Bahçede birbirimize kartopu atarken ben ve Cyneric biraz abartıp işi dövüş aşamasına getirdik. Önce o bana kar attı, ben altta kalamayacağım için geri fırlattım derken şaka ayağına birbirimize girip yumruklaşmaya başladık. Olayı biraz Gage fişeklemiş olabilir aslında... Winton gelene kadar dövüştük. O gelince ben Cyneric’i üstümden ittirip Winton’ın yanına geçtim. Yerden aldığım kar ile herifin vurduğu kaşıma buz koydum. Diğerleri de yanımıza gelip karla eğlenmeye devam ettiler. Winton düşüncelerine değer verdiğim bir adam olduğu için “Bi kaç gün önce.” diye başladım hemen. “Urswick gece tuttu işte bir kaç hesap için. Saat 2-3 gibi bir kaç ezik kaçmış bahçeye, yakalamak için gittim. Ares falan vardı aralarında. Elleşmedim. Bir sorun olsa o bakardı zaten herif de sınıf başkanı. Takılıyorlardı. Sonra bizim Strömm, Harris ile dalga geçti saçma sapan.”

Gage elindeki kartopunu sıkıştıra sıkıştıra bir buz kütlesi haline getirirken “Sen de dalga geçtin değil mi?” dedi gülerek.

Winton yüzüme bakıp “Geçmedin umarım.” dedi.

“Komikti.” dediğim gibi Winton gözlerini devirdi. Gage ise kahkahayı bastı. “Yani anlamadım bile. Çocuk ağladı.”

“Ne?” Gage artık oturduğu yerden arkaya doğru düşecek gibiydi gülmekten. “Çok ayıp etmişsin kanka! O çocuktan bir şey istesen yapar. Seviyor seni.”

Winton ise “Harris ile aran iyi, dalga geçmen onu kırmıştır. Ne kadar mantıksız olsa da, onun için önemliymiş.” şeklinde, ciddiyetini bozmadan konuşuyordu. Ravenclaw’ların hepsi mi aynı olur? Starlight da böyle konuşmuştu. Kadın olunca sinirimi daha çok bozuyorlar galiba.

“Gönlünü almak lazım.” dedim. “Bir fikir gelirse aklınıza, açığım.” Arkadaşlarım kafalarını salladılar.

Gage elinde sıka sıka buza çevirdiği karı Cyneric’in ensesinden içeri atınca yaşadıkları bir kovalamaca sonrası içeri geçme kararı alıp büyük salona yürüdük. Dışarının soğuğundan içerinin kucak açan sıcaklığı sayesinde eldivenlerimi çıkarıp cübbemin cebine koydum. Oturur az laflarız ayağına Slytherin masasına ilerliyordum. Yan masada Ares’i görünce kafamla selam verdim delikanlı gibi. Ancak sonra yüzündeki yarayı görünce durdum. Geçen gün gördüm herifi, sonra hastane kanadına düştüğünü duymuştum ama yüzündeki yara ciddi bir durum olduğunu gösteriyordu. Bizimkilere el edip yolumuzu onun yanına çevirdim. 4 herif Ravenclaw masasına geldik. Strömm de Ares ile konuşmak için oturuyormuş karşısına. Kızın arkasına gelip “Kay bakalım Strömm.” dedim. Kızın yanına oturdum. Gözlerimi kısıp baktım Ares’e. “Kim yaptı bunu?” diye sordum. “Arkadaşıma el, asa, ne uzatılırsa façasını alacağımı bilmiyorlar mı?”

Ares'in dudaklarla ilgili sözleri iştah kabartıcıydı. Bir gün denemek lazım diye zihnimin bir kenarına iliştirdim çocuğun dediklerini. Sonra aman tanrım sonra. Canımın içi, pudingimin sütü, ev cinimin paçavrası Eadwig aşkım geldi masaya. Yanında dibinden ayırmadığı dümbelekleri getirmeyi ihmal etmemişti elbette. İyi çocuklardı da boş çocuklardı. Eadwig yanıma oturduğunda ilk önce bilerek kaymadım. Yakın temas fırsatı yakalamışım kaçırır mıyım ? Kalçalar kalçalara bacaklar bacaklara temas eylediği vakit kaydırdım kıçımı çocuk otursun diye. Yine klasik mahalle abisi kıvamında laflarını etti. Harbici Carmilla yaptıysa bu mevzuyu bok gidersin Eadwig efendi.

