[justify]Elindeki parşömende ismi yazan çocukları bir bir okudu. Parşömenin sonunda ismi çizili üç kızcağızın adını görünce kalbine küçük bir sızı saplanmadan edemedi. Çocuklar güzelce sıraya geçtiklerinde düşük sınıfların izin kağıdı olup olmadığını kontrol etti. Bir kaç tanesinde izin kağıdı yoktu ve onlara gelemeyeceklerini söylemek her zaman üzücü olmuştu. Onlar üzgün üzgün kaleye dönerken yağan karla birlikte öğrenciler yavaş yavaş adımlamaya başladı. Bir kaç tane çıkıntı dışında problem yoktu. Franziska sağa sola laf atıyor, Eadwig ve tayfası ortamı kesiyor grup rutin bir şekilde köye iniyordu.

Alana indiklerinde ortalık pek şendi. Bayram havası her yere sinmeye başlamıştı. Işıklar asılmış kardan heykeller yapılmış ve dükkanların nefis yemeklerinin kokusu ortama sinmeye başlamıştı. Özellikle turtanın kokusu Gwyndolin'in karnını acıktırmaya yetmişti bile. Öğrencilere iyi gelecekti bu. Çok fazla şey yaşanmıştu bu sonbaharda. Ölümler kesilmemiş, acı dinmemişti. İnsanlar korkar olmuştu. Carmilla denen bir kadın ortalıkta kol geziyordu ve bakanlık her zamankinden daha aciz hissetiriyordu. Neyse dedi kendi kendine, bunları düşünmek için değil bunlardan kaçmak için gelmişlerdi buraya. Yüzüne gülümsemesini kondurdu ve kermes alanının girişinde duran öğrencilere döndü. Tekrar bir yoklama aldı, fire vermemişlerdi. Zaten Cynthia yanındayken öyle bir şey pek mümkün olmazdı.

"Tamamdır çocuklar. Kermes alanından çıkmak yok. Hava kararmadan bir saat önce burada buluşacağız. Dağılan olursa profesörünüz(Cynthia) ile papaz olursunuz. İyi eğlenceler!"

Özenle süslenmiş mekanı incelerken kahverengi saçlının düşündüğü tek şey  "'Kime şaka yapabilirim?'" sorusunun cevabıydı. Çocukluğundan beri insanlarla uğraşmaya ayrı bir ilgisi vardı. İnsanların kafasına bir şeyler geçirmek veya üzerinde büyüler uygulamak her zaman hoşuna gider ve zevk verirdi kahverengi saçlıya. Islık öttüre öttüre gezinirken gözüne takılan turtalarla yakışıklı yüzüne sinsi bir sırıtış yerleşti. [color=#f0002c.]"Yemek savaşı!'[/color] Mis kokulu turtaların dizildiği standa yaklaştı ve turtalardan üç tane aldı. Islık öttürmeye devam ederken asasını çıkarttı ve asasını turtalara doğrultup, yumuşak ama düzgün hareketlerle sallayarak  "Wingardium Leviosa." sözlerini söyledi. Bu sözlerle turtaların havalanmasını sağladı. Satıcının yanından uzaklaşırken "'Acaba ilk kurbanım kim olsa?' diye düşünürken bir köşede sessiz sessiz duran Michael Throd'u görünce kıkırdadı ve asasını çocuğa doğrultarak turtalardan birinin çocuğun suratına yapışmasını sağladı. Michael etrafına mal mal bakınırken Hodge hoplaya zıplaya çocuğun yanına gitti ve  ""SELAMM PISIRIK MICHAEEL!! BENİ ÖZLEDİN Mİ?" " diye bağırarak uçurduğu turtalardan birini daha çocuğun suratına geçirdi.  ""HAHAHAHHAAA!! ÇOK KOMİK GÖRÜNÜYORSUN!" " kahkahalarla gülerek şaşkın çocuktan uzaklaşırken gözüne yeni bir kurban kestirmek için etrafına bakındı. Odağını kesip turtanın eline gelmesini sağlarken Mirabelle'i fark etmişti ve adeta öküz gibi  ""MIRABELLE!!" diye bağrınırken elinde tutuğu turtayı kızın kafasına geçirdi.  ""YEMEK SAVAŞI!!"

