Londra'nın belki de en ıslak ve pis arka sokaklarından birinden hızlı adımlarla ilerliyordu pelerinin Siyah başlığından gelen gölgeyle yüzü gizli adam. Adımlarının çamurlu su birikintilerinde yarattığı küçük şıpırtılar dışında çevresine daha fazla yaydığı bir ses olmadan, tam saatinde olması gerektiği konuma varmaya çalışıyordu. Ana caddenin başından beri peşinden geldiklerini düşündüğü bir grup yan kesiciden olabildiğince uzaklaşmayı amaçlıyordu. Adımlarını daha da hızlandırırken, arkasından gelen iki çift adım sesinin kendisine daha da yaklaştığını duyduğu için elindeki evrak çantasını göğsüne bastırarak korumayı uygun bulmuştu. Tam içinde bulunduğu apartman bloğunun içinden çıkacakken döndüğü köşede karşısında bir kaya gibi duran kapkaççıların liderine tosladı.
Geniş omuzlarıyla kaçacak bir yol bırakmayan adam;
"Yürüyüşe mi çıktınız beyim?" diye alay ederek, zaten çoktan çiçekbozuğu izleriyle çopur çopur olmuş çirkin yüzünde yayılan gülümsemesiyle birlikte daha da bir kurbağayı andırıyordu. Arkadan yetişen iki yardakçısıyla birlikte adamı köşeye kıstıran grup, Gündüz gözüne giriştikleri bu soygunu daha da uzatmak istemiyorlarmışçasına hızlı davranıyordu.
"Paran ve çantan!" diye gürleyen Hödük William adlı lider; üzerinde hiç Muggle parası bulundurmayan ve verebileceği tek şey olan çantasını isteksizce sunan adamı, üstünkörü bir "Sağ olasın" dedikten sonra yüzünde hızla patlayan büyük bir yumrukla yerle bir etmişti. Adam yerden kalkmadan önce kısa bir süre için yıldızları sayar gibi olmuştu. Bu sırada gülüşerek ilerleyen kapkaççılar, arkalarını bu yaşından daha genç görünen adama dönmelerinin hatasını göz açıp kapayınca hızla ödemişlerdi. Daha eline geçirdiği çantanın mutluluğuyla kaçışa kapalı arka sokağın koridorları içinde çok uzaklara gidememiş olan lider, arkasından duyduğu boğulma sesiyle irkildiğinde her şey için çok geçti. Ortada hiçbir metal ışıltısı olmadan boğazı kesilen kapkaççı, en geride kalan olmanın şanssızlığıyla birlikte oraya kendini bırakıp iki eliyle boğazını tutarak çırpınmaya başlamıştı. Sahnede bulunan kimse, adamın gömlek yeninde sakladığı asasını kullanarak fısıltıyla avının şah damarına "Diffindo" dediğini bilmiyordu.
Lider ve diğer kapkaççı ilk anda oldukları yerde donup kalmış olsalar da; suç ortaklarının tepesinde, üzerine sıçrayan kanlarla birlikte yüzünde sadist bir gülümseme olan adamın görüntüsü karşısında kaçmaları gerektiğini hızla kavrayabilmişlerdi. Diğer kapkaççının liderine "Lanet olsun, Yırtmaçlı John'u hakladı! Kaçalım patron!" demesiyle birlikte, adamın Yırtmaçlı'nın belinden çekip aldığı bıçağın göğsüne saplanması bir olmuştu. Yavaş adımlarla ölmekte olan ikinci kapkaççıya doğru ilerleyen adamın hareketlerinden iyice tırsan Hödük, koşarak oradan uzaklaşmaya çalışsa da ölen ikinci kapkaççıya ait olan tabancadan beline yediği iki mermiyle yere yıkılmıştı.
"Tanrı aşkına! Lanet çantanın içince NE var?!" diye kendini öldürmeye gelen adama yalvarırcasına soran lider, adamın çantayı elinden alarak içinin boş olduğunu göstermesiyle şoka girmişti.
Adamın bir kedi gibi uysal bir ses tonuyla:
"Yalnızca benim olmasını önemsiyorum, Nesunt!" diye verdiği yanıt, Hödük William'ın duyduğu son şeydi.
Bu tatsız olaydan sonra hızla üzerindeki kirleri büyüyle temizleyen "Ryan", cebinden çıkardığı pusulaya baktıktan sonra dişleri arasından sövüp şimdiye çoktan varması gereken yöne doğru hızla yollandı. Muggle kolluk kuvvetlerinin tabanca sesine karşı taşıdıkları taşkınlığı iyi bilirdi ve onlara harcayacak daha fazla zamanı yoktu gerçekten.

