Ne olduğunu bile anlamadan birdenbire kendini bakanlıkta buldu Mirabelle. Kimin çocuğu olduğu ortaya çıkmıştı, kendisinin kimseye söylemesine gerek bile kalmadan artık cümle alem Mirabelle Starlight'ın, şu an Carmilla olarak bilinen kadının kızı olduğunu öğrenmişti, ne güzel! Sakinliğini koruduğu sürece durumu kurtarabilirdi. Hiçbir şey bilmeyen masum bir kız gibi davranmasında sorun yoktu sonuçta! Uslu uslu getirildiği yerde bekledi de bekledi birinin onu sorgulamaya gelmesi için. Gerginlikten tir tir titriyordu.

İçeri tatlı mı tatlı, genç bir seherbaz girdi. Elindeki çikolatalı kurabiyeleri görünce Mirabelle'in ağzı sulanmaya başladıysa da yememek için elinden geleni yapacaktı, masum görünen kurabiyelerin içine ne konduğunu bilemezdi. Sevimli kadın konuşurken saf saf yüzüne baktı. Her şeyin farkındaydı ve buna rağmen gerçeğe biraz yalan karıştırarak anlatacaktı. Belki sonradan çok pişman olabilirdi ancak annesine bir söz vermişti.
 
Gelen soruyla başını yana eğdi, 'Salağa yat.' dedi kendine. "Umm... Yani... Fazla eşek şakası yapan biriyim ama onun için gelmediğimi tahmin edebiliyorum." dedi sanki ortama neşe katmak istiyormuş gibi. Amacı bu değildi ama karşısındaki öyle düşünse hoş olurdu. "Onun haricinde pek bir fikrim yok..."

Başını anladığını belli edercesine salladı ancak Carmilla ve Cwénhild'ın aynı kişi olduğunu bilmiyormuş gibi devam etti. Sadece kendine atılan topları geri sahibine yollayacaktı.
"Açıkçası, ben de onu merak ediyorum! Çok fazla dedikodu var, her biri birbirinden farklı. Biri diyor ki Carmilla bakanlık ajanı, biri diyor ki Carmilla bir kahraman ve cadı avcılarından bizim için kurtulacak, biri diyor ki hayır göz boyuyorlar Carmilla bir katil..." iç çekti. "Hogwarts sınırlarına hangi amaçla veya nasıl girdiğini bilmiyorum ama öğrenmek de istemiyorum. Ne sebeple olursa olsun değer verdiğim arkadaşıma o kadar acı çektirmesine bir kılıf uyduramaz kimse!" Sonda celallenmişti. Sinirinin bir kısmı sahte değildi, cidden Ares olayı Mirabelle'in sinirini hop hop hoplatıyordu. Carmilla'ya karşı sinirli ve kinci bir tavır sergiliyordu, minnoş ifadesi yerini kızgınlığa vermişti. "Kahraman mahraman değil, bildiğiniz katil olduğunu düşünüyorum. Derslere odaklanmaya çalıştığım için söylentileri bölük pörçük duyuyor olsam da Ares'e yapılan şeyi affetmem veya 'aa aslında böyleymiş yia' diye masuma çekmem imkansız." sinirini yatıştırmaya çalışıyormuş gibi arkasına yaslanıp üç beş derin nefes aldı.

"Üzgünüm, konu sevdiğim insanlara gelince biraz şey oluyorum... Bu olaylara cidden yetişemiyorum ve içlerinde bulunmak da istemezdim açıkçası... Bir şeyden ne kadar kaçarsanız size o kadar yapışıyor demek- Ah, bir dakika, sırf Ares'in arkadaşı olduğum için mi getirildim? Hem ikimiz de bina başkanı olduğumuz için bu mantıklı olurdu, tamam..."

Kadın ailesinden bahsederken soyadının 'Boleyn' olduğunu hatırladı. Samuel için bir şey diyemese de ruh hastası Eadwig'in bu tanıma ne kadar da uyduğunu düşündü bir anlığına. Usluca dinlemeye devam etti. Sonra kendine bir kurabiye uzatılınca arkasından gelen cümleyle kıkırdadı, "Konuştuğumuz konu birazcık iştah kaçırıcı sanki ama." dedi. Kurabiyeyi aldı ancak şimdilik yeme gibi bir planı yoktu. Kızıl seherbaz birden Mirabelle'in ona Cwénhild'ı hatırlattığını söyledi. Böylelikle genç kızın rahatça keyfine göre kontrol edebildiği ifadesi hafiften bozulmuş, hüzünlü bir hal almıştı. Ağzını bir şey demek için açtı ancak Meredith konuya geri dönünce geri kapattı.