Carmilla ismini duymamla birlikte kendimi tutamadım. "Hadi lan ordan. Ne sen Carmilla'ya dalacak kadar salaksın ne de o karı seninle uğraşacak kadar işsiz. Gidip gene bir yerlerde kilise patlatmak varken sana niye dalsın? Böcürt falandır o." dedim. Sonra garip bir gerçek ile yüzleştim. Carmilla gerçekten buraya geldiyse ve bir öğrenciye zarar vermek yada öldürmek istese bu Ares olmazdı. Benim gibi biri olurdu, bir bulanık.

Yüzümün düştüğünü fark ettiğim gibi toparlandım. Eadwig kuşuma döndüm. "Carmilla'ymış bak yapan git al hadi façasını yiyosa." dedim.

Rp out: birinci ağızdan yazmadım ben az önceki rp’yi yaşanmamış kabul ediyorum

[justify]Ares alacağı tepkiye hazırlıklıydı, zaten buna benzer bir düzine tepkiyle de daha önce karşılaşmıştı. Haklılardı, koskoca Carmilla’nın Hogwarts sınırlarına rahatlıkla girip çıkması bir de bunun üzerine savunmasız bir büyücüye bayıltana kadar işkence yapması mantıksızdı. Genç büyücü kimseyi kendine inandırmakla uğraşacak değildi ancak en yakınlarından gördüğü Eadwig’in Carmilla hakkında söyledikleri hassas sinirlerini hoplatmaya yeter nitelikteydi.

“Dediğim gibi,” dedi ciddi bir ses tonuyla. “İstediğinize inanabilirsiniz sizi hiçbir şey için zorlamayacağım.” Ardından bakışlarını tekrar Slytherin’li oğlana çevirdi. “Gerçekten, senden bu sözleri beklemezdim. Bakanlık’ın aptallığı bir yana, böylesine bir katilin yanında yer almayı nasıl aklından geçirebilirsin? Onun hikâyesine inanacak kadar aptal olmanı beklemiyordum. Kadının tek bir amacı var o da güç toplamak, seninki gibi bir aileden gelince oldukça cezp edici bir amaç olduğunu anlayabiliyorum tabii.”
[/justify]

Ares benden bu düşünceleri beklemediğini kırıcı bir şekilde dile getirirken, baktım yüzüne tek kaşımı kaldırıp. Carmilla’ya katil demesi, hikayesinin yalan olduğunu söylemesi pek de önemli bir durum değildi ancak aileme laf kondurması alttan alamayacağım konular içinde yer alıyordu. “Caldecott...” dedim imalı bir şekilde daha fazla uzatmaması için. Strömm de araya girdi Ares’in konuşmasını sonlandırarak. İyi de yaptı. Arkadaşımla tartışmak hiç de hoşuma gitmezdi. Kız Carmilla’ya katil deyip, kendisinin bulanık olduğunu tekrar hatırlattı. Harbiden... Slytherin’e bir bulanık atacak kadar kafayı mı üşütmüştü bu şapka? Strömm, Ares’in yalanını ortaya çıkartmak için birkaç soru sorunca elimi masaya koydum ses çıkartarak. Oradan aldığım güçle ayağa kalktım.

“Caldecott, sevdiğim bir arkadaşımsın. Söylediklerini bir anlık sinirine veriyorum. Yalan söylemiyorsun. Biliyorum. Ancak gözlerinin sana oyun oynadığına eminim. Sizinle oturup burada siyaset tartışmak, aramızı bozmak istemem. Belli ki aynı şeyleri düşünmüyoruz.”

Benimkilere yine kafamla işaret ettikten sonra “Gidelim.” dedim. Hepsi benimle birlikte ayağa kalktı. “Arkadaşlarımı korurum. Orman olayını halletmeleri için uğraşacağım.” dedikten sonra Slytherin masasına doğru döndüm.

(Kimse bir şey demezse, gittiğimi farz edip devam edersiniz.)