Bir tazı gibi uzun süredir peşine düştüğü hedefini gerçekten, sözlük anlamıyla eli kanlı biçimde yakalayabilmek için yaptığı hazırlıklar adamın bir haftasını almıştı. Topiarii Sanctionem adına bir Purgatio gerçekleştireceği zaman; hemen gidip hedefi olan Nesunt'u bir böcek gibi ezivermek yerine, daha rahat yakalanabilmesi adına suçlarına bir süre daha devam etmesine izin vermek zorunda kalıyor oluşu çok dokunuyordu Alpharian'a. Eğer kendine kalmış olsaydı Magna Purgatio böyle gizli saklı ve uzun süreli planlar arkasında değil, açık açık ve izleyiciler karşısında eyleme dökülmeliydi. Toplumun ve insanlığın pislikleri temizlenirken bu durumdan herkesin keskin bir ders alması gerekliydi Alpharian'a göre. Bu düşüncelerle sık adımlarını daha da hızlandıran adam; dönmesi gerektiği son kavşaktan geçip, son ara sokağa da girdiğinde biraz olsun rahatlamıştı. Bell Yard'a ulaşmıştı, şimdi de Fleet Caddesi'ndeki St. Dunstan'ın kilisesi yakınlarındaki bir tatlı fırınının arka girişindeki küçük ve karanlık altgeçitteydi. Aradığı ve bir haftalık emeğinin meyvesi tam da buradaydı işte; on iki parmak yukarıda, 4 karış sağda.. evet bu tuğlaydı. Üzerinde hiçbir iz, renk değişimi ya da hasar olmayan ama Alpharian tarafından kısa bir süre önce Anahtar'a dönüştürülmüş olan tuğla. Adam herhangi bir kararsızlık ya da duraksama göstermeksizin derin bir soluk aldı ve tuğlaya dokundu. Parmağı değdiği anda gövdesinin orta yerinde sezdiği değişik bir boşluk dolu çalkalanma, bir anafor biçiminde güçlenerek dönmeye başlamıştı ve adam bedeninin fırtınadaki bir kuru yaprak gibi savrulduğunu sezebiliyordu.

Ayakları sert biçimde zeminle buluştuğunda yere düşmemek için büyük bir özen göstererek dengesini koruyan "Lautus", Surrey'deki ufak bir koruluğun içinde olduğuna sevinerek hatasızca bulunması gerektiği yere yetiştiğini anlamıştı. "Temizleyici" kişiliğine yakışmayacak biçimde dağılmış giysilerini düzelterek, yeniden yüzünün tanınmayacağı ama tam da o hak ettikleri ölüm cezasını yerine getirmekle görevlendirilmiş kişi oluşunu son anda gözlerinden okuyabilecekleri başlığını da burnunun üzerine dek çekmişti açıklığa doğru yürürken. Adımlarını hızlandırdığı ve hedefi olan insanlık hatasının bugün bulunacağı eve doğru menziline kilitlendiği sırada kendisiyle benzer yolda yürüyen bir karaltı gözlerine çarpmıştı. Adımları yerlerine mıhlanmış gibi bir anda duran adam, karşısındaki kişinin de bu eylemi tekrarladığını gördükten sonra artık işin çığırından çıkmış olabileceği tehlikesini göze almak zorundaydı. Scrinium’da açgözlülük yapmama adına yalnızca onun Temizlik'ine kendini görevlendirdiği hedefinin bir arkadaşı, koruması, ortağı olabilirdi bu kişi. Alpharian'ın amacı hedefini suç ortakları karşısında gebertmek, sonra diğerlerinin korku dolu bakışlarının tadını çıkara çıkara onların da zamanlarının çok yakında geleceğini açıkça bildirmekti. Şimdi ise bu planından vazgeçmek zorundaydı çünkü karşısındaki adamın giyimini tanımıştı; yakın arkadaşı Kenneth Aldo Miller'dan başkası değildi bu. Öyleyse bugün iki Nesunt, bu Dünya'dan pislikleriyle silinip gideceklerdi ve bu iyi bir şeydi. Adamın göklere ve sonra da kendisine bakıp havayı göstermesiyle Alpharian'ın bir süredir önem vermediği bir olgu düşüncelerinde kendine yer açmıştı. Peçesinin dışında kalan gözlerinin yanlarında ortaya çıkan çizgiler, bu sporsever adamın gizli saklı yüzünde yine o alaycı gülümsemesinin yerleştiğine satkınlık eder biçimdeydi. Çatık kaşları ve sıkılı dişleri arasında içinden söven Alpharian hızla ceplerinden birinde duran saatine baktığında neredeyse bir saati olduğunu görmüştü. 8 çeyrekten önce görevini bitirip Phali'ye dönmesi gerekliydi. Yeterli zamanı vardı, sorun olan bu değildi; sorun biraz önce adımladığı yoldan gelen nal sesleriydi ve bu ses göreviyle ilgili kafasında kurabileceği ikinci planın da değişmesi gerektiğini duyurur nitelikteydi!

