Ares'in anlattıkları çarpıcıydı. Eadwig'in de yola gelmesine sebep olmuştu bu sözler. Çocuğa da üzüldüm. Hangisi daha acı acaba. Aileni hiç tanıyamamak mı, onların nasıl insanlar olduklarını her gün merak edip durmak mı ? Yoksa bir ailenin varlığını bilip onun senden alınışını mı yaşamak? Bu sorunun cevabını bilmiyorum. Uğraşsam da bulamam zaten. Belki bir gün Ares ile bu konu hakkında oturur daha derin konuşuruz ama sanmıyorum. "Çok üzüldüm annen için. Seni anlıyorum. İstemezsin ama konuşmak istersen beni bulursun. Ben şimdi gidiyorum Profesör Lowell ile bir iksir üzerinde çalışıyorduk. Tekrar çok geçmiş olsun." dedim ve kalktım. Eadwig ve ayaktakımı da bir süre sonra dağıldılar. Adımlarım beni profesörün ofisine götürürken kafamda bir sürü soru vardı. Ares yalan söylemiyor gibiydi, böyle bir olayı kullanıp popülerlik falan da kasmazdı. Fakat bir şeyler yerine oturmuyordu. Ne olduğunu bilmiyorum ama bu işte bir bokluk var.