Aman aman nerelere geldik, daha demin okuldaydık. Öğlen vakti diktiler bizi buraya. Sırf bizimkiler gidiyor diye gidiyorum demek isterdim ama yalan. Sırf Eadwig kuşum gidiyor diye aldım dedemden izin. Canım profesörüm Gwyndolin hocam kağıtlarımızı kontrol etti. Kağıdı olmayanları yolladı. Yanında şu Cynthia karısı olmasa kesin onları da sıkıştırırdı araya.

Neyse başladık yürümeye. Gözüm Eadwigte tabi. Yanındaki danalar olmasa gidip konuşucam ve tüm kainatın görüp göreceği aşkımız başlayacak ama danalar bir türlü gitmiyor. Neyse var aklımda bir şeyler halledicez.

Kermes alanı tam beklediğim gibi bir dünya yemek ot bok püsür her yerde. Gözüm tabi Eadwig bebeğimde. Onu etkilemem lazım. He yapsam ne yapsam. Bu bebe bira içmeyi seviyor. Dur bakıyım bulabilcem mi birşeyler. Tabi biz Almanya'da yaşarken bira bulmak kolaydı. Bira içmeyeni dövüyorlar o memlekette.

Bana bir şey lazım. Şu Cynthia karısının kenafir gözleri kesin üstümdedir. Beyin yerine saman koymuşlar kafaya. Bak bak bide nasıl yavşak yavşak konuşuyor Gwyndolin hocama. Neyse bu başladı dolaşmaya ortalarda hapishane memuru gibi. Sonra ordan bir çığlık, bir feryat. Ordan turtalar öbür yandan meyveler ne oluyor anasını satayım diyemeden Mirabelle yırtığı bağırdı. Yemek mi savaşı iyi lan yapın ben aradan sızarım şimdi.

Eadwig bebeğim kenarda duruyor bu ergenler gibi yemek savaşı falan boş iş. Ne kadar havalısın sen ya yerim seni. Bebeler birbirine girmişken. Aralardan sızıyorum. Tezgahlardan birisi bardaklara koymuş biraları satıyor tanesi 2 galleondan tabi dayım yemek savaşı muhabbetinden dalmış gitmiş. Arkadaki fıçılara bakan yok. Çektim asayı fıçıları tutan kemeri cart diye kestim. Fıçılardan birini asamla kaldırdıktan sonra yatay bir biçimde yuvarlamaya başladım. Tee Eadwig aşkımın yanına kadar. Çocuk daha ne olduğunu anlamadan yanındaki danalara söyledim. "Bardak çalamadım gidin bardak bulun gelin de içelim Hadi çabuk!" dedim ve fıçıyı daha izbe bir yere yuvarladım. Yuvarlarken kalçamı hafif dışarı çıkardım ve "Eadwig yardım eder misin canım ağır da bu ehe." dedim. İtleri bardak ararken bizde Eadwig ile izbe bir yer bulalım bakalım.

Ulan ne boş iş. Şuan oturmuş hesap kitap yapıyor olabilirdim. Üstelik haftalık yatakhane temizleme günü. Gage bok içinde yaşıyor odanın temizlenmesi için aklapakla yetmiyor. Kaldırdılar bizi Hogsmeade ayağına gezdiriyorlar. Kermesmiş de bir şeymiş de. Yürüyorum bizimkilerle. Hufflepuff’lı bi çocuk var yanımızda bakıyor tip tip. “Ne bakıyo’n? Dön ulan önüne.” falan diyerek hırladım buna. Yürüdük. Profesörler saldı sonra bizi. Kermese bakındım. Boş. Boooş işşşş! Şuan okulda olup işime yarayan ödev seçebilir, onu yapabilirdim. Kenarda durmuş Gage’in boş atmasını dinliyordum. Diyordu ki eğer çok hızlı bir şekilde dünya etrafında dönebilirsek bir gün içinde kaç kere güneşin doğuşunu ve batışını görebilirmişiz. Winton da mantıklı cevap vermeye çalışıyordu. Yahu bu gezi daha ne kadar boş olabilir? Huff çocuk tekrar bakınca şöyle elimi kaldırıp vuracak gibi yaptım. Çekildi. Cyneric yanıma gelip “Abi o benim kızın arkadaşı yalnız. Şapmayalım.” diyince “İyi tamam.” dedim. Garip bakmasınlar yüzlerinin ortasına çakacağım zümzüğü. Aha yemek savaşı başladı.