"BİR DAKİKA, KİLİSEYE KİM KİM GİTTİĞİMİZ BİLİNİYOR MU?!" sonra hemen iki eliyle ağzını kapattı. "Eee... Ehehe... Yani şey, kim gitmiş kiliseye ya aman aman... Kesinlikle hiçbir bilgim yok André kurtarma operasyo-ooo...ehe." Bilerek kadının belirtmediği bir şeyi dillendirmişti. Bu hatayı normalde yapmazdı. 'Güzel, yalan söylemekte beceriksizmişim gibi davranmalıyım. Bir şey saklamak istediğim zaman pot kırıyormuş gibi yapmalıyım. Kilise olayına Carmilla kadar tepki vermez kimse.' "Neyse, şey... Bana da insanlara anlattığından çok farklı bir şey anlatmadı aslında. Herkese aynı olayı bin kere tekrar tekrar anlatmak zorunda kaldı zavallı çocuk, ben de o sırada kulak misafirliği ettim. Yaklaşık beş kere falan." iç çekti.

"Carmilla'nın ona bayıltana kadar affedilmez lanetle işkence ettiğini söyledi, dediğine göre bin tane kaynar bıçak derisini deliyor gibi hissettiriyormuş." düşününce bir ürperme geldi kıza.  "Kaçması için Carmilla'nın ona fırsat verdiğini de söyledi ama annesinin intikamını almak istediği için dinlemek yerine burnunun dikine gitmeyi tercih etmiş. Of bir de bina başkanı olacak, ne biçim örnek oluyor binadaşlarına ya?!" son anda bir yükseldi yine, bu sefer öfkesi arkadaşının aptallığınaydı. Hemen boğazını temizleyip kendine çekidüzen verdi ve devam etti, "Ah, bir dakika, atadamlarla ilgili bir şey demişti, neydi..." düşünüyor gibi yaptı. "Hah, Cadı Avcıları, Atadamları katlediyormuş sözde. Carmilla da o yüzden ormandaymış. Birkaç kişiden daha duyduğuma göre ormanda atadamlara kimse uzun süredir rastlamamış, artık yalanını desteklemek için onları mı katletti yoksa cidden bir nebze iyi niyete mi sahipti bilemeyeceğim. Bu yüzden de bakanlık ajanı olduğunu ve bakanlık tarafından kahraman ilan edildiğini söylüyordu birkaç kişi okulda. Gelecek büyücü nesillerinin refahı için bunları yapıyor dediler. Ama Ares aynı zamanda Carmilla'nın göz boyayarak güç toplamak istediğini söyledi, ki bence tamamen doğru bu. Özellikle genç büyücülerin aklını çelmek çok kolay oluyor. Ben kadını görsem anında topuk bu arada, gözümü boyamak istese bile ağzını açtığı saniye puf diye yok olurdum. Hiç o topa giremem! Kanunlara uyan bir cadı olarak sürdürmek istiyorum hayatımı, uh, şakalar ve şımarıklıklar hariç ama."

(Karışıklık olmasın diye açıklama; Mirabelle mantıklı düşünmeye çalışırken koyu pembe, duygularına göre düşünmeye çalışırken açık pembe düşünüyor.)
------

Kadının söyledikleriyle dili tutuldu kızcağızın. Bunlar doğruysa; Carmilla tarafından manipüle edilmiş olma ihtimali aşırı yüksekti. Yine de bir söz vermişti ve işin aslını öğrenmeden iki tarafta da büyük hamlelerde bulunmayacaktı. 'Böyle bir kadından bahsediyorsak annemin bedenini ele geçirmek onun için çocuk oyuncağı olmuştur. Ve Cwénhild'ın halihazırda anne sevgisine muhtaç bir kızı olması işine gelmiştir, beni kandırıp kullanabilir rahatça.' Mantığı da duyguları da aynı şeyi savunuyordu. 'Ama bekle, belki de sadece işkenceler yüzünden kafayı yemiş ve kendini Carmilla sanıyordur. işin aslını öğrenmem gerek.' sesli bir şekilde yutkundu, Meredith'in dedikleri büyük bir ikileme sokmuştu Mirabelle'i. Annesine verdiği sözü asla bozmak gibi bir niyeti yoktu şayet konuştuğu kişi onu kullanmak için yalan söyleyen sahtekarın teki ise aşırı büyük sıkıntıydı. 'Beni eğiteceğini söylememiş miydi? O süreç boyunca gözlemlerim, etiğime uygun olmayan bir şey yapmaya çalışırsa engel olmayı denerim. Ters bir şey olduğu an buraya gelir, her şeyi anlatırım. O noktada ceza almak bile bana koymaz zaten. Bu işte bir iş var ama hadi bakalım ya...'