İkili yıllarının getirdiği ölümlü kalımlı yaşantılarının bir parçası olan refleks benzeri bir tepkiyle asalarını çekip bu yeni gelen misafirlerini karşılamaya hazırlandıklarında; aralarından hızla geçip gitmek yerine atının üzengi ve dizginlerine tüm gücüyle asılan bu misafir, ikiliye yakınlaştığında hem onları tanımış hem de tanınmış olsa bile şaşkınlığını gizleyemeyerek arkadaşlarının yüzlerine bakmıştı. Kenneth artık gizleyemediği kahkahasını dolu dolu atıyorken, Raymond Harvey Davis arkadaşlarıyla eşit seviyede dumura uğramış biçimde olduğu yere çakılmıştı. Kenneth'ın kahkahalarına bir parça katılan Alpharian, beden dilini kullanarak "Yok artık, benden bu kadar!" dercesine havaya savurduğu kollarıyla arkadaşlarına arkasını dönmüş ve çiftlik evine doğru artan hızla yollanmaya başlamıştı.

Şans, tesadüf, kader ya da başka ne derseniz deyin. Kenneth'ın bu durumu açıklayabilmek için ilahi ya da metafizik açıklamalara ihtiyacı yoktu, olmuştu işte ama yine de böyle bir şeyin gerçekleşme olasılığının ne kadar düşük olduğunu göz önüne almak gerekirdi. 10 yıldır iyisiyle kötüsüyle pek çok Temizlik'e girişmişti, başka bir Lautus'la aynı görevi seçtikleri olurdu bazen ama aynı anda birbirlerinden habersiz yol alıp böyle olay yerinde karşılaştığı kimse olmamıştı. Bu şu anda gerçekleşiyordu işte ve şüphesiz en olağanüstü yanı, yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen üç sıkı arkadaşın aynı anda aynı görevi seçmiş olmaları ve işe koyulmak için tastamam aynı saati seçmiş olmalarıydı.

Kenneth omuz silkip kollarını havaya kaldırdı. Şans bu ya, tam da üç kişi vardı içeride Temizlenmesi gereken. Ryan yüzünü çiftlik evine dönüp kadere isyan ederek yürümeye başlarken Kenneth ve Ray birbirlerine baktılar. Ray eliyle bir iki işaret yaptı. Kenneth başıyla onayladı. Bu işlerde Kenneth'tan da Ryan'dan da çok daha tecrübeli olan Caupo'nun, sevgili Ray'in verdiği hızlı kararlara güvenmek yapılabilecek en mantıklı hareket olurdu şu an. Ray'in işaret ettiği üzere Kenneth hemen yönünü biraz değiştirdi. Çiftlik evine sol yandan, güney cephesinden yaklaşacak, buraya gelmeden önce kurguladığı asıl giriş planındaki doğu yönünü Ray'e bırakacaktı. Ryan zaten, muhtemelen en mantıklısının bu olacağına hızlıca karar verdiğinden olsa gerek, kuzey yönüne doğru yürüyordu.

Çiftliğin harap haldeki çitlerinden geçip bahçeye girer girmez iğrenç bir koku duymaya başladı Kenneth. Kan, dışkı ve hepsinden çok kesif bir leş kokusu. Bahçedeki kurumuş dev ağacın dibinde en fazla birkaç saat önce katledilmiş başsız bir tavuskuşu yatıyordu. Çiğnediği toprak bataklık zemini gibi yumuşak ve iğrençti, bastıkça yeşil ya da kan kırmızısı baloncuklar fışkırıyordu. Çiftlik evinin duvarlarına yaklaşırken koku öyle dayanılmaz bir hale geldi ki Kenneth asasını burnuna götürüp bir büyü mırıldandı. Koku engelleyici bir büyü bilmiyordu, o yüzden burnunu tıkamayı tercih etmişti ama hemen o anda biraz olsun rahatladığını hissetti. Camsız, sürgüsüz, ahşap bir pencerenin önüne gelince durup pencereden içeri baktı.