Urswick’i bulmak için etrafa bakınıyordum ki Strömm geldi. Fıçı getirmiş. Diyor ki gelin bira içelim. Bira içmek mi? Yoksa insanları düzene sokmak mı? İnsanları düzene sokmak bana bir şey kazandıracak mı? Aha Starlight profesörün üstüne tatlı boşalttı. Urswick’ten savaş narası duyduğum gibi Strömm’a döndüm. Tavuk kavgasını kaldıracak kafam yoktu. Bira içelim. Hem de fıçıyı kaldıramıyormuş. Gittim yanına bunun. Kucakladım fıçıyı. Kadınlar ne kadar ezik varlıklar. Şu fıçıyı taşıyamıyor daha. Bi vursam ölür.

Şöyle her şeyden uzakta, gizli saklı bir yere çıkarttım fıçıyı. Arkamda da Strömm. Bir binanın ikinci katındaki balkona dışarıdan merdivenle çıktıktan sonra bıraktım fıçıyı. Tabi egom da pohpohlandı. Oturdum karları temizleyip. Cümbüşe döndü ortalık zaten iki dakikada. Yemek savaşı ne merlin aşkına? Lord olarak yukarıdan izlerim anca bu köylüleri. Sessiz sessiz biraz izledim aşağıyı. Sonra gözüme biri takıldı. “Amnskmss...” diye tısladım görüntü yüzünden. Benim kuzenim olacak o hergele, bir kızın yanındaydı. Yanındaydı ve mendili ile kızın yüzünü siliyordu. Kız ise...

Taaaaa dönüyoruz benim 1. sınıf anılarıma. O zaman Samuel ile aramız iyi. Ben yine tutuk bir çocuğum. Ailem iyi bastırdığı için, çocukken de hareketlerime dikkat ederdim. Hufflepuff’tan bir kız ile tanışmıştım. Cıvıl cıvıl bi kızdı. Böyle konuştukça konuşuyor, tatlılığıyla gülümsemesiyle onunla arkadaş olma isteği oluşturuyordu içimde. Bana baktıktan sonra saçımı düzeltmişti. Demişti ki saçın böyle daha güzel... İşte o zamandan beri saçımı aynı yaparım. Charlotte’un yeri ayrıdır içimde. Ayrıdır ama ailemin getirdiği durum var. Öyle rastgele biriyle birlikte olamam. En azından duygusal açıdan. Bu yüzden bu kızı da kalbime gömdüm. Yine de dokunulmasın o kıza abi, istemiyorum. Kuzenim bunu da yapmasın artık ya. Gidip kızın kalbini çalacak, sonra üzecek o güneş gibi masum kızı. Bu benim kerkenez kılıklı kuzenimin mendili ile gözünü sildiği kız o işte. Charlotte. Derin nefes alıp “Ya nerede kaldı bunlar?” dedim. Bira içmek istiyorum. Strömm’e gösterdim benim kuzeni. “Görüyor musun şunu? Şu bok kafayı görüyor musun?” dedim. “Bir gün elimden kaza çıkacak. Ağzıyla kaşının yerini değiştireceğim. Kolunu g*tüne sokacağım o olacak. Bardaklar nerede kaldı!”

