[justify]Esneye esneye yolunu tutmuştu o gün de Kehanet kulesinin. Kehanet konu olarak ilgisini çekse de dersi veren ve aynı zamanda da bölüm sorumluları olan Cynthia Jean Urswick anlatıyorsa dinlemesi işkenceden farksızdı. O yüzden bugün geçmek bilmeyen bu dersi uyumak için kullanmayı kafasına koymuştu. En fazla ne sorun yaşayabilirdi ki bu konuda? Asıl yeri yerine arka tarafta bir yere oturursa sorun olmayacağını düşünüyordu. Profesör asla arka sıralara bakmazdı. Bundan sadece bu seferlik yararlanacaktı.

Kuleyi sürüklene sürüklene tırmandıktan sonra sınıfın girişine varabilmişti. Profesör Cynthia yine işi olmayan şeylere karışıyor milletin kıyafetlerini kendi istediği gibi düzeltiyordu. Kendi üstüne bir baktı Regina bir önündeki kızın üstü düzenlenirken. Yani eteğinin boyunu Regina kısa bulmuyordu. Nasıl rahat ediyorsa öyle giyiyordu ve kısa olsa rahatsız oldu herhalde. Tabii Cynthia hanım bunun hakkında ne düşünürdu bilemezdi.

Kapıdan geçtikten sonra Profesör onu durdurmuş ve eteğini çekip bacaklarına da bir güzel vurmuştu. Ama kızın canını yakan vurma kısmı değil eteğin çekilme kısmı olmuştu. Kadının eteği çektiği yerde bel kısmı kemiğine batmış gibi hissetmişti.

“Нахуя́-“

Fark etmeden sessizce de olsa ağzından kaçırdığı söz ardından anladı mı, duydu mu diye bir Profesöre baktı Regina. Duysa anlayacağını sanmıyordu ama söyleme şekli ve zamanı yüzünden ne olduğunu tahmin edebilir diye korkmuştu. Kadının çoktan başka bir kişinin üzerine düzeltmeye geçtiğini görünce de bir iç çekti.

Yavaşça sol tarafa kızların oturduğu yerlere doğru ilerledi Regina. Muggle-doğum kızlardan birinin yanına oturup önündeki bir diğer muggle-doğum kızın arkasına görünmeyecek bir şekilde oturup kafasını masaya küresinin yanına koydu. Gözlerini kapatıp rüyalarına dalmayı bekledi ama beklediği olmadı. Az önce çok uykusu olsa da uyumakta zorlanıyordu.

‘Biraz daha uyumazsam artık çok geç olacak.’ Diye düşündü Regina. Ve öyle de oldu. Profesör Urswick konuşmaya başlar başlamaz uykusu iyice kaçmıştı. Kafasını görünmeyen yerinde tutarak konuşmasını dinleme kararı aldı kadının. Düşündüğünden daha ilginçti bugün olan konuşma. Kadının konuşmasının her bir noktası komedi malzemesiydi Regina için. Teröristler ve karalamalar. Hogwarts bu kadar yüceltilecek ne katmıştı büyücü dünyasına anlayamıyordu Regina. Sadece bir okuldu işte. İçinden başarı kişilerin çıkmasının bir anlamı yoktu. O kişiler başka yere gitse orada da başarılı olurdu.

Kadının konuşmasındaki gülünç kısım bitince daha gülünç olan kısım gelmişti. Andre’yi birilerinin kurtardığını duymayan yoktu. İlginç bir konuydu evet ama ders konusu olması için bir sebep var mıydı? Birisi için canını tehlikeye atan bir grup aptal genç şu an uyuyamadığından başı ağrırken bir gram bile umurunda değildi. O bunları düşünürken profesörün sözleri yüzünden sınıfta bir uğultu oluşmuştu. Zindanlarda ceza... Neyi ima ettiği belliydi tabii ama bu kadarı da fazla değil miydi?

Sonrasında bir teklifle gelen kadının ne yapmaya çalıştığı açıktı. Ama sınıfta bilen var mıydı ki o süpürgeleri sürenleri o yedi kişi dışında? Çünkü eğer yoksa Cynthia hanımın sözünde durup durmayacağını merak ediyordu. O yedi kişi her kimse bir itirafta bulunacaklarını hiç mi hiç sanmıyordu.