Hangar gibi geniş bir odaya bakıyordu. Hiçbir duvarla bölünmeden ta evin diğer ucuna kadar uzanan devasa bir salondu bu. Fakat tüm iğrençliğin merkezi işte burasıydı. Duvarlar üst uşte yığılmış daracık ve havasız kafeslerle doluydu. Üstelik neredeyse her kafes doluydu. Köpekler, kediler, çeşit çeşit kuşlar, fareler, domuzlar, inekler, tilkiler ve sincaplar, kirpiler ve gelincikler. Görece daha büyük bir kafeste iri bir kurt da görüyordu Kenneth. Başka bir tanesinde hüzün ve korkuyla etrafını seyreden, çıldırmak üzereymiş gibi görünen bir maymun duruyordu. Tüm bu zavallı yaratıklar, "ruhlarına ve etlerine büyü bulaştığı için" katledilmek üzere sıralarını bekliyorlardı. Ve odanın tam ortasında da acımasız ve beyinsiz katilleri duruyordu. Üçü de iri yarı, pis, insana bu hayvanlardan daha az benzeyen tiplerdi. Tam o anda önlerine bir sokak köpeğini yatırmışlar, biri hayvancağızı hareketsiz tutmak için üzerine abanırken biri elindeki bıçağı hayvanın boğazına dayamış halde başlarında durup boğuk, gıcırtılı bir sesle ezbere bir şeyler okuyup duran üçüncü adamı bekliyordu. Adamın okuduğu şeyin hangi dilde bir metin olduğunu bilmiyordu Kenneth ama bunun o çarpık, saćma sapan tarikatlarının bir ritüeli olduğunu, muhtemelen katletmeden önce tüm hayvanların başında okudukları dua gibi bir şey olduğunu tahmin edebiliyordu.

Aniden o köpeği kurtarmak için çok çok az zamanı olduğu yönünde bir his düştü Kenneth'ın içine. Dua bitince bıçak işlemeye başlayacaktı. Ve bir anda tuhaf bir paniğe kapılmak üzereyken buldu kendini. Derhal camdan içeri atlayıp Ray ve Ryan'ı beklemeden bu üç şerefsizi de hızla katletmek isterken buldu kendini. Fakat Kenneth tam anlamıyla işinin uzmanı biriydi. Kendini sakinleştirmesi bir saniyeden fazla sürmedi. Soğukkanlı olmalı ve düsturu bozmamalıydı. Hem komuta Ray'deydi. Onun da şu anda aynı manzarayı gördüğünü ve gerçekleşmek üzere olan bu vahşete asla izin vermeyeceğini kesinlikle biliyordu. Bu düşünceyle evin doğu cephesine göz gezdirdi. İşte Ray oradaydı. Başka bir pencereden içeri bakıyordu o da. Göz göze geldiler. Ray öfkeden titreyen yüz hatlarını harika bir biçimde sabit tutarak başıyla Kenneth'a belli belirsiz bir işaret verdi.

Kenneth'ın tek beklediği buydu işte. Zaten bir yay gibi gerilmiş olan sinirleri sayesinde tek sıçrayışta camdan içeri atladı. Asasını çekip elinde bıçak olan herife doğrulttu: "Petrificus Totalus". Bir yankı gibi bu ses tam üç kere duyuldu koca salonun içinde. Çünkü Ray doğu cephesinden Ryan da kuzey cephesinden içeri dalmışlar, diğer iki adamı aynı büyüyle etkisiz hale getirmişlerdi. Kenneth, Ray ve Ryan, tepelerine çöken ani bir ölüm gibi, yerde hareketsiz kalan üç adamın başında toplandılar yavaş yavaş. Asaları hâlâ havadaydı. Zavallı köpek nihayet kurtulduğunu fark edip bir sıçrayışta yerinde doğruldu. Ürkek gözlerle, kuyruğunu bacaklarının arasında kıstırmış halde Londra'nın en üst rütbeli üç Calamum Lautus'una bakmaya başladı. Gözlerinde saf bir korku ve dehşet vardı. Ryan hemen tek dizinin üzerine çöküp köpeği yanına çağırdı ve hayvan titreyerek yanına gelir gelmez başını okşayıp alçak sesle ona bir şeyler söylemeye başladı. Zavallıcık hemen başını Ryan'ın kucağına doğru soktu. Kenneth peçesinin altında gülümsedi.