Charlotte uzattığım mendili alıp yüzünü silmeye başladığı sırada aynı anda da hızlı hızlı yemek savaşını eleştiriyordu. “Şu yapılana inanabiliyor musun? Zarar ziyan hep. Hayır yani ellerine ne geçti ki şimdi? Eğlenmenin daha güzel yolları olduğuna eminim.” Güldüm. "Tam olarak aynısını düşünüyordum. Çocukça bir hareket." Aynı şekilde düşünmemize sevinmiştim. Charlotte ilginç ama her zaman doğru noktalara parmak basan bir kız olmuştu. "Yok ne borcu, sen de olsan aynısını yapardın." dedim mahcup bir şekilde ve ellerimi ceplerime koyarak gülümsedim. Ne yapacağımı bilemiyordum şu an. Gitmeli miydim? Arkadaşı falan yok muydu yanında ki? Bir yandan da Clay ve Edward beni bekliyorlardı. Ne yapıyorsun der gibi bakış attıklarını ve kollarını işaret ederek zamanın tükendiğini anlatmaya çalıştıklarını görünce gitmelerini işaret ettim ama pek anlamış gibi durmuyorlardı. Bu sırada Charlotte'un yüzünde bir şey olup olmadığını sormasıyla gözlerimi yüzünde gezdirmeye başladım. "Yani..." Teni ne kadar pürüzsüz... Hiç bu kadar yakından incelememiştim. Aslında dudağının çevresinde de yanaklarında da hala çikolata izleri ve parlayan krema gözüküyordu ama teninin rengini düşünürken bunu nasıl diyeceğimi bilememiştim. Çok da umursamadım desem yeridir yani. Tatlı duruyordu. Elimi cebimden kaldırmış yanağını silmek için uzanıyordum ki tekrar konuşmaya başladı ve cevabımı bile dinlemeden kolumdan tutarak beni çekiştirmeye girişti. Hala mendilimden bahsettiği için konuyu kapatmak istiyordum. "Yok, telafi edilecek bir şey değil. Her zaman böyle durumlarda işe yarayacağını düşünerek bulundururum zaten. Senin için bekliyormuş." Hızlıca düşündüğüm bu söz için de kendimi tebrik ettim tabi. Bu sırada saçlarındaki kek parçaları dikkatimi çekince şapka takmadığını fark ettim. Bu havada şapka takmamak için deli olmak veya saçlarının bir ayı kürkü kadar sıcak tutuyor olması gerekliydi. "Üşümüyor musun neden şapkasız çıktın? Ah bir dakika... Okulda çıplak ayakla gezen kız da sendin değil mi?" dedim aradaki bağlantıyı kurarak ve kahkahayı patlattım bu düşünceyle. Ben görmemiştim ama Edward'ın bir sabah kahvaltıya telaşla gelişini ve koridorda çıplak ayakla yürüyen bir kızdan bahsettiğini hatırlıyorum. Herkes ne kadar garip olduğuyla ilgili dalga geçmeye başlayınca bir tık abarttıklarını düşünmemiştim de değil, özgürlükçü bir ruhu olduğunu anlatıyordu bence bu hareket. Gülmemden rahatsız olabileceğini düşünerek durdurdum kendimi. "Komik değildi, kusura bakma. Sadece alışılagelmişin dışında bir hareket." Alınıp alınmadığını anlayamıyordum, kafamı yana yatırdım gözlerine bakarken. "Alınmadın değil mi?" dedim ve devam ettim. "Yüzünü silmen iyi olabilir. İstersen şu mekana girelim." Konuşmaya devam ederken bana arkadan kaş göz yaptıklarını fark ettiğim kankalarıma da gitmelerini işaret ediyordum elimle. "Hem temizlenirsin hem de üşümemiş olursun."

