[justify]Acı öyle şiddetliydi ki genç büyücü nerede olduğunu bilmiyordu, kesinlikle şimdiye kadar deneyimlediklerinin ötesindeydi. Kemikleri yanıyordu, kızgın bıçaklar teninin her bir santimini delerken hayatında hiç bağırmadığı kadar yüksek sesle çığlık atıyordu, ona işkence eden kadın ise bundan aldığı zevk ile daha da şiddetlendiriyordu lanetin gücünü. Kafatası kesinlikle ortadan ikiye yarılacaktı, artık onu öldürmesi için yalvarmak istiyordu Ares. Izdırabının sona ermesini istiyordu sadece, annesine kavuşmak istiyordu.

Ve sonra ışıklar söndü.

Genç büyücü gözlerini araladığında zihni öylesine bulanıktı kendini halen ormanda affedilmez lanetin etkisi altında sanıyordu. Bilincini kaybettiği andan sonrası karanlıktı ancak acı zihninde öyle bir yer etmişti ki şifacı kadının onu tedavi etmeye başlayabilmesi için önce sakinleştirici vermesi gerekmişti. Ara ara “katil” diye sayıklıyordu kısılmış sesiyle. “katil, katil, katil…” Baş şifacı, oğlan her ne demek istiyorsa ondan ısrarla bir yanıt almaya çalışmadı, elinden geldiğince ızdırabını dindirmek için uğraştı. Lanet yaraları eninde sonunda iyileşecekti fakat ruhuna işlemiş olanın iyileşmesi için zamana ihtiyacı vardı. Yaşına göre oldukça dirençli çıkmıştı genç büyücü, yerinde başkası olsa şu an St. Mungo’nun 49. Koğuşuna, kalıcı büyü hasarı alan hastaların yanına kaldırılmıştı belki de.

Aradan geçen birkaç diken üstünde zaman, oğlan halen bilinçsizce hastane kanadında yatarken okulun müdiresi ve diğer bütün profesörlere durum bildirilmiş ardından Bakanlık’a oldukça basit bir haber salınmıştı: “bir öğrenci okulda saldırıya uğradı.” Hogwarts pek çok sıra dışı olaya ev sahipliği yapmasıyla ünlü bir okul olmasına rağmen Britanya’nın en güvenli yeri olarak bilinmekteydi. Herhangi bir öğrencinin saldırıya uğraması kabul edilemezdi.

Birkaç saat sonra nihayet kendine gelebilmişti Ares, geçirdiği nöbetler hafiflemiş ve sayıklaması kesilmişti. Gerçeklik algısı yenice kendine gelirken başında dikilen şifacıdan su istemişti. Kadın onun ağzından ilk defa farklı bir kelime duyduğu için bir anlığına afallamış olsa da hemen bir su kapmıştı. Oğlan aylardır su içmemiş gibi bir iştahla bitirdi bardağını ardından bir tane daha istedi.

Ne okul müdiresi ne de baş şifacı oğlana yaşadıklarını anlatması için baskılamıştı, yarasını bu kadar tazeyken kanatmak istemiyorlardı, olaylara bir açıklık getirmek önemliydi ancak genç büyücünün sağlığı daha önemliydi. Buna rağmen Ares istediği ikinci suyu bitirdiğinde her şeyi anlatmaya başlamıştı. Neden ormana gittiği kısmını atlamıştı, birkaç defa ormanda gördüğü kızıl kadının Carmilla olduğundan emin olduğunu vurgulamış, üstüne basa basa annesinin katili olduğunu söylemeye başladığında ise bedenini ele geçiren bir başka nöbet yüzünden baş şifacı ona bir kez daha sakinleştirici vermek zorunda kalmıştı.

Kız arkadaşı odaya daldığında sakinleştiricilerin etkisi daha yeni hafiflemişti, kolunu kaldırmaya bile gücü olmayan genç büyücü Eurus’un yüzünü gördüğünde ağlayacak gibi hissetmişti. Bütün bedeni ağrı içinde olmasına rağmen doğrulmaya çalıştı, kendisini böyle güçsüz bir konumdayken görmesine izin veremezdi. “Merhaba, sevgilim,” dedi çatallı bir ses tonuyla. Yüzüne her şeyin yolunda olduğunu söyleyen bir gülümseme oturtmaya çalıştı. “Hangi rüzgar attı seni buraya?”[/justify]