Artık sıra Temizlik'e gelmişti. "Carissimi subito mortuus est" dedi cansız, törenvari bir ses tonuyla. "Sen Alberto Towenhand, başına ani bir ölümle çöküyorum. Boş, gereksiz, zararlı bir hayatı gereğinden uzun bir süredir yaşıyorsun. Evanescet amplius ve böylece bahçemiz yokluğunla güzelleşsin. Suçun, beynini boşa kullanmaktır. İnsan olmayı hak etmiyorsun. Magna Purgatio adına seni bizzat katledeceğim."

Batan güneş, gökyüzündeki bulutları kırmızıya boyayalı epey olmuştu. Sıradan büyücüler için bu olay pek önem arz etmese de, Ray'in ekibi için zaman ölümcül sonuçlar doğurabilirdi. Yıllardır birlikte örgüte hizmet ettiği dostu Ryan'ın olağan dışı durumu, bu gibi durumlarda işleri içinden çıkılamayacak bir hale sokuyordu. Gündüzleri genç bir büyücü olan adam, ay gök yüzünü süslerken, ikizi olan güzel cadı Meghan'a dönüşüyordu. Ve Meghan, Topiarii Sanctionem üyesi değildi. Kadının, hayatlarını adadıkları bu kutsal görevden haberdar olması demek, sorgusuz bir şekilde infaz edilmesi demekti. Dostunu bu durumdan koruyabilmek için iki adet özel yüzük tılsımlamıştı Raymond. Diğer ikize dönüşmeye bir saat kala renk değiştirip sahibini uyaran yüzüklerin biri Raymond'un diğeri de Ryan'ın parmağında takılıydı.

-Çok zamanımız yok Kenneth, yüzük kırmızıya dönüşmek üzere.

Evin kuzey cephesine doğru çoktan yollanmış olan Ryan bu konuşmayı duymamıştı fakat o da durumun farkında olduğundan acele ediyordu. Kenneth'a eliyle sol cepheyi işaret ettikten sonra topukları ile küheylanı harekete geçirip ön cepheye doğru harekete geçmişti büyücü. Evi üç koldan saran Lautuslar'ın gazabı uğursuz bir lanet gibi çökmek üzereydi nesuntların üzerine.

Bahçeye girmesiyle yüzünü buruşturacak ağır kokunun ciğerlerine dolması bir olmuştu. Ölümün kokusu evin dört yanında kol geziyordu. Bu sapkın örgütün telef etmiş olduğu hayvanların cansız bedenlerini yığdığı, geniş kasalı iki at arabası dikkatini çekmişti. Tekerlerin toprak arazi üzerinde bıraktığı derin izlerin içi masum hayvanların bedeninden süzülen kırmızı sıvı ile doluydu. Bu vahşet, yaşayan her canlıyı, türü ne olursa olsun dehşete düşürecek düzeydeydi. Attan inip ayaklarını balçığı andıran zemin ile buluşturması ile bir kaç santim derine batmıştı çizmeleri. Ardında bıraktığı ayak izlerini oluştururken çıkan çamur sesi eşliğinde adımladı evin yolunu yavaşça.

İşte tam karşısındaydı. Tüm bu katliamdan sorumlu olan üç iğrenç varlık. Kendilerini insan statüsünde gören ve nefes almayı hak ettiklerini düşünen üç adet varlığı gereksiz kişi. Kafesler içinde korku dolu bakışlarla, belki de kendi dillerinde attıkları yardım çığlıklarıyla onları izleyen çeşit çeşit hayvanın gözü önünde yeni bir ritüele başlamak üzereydiler. Camı kırık ahşap bir pencerenin ardından gördüğü bu manzara karşısında sakinliğini korumak hiçte kolay değildi Raymond için. Aklından geçen türlü türlü işkence yöntemlerini sırasıyla uygulamak istiyordu bu adamlara tüm varlığıyla. Acı içinde kıvrandırarak ve yavaşça. Fakat Topiarii Sanctionem böyle bir örgüt değildi maalesef. Kişisel öfke ve çıkarlar örgüt tarafından desteklenmezdi. Her Lautus sonuç odaklı çalışıp işlerini hızlı bir şekilde bitirerek gözden kaybolmakla mükellefti. Bu sebepten ötürü de işkence, örgüt kurucusu Farell tarafından kesinlikle yasaklanmıştı ve suç sayılırdı.

