an göremiyorum. Rahatsız etmiyor mu ya? Ediyorsa çıkar bence, ne gerek var?"
Ağzımdan çıkacak ilk sözcükler her zamanki gibi ""B-Bilmiyorum..."" olabilirdi ama hayır, bu sefer değil. Her sorusuna düzgünce yanıt verecektim bu yeni arkadaşımın. Bu arkadaşlık daha başlamadan aptal olduğumu açık açık gösterip kendimi baltalamayacaktım.
"N-Nasılım? Eee, şey. Tutarlı. Tutarlıyım, e-evet. Bence."... Haydi ama bundan çok daha mantıklı tümceler kurabilirsin.
"A-Asam... Asam beni dinlemiyor. Sanki b-büyü yapmamı istemiyor gibi. Başka asaları da d-denedik ama onlar da böyleydi. Rayeharth bana bu asanın ç-çok daha uygun olduğunu s-söyler hep. Evet, bak işte, kafandaki düşünceleri karşındakine ilet. "Tutarlı... Tutarlı ol işte, söylediğin gibi. "B-Belki, eğer rakibim de b-benim gibi asasını k-kullanamayacak duruma gelirse bir şansım o-olabilir gibi gelmişti. Evet bak, seni nerelere getirdi bu?
"Yardım etmeyi d-denemenden mutlu olurum ama bir i-işe yarayacağını sanmam..." diyebildim üzgünce. Rayeharth'a söz vermemiş olsam, fırlatıp atardım o aptal tahta parçasını.
"Derslere i-istediğim gibi girebileceğimi söyledi Müdire hanım. H-Hem bir de ben s-sekizinci sınıfta okuyorum. B-Belki ondan karşılaşmamışızdır?" evet deha patlaması, tek başına mı düşündün bu çıkarımı? İnsanları kendim gibi aptal görmemeliyim...
Son soruya ise yanıtımı vermeden önce düşünmem gerekirdi. Nasıl yaralandığımı ben bile bilmiyorken, bir başkasına nasıl anlatabilirdim ki? En azından dürüst biçimde deneyebilirdim ama;
"B-Ben bir kaza geçirdim v-ve yüzümün.. tam a-anlamıyla yarısı yok ve k-ka-karanlıktan çok k-korkuyorum!" diyebilmiştim ve karanlık sözcüğünü söylemek bile göğsümde patırdamalar oluşturuyordu. "E-Eğer çıkarırsam sen d-daha da çok rahatsız olursun, l-lütfen güven b-bana Mirabelle." diyebildikten sonra sanki maskem düşmüş gibi yüzümün sol tarafını kızın görmeyeceği yöne doğru çevirdim ne yaptığımı bilemeden. Beni maskesiz gördüklerinde kusmaya başlayan insanların görüntüleri gözlerimin önünden geçmeye başlamıştı bile. "Yine de gözlerime güzel dediğin için teşekkürler" dedim kekelemeden. Kekelemeden mi? Gerçekten? Kızın gözlerine maskemle kapalı olmayan tek gözümle baktığımda engel olamadığım bir gülümseme yüzümdeydi.

Mirabelle'in sözleri uzun zamandır duymadığımı düşündüğüm bir yakınlık taşıyordu. Beni en uzun süredir tanıyanların hiç göstermedikleri bir yakınlık. Sanki daha önceden tanışmış gibiydik ama onu da unutmuşum, o da bana kendini anımsatmaya çalışıyor gibi neredeyse...
"Asanla arkadaşlık kurmayı denedin mi? Benim ilk asam benden nefret ediyordu o yüzden birinci sınıfın ilk ayında ders dışı yaptığım ilk büyüde çat diye ortadan ikiye ayrıldı." diye anlatmaya koyulmuştu bu arada, ".. ama şimdiki,"Moondrop, beni çok seviyor. Sadece kendime güvenmediğim zamanlarda bana küsüp çalışmayı bırakıyor. Belki senin de öyledir?" diyerek beni yüreklendirmeye çalışıyordu asamla ilgili.
"B-Bilmiyorum... Söylediklerini d-deneyebilirim, ne de olsa denemediğim hiçbir şş-ey kalmadı gibi." diye yanıtladıktan sonra son 5 yıldır asama söz geçirebilmek için denediklerimi düşünmeye koyulmuştum. Kızın "Rakibin asasını kullanamasaydı fiziksel şiddete mi başvuracaktın yoksa? Hop, diskalifiye." sözleriyle geri döndüm konuşmaya.
"H-Hayır?!" diyebildim büyük bir şaşkınlık ve yüksek bir tondan sesle, sonra da bir saniye önceki tepkimden uutandığım için çok daha kısık bir sesle "Öyle b-birisi değilim ben..." diye devam ettim kendimi açıklamaya. "S-Sonraki hamlelerim h-hareketini engellemekti. Eğer k-konuşturamasaydım. Önemli o-olan hareket edemeyecek duruma sokmaktı z-zaten? Düello turnuvasının öğrenciler a-arasında olmasının nedeni buydu, Rayeharth s-söylemişti..."

