Hogwarts'ta oldukça geç bir saatti ve uyuyamayanlara izleyecek bir şey olması için yaratılmış ay gökyüzündeki yerine saatler önce yerleşmişti. Şimdi yalnızca gölün etrafında vıraklayarak gezen kurbağalara, uyumamaya inat etmişlerin gözlerine ışımaya ve gecenin keyfini gerçekten çıkarmak için yatakhanesinden çıkanlara yarıyordu karanlığı yaran ışığı; yıldızları ardına almış bir yol gösterici gibi parlıyordu.

Koridorlar ise oldukça karanlık ve suskundu; portreler bile uyuyakalmış, günün her saati konuştukları, korudukları öğrencilerin yokluğunda çoktan kaybettikleri insanlıklarına yenik düşmüşlerdi; çerçevelerine taşan renkler katlanılmayacak kadar tiz, son derece tok ve uykusunda konuşan bir öğrenci kadar boğuk seslerinin yokluğunda biraz daha solgun, biraz daha cansız görünüyordu. Ve birkaç saniye içinde bu renkler nefesleriyle canlanıyor, istemsiz kıpırtılarıyla hayat buluyordu. Karanlık çöktüğünde şatoya çöken sakinlik ve duvarlarında gezen huzur inanılmazdı; hissedilen nefeslerinin bu denli sessizce çıkabilmesi basit bir zihni hayrete düşürmeye yeter de artardı.

Eurus, gururlu bir sınıf başkanı olarak, okulun bu huzurunu bozmaya niyetli değildi; aksine, ona kalsa onunla birlikte uyur, ambiyansa katkı sağlamak adına zoraki birkaç horultu bırakırdı bir yandan. Yine de işte oradaydı; siyah saç bandanası ve cübbesinin yenine sıkıştırdığı asasıyla, sevgilisinin her isteğini (bir noktada) karşılamaya yürek koymuş bir asker gibi ayrılıyordu güvenli yatakhanesinden.

Geceleri her zaman biraz savsak, biraz mantıksız olurdu. Hayatının hiçbir noktasında sekiz saatlik uyku düzenini bozmamasının bir sonucuydu belki, belki de güneş battığında mantığını da peşinden fırlatanlardandı o da; her bir bağırışı öylesine karar verilmiş gibi çıkar, gürleştirmeye çalışsa da sesi bir noktadan sonra komik derecede tizleşir ve genellikle ikiyi göremeden bayılırdı. Tabii bu Ares araya girmeden önceydi; zavallıcık, o kadar çok "ay ışığı altında yürüyüş" çekmişti ki beyninin ancak gece yarısından sonra çalışmaya başladığından şüpheleniyordu gittikçe, sabahları üzerine çöken halsizliğin suçunu sevgilisine atıyordu.

Şöminenin önü ödevlerini yaparken sinir krizine girenlerin kırık kalemleri, parçalanmış parşömenleriyle dolmuştu; Eurus'un her adımında bir başkası ayağına takılıyor, dengesini bozuyordu; iki gece-yarısı-randevusu üst üste gelmiş kız içinse çerçöpten onu öldürmek için yerleştirmiş engellere benziyordu her biri, zar zor ayakta kaldığını hissettikçe yatakhanenin kapısı daha uzak görünür olmuştu. Neyse, takıla tökezleye ulaştı kapıya (her takılmada Ares'e edeceği küfürleri listeleyerek, her tökezlemede birini seslendirerek). Terliklerini çıkarmayı unuttuğunu fark etmek için tuhaf bir andı; tek kolu kapıda, tek eli asasında tuhaf tuhaf bakıyordu ayaklarına, yatakhaneye geri çıkmakla hayatı siklememek arasında kaldığı barizdi. İkincisini seçerek açtı kapıyı; açmasıyla küfür listesinden bir başka seçme eseri seslendirmesi bir oldu.

"YEMİN EDERİM ŞU AYI GÖKTEN İNDİRİP KIÇINIZA SOKACAĞIM!"