Soluduğu pis havayı derin bir öfkeyle içine çektikten sonra gözleri az önce ayrıldığı arkadaşları ile buluşmuştu tekrar. Onlar da büyük salona bakan başka pencerelerden izliyordu olan biteni. O esnada içerideki üç nesunttan biri, hemen arkalarında bulunan kafeslere doğru yönelmişti. Elindeki tuttuğu sopanın diğer ucu halka şeklindeki bir iple bağlıydı. İpi kafeste bulunan köpeğin boynundan geçirip odanın ortasında bulunan sunak şeklindeki taşa doğru sürüklemeye başlarken, diğer adamlardan biri de anlaşılmayan sözcükler mırıldanmaya başlamıştı. Daha fazla vakit kaybetmek akıllıca değildi. Başıyla verdiği belli belirsiz sinyal ile harekete geçmişti Calamum Lautuslar.

Kuvvetli bir şekilde odanın tavanında yankılanan "Petrificus Totalus" büyüleri eşliğinde pencereden atlayan üç büyücü, taş kesilen bedenlerin yanına doğru süzülür gibi yürümeye başlamıştı. Sağ yanında Ryan dizlerinin üzerine çökmüş, canilerin elinden bedenini sıyırıp kurtaran minik köpek ile ilgilenirken, sol yanda Kenneth çoktan "Temizlik Bildirgesi"ni okumaya başlamıştı. Hemen ardından Ryan'da onu takip ederek elindeki parşomeni açıp ezberlememekte ısrar ettiği bildirgeyi dinletmişti odadaki herkese. Bu bildirgeyi duyan hiç bir nesunt şu an hayatta değildi. Sıra kendisine geldiğinde öfkeden titreyen dudaklarından dökülmeye başlamıştı karşısındaki adamın ölüm fermanı.

-Sen Lucius Hill adıyla bilinen kişi, Tuum esse inutile başına hak ettiğin bir ölümle çöküyorum. Suçun, çarpık bir düzene hizmet edip masum kanını ellerine bulaştırmaktır. Anima tua patiatur ve sonsuza dek acıya hapsol. Purgatio completur (Temizlik tamamlandı.)

Sözleri bittikten sonra asasını karşısındaki hareketsiz bedene doğrultup fısıldadı dişlerinin arasından;

-Levicorpus!

Bir anda baş aşağı havalanan adamın gözleri çaresiz ve korku dolu bakışlarla Raymond'un gözlerinin içine bakıyordu. Asasının ucunu nesuntun boyun hizasına getiren Ray, soldan sağa doğru düz bir çizgi çeker gibi yaptığı hareket ile boynunda bir yarık oluşturmuştu. Akan kan kısa sürede adamın soluk borusunu doldurup ağzından ve burnundan dışarı boşalmaya başlamıştı. Her ne kadar hak ettiği düzeyde ızdıraplı olmasa da, kendi kanında boğulmak bu iğrenç varlık için en yakışık alacak ölüm şekliydi.

Gömleğinin sağ yeni üstündeki küçük Kırmızı bir damlanın bıraktığı lekenin üzerinden parmağını geçirirken düşünceleri içinde yolunu yitirmişti Alpharian. Her zaman için olmasa bile, en azından görevleri sırasında titizliğe ve temiz kalmaya özen gösterirdi. Büyücü Dünyası'nda çok fazla şeyin kolaylaşmış olması nedeniyle insanlar bir yerden sonra rahatlığa fazla alışıyorlardı; bir insan yeni sulanmış bir tarlanın tezekli çamurlarında taklalar atmış bile olsa, asasının hızlıca bir savuruşuyla üzerindeki her şeyi temizleyip atıverebilirdi. Ya da yıllardır temizlik görmemiş dağınık bir oda, tek bir komutla o an içinde göz açıp kapayıncaya dek temizlenip toparlanabilirdi... Bir Muggle için bunları yapmak Doğal olarak olanaksızdı. Belki gelecekte insanlar daha kolay temizlenebilir durumda olabilirlerdi ya da onlara böylesi yüklenti konumdaki işlerinde yardımcı olacak daha etkili hizmetçileri olabilirdi ama şu an için kirlenen bir giysiyi arındırmak için çok fazla emek gerekirdi.
"Peki bir diplomat olsaydım?" diye düşündü adam, "Her an temiz giyimli ve bu konuda hatasız olmak zorunda olsaydım... Bu küçücük lekeyi gidermek için tüm gömleği çıkarıp, yıkayıp, kurusun diye asmak zorunda kalırdım." Bu nedenle Muggle Lautus'lara karşı büyük bir saygı duyardı. Kendileri gibi uzak yerlere Anahtar açamaz, Cisimlenemez ve diğer türlü tüm pratikliklerden uzak kalırlardı ama yine de yeri geldiğinde bir Büyücü gibi etkili eylemlerde bulunup Tabulae'den seçtikleri görevlerini yerine getirebilirlerdi. Bu düşünceler içinde kulaç atarken çevresinden gelen toplu "Nostri pulcher hortus! (Bizim güzel bahçemiz!)" haykırışıyla kendine gelmiş, önüne itilmiş olan içki bardağını çoktan eline aldığını ve tokuşturduğunu bile oldukça geç ayırt edebilmişti. Bugün Bahçe'yi temizlemeye bir adım daha yaklaşmışlardı ama hem de ne temizlik! Her şey 10 dakikadan bile çok daha kısa bir süre içinde göz açıp kapayıncaya dek bitivermişti. Saatlerce emek harcanan bir yiyeceğin tek lokmada yenilmesi gibi bir tat bırakıyordu bu adamın ağzında ama yapacak bir şey yoktu, önemli olan görevin tamamlanmış olmasıydı.