Sonra bir cümle kurdu genç seherbaz. Kaybettiğin annene bir söz verdim, dedi. Mirabelle şaşkın şaşkın bakmaktan alıkoyamadı kendini, "Efendim?" dedi. Carmilla sırrını mezara kadar götürebilirdi ancak... Sadece isim olarak Cwénhild'ı biliyor olmasında bir sakınca yoktu. Sonuçta Profesör Lowell anlatmıştı ona. "Az önce söyleyecektim ancak arada kaynadı... Annem... Kim olduğunu biliyorum, yani, isim olarak biliyorum. Profesör Lowell anlatmıştı. Herkesin sevdiği biri gibi duruyor. Benim söyleyecek bir şeyim yok bu konuda çünkü kendisini hiç tanımadım ama, um, annemle ilgili herhangi bir şey biliyor musunuz...? Yani, balodan sonra tam olarak ne olduğunu merak ediyorum..." ne olduğunu gayet iyi biliyordu ancak bunu bir de karşı taraftan öğrenmek istedi. Gerçi, karşısındaki kişi bir memurdu yani ne kadar net cevap vereceği bilinmezdi. "Hem, neden birdenbire soruşturmalar patladı? Yani bizim bildiğimiz kadarıyla bu kadar aktif değildi bakanlık şu sıralara kadar. Başta Carmilla'yı kahraman ilan edip sonradan aranan suçlu olduğunu söyleyerek olabilecek her yerden bilgi alınmaya çalışması biraz... İlginç. Arkaplanda halka açıklanamayacak kadar büyük bir şey mi yaşandı...? Ah! Yanlış anlamayın, sizi sorgulamıyorum ancak merakıma engel olamıyorum. Klasik Ravenclaw işte..."

Kadın konuşmaya başlayınca dirseklerini dizlerine, yanaklarını da ellerine yaslayarak dinlemeye başladı. Şu andan itibaren sorguda bir risk yoktu yani bir nebze olsun rahatlayabilirdi. Geldiğinden beri ağzını sulandıran kurabiyelerden bir tane alıp ısırdı ve büyük bir mutlulukla 'mmm!' dedi. Bilmesi gerektiğini düşündüğü gerçeklerin ne olduğunun farkında olsa da bilmemezlikten geldi ve meraklı bir ifadeyle başını yana eğdi. Evet, dinlerken de anladığı tam olarak ondan bahsedecekti kızıl seherbaz. İfadesini değiştirdi, biraz korkmuş, biraz da inanmaz bir hale soktu güzel yüzünü. Bilerek yediği kurabiyenin boğazına kaçmasını sağladı, öksürüklere boğuldu. Sırtına hafifçe vurulan bir el hissetti, öksürük sayesinde dolan gözlerini iyice doldurdu ve Meredith'e döndü.

"Bir yanlışlık olmalı!" diye bağırdı. "Anlatılanlardaki ve yazları tavernada içki servis ettiğim kadın bunları yapacak biri değil, olmamalı! Cidden annem olsa beni görmeye..." duraksadı. Bilinen  Cwénhild, Mirabelle'den kaçardı fakat bu kadın bunu biliyor muydu? Yine de riske atmak istemedi. Duraksamasının sebebini üzüntüye vurur gibi yaptı. "...Gelmezdi. Benle karşılaşmak istemiyormuş. Eğer ki benimle iletişime geçerse rahatça söyleyebilirim ki o kişi bir sahtekar, annem falan değil. Ki ben eminim, değil! Belki... Belki Carmilla onun bedenini çalmıştır! Ya da bir metamorftur, kılık değiştirerek seherbazların duygularıyla oynamaya çalışıyordur sırf dokunamayın diye. Ama eğer ki o cidden annemse... Yardım etmenin bir yolu olmalı. Gözetiminiz altına girmemde sorun yok ama..." isteksiz olduğu ifadesinden belliydi çünkü rahat rahat gizli işlerini yapamayacaktı. "Özgürlüğümün kısıtlanmayacağına beni temin etmeniz gerek. Bir yerlere gitmem engellenecekse, sürekli izleneceksem, her şeyim takip edilecekse... Üzgünüm ki kabul edemem. Ah, Carmilla'yı gördüğüm an gelip bildireceğime emin olabilirsiniz ama."