Sonra en beklemediğim sözlerin kızın dudaklarından dökülüşünü duydum... Düelloda yüzüm mü görünmüştü? Maskem düşmüş müydü yoksa?! Anımsayamıyordum ama bu yaşandıysa artık bütün okul beni gördüğünde kusacaktı? Bunu düşünmekten uykularım kaçacaktı kuşkusuz, bir daha insan içine nasıl çıkabilirdim ben şimdi?
"Gayet normal, sevimli çocuğun tekisin." demişti Mirabelle. "Normal" biri olmak için neler vermezdim...
"Yirmi yaşında olman ve 'sekizinci sınıfa' gidiyor olman sana sevimli çocuk dememe engel değil." diye kendini düzelterek. Bana böyle anlayışla yaklaşıyor oluşu gerçekten mutluluk verici bir durumdu. Bilmesem beni evlat edineceğini düşünürdüm. Yalnız şimdi düşündüm de, Rayeharth ve Vivienne karşısında bir seçim yapma şansım olsa Mirabelle'i seçerdim bence!
"İnsanların kusur veya çirkinlik veya herhangi bir zıkkım olarak gördüğü şeyleri benim gözlerim görmüyor inanır mısın?" deyip saçımı karıştırmıştı oturduğu yerden kalkarak. "Yıldız ışığı yeterli geliyorsa sorun yok bence." deyişine kısacık da olsa sessizce gülmekten kendimi alamamıştım. İnsanlar soyadlarını kendileri seçebiliyor olsalar, kendime ne ad verirdim bilemiyorum...

Derken bir anlığına göz göze gelmiştik. Ben ne yapacağımı bilemez durumda donup kalmışken bana "Gözlerin cidden çoooook güzel, şey gibi, mavi ortanca çiçeği. Başını çevirme de rahat rahat bakayım ya!" demişti. İstediği gibi yüzümü yüzüne dönmüştüm ama maskemi çıkaracak yüreklilik tam anlamıyla bende yoktu. Bunu istiyorsa kendisi çıkarmalıydı, bunu yaparsa karşı koymayacak seviyede güveniyordum ona nedense. Çiçekleri severdim ama adlarını hiç bilmem, çok fazla düşünmeden "B-Ben o çiçeği.. hiç bilmiyorum" dedim utancımdan giderek daha da kısılan bir sesle.
Bu bir ayıp mıydı, değil miydi bilemiyordum. Kızın bu güzel sözlerine karşılık vermemem kabalık olurdu, "Senin g-gözlerin de.. şeyy." Ney? Neye benziyorlar? Yeşil renkte olan kahvaltıda yediğim jölelerden başka ne vardı ki?
"Yirmi yaşında daha çiçeklerin adını bile bilmeyen birine göre güzel bir renkte!" diyebildim gülerek.
Tam o anda revir görevlisi Morris, Müdire Bates ve Seherbaz Dagenham yanımızda bitmişlerdi. Üç yetişkini de bir anda yanımda görmek beni ürkütmüştü. Müdirenin o iğnelerle dolu, saçları gibi "Sarı" renkli gibi duyulan hor gören sesiyle
"Hasta ziyareti bitti canlarım" deyişi ortamdaki bütün iyimser havayı dağıtmıştı. Rayeharth'ın "Zorunlu nezaket" adını verdiği bu ses tonu ve seslenme tipini iyi biliyordum; bize "Canlarım" deyişi sevgisinden değil, zorunluluğundandı bu kadının.
"İşlerimiz var Folke, toparlan bakalım" dedikten sonra görevliye dönüp "Perdeler Morris, bize biraz gizlilik gerekli!" diyerek Mirabelle'i kışkışlamıştı yanımdan. Kim bilir nasıl kızmışlardı bana düellomda başarısız olduğum için. Gözleri bende kalıp mutsuzca giderken, kapanan perdenin arkasından kıza el sallayabilmiştim en azından.



[spoiler][/spoiler]