Raymond ve Kenneth beyler hedeflerini hızlıca öldürmüş olsa da, Alpharian yaşattığı korku faktörünü ilerletmeyi her zaman severdi. Belki de Harris ailesinin en bulaşıcı ve pis bir lekesi olan Phillip Harris adlı adamı omuzlarından tutup; nedensizce öldürdüğü canlıların temizlenmemiş kan, idrar ve gözyaşlarıyla kaplı kirli zeminde sürükleyerek arkadaki daha boş olan kafeslerin olduğu yere çekti. Olması gerektiğinden çok daha uzun süre bu Dünya üzerinde yer kaplayan bedenini büyüyle değil, olabildiğince emek verici biçimde taşımasının nedeni adama karşı diğer arkadaşları gibi büyüyle ve kolayca bir ölüm sunmayacağı düşüncesini yerleştirmekti. Hayır; Phillip Harris kağıt üzerinde diğerleriyle eşit yöntem ve işlemleri yaşayacak olsa bile, Alpharian kendini Magna Purgatio kuralları içinde tutmakta zorlanıyordu. İşkence yasak, uzun süren ölümler yasak, hedefin çevresinde ondan daha zararlı Nesunt'lar olsa bile Tabulae'den izin alınmadan toplu öldürüşler yasak.. ama bıçağı tutan el onundu. Burada bugün ve kim bilir daha önce kaç kez yaşanan bu mide bulandırıcı törenler süresince ruhu bu Dünya'nın güzel bahçelerinden sökülüp atılan tüm hayvanların sezebildikleri son acının nedeni bu adamın elinde tuttuğu bıçaktı. Alpharian bu suçun cezasız kalmasını istemiyordu işte. Adamın ölümü ise büyücünün sol kolunun altında saklı olan bıçakla olmayacaktı, bu; o ölen hayvanların anısına bir saygısızlık olurdu gibi geliyordu ona.

"Çünkü her ne olursa olsun, günün sonunda; bu gezegen üzerinde iki insan kaldığı sürece, birileri bir diğerinin ölümünü dileyecektir..." diye düşündü içinden ve çok fazla kafa yormamaya çalıştı bugünle ilgili; yakını bile değil, ailesi olarak gördüğü iki adamla omuzlarını daha da yapıştırıp "Attigentis! Attigendis impar auctoritas! (Etki! Dengesiz etki!)" diyerek haykırıp utkularını kutladıklarında. Magna Purgatio'nun en etkili bu üç Lautus’unun kendilerine verdiği addı bu "Dengesiz Etki". Hem nedir sanki biraz olması gerektiğinden daha ayrı ve işkence olmasa da işkence benzeri bir eylemde bulunup sınırları biraz esnetmişse, bütün hafta bunu düşünüp uykularını kaçıracak değildi ya. Ya da daha komiği, Kaptan Farrell yüce kalesindeki tahtından kalkıp "Seni gidi yaramaz seni!" deyip kulağını mı çekecekti sanki?