[justify]Samuel eğreti durmayan bir kibarlıkla konuşuyordu. Ne hoş. Yine de ben mahcup hissetmekten alıkoyamacaktım kendimi. Genelde insanlar benim için bir şey yapmazdı, ben onlar için yapardım ve koşulsuz şartsız bir şekilde yapardım bunu. Böyle ufak bir konuda dahi ihtiyacım olduğunda bana yardım edildiğine şahit olmak beni inanılmaz derece mutlu etmişti. Bu nedenle ilk işim yatakhaneye döner dönmez Samuel’e minik gerçekten minik bir şey hazırlamaktı. Yerinde kim olsa aynısını yapardım. O yüzden üstelemedim. Onu çekiştirmeye başlayıp biraz daha kalabalığın azaldığı bir yerde durunca mendilinin benim için beklediğini söyleyince gülümsemem yüzümde fırtınanın ardından çıkan güneş gibi doğmuştu. “Tekrar teşekkür ederim diyerek konuyu kapatıyorum, anlaşılmıştır. Son teşekkürdü, cidden.” dedim ve mendilin temiz kaşan bir yeri var mı diye göz atmaya çalıştım. Kalmamış. Merlin bacaklarına tükürsün bunu yapanların yahu. Son derecede şanssız bir günümdeyim. Bazen hastalık derecesinde olduğunu düşündüğüm pozitifliğimi bastırmaya çalışmadım bile. Çocuğun söylediklerine kulak verdim. Bakıyordu bana öylece. Tamam yani yüzümde krema falan var. Çok çirkin gözüktüğümden eminim ama detaylı detaylı incelenecek kadar değildi herhalde. “Hıhım.” dedim usulca. Nam salmışım ama çoğu ne anlar ki? Doğal yaşam destekçisiyim ben. “Şapkamı ortak salonda ya da herhangi bir yerde unuttuğuma eminim. Acele çıkınca da yatakhaneden bakamadım. Yani… Soğuk hava güzel bence. Diri tutuyor bizi.” diyerek düşüncemi dile getirmiştim. Çocuğun gülmesi hoşuma gitmişti. Çıplak ayak dolaşmalarımı komik mi bulmuştu ki? Yaptığımda yanlış veyahut komik bir şey göremediğimden anlam aranmayacak kadar karmaşık bir yüz ifadesine çalınmıştı yüzüm. Hem her zaman çıplak ayaklarla dolaşmıyordum. Üşütürdüm öyle. Sağlığım konusunda da takıntılı olabiliyordum yer yer. Bazen kalın çoraplarımla dolaşıyorum ortalıkta. Bir güzel kirletiyordum onları ama değiyordu. Rahatsız olmuşum gibi tepki alınca atılıverdim konuşmak için. “Yok yok, önemli değil. Gülmen de bir sakınca görmüyorum. Bir eylemim sonucunda bir başkasının gülme sebebi olabiliyorsam ne mutlu bana.” dedim bütün samimiyetimle. Yüzümdeki karmaşadan eser kalmamıştı çünkü çoktan dikkatim dağılmıştı. El kol hareketi yapan Samuel’in arkadaşlarını gördüğümde onu çağırdıklarını düşünerek söyleyecektim ama alınıp alınmadığımı sorunca tekrardan dikkatim dağıldı. Ne olmuştu? Alınmak falan. Ayaklar. Eylemlerim. Hah şimdi hatırladım. Benim için o kadar sıradan bir şeydi ki… Garipsemiyordum. “Öyle diyorsun… İçin rahat olsun. Kolay kolay alınmam. Ayrıca; alışılagelmiş olmaması için her şeyi yapıyorum ben de.” Başımı salladım kararlılıkla. Evet, yapıyordum bunu ve yapmaya herkesi alıştırana kadar devam edecektim. Fazla ütopik davrandığımı biliyorum. Her neyse… Çocuğun önerisiyle gitmeye yeltendim. Yüzümü görebilirsem ve yıkayabilirsem çok iyi olurdu. “Hadi gidelim o zaman.” Gösterdiği yöne doğru çevirdim vücudumu ve bir iki adımda duraksamak zorunda kaldım.