Kilitli kapıyı açıp kapıyı araladım. Kalbim sanki kafamın içinde atıyordu heyecandan. Bu kadar heyecanlandığım zaman en son ne zamandı acaba? Carmilla ile karşılaştığımdaki heyecan böyle değildi. Bu sanki liseli halim gibiydi. Hogwarts’tayken Cwénhild’e hislerimi itiraf ettiğim gün gibi. Cümlelerimi günler öncesinden toparlamış, mükemmel olması için uğraşmıştım. O gün planladığım her şeyi yapıp, reddedilmiştim. İlk reddedilmem o zamandı, sonra bir kere daha... Bir kere daha... İstenmemeye alışıyordu insan. İlk seferi fazla korkutucuydu ama. Kapıyı iyice açıp sorgu odasına girdim. Deminden beri Meredith ile Mirabelle’in sorgusunu tek taraflı aynadan izliyordum. Zekasını ve güzelliğini ondan almış olsa da, cıvıl cıvıl konuşmaları annesine ne uzaktı. Cwénhild burada olsa, yakar geçerdi. Benden hangi özelliğini almıştı acaba? Hiç. Büyük ihtimalle hiçbir özelliğini almamıştı. Onu ben büyütmemiştim ki. İki yabancıydık. Hayatında yer edinmek istemeye utanıyordum halime bak. Boğazımda düğümlenen cümleler bu sefer çalışılmış değildi. Ergenliğimdeki gibi oturup uzun uzun kelimeleri seçmemiştim. Bu kadar heyecanlanacağımı nasıl göz önünde bulunduramamıştım ki? Kapıyı arkamdan çektikten sonra kurabiyelerle birlikte buraya kilitlenmiş kızın karşısına geçip oturdum bir şey söylemeden. Oturdum karşısına ve baktım yüzüne. Neler yaşamıştı bunca sene? Yalnız kalmıştı. Sevememiştim onu doyasıya. Çocukluğunu görememiştim. Koruyamamış, kollayamamıştım. Kalbi kırıldığında kafasını koyacağı omuz olamamıştım. İlk adımlarını görememiş, ilk söylediği kelimelerden olamamıştım. Baba dememişti hiç bana. Oynarken düştüğünde yaralarını saramamıştım. Yanımda uyumamıştı hiç. Kabus gördüğünde gelip sarılmamıştı. Tatile gitmemiştik. Kavga etmemiştik giydiği bir kıyafete izin vermediğim için. Okula giderken saçını örmemiştim. Onu rahatsız eden konuları konuşmamıştı benimle. Birinden hoşlandığını gelip anlatmamıştı. Kızmamıştım hoşlandığı çocuğa içten içe. Bu anıları benden almıştı Cwénhild. Karşımdaki kızla yaşamam gereken bu anları benden çalmış, bir yabancı gibi karşısında oturmaya zorlamıştı beni. Ağlayacak gibi oldum düşündüklerimle. Ağlayıp kendimi küçük düşürmemeliydim kızıma karşı. Her ne kadar kızım olduğunu bilmiyor olsa da.

“Beni affet.” dedim bir süre sonra.

“Ben Seth Carter. Zaten biliyorsun, Reina’nın babası olarak.” derin bir nefes aldım. Daha yeni başlamıştım konuşmaya ama devam etmemem için yalvarıyordu sanki boğazım. “Seni tekrar Hogwarts’a yollayamayacağım. Fazla tehlikeli.” Bunun için affetmesini istemiyorsun Seth hadi ama. Konuş artık. Ne kadar geciktirirsen o kadar zor olacak. “Bundan bir kaç gün önce Cwénhild’den, yani annenden, gelen düşünseli anılarından-” Nereye bağlanacak bu cümleler? Kızın 16 yaşında ve sanki bir kaç anı yüzünden kabullenecek hemen bu durumu. Belki de söylememelisin? Söylemezsen Cwénhild’in ikinizden de çaldığı bu anıların devamını da kaybedeceksin. Ya kötü tepki verirse? Korkaklık yapma. Söyle. “Ben- nasıl söylenir bilemiyorum bile.” Dolandırma lafı artık! Bu kız böyle bir babayı mı hak ediyor? Çıkıp göğsünü gere gere onun babası olduğunu söyleme- “Mirabelle, ben senin biyolojik babanım.” İğrenç bir cümleydi. “Senden özür diliyorum ve bu özür asla yeterli gelmiyor.” Yeterli değil çünkü. “Cwénhild çocuğumuzun olduğunu söylemedi bunca sene ve ben... Asla bilmiyordum. Bilsem bir saniye bile beklemezdim.” Cwénhild neden böyle yapmıştı ki? Benden iyi bir baba olmayacağını mı düşünmüştü? Cümleler o kadar basitti ki. İçimdeki acıyı, sevgiyi, isteği göstermeye yetmiyordu asla. “Kızımla böyle tanışmak içimi yakıyor. Cwénhild’in alevlerinden kurtulmam imkansız. Seni de o alevlerde kaybettiğim için, kollayamadığım için affet beni.” Daha fazla konuşamayacağımı fark edince gözlerimi kapattım sakinleşmek için. Elimi cebime atıp emektar sigara kutumdan sigara çıkardım ve yaktım. Bu duygusallığı daha fazla kaldıramayacaktı bünyem. Derin bir nefes çekip artık çok da fazla hissetmediğim rahatlama hissine odaklandım. Sakinleşip kendimi kaybetmemek için uğraştım bir süre daha.

Sessizliğe büründüm yine.

Kelimelerin yetmemesi içimi umutsuzlukla doldurmuştu.