Ne de olsa bu Phillip denilen adamın kaçacağı bir yer ya da olanak olmadığı için, Alpharian kapıdan en uzağa çektiği adama doğrulttuğu asasına "Finite Incantatum." komutunu verdi. Sudan çıkmış bir balık gibi çırpınmaya başlayan adam, Alpharian'ın Kehribar Sarısı renkli gözleriyle karşılaştığında hareketliliğini sonlandırmış ve ayaklandığı yere geri oturarak hareketsiz kalmıştı.
"Yalvar!" demişti adama ve adam bacaklarına sarılmaya çalıştığında gelişine vurduğu tekmesiyle gerisin geriye yeniden yere yapıştırmıştı;
"Bana değil, aşağılık yaratık... Bu hayvanlara. Eğer sen onlara yaklaştığında senden korkmazlarsa seni bağışlarım." diye devam etmişti Kenneth ve içeriye geri giren Ray'in bakışları altında. Bir Doğaüstü durum yaşanır da hayvanlardan biri ondan korkmasa bile kesinlikle adamı bağışlamayacaktı, hayır; yine de bu asla kazanamayacağı kumarda adamın bir şansı olduğunu düşündürmek istiyordu. Yaşantısında son bir kez daha umutlanmasını ve o umudun elinden çekilip alındığını görmesini istiyordu. Adam var gücüyle geniş bedenini bir o kafese, bir diğerine savururken her seferinde daha da yılmaya ve yavaşlamaya başlamış ve en sonunda da durmuştu. Arkası dönük konumda dururken o küçük aklında bir an için de olsa dönüp Alpharian'a saldırma düşüncesi var olduysa bile, bir süredir yaşadıkları ve tanık olduklarından sonra buradan canlı biçimde kaçamayacağını anlamıştı artık. Sessizce ve yavaşça diz çöküp artık gün ışığının içeriye yansımadığı pencerelere doğru dönerek Tanrı'ya yalvarmaya başladığında Alpharian'ın direncini bitiren son hatayı da yapmış bulunuyordu. Adamın boynuna doladığı koluyla olduğu yere sanki bir çamaşır ipine takılmış gibi yere serdikten sonra asasını boynunun yanına dayayıp sinirle sıkılı dişlerinin arasından;
"Purgatio completur! (Temizlik tamamlandı!)" dedikten sonra "Confringo!" komutunu verip adamın kafasının her parçasıyla yerlere saçılacağı biçimde patlamasını sağlamıştı. İşte belki, o anda, gömleğine kan sıçramış olabilir diye düşünüyordu şimdi ama o an üzerine çok düşünmeye gerek de duymamıştı nefretle asasını adamın üzerindeki giysilere sürerken. Hayır; bu Nesunt huzur verici bir son olan ölüme eriştiğinde, çevreye soran gözlerle bakarak öldükten sonra büyüyle öldüğü için açık kalan göz kapaklarını kapatacak bir Temizlikçi ile karşı karşıya değildi şu an. Çok uzak ülkelerden birinde olduğu gibi "At izi it izine karıştı." derlerdi ne de olsa. Görev ve zevk karışmış gibiydi şu an. Yine de görev gereği geberen bedenin arkasından;
"Viriditas de terra evulsa est.  (Yabanotu topraktan yolundu.)" dedi ve oradan uzaklaşmaya başlarken
"Requiescat in dolore delicti tui! (Suçunun acısıyla uyu)" diye ekledi. Şimdi bu görevin son bölümlerinde yanında durup Raymond'a yardım etmek isterdi ama şu an için bu yerde daha fazla kalabileceğini sanmıyordu. Ray'in parmaklarından birini süsleyen o yüzüğün rengi çoktan değişmiş olmalıydı ne de olsa. Yapının kapı eşiğinden geçerken kimsenin duymasına gerek olmadığı sözleri de kendince mırıldanmıştı:
" .. et sic hortus te absente pulchriorem obtinuit! (ve böylece, bahçe senin yokluğunla daha da güzelleşti.)"

Mali-Phali-Ty-Co'nun bu üst düzey bölümünde sevenleri boldu bu üçlünün ama bugün daha bir özeldi çünkü Alpharian'ın kurtarıp sahiplenmeyi seçtiği küçük köpekcik şu an masalar arasında dolanıp tatlılığının ödüllerini alıyordu gerek sevilerek, gerekse Dünya'nın her yanından gelen malzemeler ve tariflerle pişen Mali-Phali-Ty-Co Pub’ı mutfağının özel yemeklerinden tadarak. Kenneth Ray'i Quidditch'le ilgili konularla dürterken Alpharian sert ama kısa bir ıslıkla odağını çektiği hayvana
"Gel bakalım buraya, seni minik haydut!" dedi; ikizine bu güzel kızı sürpriz yapma düşüncesindeydi ve bunun için çok fazla zamanı kalmamıştı. Kısa, mor bir saten kumaştan tatlı bir kurdele yeterli gelirdi ne de olsa. Ray ile onlarla birlikte kadeh kaldıranlara esenlikler diledikten ve Kenneth'in masadan ayrılışından kısa bir süre sonra o da "Scrinium de Phali" sınırlarından ayrılmıştı.