Büyük bir patırtı -ya da şarıltı mı demeliyim?- koptu. Elime damla damla ıslaklık gelince çevik bir şekilde arkamı döndüm. Gözlerime inanamıyordum artık. Ellerimi ağzıma götürüp şaşkınlıkla kapatırken gülme sesleriyle birlikte hararetli bir biçimde yanımıza yaklaşan Eadwig doğrudan bana bakıyordu. Yardım edip fıçıyı kaldırmak için ellerimi kullanmalıydım. “Yardım ets-…” Bir sonuca vardıramadım cümlemi. Koca fıçıydı yahu. Asamı kullanmak aklımın ucundan geçmemişti. Geçecekse bile önce aklımın dolambaçlı bahçelerinde tuzaklara yakalanmadan elini çabuk tutmalıydı. Kaşlarım çatıldı sözümün bölünmesiyle. Saydırmaya başladı bana Eadwig. Söyledikleriyle suratım bin parçaya bölündü. Umrunda mı değilim? Zahmet etmiş Boleyn paşası buraya kadar bana sırf zevkine söylenmeye gelmiş. Öyle mi!? Yumruklarımı sıktım. O özenle yaptığı saçına kuş yuvası yaparım ben. Damarıma basıldı. Burnumdan soludum solayacağım da o an da Samuel için bilmediğim bir şey söylememişti. Hufflepufflı bir kızın söylemlerini çok net hatırlıyordum. Üzmüştü güzelim Freya’yı. Kimsenin özeli ile ilgilenmiyordum ben. Tek tarafı dinlemekle yargılamazdım hiç kimseyi. Kızın üzülmesi ise somut bir şeydi. Kuzen kavgasının arasında mı kaldım? Emin olamıyordum. Altın çocuğun söylediklerine bakınca da… Samuel ve kurbanı olmak mı? Bana bir şey yapmıyordu ki o. Ne yani şimdi Eadwig beni korumaya mı çalışmıştı? Umurunda değildim hani. Öff, ben ne yapacağımı şaşırdım şimdi. Ne yapacağımı bilememekle basan sinir yüzümü kıpkırmızı yapacak seviyeye gelmişti çoktan. Eadwig’e doğru yaklaştım öfkeyle. İşaret parmağımı diktiğim gibi böğrüne böğrüne bastırıp söylenmeye başladım.“Bana baksana sen! Yaptığının ne kadar çirkin bir şey olduğunun farkında mısın?” diyordum ama bir taraftan dönüp Eadwig’in tayfasındaki tiplere yönelip“Çabuk ona yardım edin. Etmezseniz başınıza ne tür bela alacağınızı tahmin bile edemezsiniz!” diyerek emretmeye çalıştım. İnce sesim tok çıkmıştı. Mavi gözlerim hiddetle tsunamiler salabilirdi ortalığa. Tatlı bir cadı olabilirdim lakin kimseye haksızlık yapılmasına izin vermezdim. Ölümcül bir bakış daha attım. Çocukların hareketlendiklerini görünce Eadwig ile yarım kalan konuşmamı tamamlamaya niyetliydim.“Beni ne zannediyorsun sen? Umrunda değilim ha! Kurban ha! Saçma hareketlerinin kurbanı benim, evet. Olduğum tek şey bu şuan. Beni düşürdüğün duruma bak! Bir daha bana ve yanımdaki herhangi birine böyle bir hareket daha yaparsan… Yaparsan…” Duraksadım. İyi niyetle yapmış olma ihtimali var mıydı? İyi de o zaman niye kendini anlamsız bir şekilde ifade etsin ki? İletişim sıkıntısı mı var ki? Hayır, yumuşamak yok. Narsist ve sert görünüşüne rağmen özünde iyi birisi olduğuna inancımı hiç yitirmiyordum nedense. Toparladım o noktada düşüncelerimi. “Yaparsan… Seni her gün avlarım. Her gün. Ve bu senin az önce ima ettiğin şekilde olmaz ‘Boleyn’. Anladın mı beni?” dedikten sonra hemen Samuel’e bakmak için kafamı çevirdim. Cümlenin bir noktasında sesim titremiş olabilir. Söylerken ben de inanmadım dediklerime ama acı çıkarma konusunda kendi çapımda oldukça yaratıcıyımdır. Dolan gözlerimi tutamadım. Saklamaya çalışmaya lüzum yoktu. Ağlayan bir kişi de güçlü olabilirdi gayet. İçini dışına yansıtacak kadar güçlü biri. Atkımın temiz tarafına süzülen yaşla birlikte turtanın yüzümde kalan kremayı sildim yumuşak bir tavırla. Fıçıdan kurtulmuş olan çocukla ilgilenmeliydim. “İyi misin Samuel?” [/justify]

Kız bir anda yüzünde aşırı sinirli bir ifade ile üstüme yürümeye başlayınca ben de çattım kaşlarımı. Boyu da kısa, elini kaldırdı böğrüme işaret parmağını bastırıyor. Yaptığımın çok çirkin bir şey olduğunu söyledi ciyaklayarak. Yaptığım aşırı güzel bir şeydi demedim ben de. Sen de girmeseydin koluna! Gerçekten bu şerefsiz için bana mı bağırıyordu? Ciddi ciddi bu herifi koruyacak mıydı? Gözlerimi kısmıştım kıskançlıktan. Dudaklarım bir çizgi haline gelmişti. Karşımda, saf temiz korunmalı diye düşündüğüm kız, bok kafalı kuzenim için böyle cıngar çıkarıyordu. Arkadaşlarıma Samuel’e yardım etmelerini emrettiğinde çocuklar bana baktı. Ben de kafamı onaylayan bir şekilde öne indirdim dediğini yapmaları için. Charlotte da bana döndü tekrardan. Onu ne zannettiğimi bağırdı yüzüme. Aptalsın, bunu zannediyorum işte. Sonra kalbin kırıldığında tekrar burada olacak mıyım? Asıl düşünmen gereken şey bu! Charlotte, cümlesinin sonunda beni tehdit edince “Rillian!” dedim tıslamaya yakın bir sesle. “Dikkatli ol.” Kızların beni azarlamasını, tehdit etmesini, bağırmasını hiç sevmem. Gördüğünüz gibi; koruyorsunuz, koruyorsunuz, horoz gibi dikleniyor size. Tehditini bitirdiğinde daha da çattım kaşlarını. Çünkü beni her gün avlayacağını söyledi. Hem de benim kastettiğim şekilde avlama değilmiş. Ben o cümleyi ona karşı kurmadım ki. Şeref yoksunu kuzenime söyledim. Ne yani? Ona söylediğim lafları kendi sorumluluğu sayacak kadar sahiplenmiş miydi? Sinirlenince ağlamış, gözleri boncuk boncuk akmaya başlamıştı. O göz yaşları ciddi ciddi kuzenim için mi akmıştı? Kız kafasını önümden kaçırıp kuzenime yardım etmeye koştuğunda da sabit kalıp gözlerimle takip ettim kızı. Kuzenimin yanına gidip bana bağırdığı tondan fersah fersah uzak bir sesle iyi olup olmadığını soruyordu. Dişlerimi sıkmaktan çenem ağrımaya başlamıştı.