Kürelerle bir şey yapmalarını söylemişti profesör -orayı tam dinlememişti- ama zaten buraya dönüp bir kere bile bakmayacağına emin olduğundan masada yatıyor halini bozmayıp gözlerini dinlendirdi Regina. Kulağı ise herhangi bir gelişmeyi duymak için sınıftaydı.[/justify]

Bilirsiniz, Mirabelle genelde kurallara uyan bir öğrenciydi. Profesörleri kızdırmamak için elinden geleni yapar, kendini sevdirmek için en şirin haline bürünürdü. Fakat bugün Kehanet dersi vardı ve profesörleri birazcık... Şey bir insandı. Sıfatında bile hayır yoktu kadının. O yüzden normalde dizlerinin 7,5 cm üstünde olan eteği bugün kalçasının 3 cm altındaydı. Derslere girerken makyaj yapmayan kız bugün tavernada sahneye çıkacağı günlerde yaptığı makyajdan yapmıştı. Sırf Cynthia'nın inadınaydı bunlar. Aynada kendine gülümseyip dersliğe hoplaya zıplaya gitti, girmesiyle kadının adını çığırdığını işitti. Sırıtmasına engel olamadı ve en şerefsiz ses tonuyla, "Size de günaydın profesör!" dedi. Bacaklarına vurulmasıyla dramatik şekilde bağırmaya başladı bir de, "Ben bir genç kızım, dokunulmamış bir çiçeğim! Siz beni böyle lekelerseniz insanlara ne derim? Yanlış anlayacaklar! Bana kimse dokunmazken sadece sizin dokunmanız... Profesör, yanlış anlamalı mıyım bu hareketinizi?!"

Sonra muzip sırıtışıyla en arkaya gönderildi. Hem Slytherinli değildi hem de kan durumu bilinmediği için direkt bulanık muamelesi görmüştü. Kadın bıdı bıdı yaparken Mirabelle'in izlemekte olduğu André'nin şeytan karının lafları yüzünden rahatsız olduğu belli oluyordu. Çocuk izin isteyip sınıftan ayrıldığı saniye Mirabelle birden ayağa fırladı ve en öne doğru yürümeye başladı. "Profesör, en arkada ne bakılamaz derecede çirkin olan muşmula suratınızı görebiliyorum ne de çingene gibi iğrenç olan sesinizi duyabiliyorum. Sol taraf da hiç rahat değil ayrıca." dedi ve kendini çok uçuk birinin kucağına atıverdi; Eadwig Alger Boleyn. Çocuk tepki vermeden kulağına fısıldadı, "Bu derslik bir şey yapmazsan sana feci borçlanırım ve bana istediğin herhangi bir şeyi yaptırabilirsin." aynı anda ayaklarını sıranın üstüne attı.

Profesör Urswick yine kuduruyordu ki Mirabelle yanlış bir şey yaptığını fark etmiş gibi davrandı. "Merlin aşkına! Çok özür dilerim. Eteğimin altı gözüküyor, değil mi? Hemen düzeltiyorum bu durumu." dedi ve yerinden kalkmadan sadece dirseklerini Eadwig'e, bacaklarını sıraya dayayarak güç alıp kalçasını kaldırdı ve eteğini çıkarttı, altındaki kısa şortundan bunu daha gelmeden önce planladığı anlaşılıyordu. "Kim gitti diye soruyordunuz değil mi? Hemen cevaplayayım. Franziska aşkımla ben birlikte gittik, yanımıza fazladan süpürge falan da aldık hani lazım olur diye. Bizden başka biri geldi mi bilmiyorum açıkçası ama görmedim kimseyi, şerefsizler geldiyseniz niye yardım etmiyorsunuz?! Neyse. Fazladan süpürgeyi şeyden aldık hani yakışıklı birini buluruz getirmemiz gerekir falan... Anlarsınız ya." sırıtarak göz kırptı. Feci ağır ceza alacak gibiydi ancak şimdilik eğlencesi daha önemliydi.