Ay sinirlendim. Adamın halini hatrını sormaya geliyoruz. Herif bize posta koyuyor. Yok anacım bütün Ravenclaw binası manyak. Bir canımın içi profesörüm Bayan Lowell düzgün ama zaten oda okurken Hufflepuff binasındaymış. Kadın bu Arestir o Mirabelle denen yırtıktır falan onla uğraşmaktan bıkıp istifa etmese bari. Neyse, Eadwig baya kızdı. Köpekleriyle birlikte kalkıp gidiyorduki. Asrın geri vitesi geldi Aresten. Biraz ananı örnek alaydın be evladım. Neyse ölünün arkasından konuşmayayım.

"Ben dinliyorum. Anlat içini dök rahatlarsın. Derdini dökmeyen derman bulamaz diyorlar. Dimi Eadwig?" Benim derdimde sensin be sarı...

[justify]Eadwig sözlerinin üzerine ilgiyle geri dönmüştü, Franziska ise hala dalga geçer gibiydi. Genç büyücü, Slytherin’li kızın lakayt tavırlarını bir kez daha görmezden geldi. “Evet,” dedi ciddiyetle. “Cruciatus Laneti’ni kullandı. Dramatik olmaya çalışmıyorum ancak bin tane kaynar bıçağın derini delmesinden de beter bir acıydı.” Sanki hala bıçakların varlığını hissediyormuş gibi yüzünü buruşturdu. “Birkaç defa kaçmam için fırsat vermişti tabii ancak ona kafa tutabileceğimi düşünmek gibi bir hataya düştüm. İntikam hırsıyla gözüm dönmüştü, eğer ilk fırsatta kaçsaydım şu anda bu konuşmayı yapmıyor olacaktık belki de. Ve şunu da söyleyeyim Carmilla annemin katilidir, ondan bu kadar nefret etmemin nedeni de bu, sırf onun yalanlarına inanmak istemediğim için korkunç bir zevkle bana işkence etti. Yaşadığım travma yüzünden saçmaladığımı düşünebilirsiniz ancak ben ne söylediğimin farkındayım. Carmilla bir katil, sırf yoluna çıktı diye pek çok masumu gözünün yaşına bakmadan öldürecek türden hem de.”[/justify]

Lanetin adını duyduğumda bile tüylerim diken diken olmuştu ve gülümememek için kendimi tutmuştum. Bin tane kaynar bıçağın derini delmesi mi? Derin bir nefes aldım. Birilerine o acıyı hissettirebilecek kadar güçlü olmak harika olmalı. Arkadaşıma bunu yapan kadına yapma isteği yükseldi içimden çünkü ihanete uğramış hissetmiştim. Ares’in annesini Carmilla’nın öldürdüğünü bilmiyordum. Sadece muggleları, yobazları öldürmüyor muydu? Tabi ki doğru yolda ilerlerken karşısına çıkan bazı toz tanelerini de silmesi gerekiyordu ama okula gelip bir çocuğa eziyet etmek. Fazlasıyla duygusal, zevk için yapılmış bir şey gibi geliyordu kulağa. Carmilla ne de olsa bir kadındı. Başka bir şey beklenemezdi.

Carmilla’nın bir katil olduğunu şu konuşmada bilmem kaçıncı kere söylediklerinde. “Anneni onun öldürdüğünü bilmiyordum.” dedim sonrasında ise sessiz kaldım. Muggleların öldürülmesi konusunda hiçbir sorunum olmasa da, yakın arkadaşıma zarar verilmesi, ailesinin öldürülmesi... Bunlar kabul edemeyeceğim şeylerdi. Strömm yanımda çoktan komplo teorilerine başlamıştı. Evet, iki gazeteciyi öldürmüştü bu kadın. Bakanlık onun arkasındaydı. Dediklerinin olma olasılığı vardı ama burada ne kadar düşünürsek düşünelim gerçeği bulamayacağımıza emindim. Bu yüzden boş bir sohbetti.

“Karanlık orman saklanmak için uygun bir alan.” dedim. “Profesör Urswick seni bulduğunda yanında bir vampir olduğunu söyledi. Kadınlar fazla duygusallar, Carmilla’yı vampir sanacak kadar aptal olduğuna inanamıyorum.”