Şu, zampara için bana bunu yaptın ya Rillian... Daha doğru düzgün konuştuğunuzu bile sanmıyorum onunla.

Beni böyle azarladıktan sonra onla ilgileniyorsun ya şimdi... Samuel’e saldırıp ağzını yüzünü kırasım geliyor.

Kuzenim bunu da skora döndürmek için hemen kıza koşup ağlamasının sebebini, üst üste çok şey geldiği için olduğunu söylediğinde artık izleyecek bir şey kalmamıştı benim için. Şu hareketleri midemi bulandırıyordu. Arkadaşlarım yanıma gelince Gage kızın ruh hastası gibi bağırdığını söyledi gülerek. “Gidelim.” dedim donuk bir sesle. “Salak bir kız işte. Kurtlara yem olacak.“ O an Gryffindor tayfası kızı bahsettikleri mekana sokuyordu. Cyneric ise bunu neden umursadığımı sordu. Cevap veremedim buna. Zaten vermeyecektim ancak arkamdan koşan bir ruh hastası beni yere deviriverdi. Tüm gücüyle üstüme çullanınca yere düştüm sırtüstü. Bu da ağzından salyalar saça saça derdimin ne olduğunu bağırıyordu yüzüme. “Ya sen ne alakasın koyduğumun aslanı? Al! Kızı götürdün mekana! Harcasana! Bana neden saldırıyorsun?” diye hırladım söylediği şeylere. Kendimi korumak için sol kolumu yüzümün önüne getirdim. Zaten kızı ilk içeri sokmuş, sonra saldırmıştı kötü gözükmemek için. Bu da ne demektir? Bu herif bir *mcı demektir. Kız var diye şekilden şekile girer demektir.

“Lan!“ diye hırladım. “Sik-tir-git!” Neyse ki deminki büyüden sonra asamı yerine koymamıştım. Lavuğa doğru tutup "Everte Statum" büyülü sözlerini söyledim.

Hadi bakalm biz de sağ ayakla yumruk kavgasına asa getirelim.

Büyüyü yapamadan bu kolumun üstüne basarak asayı elimden düşürmeme neden oldu. "YA BIRAK!" diye bağırarak tepindim altında. Bizim çocuklar da gelip kafayı yemiş kuzenimin omzundan tutarak kaldırdılar üstümden. Ben de kalktım ayağa. Yandan, karların üstünden aldım asamı. Ceketimin içine koydum tekrardan. Hayvan adam koluma bastığı için montumun kolunu sıyırıp kızarmış koluma baktım. Morarsın da yedireyim bu kolu ona. Bir de çocuklara zaten bir şey yapmayacağını bırakmalarını söyleyerek kurtuldu ellerinden. "Ne aptal adamsın sen ya." dedim. O da yoluna çıkmamamı havladı. Senin yolun yol değil ki önüne çıkayım. Güzelim kızı içeride kim bilir ne yapacaksın. Ciğerim yanıyor ama işte. Charlotte mekanın içindeyken beni duyabilsin diye bağırarak; "Umrumda değil o kız. Ne yaparsan yap. Zaten belli baya istekli." dedim. Sonra da bizimkilere "Gidelim şuradan." dedim ve bayan Urswick'in yanına doğru yürümeye başladım. Tüm bu sinir stresi işe vurmak en mantıklısı. Gidip düzeni sağlayayım.

Çıkıyom konudan bye