[justify] Sınıfın kapısına yaklaştığımda diğer herkesin telaşlı hallerine bakıyordum bir yandan da. Hiçbir hazırlığa girişmemiştim normalde de orantılı ve düzenli giyindiğim için. Ayakkabılarımı giymeyi asla unutmazdım bu derse gelirken. Diğerlerinin paniğinin sebebini anlayabiliyordum ama. Profesör Urswick en korkutucu fantastik canavarlardan bile daha korkutucuydu. Ara sıra en güzel rüyalarımın içinde birden beliriyordu. Bahçemdeki çiçekleri ezdiği bir rüya görmüştüm bir keresinde. Benim için kabusların şahıydı bu, tabi ki. O gün bugündür kadından daha da korkmaya başladım. Korkmanın yanı sıra daha çok uyuyan ejderhayı gıdıklamamaya çalışmaktı benimkisi. Yoksa kan statüye takılmasından dolayı bizlere eziyet etmesi canımı çok sıkıyor, cinsiyet ayrımcılığı ve şiddet kullanımı destekçisi olması gibi daha birçok şeyle bütün tadımı kaçırıyordu. İşte böyle tipleri görünce gücün yanlış ellerde olmaması gerektiğini anlayarak babama hak veriyordum. Bir kız grubunun arkasından peşinen ilerleyip kadınla göz göze geldim. İfadesiz bir yüzle giyim kontrolünde sıramı savınca derin bir nefes almayı ihmal etmeden ayarladığı oturma düzeninde ikinci sıraya geçip bıkkın bir şekilde yayıldım. Ders başlamadan bitmesi için can atıyordum. Kafamın içine gömülüp hayal dünyamda mutlu olabileceğim şeyler düşünecek, elimden geldiğince çaktırmayacak ve ıvır zıvır ne varsa halledip Yasak Orman’a doğru gidecektim. Aradığım bir bitki vardı. Bakmadığım yer bir tek orası kalmıştı.

Başladı bizim mesai. Kulaklarımı yakma isteği ile içimi dolduran Profesör Urswick, Salazar Slytherin övücülüğünü yaparken dinlemeye alışkın olduğumuz şeyler diye düşünüyordum. Ta ki… İntihar eden okul arkadaşlarımız için çirkin sözler sarf edene kadar. Konuşuyor da konuşuyor ama boş konuşuyor. Ne anlatıyor ya bu kadın? Karşılık vermek için atlamak istiyordum. Kendimi susturmak için dudağımı ısırdım. Biraz daha zorlarsam kanatacaktım. Onun yerine sinirle önümdeki sırayı tekmeledim. Nasıl tekmelediysem önümdeki rahatsız oldu. Ayağım acıyınca da sızlanmaya başladım. Dakika bir çembere yenen quaffle on beş falan. Hufflaya pufflaya elimi yüzüme kapattım.

Harris’in kurtarılma operasyonunu sormaya geçince ellerimi yüzümden indirdim. Birkaç şeyi biliyordum elbette. Belki birkaç şeyden fazlasını. Her yerde bulunabilme özelliğim sayesinde bilgi toplama konusunda başarılı sayılırım. Yere çevirdim bakışları. Temas kurma Charl. Görmesin. Bitersin. Hufflepufflı arkadaşların ve diğer iyi niyetli kişilerin başına belayı çekme. Çaktırma. Bitmeyecekti bu ders anlaşılan. Takmış o isimlere. Yüzüm limon yermişim gibi ekşiyordu. Her türlü ceza alacaksak ne anlamı vardı? Sorgulayan hücrelerim el ele vermiş beynimi terk etmeye hazırlanıyordu. Mirabelle geldi ön tarafa o sırada. Bir planı varmış gibi gözüküyordu. Urswick’in sinir krizi geçirip hepimizi derslikten kovalamasını gerçekten isterdim ama bu hikâyenin böyle gitmeyeceğini hepimiz biliyorduk. Kuleden sallandırması muhtemeldi. Buraya kadar her şey planladığım gibi gidiyordu. Ses çıkarmayacaktım. Efendi efendi oturup gidecektim. Kulaklarımdan geçenler beynime ulaşmayacak ve her şeyi çözmüş olacaktım. Ne yazık ki öyle olmadı. Bir elimi mideme götürüp bir elimi de ağzıma götürdüm. Ne izliyordum ben? Tam gözümün önünde. Midem kalkmıştı. Buraya gelirken bahçede bulduğum kırmızı renkli mavi benekli tohumu yediğim için miydi yoksa bugün ders içinde gerçekleşen her şey beni rahatsız ettiği için miydi bilmiyordum. Öğürtüm de başlayınca anladım ki artık yeni bir kâbusum daha vardı. Üzüntüye benzer şeyler bende kusma isteği yaratıyordu. Üzüldüğümün bile farkında değildim kızmakla meşgulken. Eşyalarımı toplayıp hızlıca sınıftan çıkmaya -hayır, kaçmaya- çalışacaktım. Aklı olan beni durdurmazdı zaten. Yemeseydim olur muydu hiç o tohumu? [/justify]